Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Αρχαία ελληνικά, ορθογραφία και απλουστεύσεις

Αφορμή για το άρθρο στάθηκε ένα κείμενο το οποίο ανέγνωσα στο facebook. Μιλούσε με λύπη και μια δόση νοσταλγίας για τις λέξεις που χάνουν την ορθή γραφή τους με το πέρασμα του χρόνου, υιοθετώντας μια άλλη απλουστευμένη. Π.χ. η ζήλεια έγινε ζήλια, το κρεββάτι μείωσε το εύρος του γινόμενο κρεβάτι, το αυγό, την ουσία του καθιστάμενο αβγό.

Η αλήθεια είναι πως η αρχαία ελληνική είναι μια από τις ωραιότερες γλώσσες του κόσμου, ομοίως και η νεώτερη αυτής, καθαρεύουσα που πολλοί διδαχθήκαμε στα σχολεία, καθόσον τεκμηριώνουν το ‘πώς’ και το ‘γιατί’ τους με τρόπο μοναδικό. Σε αυτό όλοι συμφωνούμε.

Συμφωνούμε, αλλά πίσω από αυτή την συμφωνία μας δεν πρέπει να αρνούμαστε την πρόοδο.

-Μα στο όνομα της προόδου χάνουμε την ταυτότητά μας… Την κληρονομιά μας ολόκληρη.

Η κληρονομιά δεν χάνεται εκ των πραγμάτων. Όσο για την ταυτότητά μας θα αντιλέξω πως, δεν είναι ο τρόπος που γράφουμε αλλά ο τρόπος που σκεφτόμαστε (και ακολούθως οι πράξεις που υιοθετούμε), καθόσον η σκέψη προηγείται της γραφής η οποία σε κάθε περίπτωση υπηρετεί τη νόηση.

Είναι σαφώς προτιμότερη η ύπαρξη μιας εποικοδομητικής σκέψης ή η ανάπτυξη μια νέας φιλοσοφικής θεωρίας από τον τρόπο αποτύπωσής της στο χαρτί. Ας μην ξεχνάμε πως ήδη μετερχόμεθα από κοινού λάθη, με τη συμφωνία  μάλιστα του λεξικού Μπαμπινιώτη, ο οποίος πολύ σωστά επισημαίνει το σφάλμα που μιας και το κάνουμε όλοι …αποφασίσαμε να το λέμε σωστό! Το αποδέχεται και εκείνος.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Αστοί, μικροαστοί και μπουρζουάδες


Πνιγμένοι ανάμεσα σε χιλιάδες επιθυμίες, απαγορεύσεις και πράξεις ακόμα αναζητούν εκείνο το ελιξίριο της άφεσης της ψυχής στην αρένα της υποχρεωτικής παράστασης.

Οι επιταγές χάσκουν οδυρόμενες πίσω από διδαχές και άλλες εκατοντάδες 'πρέπει' και κατοπινά από χιλιάδες χιλιάδων αμφιβολιών για το εάν επιτελέστηκε το έργο στη ζωή.

Ποια ζωή;

Οι μισοί τη λένε ολοκληρωτική αφοσίωση στο θεό, αναζήτηση της πνευματικότητας που είναι και σπουδαίο αν το δει κανείς από πολλές απόψεις μα είναι και δύσκολο γιατί είναι ωραίες κι οι ηδονές και τα παραστρατήματα κι οι υπόλοιπες βρομιές που κάνουν νόστιμες όσο να πεις τις μέρες που έχουν βαρεθεί τις ώρες τους.

Τις έχουν βαρεθεί όσο να πεις… κι έχει μείνει το 'εγώ' απροστάτευτο διότι ήταν ταμένο για μεγάλα πράγματα. Ποια; Ακόμα παραμένει απροσδιόριστο γιατί τα ταλέντα δεν βρήκαν χώρο ή ευκαιρίες να αναδειχθούν.

Ναι, η ακολασία θα ήταν κάποια λύση η φιληδονία μια ακόμα πινελιά ζωηρόχρωμη στο μουντό της ζωής μα και η επανάσταση θα μπορούσε να δώσει κάποιο νόημα.

Η επανάσταση ε;

Μα βέβαια η επανάσταση! Πώς μπορεί να ξεχνάει ένας βολεμένος αστός την επανάσταση στην οποία πολλά μπορούν να συμβούν, ένας έρωτας ας πούμε σπουδαίος την ώρα που το υποκείμενο απεχθάνεται το απόλυτο, που συνομολογεί πως οι σαρκικές ακολασίες μπορούν να περιμένουν την σειρά τους καθώς τώρα είναι η ώρα της ανάδειξης του περιτυλίγματος, η στιγμή του φιόγκου.

Η θέση του αστού (και αυτού και του μικρότερου του μικροαστού που λέγεται, μα ακόμα και του μπουρζουά) στην ουσία βρίσκεται ενδιαμέσως των δύο άκρων.

Σε εκείνη την περίοπτη πράσινη γραμμή όπου μπορεί ο καθείς να κομπάζει πως καλύπτεται από τις βίαιες καταιγίδες του χειμώνα αλλά και τις φρικτές θέρμες του καλοκαιριού, γιατί μην φανταστείτε πως οι θέρμες δεν πονάνε όσο κι οι καταιγίδες.

Μπουρζουάδες και μικροαστοί με τους πρώτους αναπαυμένους στην εύκρατη ζώνη του χρήματος της κενότητας και την έλλειψη λόγω δυνατότητας ισχυρής, περιορισμών και τους δεύτερους στην ανάγκη ανάδειξης του εαυτού σε κάτι καλύτερο, καθόσον το εγώ τους ταλαιπωρείται από ιδέες ανολοκλήρωτες που όμως έχουν δώσει παρόν στο νου τους και μ' εκείνο το παρόν, δεν υπάρχει ευκρινής εφησυχασμός. Σάμπως κάτι να μην πάει καλά, σάμπως και κάτι θα έπρεπε πλέον του τίποτα να έπρεπε να γίνει. Μια επανάσταση ίσως.. Ναι, αλλά σε τι;

Και εξακολουθούν να προτιμούν αμφότεροι το βόλεμα από την ελευθερία.

Φοβισμένοι κραυγάζουν φωνές πελώριες από την γωνία.

Με αδύναμες παρορμήσεις με ισχνή διάθεση ρόλου στη κοινωνία αφήνονται σε ράθυμες ηδονοπαραστάσεις, πρόβατα εν μέσω αγέλης που άγεται σε μία ράθυμη παρέλαση ξοδέματος ημερών.

Δεν υπάρχει γιατρειά, ο αδύναμος παλμός δεν ενισχύεται με καμιά ντόπα και αν ακόμα ανασαίνουν και περιφέρονται το χρωστούν κι αυτοί κι όλοι εμείς ίσως σε κείνους τους ξεχασμένους μοναχικούς επαναστάτες-αγωνιστές, σ’ εκείνους τους ατομιστές που απόσχουν ‘έννομων’ ιδεών -με την έννοια των καταξιωμένων- κι επωμίζονται τα βάρη όλων.

Το κάθε κακό οφείλεται σε μια βάση συναισθημάτων που φορτώθηκαν από τη παιδική ηλικία. Φορτώθηκαν και κατόπιν ράφτηκαν στη φόδρα του σακακιού του καθενός αστού, μικροαστού, η μπουρζουά, με τέτοια τέχνη που μοιάζει φυσική.

Και το συναίσθημα θεωρείται έμφυτο.

Οι θέσεις έναντι της κοινωνίας δεδομένες, ορθές ή λαθεμένες. Αδιαπραγμάτευτες όμως σε κάθε περίπτωση.

Δεν υπάρχει συμβιβασμός στην καταχνιά του καταλογισμού και αυτή είναι η πρώτη και καίρια ήττα.

Όσο δύσκολη ακούγεται η πορεία προς την αγιοσύνη και τη θέωση άλλο τόσο δύσκολη είναι και η πορεία προς την αντίπερα όχθη την ακολασία, όχι τόσο προς την πλευρά του κακόφημου δρόμου μα από την άλλη του καταλογισμού σε αστό με συναίσθηση.

Τα δύο άκρα αντίθετα θα μπορούσαν να συνυπάρξουν; Οι άτρομοι επαναστάτες με τους φοβισμένους αστούς;

Ίσως ο μόνος συνδετικός τους κρίκος να ήταν η διάθεση αστεϊσμού και των δυο τους σε μία κατ' ιδίαν συνάντηση.

Χρειάζεται σίγουρα ένας μικρός καθρέφτης σε κάθε αστό, μικροαστό, μπουρζουά μπας και μπορέσει και ανακαλύψει τον λουφαγμένο επαναστάτη που κρύβει μέσα του και τον έχει ντυμένο είτε άγιο, είτε ακόλαστο, είτε ακόμα χειρότερα, αδιάφορο. Χρειάζεται εκείνο το βίαιο ξέσπασμα της αναγνώρισης της λάθος πορείας. Δεν θα μιλήσω για υποκρισία θα ήταν τόσο κοινό, τόσο γνωστό και τόσο αποδεκτό που έχει χρωματιστεί νόμιμο, μα θα πω για ανάγκη απόταξης των υποχρεωτικών συναισθηματικών επιταγών που δένει ανήδονα τον άγιο και ηδονικά τον ακόλαστο ή σκλάβο τον λεύτερο και λεύτερο τον σκλάβο…

Η ανάγκη μιας κλεφτής ματιάς στον καθρέφτη είναι και θα είναι πάντα πικρή.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Ο πολιτισμός των ημερών μας

Τι θα μπορούσε να είναι εκείνο που μας κάνει να επιμένουμε πως είμαστε πολιτισμένοι; Οι αξίες που υπηρετούμε φαντάζομαι. 


Θα μπορούσε να είναι η τεχνολογία;

Θα μπορούσε σε ένα βαθμό τουλάχιστον αλλά θα το έκανε σε σύγκριση με κάποιες άλλες εποχές. 

Με την αποδοχή αυτή του ισχυρισμού όμως, ποτέ κανείς πολιτισμός μετερχόμενος το επιχείρημα της τεχνολογίας δεν θα πρόκειται να φτάσει το ανώτατο επίπεδο πολιτισμού καθώς πάντα κάτι νέο θα εφευρίσκεται και κάτι επόμενο θα μας ευκολύνει περισσότερο. Άρα η τεχνολογική πρόοδος πάντα θα υπολείπεται καθώς ποτέ δεν θα είναι αρκετή.

Ίσως εάν τροποποιούσαμε κάπως την προσέγγιση και θέταμε την ερώτηση πόσο πιο άνετα ζούμε έναντι κάποιων προγενέστερων κοινωνιών χρησιμοποιώντας τα οφέλη της τεχνολογίας θα πετυχαίναμε σαφώς περισσότερα θετικά. 

Η ουσία είναι πως καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η τεχνολογία αποτελεί σημείο κομπασμού, επιτυχίας αν θέλετε, ως προς ένα και μόνο μέρος, προς μία πλευρά. Την πλευρά εκείνη της εξέλιξής μας ως άνθρωποι…

Ας έρθουμε στο πιο ουσιώδες μέρος του άρθρου και ας μιλήσουμε για τις ανθρώπινες αξίες επιλέγοντας μερικές τυχαίες όπως είναι το δικαίωμα του καθενός στην ζωή, τη δικαιοσύνη και την ελευθερία.

Εδώ θα μπορούσαμε να πούμε με ευκολία και να συμφωνήσουμε πως η τεχνολογία δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο καθώς μπορεί μια κοινωνία με μηδενική τεχνολογική εξέλιξη να απολαμβάνει απόλυτη ελευθερία και σπουδαία δικαιοσύνη. Το κινητό μας τηλέφωνο για παράδειγμα δεν ωφελεί σε τίποτα τις συγκεκριμένες αξίες, ομοίως και τα pixel της κάμεράς του για τα οποία πολλοί νοιώθουν καμάρι...

Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως κάποια πράγματα είναι διαχρονικά και μπορούν να αγγίξουν το άριστο μακριά από μηχανές. Λεύτερη μπορεί να ήταν κάποια κοινωνία σε εποχές προ Χριστού όπως και μετά από αυτόν χωρίς να υπάρχει ίντερνετ ή smart tv. Κατανοητό.

Με τρόπο εύκολο λοιπόν μπορούμε να πούμε πως πολιτισμένη κοινωνία είναι κείνη που σέβεται πρώτιστα τις δεδομένες και αδιαπραγμάτευτες αξίες της. Την ηθική της πριν και μετά τα πάθη της. (στα πάθη συγκαταλέγονται ο έρωτας και τα συναισθήματα, στα υπόλοιπα ηθικά εκείνα που αναφέραμε επιγραμματικά δικαιοσύνη, δικαίωμα στη ζωή, ο ενάρετος τρόπος ζωής με όσα αυτός περιλαμβάνει καθώς και άλλα πολλά)

Και φτάνουμε αισίως στις μέρες μας τις οποίες και θεωρούμε πολιτισμένες…

Από πού να αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε… Κι είναι πράγματι τόσα εκείνα που έχουμε να καταλογίσουμε στους εαυτούς μας που τελικά δεν λέμε τίποτα, απλά αναφέρω κάποια κεφάλαια μόνο. Πολιτική. Σχέσεις μεταξύ όλων ημών. Τρόπος ζωής. Αυτά αρκούν ώστε να μας θλίψουν…

Ως άνθρωποι όμως πρώτα -και κατόπιν ως Έλληνες- έχοντες ανεπτυγμένο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και την ανταπάντηση εύκολη στην άκρη του στόματός μας αντιλέγουμε επιχειρηματολογώντας άξια προσπαθώντας να αποκτήσουμε αξία.

«Απόγονοι των αρχαίων φιλοσόφων!»

Μάλιστα -αν και απ’ αυτού υπάρχουν αντίθετα επιχειρήματα- θα το δεχθούμε. Απόγονοι άξιοι όλοι οι Έλληνες λοιπόν.

Κάποτε –αναφέρω μια ιστορία- παρέστη ο εγγονός κάποιου μεγάλου ποιητή, (ο οποίος εγγονός δεν έκανε τίποτα άλλο από το να ζει με ένα τρόπο απλό. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο, από τον τρόπο ζωής της πλειοψηφίας ημών) σε μία εκδήλωση που τιμούσε τον παππού του για το εξαιρετικό έργο του. Απαίτησε, καμάρωσε, κόμπασε ο εγγονός, απαιτώντας εύσημα πως ο Τάδε ήταν παππούς του…

Κανείς δεν του έδωσε σημασία. 

Ρωτώ λοιπόν:  Δικαίως ή αδίκως;

Ορθά απαντήσατε όσοι επιλέξατε το "Δικαίως".

Επομένως τι άλλο κάνουμε εμείς πέραν της εξάσκησης του δικαιώματος της χρήσης άλλως του σφετερισμού των επιτυχιών του παππού μας,  από τα βάθη των αιώνων; Αυτό και τίποτα άλλο!

Και ένα ακόμα πάρα πολύ σημαντικό. Πάρα πολύ σημαντικό.
  • Προσπαθούμε εναγωνίως να διατηρήσουμε επαφή με εκείνο το ένδοξο παρελθόν για ένα πολύ απλό λόγο. Για εκείνον που λέει πως δεν έχουμε τίποτα άλλο να επιδείξουμε!
Και πώς το κάνουμε; Προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να κρατήσουμε αρραγείς κάποιες αξίες στις οποίες προσδίδουμε την αξία που μας συμφέρει. 

Πολλοί θα διαφωνήσετε, αλλά ο υγιής διάλογος έτσι είναι. Αγαπάει τις αντιρρήσεις και τις εκλαμβάνει ως πρόκληση και όχι ως αιτία ρήξης.

Πρώτα ποντάρουμε στη γλώσσα. Η αρχαία ελληνική είναι πράγματι μια από τις ωραιότερες γλώσσες του κόσμου αλλά είναι η δική μας; Λέγοντας ''δική μας'' εννοώ των νεοελλήνων. Έχει σχέση η σημερινή μορφή της γλώσσας μας με εκείνη; 

Ελάχιστη. Μονάχα στο ένα μικρό της άκρο θα απαντήσω. 

Στην αρχαία ελληνική εκφραζόταν ακόμα και τα πνεύματα… (ο οίνος διαβαζόταν με λεπτό 'β' κάπως σαν βίνος)  στην νέα ελληνική το ‘από την πόρτα’ έγινε ‘από τη μπόρτα’ και χιλιάδες άλλα… τόσα που καταντούν ολότητα.

Ποιος από όλους εκείνους που θα αντιδράσουν (αλλά και από τους υπόλοιπους) μπορεί να διαβάσει ένα κείμενο του Θουκυδίδη και να το ερμηνεύσει άκοπα ως γλώσσα πατρώα; Κάποιοι καθηγητές μόνον. Όλοι εμείς λοιπόν που δεν κατανοούμε τα άριστα αρχαία, πλασαριζόμαστε στο έδρανο που απονέμει τιμές απαιτώντας τα εύσημα για το μεγαλείο του παππού μας.

Πόση σχέση έχει εκείνη η γλώσσα με τη δική μας; Κάτι ελάχιστο στις άκρες της ενδεχομένως… Πολλές ρίζες ναι. Πολλές ρίζες απ' αυτές ξεπετάχτηκαν- άνθισαν υβρίδια νέων λέξεων οι οποίες στο βάθος (που όλο και λιγότεροι δυστυχώς γνωρίζουν) φέρνουν σε κείνες τις παλιές και μας κάνουν να χαμογελούμε όταν κάποιος μας τα εξηγεί...

Έπειτα είναι η θρησκεία. Αγωνιζόμαστε ως έθνος να διατηρήσουμε τη ορθοδοξία ανέπαφη, ισχυρή. Τη διαφυλάσσουμε (σε πολιτικό επίπεδο) ως ένα από τους ελάχιστους κοινούς κρίκους που μπορούμε να εμπιστευθούμε και να διακηρύξουμε ταυτότητα πίστης, ιδέας με σκοπό τη συνοχή.

Τα έθνη χρειάζονται κοινούς αγώνες, κοινές πίστεις, μνημεία κάλλους, σημεία έπαρσης, άλλως διαλύονται.
  • Μετερχόμαστε την όμοια πίστη λοιπόν, ως -ένα μεταξύ άλλων, ισχυρό- επιχείρημα συνδετικό όλων ημών που ζούμε εντός των συνόρων. Δεν εξετάζω το εάν καλώς ή κακώς το πράττουμε, αυτό είναι άλλη ιστορία, αλλά θέλω να τονίσω τους λόγους που γίνεται και αυτοί δεν είναι άλλοι από την ανάγκη που έχουμε ως έθνος να επιδείξουμε κάτι τρανό και συνάμα κοινό. Κάτι σπουδαίο, που μας κάνει ξεχωριστούς έναντι όλων άλλων λαών.
Αυτή δεν είναι μια δική μας τακτική, αλλά πάγια τακτική των πολιτικών που εξασκούνται από όλα τα έθνη. Οι κοινοί αγώνες για για την ελευθερία… αποτελούν ένα άλλο ισχυρό παράδειγμα σύνδεσης όλων ημών. Άξιοι και αυτοί, κανείς δεν λέει όχι.

Μέσα σε όλη την αναγκαία συντεχνία όμως, -γιατί περί τέτοιας πρόκειται- η ανάσα του ορθού πολιτισμού χάνεται. Αρχίζουν να υπηρετούνται σκοποί στο όνομα του, αλλά κανείς πλέον δεν υπηρετεί την ουσία του.

Πρώτα το έθνος, η πατρίδα, η σημαία κι έπειτα όλα τα υπόλοιπα, λες και ως άνθρωποι δεν θα μπορούσαμε να υπάρξουμε έξω από σύνορα, έξω από ιδέες που υπηρετούν συμφέροντα.

Σύμφωνοι, ο τρόπος της ζωής του σήμερα, ο τρόπος που είναι φτιαγμένος ο κόσμος απαιτεί άλλα. Καμία αντίρρηση, όπως επίσης δεν είναι απαραίτητο οι αξίες και ο μεστός πολιτισμός να βρίσκεται εκεί όπου οι κοινωνίες αναπτύσσονται ευημερούν τεχνολογικά και χαϊδεύουν απαλά τα σύνθετα νοήματα ατενίζοντας τους απλούς τρόπους με πρακτικές οι οποίες δεν πρόκειται ουδέποτε να αγγίξουν με χέρι γερό την καρδιά της ουσίας.

Σήμερα εκείνοι που γνωρίζουν απέχουν και το κάνουν με τρόπο πράο. Στις αξίες δεν πρέπουν φωνές, διότι αυτές αναγνωρίζουν μονάχα επιχειρήματα και λατρεύουν πράγματα μυστήρια, όπως την ευγνωμοσύνη για παράδειγμα, τον θεμέλιο λίθο της ευτυχίας και κάποια άλλα εντελώς άγνωστα στους σπουδαίους απόγονους των αρχαίων ημών προγόνων…

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Ήττα.

Ποτέ μην πείτε κάποιον δούλο, δούλο. Τον απελπίζετε.



Ποτέ μην πείτε σε έναν Έλληνα πολιτικό τη λέξη δραχμή. Τον τρομάζετε.


Τον 17ο αιώνα η εκκλησία κατάφερε να κλείσει το στόμα του Γαλιλαίου. Ο λόγος απλός. Εξηγώντας τα ανεξήγητα της τότε εποχής έκλεβε χωράφια, μέρη, εδάφη επιρροής. 

Αναφέροντας κάποιος το ενδεχόμενο της δραχμής, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος εξανίσταται κρεμώντας στα μανταλάκια τον άπιστο, τον μειοδότη, τον ηλίθιο, τον ανθέλληνα που τόλμησε να φαντασιωθεί… (όχι να φανταστεί υπάρχει διαφορά καθόσον η φαντασίωση εμπεριέχει την υπόθεση της περιπτώσεως φαντασίας)

Αναρωτιέμαι στο μέλλον πού εναποθέτουν τις ελπίδες τους οι πειθήνιοι ευρωπαϊστές, διότι όλοι είμαστε με την Ευρώπη της ευημερίας και των αξιών αλλά όχι με αυτήν του Σόιμπλε, όχι με αυτή που μας παρουσιάζεται σήμερα. 

Αναρωτιέμαι το πόσο χειρότερα θα ήταν με εθνικό νόμισμα.

«Πολύ χειρότερα» θα βιαστούν πάμπολλοι.

Ναι, (ακόμα και αν το δεχθούμε πράγμα καθόλου σίγουρο) όσο πάει όμως γίνεται και λιγότερο χειρότερα. Σε αυτό φαντάζομαι θα συμφωνήσουν και οι ενθερμότεροι οπαδοί του ευρωπαϊκού νομίσματος. Η ενδεχόμενη δυστυχία της δραχμής πλησιάζει την επερχόμενη δυστυχία εν μέσω των ελπίδων του ευρώ.

Έχει καλώς.

Υπάρχει βεβαίως και η άλλη όψη του νομίσματος και είναι εκείνη η οποία ρωτά: ναι μεν με εθνικό νόμισμα, αλλά με ποιόν ηγέτη;

Εδώ υπάρχει ένα ζήτημα. Πέραν της ισχυρής πλειοψηφίας η οποία χρειάζεται ώστε να στηριχτεί το εγχείρημα χρειάζεται επιπλέον και κάποιος ηγέτης. Ένας άντρας ή μία γυναίκα που θα φοράει ‘παντελόνια’. Ακούγεται βαρύ, ας το αλλάξουμε. Κάποιος ή κάποια λοιπόν που θα μπορεί να αντέξει, να πείσει και ακολούθως να οδηγήσει τη χώρα σε νέες εποχές. Το εγχείρημα θα χρειαστεί στήριξη και υπομονή, διότι αν πελεκίζεται (όπως χωρίς αμφιβολία θα συμβεί διότι πάντα όταν κάποιος κερδίζει κάποιος άλλος χάνει και όταν κερδίζει ο λαός, χάνουν οι ολιγοκράτες και όταν χάνουν θυμώνουν...) ούτε και αυτό θα αποδώσει με κύριο ηττημένο και πάλι τον λαό. Τον κοσμάκη που θα έχει εντελώς χαμένο τον μπούσουλα…

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Ευρώπη: Η επίσημη αγαπημένη.

Η χώρα ξεπουλιέται κι εμείς εραστές μιας αδιέξοδης πολιτικής επιλέγουμε ηγέτες που δεν καταφέρνουν να κοιτάξουν πέρα από τις προσταγές των δυναστών μας.
Δανειστήκαμε. Ωραία. Να πληρώσουμε, αλλά να πληρώσουμε -όχι με τους δικούς τους νόμους  μια και οι νόμοι τους  υπηρετούν μονάχα το στομάχι και τη ματαιοδοξία τους-, αλλά δίκαια.

Να πληρώσουμε δίκαια.

Και ήδη πληρώσαμε αλλά τίποτα δεν αλλάζει, το χρέος δεν κατεβαίνει και εδώ δεν ανάβει μόνο φωτάκι κινδύνου που προειδοποιεί, πως μας εκμεταλλεύονται καθώς υποχρεωνόμαστε να κάνουμε μόνο ό,τι μας επιβάλλουν, μα προβολέας τέτοιος ώστε να κάνει και τον τυφλό να χαρεί.

Είναι αναμφίβολο εδώ και κάμποσα χρόνια, πως ηθελημένα ο τόπος ξεπουλιέται. Ξεπουλιέται η πατρίδα μας ξεπουλιούνται οι περιουσίες μας και για να τα λέμε όλα με το όνομά τους, οι περισσότεροι χέστηκαν για την πατρίδα μας αλλά τους ενδιαφέρει άμεσα η περιουσία τους, η οποία όμως λησμονούν πως περιλαμβάνεται στο οικόπεδο της χώρας.

Δεν μπορεί κανείς να έχει ακίνητο στο οικόπεδο του άλλου!

Δεν σώζεται λοιπόν το σπίτι μας όταν χαθεί η γη μας. Θεωρείστε βέβαιο πως θα ακολουθήσει τον τιτλούχο του οικοπέδου κι αυτός δεν θα είναι άλλος από τον δανειστή μας.

Εμείς όμως ως άνθρωποι με βαθιά ριζωμένες τις απόλυτα ορθές ιδέες αγωνιζόμαστε γνωρίζοντες ότι πράττουμε το σωστό.

1. πότε για ΝΔ και πότε για ΣΥΡΙΖΑ. 

2. Για το πώς θα καταφέρουμε να γιατρέψουμε την αρρώστια μας παίρνοντας συνεχώς μεγαλύτερη δόση από το φάρμακο (το πικρό των φόρων) που αποδείχθηκε αναποτελεσματικό, επισκεπτόμενοι με αξιοσημείωτη περιοδική συχνότητα πότε τον έναν γιατρό που αποδεικνύεται αλμπάνης (ΝΔ) και πότε τον άλλον ΣΥΡΙΖΑ) που κι αυτός όμοιος αποδεικνύεται, μα μην έχοντας άλλη επιλογή (σύμφωνα με τις άριστες ιδέες μας) επιστρέφουμε αναγκαστικά με τεράστια ελπίδα -η οποία καταντά το αδίκημα ιδιώνυμο- τον πρώτο αλμπάνη(ΝΔ) μπας και μας γιατροπορέψει σωστά...

(κι έπειτα αναρωτιόμαστε τι στο διάολο φταίει κι η χώρα δεν σηκώνει κεφάλι)

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

Δικτατορία ή πόλεμος; Η μόνη 'διαλεκτική' της αλλαγής.

Τα είπαμε και παλαιότερα. Η δημοκρατία είναι ένα πολύ ευαίσθητο πολίτευμα. Ένα πολίτευμα που προϋποθέτει ανθρώπους που έχουν βαθιές άριστες ιδέες, περί της ευγενούς πολιτικής στην υπηρεσία του αντικειμενικώς κρινόμενου κοινωνικού καλού.

Στην περίπτωση αυτή συνομολογούμε δανειζόμενοι από τον Ρουσώ την έκφραση περί ‘γενικής βούλησης’ η οποία οφείλει σε κάθε περίπτωση να εκφράζει το άτομο όχι ως μονάδα, αλλά ως ενταγμένο συνειδητά υπήκοο στην υπηρεσία ενός κοινωνικού συνόλου το οποίο και αποφασίζει για τον εαυτό του (κοινωνικό σύνολο) τα καλύτερα.

Κάθε προσωπική προτίμηση-όφελος-συμφέρον, οφείλει να περνάει σε δεύτερη τρίτη ή τέταρτη μοίρα, εφόσον δεν συμβαδίζει με τον στόχο τον οποίο και έθεσαν οι εκλεγμένοι δημοκρατικά από τον λαό, ηγέτες…

Η πολιτική ως εργαλείο εφαρμογής, έρχεται και καλύπτει το κενό της φύσης, του φυσικού κόσμου όπου τα πάντα ανήκουν σε όλους (Χομπς) όπου δεν υπάρχει ούτε αδικία και συνεκδοχικά ούτε και ανομία. (Πώς θα μπορούσε άλλωστε ελλείψει νόμων, μια και αυτοί υφίστανται από τη δημιουργία της πολιτείας και εντεύθεν, αφού η ίδια τους θέσπισε, πολιτευόμενη.)

Ο κάθε ένας από εμάς, ψηφίζει πλημμυρισμένος αλτρουισμό!

Μέσα στο κοινωνικό το ενιαίο κράτος δεν θα πρέπει να υπάρχουν μεμονωμένες ομάδες -φράξιες- που να μάχονται για το δικό τους καλό, διότι πιθανόν αυτό το καλό να αναμετράται με το άλλο, το δημόσιο. (Βλέπε συνδικαλισμό).

Και συνεχίζουμε...

Ο πολίτης μετά από την καταμέτρηση των ψήφων γίνεται υπήκοος. Υπακούει στη θέληση των πολλών, της πλειοψηφίας δηλαδή αποδεχόμενος πως οι πολλοί κατέχουν το δίκαιο. Το ορθό, το μη λανθασμένο.

Δεν γίνεται αλλιώς. (Εννοώ στα αισιόδοξα παραμύθια…)

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Περί ματαιότητας και άλλων συναφών.

Υπάρχει τέλος οριστικό; Θα υπάρξει και πάλι απόλυτο μηδέν;

-Μα καλά είμαστε σίγουροι ότι κάποτε υπήρξε;

Η επιστήμη και η λογική αυτό λένε. Πως κάποτε υπήρξε, σε αυτό συμφωνούν και όλες οι θρησκείες-πλην την ύπαρξη του Ενός, του οικείου θεού της κάθε μιας φυσικά-. 

Πέραν αυτών –των θρησκειών- όμως, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να μιλούν-θεωρούν, θεωρίες και πιστεύματα που εδρεύουν μονάχα σε …πίστεις (εξ' αποκαλύψεως αλήθειες και ευγενείς πόθους) και άρα –από απόψεως λογικής- πουθενά, όλα δείχνουν πως κάποτε σε Χ δις, τρις, τετράκις ή πολλαπλάσια αυτών -δικά μας-εκατομμύρια χρόνια τα πάντα στο σύμπαν θα καταλήξουν στην αρχική τους μορφή. Στο τίποτα. Στο μηδέν. (Σας θυμίζω εκείνο που ήδη έχετε ακούσει: Το τέλος του ήλιου και άρα το δικό μας, της γης δηλαδή, ορίζεται σε λιγότερο από πέντε δισεκατομμύρια χρόνια).

Κατόπιν αυτού του τέλους, της μεταστροφής του ήλιου σε κόκκινο νάνο, άλλες, ακόλουθες, έξω από τη γη νοήμονες υπάρξεις που θα ανακάλυπταν τον πλανήτη μας, δεν θα μπορούσαν να ανιχνεύσουν τίποτα από τον πολιτισμό μας. Θα αναρωτιώταν κι εκείνοι -όμοια με εμάς- αν κάποτε υπήρξε ζωή στο σύμπαν… 

  • Μια νέα τελευταία θεωρία μιλάει για επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος (σε βάθος ανάλογου χρόνου) που θα έχει ως αποτέλεσμα την ψύξη και την καταστροφή του… Μία επόμενη, σύγχρονη της προαναφερόμενης, για τη «μεγάλη σχάση». Το τέντωμα, τη διαρραγή και άρα την οριστική κατάρρευσή του.

Θα ήταν αστείο να μας στεναχωρεί η ιδέα, ομοίως θα ήταν κουτό να προσπαθούμε να δούμε τον εαυτό μας σε κάποιο βάθος χρόνου το οποίο όχι απλά ξεπερνά τα όρια της πλέον ευφάνταστης σκέψης μας, αλλά ανήκει μονάχα στον αιθέρα κάθε μεταφιλοσοφικής μας προσπάθειας.

Τα πάντα στο μηδέν οδεύουν λοιπόν; Μία νέα θεωρία - η Θεωρία των Ιδιομεταβολών – που έχει προταθεί από τον Εμμανουήλ Μανούσο του Ινστιτούτου APM (APM Institute for the Advancement of Physics and Mathematics) και υποστηρίζεται και από άλλους ερευνητές όπως ο Κυριάκος Κεφάλας –που τυχαίνει να γνωρίζω- προβλέπει ότι το σύμπαν ξεκίνησε από μία κατάσταση που ελάχιστα διέφερε από το κενό. Για το απώτερο μέλλον ο Κυριάκος Κεφάλας προβλέπει τρεις εκδοχές, οι δύο από τι οποίες είναι παρόμοιες με την αρχική κενή κατάσταση του σύμπαντος.
  • Για όσους ενδιαφέρονται μπορούν να ακολουθήσουν τον σύνδεσμο: http://apminstitute.org/
Στα δικά μας τώρα…  έλεγα λοιπόν, πως είναι απολύτως ανεδαφική η οποιαδήποτε στενάχωρη ή αγωνιώδης ιδέα περί θανάτου, καθώς θα γνωρίζουμε από το επόμενο λεπτό του τέλους μας ...όλα όσα γνωρίζαμε και πριν τη γέννηση μας. Θα στεναχωριόμαστε το ίδιο, θα ανησυχούμε το ίδιο και θα χαιρόμαστε το ίδιο. 

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Η επόμενη πραγματικότητα.

Διαγράφεται πλέον με αδρές γραμμές η πορεία την οποία επιλέγουν όχι μόνο οι πληθυσμοί της Ευρώπης αλλά και ολόκληρου του κόσμου καθώς το όραμα της παγκοσμιοποίησης έχει αισθητά αρχίσει να φθίνει. Η άνοδος της Λεπέν στη Γαλλία η οποία απειλεί την ευρωπαϊκή συνοχή, ακολουθεί η Αυστρία, η Ιταλία κινδυνεύει, η Ουγγαρία απειλεί να υψώσει τείχος,  και ασφαλώς δεν μιλάμε για τις αντιλήψεις των πιο βόρειων χωρών...

Οι λόγοι πολλοί με πρώτο και καλύτερο την ανασφάλεια και με έναν δεύτερο την απαίτηση της ταυτότητας. 

Στον υποθετικό κόσμο εκείνο, όπου θα μπορούσε να ζήσει ο κάθε άνθρωπος ευτυχισμένος προϋποθέτει απουσία ''ιδιαίτερης'' κουλτούρας, (όχι τη μη ύπαρξη) απουσία ίσως ακόμα και μνήμης… Ανάδειξη κοινών αξιών (όμοιας ενδεχομένως θρησκείας μιας και οι πίστεις καταθέτουν τις δικές τους διαφορετικές αξίες). Άλλως θα χρειαζόταν η υπερβατική εκείνη συμπεριφορά απάντων, της αναγνώρισης του απόλυτου δικαιώματος του πλησίον. Λέμε τώρα...

Κάτι τέτοιο  (η ύπαρξη του κόσμου όπου ο καθένας όχι απλά θα δικαιούτο ευτυχία, αλλά που θα μπορούσε επιπροσθέτως και να την βρει) ασφαλώς και δεν είναι δυνατόν να συμβεί τουλάχιστον στους επόμενους αιώνες. 

Η ιδέα, το όραμα αν προτιμάτε πως ένας ολόκληρος κόσμος χωρίς σύνορα, με ενιαίο νόμισμα, αγαστή συνεργασία και παντοτινή αγάπη (μια και στη τελειότητα του οράματος-εγχειρήματος αυτό θα ήταν το ζητούμενο) απέχει έτη φωτός…

Βεβαίως επί του παρόντος κανείς δεν μιλάει για ευφάνταστα σενάρια όμως ακόμα και η αρχή, το πρώτο βήμα σε αυτό όπως ήταν αρχικά το όραμα της ενωμένης Ευρώπης σκοντάφτει στο συμφέρον, στην ιδιοτέλεια, στην διάθεση των ισχυρών να επιβάλουν τη γνώμη τους προς ίδιον συμφέρον στους αδυνάτους. Ποτέ δεν ήταν αλλιώς. Οι παιδικές αρρώστιες δεν μας εγκατέλειψαν.

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Το μαντρί.

Στο μαντρί υπάρχει σιγουριά, το καλό χορτάρι όμως είναι στην εξοχή.

Δεν μπορούν να συνυπάρξουν τα αντίθετα. Το βολικό, το σίγουρο ας πούμε με το μοναδικό. Το ‘ένα’, θα γινόταν βαρετό, θα έπαυε να ήταν το πρώτο κι o επικαρπωτής ως αποτέλεσμα κούρασης θα γινόταν κι αυτός ράθυμος στο πανηγύρι της χαράς.

Το εξαιρετικό δεν βρίσκεται στην απόλυτη σιγουριά. Πολλοί θα διαφωνήσετε μία καθ΄ όλα θεμιτή διαφωνία, όμως ακολούθως θα συμφωνήσετε στο ότι το όποιο άριστο με τη έννοια του έκπληκτου παύει να είναι τέτοιο μετά από κάποιο χρονικό διάστημα. Παύει να κελαηδάει στο κλουβί.

Τότε χρειάζεται η βόλτα. Η βόλτα στην εξοχή, στον αέρα, στο φόβο του λύκου, πλάι στον κίνδυνο. Όχι σε αυτό το άρθρο δεν θα αναφέρω από την αρχή παραδείγματα, θα σας αφήσω να τα βρείτε μονάχοι σας. Η αλήθεια άλλωστε δεν είχε ποτέ μία όψη, βρείτε λοιπόν τη δική σας και συμφωνούμε.

Το κέρδος ήταν πάντα ανάλογο του ρίσκου. Υπήρχαν εκείνοι που ρισκάριζαν κι εκείνοι πού όχι. Κανείς καλύτερος από τον άλλον. Ο καθένας είχε τις δικές του απολαβές.

Οι μισοί και ίσως οι περισσότεροι στο μαντρί λοιπόν. Φαγητό εξασφαλισμένο, ζέστη, οικογένεια, παιδιά, εργασία, τις Κυριακές (κάποιοι από αυτούς) εκκλησία… Οι υπόλοιποι καβάλα στ’ άλογο, δρόμο κι όπου τους βγάλει…

Αναρωτιέμαι στο σημείο αυτό γιατί οι λεύτεροι καβαλάρηδες υμνήθηκαν από όλα τα τραγούδια. Αναρωτιέμαι...

Αναρωτιέμαι γιατί οι περισσότεροι χαζεύουν τους φευγάτους από το παράθυρο φορώντας παντόφλες, έχοντας την εφημερίδα διπλωμένη στην πολυθρόνα την ώρα που δηλώνουν χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Γιατί μη μου πείτε πως δεν καμαρώσατε ποτέ σας καβαλάρη την ώρα που πηδούσε τον φράχτη μέσα στην βροχή. Μη μου πείτε πως δεν λατρέψατε έστω για μία φορά το θάρρος του, πως δεν γείρατε από αυτό, το λαιμό μέσα στους ώμους…

«Παλαβός είναι»

Συμφωνήσαμε όλοι μας. Κι εγώ μπορεί μαζί σας. Μπορεί...

Θα θέλαμε όμως να είχαμε την παλαβομάρα τη δική του.

Κι αναρωτιέμαι και πάλι. Στα καφενεία ποιον τριγυρίζουμε, το φίλο με την παντόφλα ή τον άλλον με το σπαθί; Εκείνον που 'ρχετα από το σπίτι σκασμένος στο φαγητό ή τον τον κουρασμένο με τις δροσερές ιδέες από τον δρόμο;

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Αναγκαίες ειλικρίνειες

Την αλήθεια τη μαθαίνεις από τους εχθρούς σου είχε πει ο Σοπενχάουερ εννοώντας προφανώς πως όλοι εκείνοι που είναι ανοικτά ταγμένοι εναντίον σου και δεν έχουν καμία ανάγκη τη συμπάθειά σου, αποκτούν το δικαίωμα να είναι όσο ‘κακοί’ τους επιτρέπει η αληθινή γνώμη τους. Η καλή ή κακή εμπαθής τους.


Δεν θα ασχοληθούμε επί του παρόντος για το ποια γνώμη είναι καλή ή κακή, αλλά θα αναφερθούμε επιγραμματικά στην ανάγκη του καθενός να ακούει για τον εαυτό του ευχάριστα, κολακευτικά σχόλια. Γνώμες που στηρίζουν τις ιδέες και τις πράξεις του.

Αυτή η ανάγκη μας λοιπόν να είμαστε αρεστοί, είναι η μεγάλη πηγή του κακού, είναι τρόπος της ζωής όλων μας που μπορεί να μην εγκαταστάθηκε 'ενέσιμος' μέσα μας αλλά το έκανε με ένα τρόπο που φαντάζει φυσιολογικός, πίσω από τις άριστες πρακτικές των κοινωνιών στους αιώνες που πέρασαν. Την εξέλιξη ποιος μπορεί να την κατηγορήσει;

Είναι γνωστό από τον Ρουσώ πως στον φυσικό κόσμο δεν υπάρχει αδικία. (Η αδικία προϋποθέτει την ύπαρξη νόμων(!)) Θα ήταν εντελώς κουτό να κατηγορήσουμε ένα λιοντάρι που κλέβει τη τροφή μιας ύαινας ή κάποιο ζώο που σκοτώνει κάποιο άλλο και ασφαλώς δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως και ο άνθρωπος σε κείνο εκείνο το περιβάλλον γεννήθηκε για να ζει, ασχέτως της κατάληξής του. Και ο άνθρωπος χρειάστηκε να σκοτώσει για να ζήσει, χωρίς κανείς να τον κατηγορήσει. (Το επιχείρημα πως ο άνθρωπος έχει μυαλό δεν ευσταθεί, διότι και τα υπόλοιπα ζώα έχουν, το εάν έχει περισσότερο δεν τον καθιστά αξιότερο έναντι της φύσης, διότι και μεταξύ ημών των ανθρώπων δεν έχουμε όλοι την ίδια νοητική επίδοση και η διαφορά αυτή δεν κάνει κάποιον ανώτερο από κάποιον άλλον. Αυτό το τελευταίο -πρακτικά- το χρωστάμε (εν αρχή) στους νόμους και όχι στη μεγαλοψυχία μας)

Ασφαλώς και είναι καλύτερα, ασφαλέστερα, ανετότερα, στο σπίτι μας μέσα από ότι στο δάσος. Θα ήταν δε, εντελώς ηλίθιο να προσπαθήσει να συγκρίνει ο οποιοσδήποτε τους δύο τρόπους ζωής έχοντας ανά χείρας τα σημερινά δεδομένα, όμως η φύση του ζώου (κάθε τι που ζει, που έχει ζωή, ζώο ονομάζεται) χρειάζεται εκατομμύρια χρόνια να αλλάξει –αν αλλάξει ποτέ-. Μπορεί να προσαρμόζεται, μπορεί να καταφέρνει να επιβιώνει, μπορεί να καταφέρνει ακόμα και να ευτυχεί για κάποιον χρονικό διάστημα, όμως στην ουσία του δεν αλλάζει. Τρανό παράδειγμα όλοι εμείς.