Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Η επανάσταση.

Τα πράγματα είναι απλά και σύνθετα. Απλά γιατί ο καθένας δικαιούται να αποτινάξει τον ζυγό που θεωρεί πως τον δυναστεύει και σύνθετα γιατί πρώτα πρέπει να έχει ξεφορτωθεί όλα εκείνα που ο ίδιος έχει φορτώσει στον εαυτό του. 

Το εύκολο είναι όπως καταλαβαίνετε να κουνήσει το δάκτυλο στην εξουσία καθώς σε αντίθεση με εκείνα που διατεινόταν ο Χομπς ο άνθρωπος τελικά έχει δικαίωμα στην επανάσταση σε κάθε επίπεδο. Έχει δικαίωμα αν όχι υποχρέωση (από την ώρα που μπορεί να σκέφτεται χωρίς να εφησυχάζει ή ματαιόδοξα να αποδέχεται την όποια υπάρχουσα θέση ως εκείνη τη μία που κρατάει σε συνοχή την κοινωνία) 

Το δύσκολο είναι να χρεώσει –όπως οφείλει- πρώτα στον εαυτό του να αποδεχτεί τη λάθος πορεία στη ζωή του χωρίς ντροπές διότι δεν υπάρχει καμία, κανενός, χωρίς λάθη, παραλείψεις ή συμβιβασμούς. 

Οι ιδέες, οι πεποιθήσεις, οι σιγουριές ότι έτσι είναι τα πράγματα κι όχι -ίσως(!)- αλλιώς, είναι κυρίως τα βαρίδια, οι άγκυρες, οι σημαδούρες, οι σημαίες που δηλώνουν πως εδώ βρίσκεται ένα άτομο που θαρρεί πως γνωρίζει, πως ξέρει και κυρίως πως αγνοεί την έννοια της ευέλικτης, όχι συμπεριφοράς όχι προς όφελος της συζήτησης, αλλά της διάθεσης περαιτέρω γνώσης και αποδοχής. 

Η πεποίθηση ότι ίσως ‘λάθος θεωρώ’ είναι κορυφαίας σημασίας. Σηματοδοτεί την αμφισβήτηση και η τελευταία την έρευνα, τη δεκτική συμπεριφορά σε κάθε νέα ιδέα, σε κάθε ανατρεπτική θεωρία. Σπουδαία όλα τα νέα (με την έννοια του καινούριου). Αναλογιστείτε τι θα πιστεύαμε αν ο κόσμος αρνιόταν την εξέλιξη. Αν αρνιόταν για παράδειγμα την νεωτεριστική (πρωτάκουστη τότε) θεωρία ότι το σύστημά μας είναι ηλιοκεντρικό και παρέμενε στην άποψη που εξυπηρετούσε (για παράδειγμα την εκκλησία) ότι είναι γεωκεντρικό. Πόσο ανατρεπτική τότε η ιδέα… Τόσο, όσο και σήμερα εκείνες που μοιάζουν ανήκουστες. (Ας μην αναφέρω καλύτερα παραδείγματα) Γενικότερα, δεν γνώρισα κανέναν γονιό που να ενέκρινε δίχως ενστάσεις -σε μία καλή περίπτωση-, την εποχή των παιδιών του, αυτό οφείλει να μας προϊδεάσει... Σε όλους άρεσαν τα χρόνια που οι ίδιοι μεγάλωσαν.

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

Ο μαγικός θησαυρός

Το χαμένο νόημα κι η ανακάλυψή του ο μέγας σκοπός. Ο λόγος, για εκείνο το διαφορετικό και ωστόσο ειλικρινές που βαθιά ξεκουράζει τον κάθε έναν από εμάς. Αυτό, που μέσα από την καθημερινή τριβή με τις υποχρεώσεις έχουμε από καιρό χαμένο.

Δηλαδή δεν ξέρω αν από την παιδική ηλικία και μετά το έχουμε βρει ποτέ… 

Τα παιδιά είναι ασφαλώς πολύ πιο ξεκάθαρα από τους μεγάλους για το τι θέλουν, για το τι πραγματικά επιθυμούν και το τι επί της ουσίας τα ευχαριστεί. Αυτός είναι είναι ο πρώτος λόγος που είναι ευτυχέστερα των μεγάλων.Τα παιδιά έχουν σαφώς λιγότερες επιλογές, σαφώς λιγότερες ανάγκες, ανησυχίες και επίσης σαφώς κατ’ απόλυτο αριθμό μετρούμενες, λιγότερες προσδοκίες. 

Αυτό άραγε είναι το εμπόδιο στο να ανακαλύψουμε αυτό που θα μας έκανε να απολαύσουμε μία ευδαίμονα κατάσταση; Οι υπερβολικές προσδοκίες σε συνδυασμό με τις λιγότερες ανησυχίες; 

Ασφαλώς και όχι μόνο, διότι εάν ίσχυε κάτι τέτοιο θα καταδικάζαμε τη γνώση. Θα τη θεωρούσαμε επικίνδυνη μαζί με κάθε επίδοξο στόχο (που με την απουσία αυτής δεν θα υπήρχε, άρα στεκόμαστε μονάχα σε αυτή εννοώντας και όλα τα υπόλοιπα που προέρχονται απ' αυτήν). Θα γινόταν -η γνώση- όπλο που στα χέρια ανίδεων θα απέβαινε μοιραίο, όπως ακριβώς συμβαίνει με τους περισσότερους που νομίζουν ότι ξέρουν σχεδόν τα πάντα και κρίνουν με γνώμονα εκείνα που κυρίως υποθέτουν και ελλιπώς γνωρίζουν. 

Η γνώση, είναι δεδομένο πως φέρνει πόνο. Μαθαίνοντας κανείς, προβληματίζεται, παύει να μένει αμέτοχος, αναζητά λύσεις, παύει να περιφέρεται αδαής (στο βαθμό που περιφερόταν) κι αφού πλέον έχει αναλάβει δράση γνωρίζοντας, δεν εφησυχάζει με αποτέλεσμα να αδυνατεί προ λύσης να βρει ηρεμία. 

Λύση όμως οριστική ουδέποτε βρίσκεται, διότι τη μία (λύση) ακολουθεί το επόμενο πρόβλημα. 

Μη φανταστείτε πως μιλώ για τίποτα σπουδαίες φιλοσοφικές αναζητήσεις. Όχι. Αναφέρομαι σε προβλήματα απλά που αντιμετωπίζουμε όλοι καθημερινά. Προβλήματα που κάποτε είναι σοβαρότερα και άλλοτε απλά, αλλά που αρκούν να μας χαλάσουν τη διάθεση και αυτό διότι αδυνατούμε να τα θέσουμε στην θέση όπου και τους αρμόζει. 

Το πρόβλημά μας λοιπόν είναι η αξιολόγηση

Το αμέσως προηγούμενο είναι η ανακάλυψη όλων εκείνων που θα μας έδιναν χαρά και το δύσκολο -το δυσκολότερο θα πω-, το πώς να εστιάσουμε σε αυτά παρακάμπτοντας όλες τις δράσεις που εσφαλμένα θεωρούμε απαραίτητες και προηγούνται αυτών. 

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Εμπειρία, πίστη και βίωμα


Οι περισσότεροι πιστοί θεωρούν τη θρησκευτικότητά τους βίωμα. Ακούγεται πολλές φορές από τα χείλη τους η φράση «Δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί δεν το έχεις ζήσει ή αν δεν πιστέψεις δεν μπορείς να ξέρεις» και οι φράσεις αυτές είναι πέρα για πέρα ειλικρινείς. Ειλικρινείς, αλλά και απολύτως προσωπικές, όπως άλλωστε κανείς από όλους εκείνους που θετικά ισχυρίζονται, δεν το αρνείται.

Πώς νιώθει όμως κάποιος κάτι το οποίο δεν περιγράφεται με λόγια; 

Πρώτα απ’ όλα οφείλει να είναι σίγουρος για αυτό το οποίο πιστεύει. 

Πώς σιγουρεύεται; 

Η σιγουριά έρχεται με τον καιρό. Αν προϋπάρχει η ανάλογη έφεση, πολύ εύκολα. Προσχωρεί στο δόγμα οικειοθελώς. Αν όχι, με συνεχή διδασκαλία, κατήχηση από νηπιακή ηλικία. καθώς οι πιστοί γονείς (καλοπροαίρετα για κάθε θρησκεία) δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη. Στην διαδικασία της πειθούς κατατίθενται τα θαύματα ως αδιάσειστα επιχειρήματα και ακολουθεί αν δεν πείσουν κι αυτά, ο τρόμος της τιμωρίας.

Το παιδί δεν θέλει και πολύ... 

Κατόπιν αυτών ο νους του πεπεισμένου πλέον ανθρώπου υποβάλλεται, τροφοδοτείται από ευεργετικές ιδέες οι οποίες εδρεύουν κυρίως στη σιγουριά της αλήθειας της πίστης του. Επιθυμώ και αισθάνομαι.

Αυτή η υπερβατική αίσθηση ευφορίας που συντελείται στον νου, η ταύτιση αν προτιμάτε με το υπερφυσικό, προκαλείται μέσα από μια ισχυρή προσωπική θέληση με την αρωγή μιας απαράμιλλης σιγουριάς περί του υπαρκτού Θείου. Οι πράξεις του υποκειμένου από μόνες τους δεν έχουν τη δύναμη να προκαλέσουν τίποτα αν δεν συνοδεύονται από την πεποίθηση πως Κάποιος τις παρακολουθεί, τις αξιολογεί τις εγκρίνει και τις ανταμείβει. Το εάν πράγματι υπάρχει αυτός ο Κάποιος και το αν ενδιαφέρεται (εάν υπάρχει) δεν έχει επί της οσίας καμία απολύτως σημασία διότι όλη η διαδικασία συντελείται στον νου και μόνον εκεί. Η ευδαίμονη κατάσταση εκεί γεννάται κι εκεί ευεργετεί. Το Θείο ασφαλώς και δεν οφείλει να είναι υπαρκτό, αρκεί η πίστη των πιστών σε αυτό. (πολλοί θα διαφωνήσουν, αναμενόμενο διότι εάν δεν διαφωνούσαν δεν θα πίστευαν...)

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Πραγματικότητα: ο νέος αντίπαλος.

Η πραγματικότητα είναι η πραγματικότητα, δεν μπορεί να ‘αλλάξει’ ούτε μονομερώς, αλλά ούτε και μερικώς, οπότε -αν δεν αντέχεται-, οφείλουμε συμβιβασμό, εκπαίδευση, προσαρμογή.
Με τον όρο ‘αλλάξει’ νοείται, η τροποποίηση με τρόπο βολικό ειδικά για το κάθε υποκείμενο. 

Τα υποκείμενα όμως είμαστε πολλά, θα χρειαζόμαστε τόσες πραγματικότητες όσες κι εμείς.(ποιος άραγε είναι όμοιος και με ποιόν;) 

Ως λύση φαίνεται η εισχώρηση σε μια  προσωπική, σε κάποια υποκειμενική πραγματικότητα, σε εκείνη που στέκει μακριά από κάθε άλλον, μακριά ίσως κι από εκείνο που οι πολλοί θα κρίνουν θεμιτό, υγιές ή αποδεκτό. Στο σημείο αυτό θα μπορούσε να τοποθετεί άξια η λέξη που κατακρίνει ή που επιβραβεύει, ανάλογα: 'φυγή' ή 'δραπέτευση', ίσως και πολλές άλλες.

Οι αδικίες που δεν αντέχονται από όλους εκείνους που παρουσιάζονται περισσότερο επιρρεπείς ή λιγότερο ανεκτικοί είναι η πρώτη αιτία απόσυρσης. 

Η λύση για πολλούς φαίνεται, εκθειάζεται, υμνείται, ορίζεται ως: Η μάχη. Ο πόλεμος εκείνος που θα άλλαζε τον κόσμο. 

Μα ο κόσμος αποτελείται από όλους εμάς οι οποίοι μπορεί να παρουσιαζόμαστε μαχητικοί ως οφείλουμε(;), μπορεί να παρουσια-ζόμαστε ως ισχυροί ώστε να λάβουμε τα απαραίτητα εύσημα (αναλόγως την παράστασή μας σε κάποιον αγώνα) όμως στην πράξη είμαστε εκείνοι που υποχωρούμε υπό την κόπωση της εφαρμογής του αδύνατου.



Το μόνο που κρατάμε από ένα κόσμο ή ένα σύστημα που αντιμαχόμαστε είναι τα νομίσματά του. Τα λεφτά του. Οι περιουσίες που του αποσπάσαμε (δικαίως, κατόπιν εργασίας εντεταγμένης στους όρους του παιχνιδιού -δεν ξέρω αν θα μπορούσε να είναι αλλιώς-) και που επιθυμεί αδίκως το καθεστώς κάθε χώρας του πλανήτη να επανακτήσει. Αυτή είναι η πρακτική θεώρηση του ζητήματος που κρύβεται πολύ πονηρά πίσω από κάθε ηθική αξία -του συνόλου-. 

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

Σχέσεις δηλητήριο

Είναι αλήθεια ότι πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να ανήκουν. Μπορεί να φταίει το χούι, ο χαρακτήρας τους οι καταβολές τους, μπορεί και χίλια ακόμα πράγματα καθώς η αιτία βρίσκει τον λόγο της στον προηγούμενο κρίκο της αλυσίδας των αιτιάσεων της διαμόρφωσης του χαρακτήρα τους και πάει λέγοντας…

Η ζωή όλων αυτών των ανθρώπων μπορεί να βρίσκεται σε σχέση, σε γάμο, σε δεσμό περιστασιακό ή μη, η παρουσία τους όμως σκορπίζεται παντού, σαν να χαραμιζόταν πλάι σε ένα άτομο και μόνο.

Ευτυχία ή δυστυχία; Θεωρώ ότι ούτε το υποκείμενο μπορεί να με σιγουριά να ομολογήσει μια και το ανικανοποίητο, καθώς δεν πληρούται, παραμένει ως τέτοιο στο διηνεκές. Ανικανοποίητο.

Όλοι οι υπόλοιποι θα μιλήσουμε ανάλογα με τις δικές μας εμπειρίες οι οποίες θα παραμένουν υποκειμενικές και άρα μοιρασμένες.

Ας προσπαθήσουμε να ξεδιαλύνουμε τα πράγματα.

Ο οποιοσδήποτε βρίσκεται μέσα σε σχέση οφείλει κατ’ αρχήν σεβασμό. Πρέπει να σέβεται τον άνθρωπο που παρίσταται πλάι του για έναν μήνα ή για μία ζωή, το ίδιο. Οφείλει κατά την εκδοχή του Καντ, την προτεραιότητα του ορθού απέναντι στο ίδιο αγαθό.

Είναι τρόπος ζωής. Είναι θέμα αξιών.

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Πολιτευόμενοι ιερείς

Ο όρος δεν μας ξενίζει τον έχουμε ακούσει και θα τον ακούσουμε ακόμα πολλές φορές. Το παράδοξο θα ήταν ο αντίθετός του, εκείνος που θα εννοούσε τους πολιτικούς να ανακατεύονται ανοιχτά και απροκάλυπτα με θέματα αμιγώς ιεραρχικά. Π.χ. Σε εκλογές αρχιεπισκόπων, εκφέροντες γνώμες και οδηγίες διοίκησης, επεξηγήσεις πατερικών κειμένων κ.ά.

Στο άρθρο δεν θα εξετάσουμε το εάν ορθά ή λαθαιμένα μίλησε ο αρχιεπίσκοπος ούτε το εάν καλώς εδόθη η απάντηση που δόθηκε από την κυβέρνηση, αλλά θα δούμε το θέμα γενικότερα, διότι αναλωνόμενοι σε μικρές πολιτικές χάνουμε την ουσία που περιλαμβάνει το σύνολο πολλών διαχρονικών πρακτικών.

Το ότι έχει δικαίωμα να μιλάει ελεύθερα ο κάθε πολίτης, είναι ένα ζήτημα που δεν επιδέχεται συζήτησης. Το εάν όμως χρησιμοποιεί για την ομιλία του αυτή το βάθρο το οποίο του έχει παραχωρηθεί για άλλο σκοπό, τότε ναι, είναι θέμα προς συζήτηση.

Έχω αναφερθεί και τεκμηριώσει σε προηγούμενα άρθρα πως εκκλησία και πολιτική είναι δύο αδιαίρετα και αλληλοσυμπληρούμενα κομμάτια της καθημερινότητάς μας. Αυτή η σύμπραξη ισχύει από καταβολής θρησκειών (και άρα κόσμου) καθόσον οι δυνάμεις λυκοσυμμαχούσαν μεταξύ τους (μη μπορώντας η μία να αποτινάξει την άλλη από το σβέρκο της) αποκομίζοντας οφέλη από τον κοινό πελάτη. Τον λαό.

Χέρι που δεν μπορούσε να δαγκωθεί φιλιόταν (ένθεν κακείθεν). Το ίδιο γίνεται και σήμερα. Μπροστά στα φώτα φιλιούνται χαμογελαστοί και πίσω από αυτά δαγκώνονται αγρίως. Οι μεταξύ τους συγκρούσεις λοιπόν ποτέ δεν έπαψαν ούτε θα πάψουν (μοιράζονται όπως είπαμε το ίδιο κομμάτι κρέας), όσο τα συμφέροντα και των δύο για εξουσία στη ράχη του λαού διασταυρώνονται. (εδώ βεβαίως υπάρχει μια δικαιολογία και μια κατάκριση. Η δικαιολογία ανήκει σε εκείνους που νοιάζονται δηλωμένα για την πολιτική και έχουν την ευχέρεια να μην αγαπούν αν δεν το θέλουν και η κατάκριση για κείνους που δηλωμένα εργάζονται για την αγάπη αλλά πολεμώντας σε ξένο προς όσα διατείνονται πεδίο έρχονται αντιμέτωποι με τις θεωρίες τους). (Θα πρέπει να γίνω κουραστικός και να πω πως ασφαλώς και δεν αναφέρομαι σε όλους τους ιερωμένους.)

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Η μάχη της σακούλας

Φαίνεται πως είναι καταδικασμένη –δυστυχώς- στη συνείδηση της πλειοψηφίας των πολιτών η όποια προσπάθεια-πρόταση γίνεται από μέρους του κράτους και αυτό όσο λυπηρό είναι, άλλο τόσο αναμενόμενο δείχνει.

Ο λόγος είναι απλός και ένας. Το κράτος κατάφερε να αντιμετωπίζεται πλέον ως ψεύτης εχθρός. Σε κάθε περίπτωση με λόγο χωρίς πίστη.

Δεν ήταν πάντοτε έτσι, αλλά κατάντησε με όλα αυτά που υποχρεώθηκε να κάνει και ως αποτέλεσμα αυτού συναντά την άρνηση ακόμα και στα σωστά. Εκείνα τα ορθά που τυχαίνει από καιρό σε καιρό να προτείνει.

Υπό την αποδοχή λοιπόν της παραπάνω θέσης είναι απολύτως φυσικό η όποια του πρόταση (όσο σωστή και αν είναι, όπως αυτή με τη χρέωση της πλαστικής σακούλας) να υφίσταται μια κατάκριση της οποίας δεν είναι άξιο.

Το θέμα για τη χρέωση της πλαστικής τσάντας λοιπόν...

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας φανούμε λογικοί. Ας απαντήσουμε στο ερώτημα αν πιστεύουμε πως καθημερινά τελείται ένα έγκλημα σε βάρος της φύσης σε πολλά περισσότερα του ενός επίπεδα.

Θεωρώ πως η απάντηση από όλους θα είναι καταφατική.

Σίγουρα δεν φταίω άμεσα εγώ ή εσύ. Έμμεσα όμως;

Το μεγάλο λάθος που γίνεται γενικώς είναι η διαστρέβλωση ή η ελλιπής, χαλαρή, αδιάφορη -πείτε την όπως θέλετε- πληροφόρηση. 

Το ζήτημα λοιπόν επί του πρακτέου που αντιμετωπίζουμε ως πολίτες δεν είναι το τετράλεπτο του κόστους της σακούλας αλλά η εμπέδωση μέσου του κόστους να μην αγοράζεται το πλαστικό, ώστε να ελαφρύνει το βάρος της συμφοράς (περί τέτοιας πρόκειται) της φύσης. Αυτός ήταν και είναι ο κύριος στόχος.

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε"

Αυτή τη φορά λέω να αφήσουμε εκείνους που ‘έτσι νομίζουν’’ στην ησυχία τους. Είναι άλλωστε τόσο σίγουροι που κάθε μας λέξη τους αφήνει αποσβολωμένους, ανίκανους να αντιληφθούν το μέγεθος του λάθους που αντικρίζουν τα μάτια τους. Γι' αυτούς η αλήθεια παραμένει μία και είναι η δική τους.

Το: ‘έτσι είναι αν έτσι νομίζετε’ του Πιραντέλο τείνει να γίνει εικόνα για προσκύνημα. Η μία και μόνη άμυνα σε δύσκολους για ανατροπές καιρούς.

Δεν απαξιώνουμε, μα συμπαθούμε.

Είναι αλήθεια ότι στην ανέχεια ο κόσμος επιστρέφει στις πατροπαράδοτες πίστεις- προσταγές- νουθετήσεις- πρακτικές. Βολεύεται, κουρνιάζει, γύρω από την εστία. Οι δύσκολοι καιροί είναι ή για επαναστάσεις ή για λουφάγματα. Μάλλον έχουμε επιλέξει το δεύτερο.

Καλύτερα η επιστροφή στα πάτρια. Στις ιδέες τις πάγιες. Στα μέρη τα γνωστά, στις βόλτες μέσα στο μαντρί. Πιστοί στα λόγια του τσοπάνη που φωνάζει πως έξω καραδοκεί ο κακός λύκος. Βέβαια επίσης μέσα στη στάνη κινδυνεύουμε με θάνατο εξ΄αιτίας πολλών μεταδοτικών ασθενειών, αλλά για να μην μιλάει για αυτές ο βοσκός δεν θα πειράζει. Ποιος άλλωστε υποθέτει πως το κάνει για το μαλλί ή το γάλα μας.

Έτσι συμβαίνει...

Και στο τέλος όλοι εκείνοι που έχουν μια κάποια πιο συγκεκριμένη ιδέα περί του τι συμβαίνει γύρω τους και ακόμα μία περί της ελαχιστότητάς τους, μαζεύονται σε μία γωνιά και 'απολαμβάνουν' τους υπόλοιπους που τα γνωρίζουν όλα και υπάρχουν πράγματι αρκετοί απόλυτοι γνώστες πάντων ζητημάτων και θεωρήσεων ισχυριζόμενοι -μεταξύ τους- ...εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις…
  • Είναι ανθρώπινο παραφθαρμένο ίδιον η των πάντων γνώσις.
Ο άνθρωπος είναι φυσικό - όπως όλοι καταλαβαίνουμε- να μην είναι σε θέση να τα γνωρίζει όλα. Αναγνωρίζει βεβαίως το ορθό της βεβαιότητας αυτής ...αλλά μονάχα για τους άλλους. Ο ίδιος δεν αντέχει την άγνοια γενικώς και δεν ανέχεται την διαπίστωση πως δεν ξέρει. Ομοίως πράττει και μέσα από τις πίστεις του. Αποδέχεται ως άριστο μονάχα τον δικό του θεό.

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Δύο κόσμοι

 Σε ένα έθνος μπορούν τα πάντα να βαφτίζονται άριστα. Ένα έθνος μπορεί να επιτρέπει όλες τις καλές πράξεις να συμβαίνουν. Ποιες θεωρεί καλές; Όσες εκείνο κρίνει πως είναι.

Με ποια κριτήρια; Με όποια το βολεύουν.

Όλοι έχουμε τη δύναμη να ζούμε τόσο ευτυχισμένοι όσο μπορούμε κάτω από τις εκάστοτε συνθήκες –που οι ίδιοι δημιουργήσαμε άμεσα ή έμμεσα- συγχρόνως δε να στηλιτεύουμε πάντα(όλα) όσα μας περιβάλλουν.

Μπορούμε να είμαστε ανεκτικοί. Επιλεκτικά ανεκτικοί.

Συμφεροντολόγοι στο έπακρον. Το αποδεικνύουμε κάθε μέρα.

Η χειρότερη μορφή ενός κράτους είναι ο ίδιος ο εαυτός του ο οποίος καλείται να είναι ειλικρινής και συνάμα να φέρεται υποκριτικά εν μέσω των άριστων ομολογιών του.

Βλέπετε έρχεται ως συνήγορος και το σύστημα του καπιταλισμού που δεν επιτρέπει παρεκτροπές από τους κανόνες του, οι οποίοι κανόνες έρχονται σταδιακά και εδραιώνονται στις συνειδήσεις των πολιτών ως να είναι οι μόνοι αληθείς προσφέροντες τις μόνες άνευ συζητήσεως λύσεις.

Οι ευκαιρίες ποτέ δεν θα είναι όμοιες σε όλους, διότι δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια! Ούτε έχουμε τα ίδια δικαιώματα. Πώς θα μπορούσαμε άραγε να τα έχουμε; 
Πρώτο κριτήριο η σωματική δύναμη, δεύτερη η ευστροφία του πνεύματος, κάποιο επόμενο η διάθεση για αγώνα. Εν συνεχεία το χρώμα του δέρματος, ο τόπος γέννησης και μύρια όσα επόμενα...

Τι άλλο πλην την απόλυτη εφαρμογή των ανωτέρω συμβαίνει;

Τα δίκαια έχουν καταντήσει υπηρέτες του συστήματος. Θα έλεγα των τραπεζιτών αλλά το ζήτημα πηγαίνει σαφώς μακρύτερα από τους οίκους του χρήματος, καθόσον αγγίζει τις συνειδήσεις μας.

Και πώς θα γίνει; –αναρωτιέται ο Κος Κώνστας- 

Δεν μπορούν να κουρευτούν τα χρέη διότι εκείνοι που πλήρωσαν θα αισθανθούν κορόιδα, εξαπατημένοι... και λέμε χαμηλόφωνα μεταξύ μας, πως πράγματι, από μια άποψη έχει δίκιο ο άνθρωπος. Και σταματάμε εκεί ως να μην υπάρχει δικαιότερη λύση ή το κράτος να μην είχε μηχανισμούς πρόβλεψης ή εξάλειψης του φαινομένου. Λέτε και δεν μπορούσε να εισπράξει από τις λίστες Λαγκάρντ... (μεταξύ μας προφανώς και δεν μπορούσε να υποχρεώσει να πληρώσουν οι θεματοφύλακες του συστήματος, μπορούσε όμως από όλους τους υπόλοιπους και πράγματι το κάνει!) 

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Περί αθέων

Θα πρέπει να καταστεί γνωστό πως η αθεΐα είναι επιλογή κατόπιν σκέψεως και αποδοχής λογικών επιχειρημάτων. Δεν είναι ούτε καφρίλα, ούτε χουλιγκανισμός.


Οι λογικοί άθεοι, εκείνοι που έχουν σκεφθεί πριν αποφασίσουν να απομακρυνθούν από όλες τις θρησκείες δεν μάχονται τους πιστούς ούτε τους αντιμετωπίζουν με συνθήματα γηπέδου.

(Εξαιρούνται οι άλογοι, εκείνοι που είναι ενάντιοι επειδή θέλουν να είναι, γιατί κάτι τους έκατσε στραβά, όπως επίσεις και οι πιστοί που είναι πιστοί χωρίς να γνωρίζουν πώς και γιατί, που ασπάσθηκαν το όποιο δόγμα γιατί τους είπαν ότι αυτό είναι και πέραν αυτού το χάος. Αμφότεροι αποτελούν τα 'τάγματα εφόδου' των ομάδων που θα πιαστούν πρώτα στα χέρια)

Η φωτιά και το τσεκούρι ανήκουν στην εποχή των σταυροφόρων ομοίως και του Στάλιν στον αντίποδα. Οι άνθρωποι που έχουν ερευνήσει, έχουν μάθει να συνδιαλέγονται, να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι και να συζητούν. Μπορεί να διαφωνούν, να θυμώνουν μεταξύ τους, όμως πριν χωρίσουν δίνουν τα χέρια στο όνομα της αναγνώρισης του δικαιώματος της γνώμης του άλλου.

Ο λόγος του άρθρου για ένα site άθεων το οποίο και προ ημερών επισκέφθηκα και τρόμαξα από το επίπεδο στο οποίο σερνόταν κάποια από τα μέλη του, -ασφαλώς όχι όλα-, συμπεριλαμβανομένου και του διαχειριστή της ομάδας ο οποίος διακατεχόταν από την οργή του κατάφωρα αδικημένου(;) ανθρώπου και το μίσος του οπαδού μιας τυφλής εξέδρας. Πολύ λυπηρό.