Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Πολιτευόμενοι ιερείς

Ο όρος δεν μας ξενίζει τον έχουμε ακούσει και θα τον ακούσουμε ακόμα πολλές φορές. Το παράδοξο θα ήταν ο αντίθετός του, εκείνος που θα εννοούσε τους πολιτικούς να ανακατεύονται ανοιχτά και απροκάλυπτα με θέματα αμιγώς ιεραρχικά. Π.χ. Σε εκλογές αρχιεπισκόπων, εκφέροντες γνώμες και οδηγίες διοίκησης, επεξηγήσεις πατερικών κειμένων κ.ά.

Στο άρθρο δεν θα εξετάσουμε το εάν ορθά ή λαθαιμένα μίλησε ο αρχιεπίσκοπος ούτε το εάν καλώς εδόθη η απάντηση που δόθηκε από την κυβέρνηση, αλλά θα δούμε το θέμα γενικότερα, διότι αναλωνόμενοι σε μικρές πολιτικές χάνουμε την ουσία που περιλαμβάνει το σύνολο πολλών διαχρονικών πρακτικών.

Το ότι έχει δικαίωμα να μιλάει ελεύθερα ο κάθε πολίτης, είναι ένα ζήτημα που δεν επιδέχεται συζήτησης. Το εάν όμως χρησιμοποιεί για την ομιλία του αυτή το βάθρο το οποίο του έχει παραχωρηθεί για άλλο σκοπό, τότε ναι, είναι θέμα προς συζήτηση.

Έχω αναφερθεί και τεκμηριώσει σε προηγούμενα άρθρα πως εκκλησία και πολιτική είναι δύο αδιαίρετα και αλληλοσυμπληρούμενα κομμάτια της καθημερινότητάς μας. Αυτή η σύμπραξη ισχύει από καταβολής θρησκειών (και άρα κόσμου) καθόσον οι δυνάμεις λυκοσυμμαχούσαν μεταξύ τους (μη μπορώντας η μία να αποτινάξει την άλλη από το σβέρκο της) αποκομίζοντας οφέλη από τον κοινό πελάτη. Τον λαό.

Χέρι που δεν μπορούσε να δαγκωθεί φιλιόταν (ένθεν κακείθεν). Το ίδιο γίνεται και σήμερα. Μπροστά στα φώτα φιλιούνται χαμογελαστοί και πίσω από αυτά δαγκώνονται αγρίως. Οι μεταξύ τους συγκρούσεις λοιπόν ποτέ δεν έπαψαν ούτε θα πάψουν (μοιράζονται όπως είπαμε το ίδιο κομμάτι κρέας), όσο τα συμφέροντα και των δύο για εξουσία στη ράχη του λαού διασταυρώνονται. (εδώ βεβαίως υπάρχει μια δικαιολογία και μια κατάκριση. Η δικαιολογία ανήκει σε εκείνους που νοιάζονται δηλωμένα για την πολιτική και έχουν την ευχέρεια να μην αγαπούν αν δεν το θέλουν και η κατάκριση για κείνους που δηλωμένα εργάζονται για την αγάπη αλλά πολεμώντας σε ξένο προς όσα διατείνονται πεδίο έρχονται αντιμέτωποι με τις θεωρίες τους). (Θα πρέπει να γίνω κουραστικός και να πω πως ασφαλώς και δεν αναφέρομαι σε όλους τους ιερωμένους.)

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Η μάχη της σακούλας

Φαίνεται πως είναι καταδικασμένη –δυστυχώς- στη συνείδηση της πλειοψηφίας των πολιτών η όποια προσπάθεια-πρόταση γίνεται από μέρους του κράτους και αυτό όσο λυπηρό είναι, άλλο τόσο αναμενόμενο δείχνει.

Ο λόγος είναι απλός και ένας. Το κράτος κατάφερε να αντιμετωπίζεται πλέον ως ψεύτης εχθρός. Σε κάθε περίπτωση με λόγο χωρίς πίστη.

Δεν ήταν πάντοτε έτσι, αλλά κατάντησε με όλα αυτά που υποχρεώθηκε να κάνει και ως αποτέλεσμα αυτού συναντά την άρνηση ακόμα και στα σωστά. Εκείνα τα ορθά που τυχαίνει από καιρό σε καιρό να προτείνει.

Υπό την αποδοχή λοιπόν της παραπάνω θέσης είναι απολύτως φυσικό η όποια του πρόταση (όσο σωστή και αν είναι, όπως αυτή με τη χρέωση της πλαστικής σακούλας) να υφίσταται μια κατάκριση της οποίας δεν είναι άξιο.

Το θέμα για τη χρέωση της πλαστικής τσάντας λοιπόν...

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας φανούμε λογικοί. Ας απαντήσουμε στο ερώτημα αν πιστεύουμε πως καθημερινά τελείται ένα έγκλημα σε βάρος της φύσης σε πολλά περισσότερα του ενός επίπεδα.

Θεωρώ πως η απάντηση από όλους θα είναι καταφατική.

Σίγουρα δεν φταίω άμεσα εγώ ή εσύ. Έμμεσα όμως;

Το μεγάλο λάθος που γίνεται γενικώς είναι η διαστρέβλωση ή η ελλιπής, χαλαρή, αδιάφορη -πείτε την όπως θέλετε- πληροφόρηση. 

Το ζήτημα λοιπόν επί του πρακτέου που αντιμετωπίζουμε ως πολίτες δεν είναι το τετράλεπτο του κόστους της σακούλας αλλά η εμπέδωση μέσου του κόστους να μην αγοράζεται το πλαστικό, ώστε να ελαφρύνει το βάρος της συμφοράς (περί τέτοιας πρόκειται) της φύσης. Αυτός ήταν και είναι ο κύριος στόχος.

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε"

Αυτή τη φορά λέω να αφήσουμε εκείνους που ‘έτσι νομίζουν’’ στην ησυχία τους. Είναι άλλωστε τόσο σίγουροι που κάθε μας λέξη τους αφήνει αποσβολωμένους, ανίκανους να αντιληφθούν το μέγεθος του λάθους που αντικρίζουν τα μάτια τους. Γι' αυτούς η αλήθεια παραμένει μία και είναι η δική τους.

Το: ‘έτσι είναι αν έτσι νομίζετε’ του Πιραντέλο τείνει να γίνει εικόνα για προσκύνημα. Η μία και μόνη άμυνα σε δύσκολους για ανατροπές καιρούς.

Δεν απαξιώνουμε, μα συμπαθούμε.

Είναι αλήθεια ότι στην ανέχεια ο κόσμος επιστρέφει στις πατροπαράδοτες πίστεις- προσταγές- νουθετήσεις- πρακτικές. Βολεύεται, κουρνιάζει, γύρω από την εστία. Οι δύσκολοι καιροί είναι ή για επαναστάσεις ή για λουφάγματα. Μάλλον έχουμε επιλέξει το δεύτερο.

Καλύτερα η επιστροφή στα πάτρια. Στις ιδέες τις πάγιες. Στα μέρη τα γνωστά, στις βόλτες μέσα στο μαντρί. Πιστοί στα λόγια του τσοπάνη που φωνάζει πως έξω καραδοκεί ο κακός λύκος. Βέβαια επίσης μέσα στη στάνη κινδυνεύουμε με θάνατο εξ΄αιτίας πολλών μεταδοτικών ασθενειών, αλλά για να μην μιλάει για αυτές ο βοσκός δεν θα πειράζει. Ποιος άλλωστε υποθέτει πως το κάνει για το μαλλί ή το γάλα μας.

Έτσι συμβαίνει...

Και στο τέλος όλοι εκείνοι που έχουν μια κάποια πιο συγκεκριμένη ιδέα περί του τι συμβαίνει γύρω τους και ακόμα μία περί της ελαχιστότητάς τους, μαζεύονται σε μία γωνιά και 'απολαμβάνουν' τους υπόλοιπους που τα γνωρίζουν όλα και υπάρχουν πράγματι αρκετοί απόλυτοι γνώστες πάντων ζητημάτων και θεωρήσεων ισχυριζόμενοι -μεταξύ τους- ...εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις…
  • Είναι ανθρώπινο παραφθαρμένο ίδιον η των πάντων γνώσις.
Ο άνθρωπος είναι φυσικό - όπως όλοι καταλαβαίνουμε- να μην είναι σε θέση να τα γνωρίζει όλα. Αναγνωρίζει βεβαίως το ορθό της βεβαιότητας αυτής ...αλλά μονάχα για τους άλλους. Ο ίδιος δεν αντέχει την άγνοια γενικώς και δεν ανέχεται την διαπίστωση πως δεν ξέρει. Ομοίως πράττει και μέσα από τις πίστεις του. Αποδέχεται ως άριστο μονάχα τον δικό του θεό.

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Δύο κόσμοι

 Σε ένα έθνος μπορούν τα πάντα να βαφτίζονται άριστα. Ένα έθνος μπορεί να επιτρέπει όλες τις καλές πράξεις να συμβαίνουν. Ποιες θεωρεί καλές; Όσες εκείνο κρίνει πως είναι.

Με ποια κριτήρια; Με όποια το βολεύουν.

Όλοι έχουμε τη δύναμη να ζούμε τόσο ευτυχισμένοι όσο μπορούμε κάτω από τις εκάστοτε συνθήκες –που οι ίδιοι δημιουργήσαμε άμεσα ή έμμεσα- συγχρόνως δε να στηλιτεύουμε πάντα(όλα) όσα μας περιβάλλουν.

Μπορούμε να είμαστε ανεκτικοί. Επιλεκτικά ανεκτικοί.

Συμφεροντολόγοι στο έπακρον. Το αποδεικνύουμε κάθε μέρα.

Η χειρότερη μορφή ενός κράτους είναι ο ίδιος ο εαυτός του ο οποίος καλείται να είναι ειλικρινής και συνάμα να φέρεται υποκριτικά εν μέσω των άριστων ομολογιών του.

Βλέπετε έρχεται ως συνήγορος και το σύστημα του καπιταλισμού που δεν επιτρέπει παρεκτροπές από τους κανόνες του, οι οποίοι κανόνες έρχονται σταδιακά και εδραιώνονται στις συνειδήσεις των πολιτών ως να είναι οι μόνοι αληθείς προσφέροντες τις μόνες άνευ συζητήσεως λύσεις.

Οι ευκαιρίες ποτέ δεν θα είναι όμοιες σε όλους, διότι δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια! Ούτε έχουμε τα ίδια δικαιώματα. Πώς θα μπορούσαμε άραγε να τα έχουμε; 
Πρώτο κριτήριο η σωματική δύναμη, δεύτερη η ευστροφία του πνεύματος, κάποιο επόμενο η διάθεση για αγώνα. Εν συνεχεία το χρώμα του δέρματος, ο τόπος γέννησης και μύρια όσα επόμενα...

Τι άλλο πλην την απόλυτη εφαρμογή των ανωτέρω συμβαίνει;

Τα δίκαια έχουν καταντήσει υπηρέτες του συστήματος. Θα έλεγα των τραπεζιτών αλλά το ζήτημα πηγαίνει σαφώς μακρύτερα από τους οίκους του χρήματος, καθόσον αγγίζει τις συνειδήσεις μας.

Και πώς θα γίνει; –αναρωτιέται ο Κος Κώνστας- 

Δεν μπορούν να κουρευτούν τα χρέη διότι εκείνοι που πλήρωσαν θα αισθανθούν κορόιδα, εξαπατημένοι... και λέμε χαμηλόφωνα μεταξύ μας, πως πράγματι, από μια άποψη έχει δίκιο ο άνθρωπος. Και σταματάμε εκεί ως να μην υπάρχει δικαιότερη λύση ή το κράτος να μην είχε μηχανισμούς πρόβλεψης ή εξάλειψης του φαινομένου. Λέτε και δεν μπορούσε να εισπράξει από τις λίστες Λαγκάρντ... (μεταξύ μας προφανώς και δεν μπορούσε να υποχρεώσει να πληρώσουν οι θεματοφύλακες του συστήματος, μπορούσε όμως από όλους τους υπόλοιπους και πράγματι το κάνει!) 

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Περί αθέων

Θα πρέπει να καταστεί γνωστό πως η αθεΐα είναι επιλογή κατόπιν σκέψεως και αποδοχής λογικών επιχειρημάτων. Δεν είναι ούτε καφρίλα, ούτε χουλιγκανισμός.


Οι λογικοί άθεοι, εκείνοι που έχουν σκεφθεί πριν αποφασίσουν να απομακρυνθούν από όλες τις θρησκείες δεν μάχονται τους πιστούς ούτε τους αντιμετωπίζουν με συνθήματα γηπέδου.

(Εξαιρούνται οι άλογοι, εκείνοι που είναι ενάντιοι επειδή θέλουν να είναι, γιατί κάτι τους έκατσε στραβά, όπως επίσεις και οι πιστοί που είναι πιστοί χωρίς να γνωρίζουν πώς και γιατί, που ασπάσθηκαν το όποιο δόγμα γιατί τους είπαν ότι αυτό είναι και πέραν αυτού το χάος. Αμφότεροι αποτελούν τα 'τάγματα εφόδου' των ομάδων που θα πιαστούν πρώτα στα χέρια)

Η φωτιά και το τσεκούρι ανήκουν στην εποχή των σταυροφόρων ομοίως και του Στάλιν στον αντίποδα. Οι άνθρωποι που έχουν ερευνήσει, έχουν μάθει να συνδιαλέγονται, να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι και να συζητούν. Μπορεί να διαφωνούν, να θυμώνουν μεταξύ τους, όμως πριν χωρίσουν δίνουν τα χέρια στο όνομα της αναγνώρισης του δικαιώματος της γνώμης του άλλου.

Ο λόγος του άρθρου για ένα site άθεων το οποίο και προ ημερών επισκέφθηκα και τρόμαξα από το επίπεδο στο οποίο σερνόταν κάποια από τα μέλη του, -ασφαλώς όχι όλα-, συμπεριλαμβανομένου και του διαχειριστή της ομάδας ο οποίος διακατεχόταν από την οργή του κατάφωρα αδικημένου(;) ανθρώπου και το μίσος του οπαδού μιας τυφλής εξέδρας. Πολύ λυπηρό. 

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Έτσι είναι αν έτσι αισθάνεστε...

Έχουμε ένα μεγάλο ζητούμενο. Την αίσθηση που υφίσταται κρίση. Την προσωπική, την εσωτερική άποψη της αλήθειας που όμως δεν συμπλέει με την οριοθετημένη περί ορθού άποψη.

Η αίσθηση της ευτυχίας ή της δυστυχίας υπό αυτή την αίρεση τίθενται στη κρίση ενός εκάστου. Επιστήμονα ή μη. Ετούτο πρέπει, εκείνο απαγορεύεται.

Αν αισθάνεστε έτσι, είσθε λάθος, είσθε άρρωστος, υγιής ή σωστός. 

Για όλα υπάρχει μέθοδος, συνταγή ή γνωμάτευση. Ταμπέλα.

Κι όμως, έτσι είναι αν έτσι αισθάνομαι! Δεν υπάρχει ορθή ή λανθασμένη αίσθηση. Δεν μπορεί κανείς να μου πει πώς είναι ο κόσμος. Ο δικός μου κόσμος. Ο δικός σας μπορεί να είναι αλλιώς. Δικαίωμά σας, ο δικός μου όμως γιατί οφείλει υποταγή στον χρωματιστό δικό σας; Ξεχάσατε μήπως τα χρώματα που επιλέξατε να τον βάψετε; Κι έρχεστε ύστερα να μας πείτε για φύση... για φυσικότητες και για ασυμβίβαστες καταφάσεις.

Η αίσθηση είναι μία για τον καθέναν, ασχέτως αν είναι ευτυχής ή δυστυχής. 

Βάσει ποίου κανόνα οι αισθήσεις μας οφείλουν να είναι ευτυχείς;

Ασφαλώς σύμφωνα με την ανάγκη μας να νοιώθουμε όμορφα. 

Η δυστυχία δεν έχει ομορφιά λέτε. Συνήθεια μπορεί. Το καθρέφτισμα μιας αλλόκοτης ηδονής ίσως. Κατακάθισμα σε μια αίσθηση που προκαλεί εντύπωση και αυτοπεριορισμό. Σωστά τα λέτε όμως θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες μας ώστε να συνεννοηθούμε στην ίδια γλώσσα.

Ας μην ξεχνάμε πως ο πόνος ζητά να μάθει την προέλευσή του, η ευτυχία όχι.

Όλοι θεωρούμε την ευτυχία δεδομένη, σαν κάποιος να μας την χρωστάει. Η τύχη ή για κάποιους ο θεός. 

Η ύπαρξη-παρουσία τής δυστυχίας στον οποιοδήποτε σημαίνει υποχρεωτικά έξοδο από τη λεωφόρο, βάδισμα σε ατραπό. 

Να λοιπόν ο λόγος που όλοι συντρέχουν στη διάσωση του ατόμου από την απευκταία κατάσταση. Να που όλοι ειδήμονες ή μη, συνδράμουν.

Όλοι οφείλουν να είναι ευτυχείς ας δυστυχούν σε μεγάλο βαθμό από τις ευτυχίες των άλλων ή σε πολλές περιπτώσεις μέσα στην εικονική ευδαιμονία τους. Η ευτυχία είναι αποτέλεσμα σύγκρισης. Ασφαλώς δυστυχώς, αλλά όμως είναι σε πλείστες περιπτώσεις καθόσον μετράται σύμφωνα με τις δυστυχίες των άλλων.Υπό αυτή την προϋπόθεση οι δυστυχείς, μας είναι απαραίτητοι. Πόσο 'μικρή' ποταπή η διαπίστωση... Να ήμαστε ηθικιστές χωρίς να το γνωρίζουμε;

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Σόφια - Βελιγράδι – Βουδαπέστη με αυτοκίνητο.

(Αθήνα-Μπλαγκόεβγκραντ-Σόφια-Βελιγράδι-Νόβι Σαντ-          Βουδαπέστη - Έστεργκομ – Βίσεγκραμ - Σέντεντρε- Νόβι Σαντ-Σόφια- Αθήνα).

Διάρκεια εκδρομής                   11 ημέρες
Σύνολο χιλιομέτρων                 3450
Κόστος Αερίου-βενζίνης          200 ευρώ
Αυτοκίνητο                                   Passat 1600 βενζίνη-αέριο
Διόδια              55 ευρώ περίπου (Βουλγαρία-Σερβία-Ουγγαρία)
Κόστος ταξιδίου                       1250 ευρώ.                                    
                                                       
Θα αναφερθώ αναλυτικά στο πρόγραμμα της εκδρομής, τις διαδρομές, τα ξενοδοχεία, τα κόστη, τα προβλήματα, αλλά τις όμορφες στιγμές που περάσαμε.

Μπορείτε να επικοινωνήστε μαζί μου με e-mail ώστε να με ρωτήσετε ό,τι θέλετε και εάν επιθυμείτε ευχαρίστως να αφήστε τηλέφωνο να σας καλέσω για όποια πληροφορία γνωρίζω.


Καταλήγοντας λέω πως αξίζει πραγματικά τον κόπο μια τέτοια εκδρομή με αυτοκίνητο.

Πριν ξεκινήσουμε ας πούμε μερικές συμβουλές για τους βιαστικούς που δεν θα διαβάσουν ολόκληρο το άρθρο:

Διαδρομές και αποστάσεις βρείτε εύκολα στη διεύθυνση  http://www.apostaseis.gr/loc_ap/odigikes-apostaseis.asp

· Χωρίς GPS δεν θα επιχειρήσετε κανένα ταξίδι με αυτοκίνητο σε καμιά πόλη της Ευρώπης αν δεν είστε σίγουροι για το πώς θα βρείτε το μέρος διαμονής σας στην πόλη της επιλογή σας.
· Στη Σερβία η οποία δεν είναι μέλος της ευρωπαϊκής ένωσης οι μονάδες των κινητών σας θα τελειώσουν σε ελάχιστα λεπτά. Ομοίως και τα MB που θα έχετε για τους χάρτες του GPS.
· Μην ξεχάσετε να προμηθευτείτε τη λεγόμενη ‘βινέτα’ το εισιτήριο δηλαδή για τη διέλευσή σας από τους δρόμους της Βουλγαρίας και της Ουγγαρίας. Για την Βουλγαρία κοστίζει 8 ευρώ για μία εβδομάδα και για την Ουγγαρία 11.50 ευρώ για δέκα ημέρες.
· Καλό θα ήταν να έχετε ένα χάρτη μαζί σας ώστε να μπορέσετε να ελέγξετε τις ιδιοτροπίες του GPS. Ακόμα και τα καλύτερα του είδους μπορούν από Θήβα να θέλουν να σας πάνε Καπανδρίτι μέσω Κάζας αν έχετε ενεργοποιήσει την αποφυγή διοδίων… (σ.σ. υπάρχει παράλληλος ευκολότατος δρόμος με δυο μόνο παρακάμψεις)
· Μπορείτε να φέρετε απεριόριστες ποσότητες ποτών και καφέδων από Βουλγαρία, στα σύνορα δεν γίνεται έλεγχος (λέγεται πως επιτρέπεται μέχρι 4 λίτρα σκληρού ποτού ανά άτομο και κάποιες άλλες ποσότητες σε μαλακότερα. Μπύρες κ.τ.λ.) Αν αληθεύει είναι ένας νόμος που δεν εφαρμόζεται.
· Θα έχετε υπομονή στη οδήγηση. Προσωπικά οδήγησα πίσω από νταλίκα 40 χιλιόμετρα με 50 χιλιόμετρα την ώρα. Μαζί μου και άλλα 30 αυτοκίνητα φορτηγά και μη.
· Στη Βουλγαρία τηρούμε απόλυτα τα όρια ταχύτητας  όσο παράλογα και αν μας φαίνονται (οι τροχονόμοι με τα ραντάρ καραδοκούν), στη Σερβία είναι κάπως χαλαρότερα και στην Ουγγαρία σχεδόν όπως στους δικούς μας εθνικούς δρόμους.
· Να αποφεύγετε να περνάτε τα σύνορα Σάββατο, το ίδιο και την Κυριακή. Περιμέναμε στα σύνορα Ουγγαρίας προς Σερβία 2.5 ώρες…
·  Στη Σερβία ακόμα και οι αστυνόμοι φέρονται σε εμάς τους Έλληνες σαν να είμαστε αδέλφια. Το ίδιο μας αντιμετωπίζουν και οι Σέρβοι.
·  Τα φώτα στο αυτοκίνητο σε Βουλγαρία και Σερβία ανοιχτά όλη μέρα.
· Την πρώτη ημέρα μπορεί να βγάλετε 800 χιλιόμετρα, την δεύτερη όμως θα καταφέρετε πολύ λιγότερα. Τα μεθεπόμενα 400 να τα υπολογίσετε μετά από μια μέρα ξεκούρασης. Μην ξεχνάτε πως δεν κάνουμε αγώνα δρόμου ή αντοχής, αλλά τουρισμό. Πάντα να αφήνετε μερικές μέρες περιθώριο στις επόμενες κρατήσεις των ξενοδοχείων σας. Πάντα υπάρχουν απρόοπτα… Καλό θα ήταν να κλείσετε ξενοδοχεία από την Αθήνα μέχρι και τον κύριο προορισμό σας μόνο, από εκεί, κανονίζετε την επιστροφή σας ανάλογα με την θέλησή σας.
·  Γέμισμα ρεζερβουάρ μόλις ο δείκτης φτάσει στη μέση. Ένα γεμάτο ρεζερβουάρ σημαίνει ασφάλεια.
· Θα δυσκολευτείτε να βρείτε καλά ξενοδοχεία με πάρκινγκ στο κέντρο των μεγάλων πόλεων, εκτός και εάν πληρώσετε ακριβά ή δεν φοβάστε να αφήσετε το αμάξι σας στον δρόμο. 
· Όταν διαβάζετε ως παροχή στο booking ‘’παρκινγκ σε δημόσιο χώρο’’ εννοούν ελεύθερα στον δρόμο. Θέση εξασφαλισμένη έχετε μόνο όταν γίνει αναφορά σε χρήματα ανά μέρα ή αναφερθεί ρητά ‘’παρκάρισμα σε ιδιωτικό χώρο’’
·  Να επιλέγετε δωμάτια με Wi-Fi. (Τα περισσότερα άλλωστε έχουν)
· Προμηθευτείτε από την Ελλάδα εμφιαλωμένα νερά και κάποια βρώσιμα πρώτης ανάγκης. Το πιθανότερο είναι να φτάσετε κουρασμένοι και να μην έχετε διάθεση για εξόδους. Μην πίνετε νερό από βρύσες έστω και εάν σας πουν ότι πίνεται, αποφεύγετε με τον τρόπο αυτό τυχόν διάρροιες...

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

24 Στιγμές ακραίου πάθους

Κάποιοι ήρωες του έργου λοιπόν, παρεκκλίνουν και το κάνουν -τις περισσότερες φορές- με ελαφριά την καρδιά. Αποδεχόμενοι. Όπως ακριβώς πρέπει. Άνθρωποι υπεράνω υποψίας αποκαλύπτουν σε όλους εμάς τις κρυφές τους επιθυμίες με ένα τρόπο σκληρό.

(Περίληψη- αποσπάσματα)

Κάτι που το θέλουν δύο ή και παραπάνω και δεν ενοχλεί κανέναν τρίτο, μπορεί να είναι κακό για το σύνολο;

Την ίδια ώρα που κανείς δεν υποχρεούται επικρότηση, ποιος δικαιούται κατάκριση;

Αλήθεια, είναι ο σκληρός ο τρόπος του ειπείν, που ''ανατριχιάζει'' ή μήπως η ειλικρίνεια μιας πράξης;

Αλήθεια είναι η ωμή τέτοια ή η στρογγυλεμένη;

Θα πρέπει να σερβίρεται εξωραϊσμένη, 'ψημένη' σε κάποιους βαθμούς ώστε να είναι κάπως πιο εύπεπτη; Κι αν ΝΑΙ, σε τι πάστα ανθρώπων σερβίρουμε επεξεργασμένη τροφή; Σε ανθρώπους που δεν αντέχουν την αλήθεια ή σε κάποιους που επιμένουν να πιστεύουν αλλιώς;

(Για όλα αυτά θα μιλήσουμε στη παρουσίαση στις 11 Οκτωβρίου 2017)

Χειραγωγούμε;

Άγουμε το κοινό σε ένα τρόπο ζωής όπου η υποκρισία (όπως άλλωστε –δυστυχώς- το κάνει) θα αναδεικνύεται ως η μόνη πρέπουσα συμπεριφορά; Θα βαφτίζουμε μεταξύ μας εκείνα που θέλουμε, όπως τα θέλουμε και θα χειροκροτούμε γελαστοί υπό το φως των προβολέων γνωρίζοντας πως τα μέσα μας τρέμουν για την επικείμενη επιθυμητή (όποια σε μέγεθος) ακολασία;

Η χειρότερη μορφή αυτής επιμένω, είναι εκείνη που συμβαίνει και παραμένει στη στείρα φαντασία. Είναι εκείνη που δεν βρίσκει το θάρρος να συστηθεί με παρρησία. (θα χρειαζόταν ολόκληρο κεφάλαιο για την ανάλυση)

Υπάρχει λοιπόν μία και μόνη αλήθεια; ή κάθε φορά μάς παρουσιάζεται η πράξη (για το ίδιο γεγονός) με διαφορετικό πρόσωπο; Ανάλογο των πεποιθήσεών μας;
Π.χ. Η γυναίκα που ‘’βιάστηκε’’ ή βιάστηκε, θα πρέπει να κατηγορεί τον εαυτό της που είχε οργασμό; 

Το θύμα γίνεται θύτης; Το άλλοθι δικαιώνει;

Η παρέκκλιση από τον κανόνα θα πρέπει να αποτελεί ντροπή;

Ποιος θέτει τους όρους στην κρεβατοκάμαρα του καθενός και με ποιο δικαίωμα;

Το βιβλίο θίγει πολλά θέματα και το κάνει με τρόπο που σίγουρα θα ξενίσει πολλούς, με τρόπο που θα τους ξεβολέψει, όμως ένα βιβλίο που δεν ξεβολεύει δεν επιτελεί τον σκοπό του.

Ασφαλώς και το έργο δεν απευθύνεται σε όλους. Προσπαθεί να μιλήσει σε εκείνους που θέλουν να καταλάβουν. Πώς να συστήσεις σε οποιονδήποτε κάποιον που δεν θέλει να γνωρίσει; Τον εαυτό του για τρανό παράδειγμα... (ποιος δεν επιθύμησε κάτι περισσότερο από εκείνο που είχε;)

Οι περιγραφές των γεγονότων γίνονται με γνώμονα το ξεσκέπασμα της ιδέας, με σκοπό την αποκάλυψη της θέλησης, την περιγραφή της πράξης και όχι με εκείνη του εξωραϊσμού, της ονειρώδους μυθιστορηματικής υπόθεσης που θα πρότεινε κάποιος να διαβάσει το παιδί του... Όλα να τα λέμε.

Ο έρωτας είναι μια ατελείωτη μάχη του ένστικτου με το αντικείμενο του πάθους του. Τίποτα πιο εγωιστικό από τον έρωτα θα πει η Λου Αντρέα Σαλομέ,(ο μεγάλος ανεκπλήρωτος έρωτας του Νίτσε) και θα έχει απόλυτο δίκιο.

Στο βιβλίο εξετάζεται σε κάθε περίπτωση η ψυχή και των 18 ηρώων. Οι πράξεις τους αναλύονται ενδελεχώς ως αποτέλεσμα των επιταγών του ένστικτου και όχι κάποιας μαρτυρικής ιδέας.

Οι ήρωες παρουσιάζονται πλήρως συνειδητοποιημένοι. Οι ήρωες δεν πάσχουν, ζουν τις επιθυμίες τους. Τα καταφέρνουν!
Το εάν οι υπόλοιποι δικαιολογούμε, απολαμβάνουμε ή κατακρίνουμε διαβάζοντας, είναι μια εντελώς άλλη υπόθεση όπου θα έπρεπε να βάλουμε τις μάσκες μας για να συστηθούμε με ειλικρίνεια… Χωρίς αυτές δυστυχώς θα αποτυγχάναμε ως γνήσια τέκνα του πολιτισμού και της τυραννικής ηθικής μας.

Καταλήξαμε να αγαπάμε κάποιον δυνατά, φοβούμενοι το χρόνιο μίσος μας σχεδόν για τα πάντα...''

Όπως υπάρχει αντίφαση στην επανάσταση που γίνεται για να καταπολεμηθεί η βία, έτσι υπάρχει αντίφαση στην θέση που επιμένει πως για να ευτυχίσουμε πρέπει να ακολουθούμε κανόνες γιατί και αυτό είναι μια επανάσταση στις μύχιες επιθυμίες μας.







 Ήδη το έργο μεταφράζεται στα γαλλικά...

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Αλήτες έρωτες.

Θα ξεκινήσουμε με τα σίγουρα: Ποτέ κανένας αλήτης έρωτας δεν ξεχάστηκε από κάποια συνετή σχέση ή κάποιο πετυχημένο -έστω- γάμο... Και ας συνεχίσουμε με το επόμενο δεδομένο, που που λέει πως: μπορεί κάποιος να παντρεύεται τη νομιμότητα ασχέτως αν ερωτεύεται την αλητεία. 

Σε πολλούς ανθρώπους που δεν παντρεύτηκαν, σε πολλά ζευγάρια και σε άλλους τόσους γάμους, ζει και αναπνέει μια αγιάτρευτη μνήμη... 
  • Θα πρέπει εδώ να τονίσω πως στις γραμμές που ακολουθούν δεν επισημαίνω τι είναι σωστό και τι λάθος, απλά αναφέρω το τι κατά την γνώμη μου συμβαίνει. Ο Καμύ είπε πως λογική απέχει της πραγματικότητας εμείς ας δεχθούμε το πολύ ευκολότερο πως η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει πάντα με την λογική...
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν δίνοντας τον ορισμό της 'αλητείας', καθώς εδώ δεν εννοούμε εκείνη την κυριολεκτική της άσκοπης περιφοράς του ατόμου σε δρόμους και αλάνες, αλλά κάνοντας υπέρβαση, τον τρόπο ζωής τον οποίο υιοθετεί κάποιος που αδιαφορεί για τους νόμους και τις περιρρέουσες μικροαστικές ηθικές.

Τα παραδείγματα πολλά και όλα σωστά: καμιά γυναίκα δεν απάτησε boheme (μποέμ) άντρα με κάποιον καθεστωτικό. Από τα βάθη της ιστορίας το αντίθετο συνέβαινε. Ποτέ δεν ονειρεύτηκε καμιά (λεύτερη ή παντρεμένη) γυναίκα το βράδυ κάποιον υπάκουο, τακτικά εκκλησιαζόμενο, τιμητή ακέραιο του νόμου και της τάξης -άσχετα αν υπακούοντας τελικά στις παραινέσεις των άλλων και στην λογική της τον παντρεύτηκε-. 

Όλες εκείνες που ερωτεύτηκαν δυνατά, ή πόθησαν έρωτα στα όνειρά τους, ξάπλωσαν και φώναξαν στην αγκαλιά κάποιου που έβλεπε τη ζωή αλλιώτικα… Επαναστατικά. Και σίγουρα αυτός δεν ήταν ο τύπος που θα ήθελε η κάθε μάνα, γαμπρό για την κόρη της.

Βεβαίως τα παραδείγματα ισχύουν και ανάποδα, για τους άντρες δηλαδή. Τα πολύ καλά κορίτσια έκαναν για σπίτι, για οικογένεια, για μανάδες, όχι για ερωμένες που χαράσσουν μνήμες… (Τις όποιες εξαιρέσεις δεν θα τις εντάξουμε στον κανόνα). Ανέκαθεν ενέπνεαν κάθε αρσενικό οι ανυπότακτες, οι μακρινές, οι θολές φιγούρες που βολεμό δεν είχαν...

Ακούγεται ίσως λυπηρό, αλλά δυστυχώς έτσι είναι…

Άβυσσος η ψυχή ανδρός και γυναικός.

Το παράνομο γενικώς έλκει και αυτό μάλλον γιατί όπως μας λέει ο Χομπς ο άνθρωπος γεννήθηκε ‘κακός’. Γεννήθηκε με τάση προς την ελευθερία και άρα με έμφυτη τη ροπή της απόταξης της υπακοής. Η τάση αυτή βεβαίως –της υπακοής- σφυρηλατήθηκε από πολιτεία και θρησκείες. Γαλουχήθηκε, στριμώχτηκε σε καλούπι και η παύση ακολούθησης κανόνων εξοβελίστηκε. Καταδικάστηκε από το σύνολο της κοινωνίας. Λογικό, άλλως δεν θα μπορούσε να υπάρξει κοινωνία… 

Το ένστικτο όμως παρέμεινε!

Ο φόβος έλκει γενικώς τον έρωτα. Η αγωνία το ίδιο. 

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Tοξικοί μεσήλικες

Κοιτάξτε γύρω σας, παντού υπάρχουν και διακρίνονται εύκολα. Χρειάζεται μια δεύτερη ματιά ή λίγη συζήτηση μαζί τους και η λάμψη της αρτιοσκληρωτικής ιδέας θα φωτίσει τον χώρο.

Είναι εκείνοι οι υπερπροστατευτικοί –αναφέρω για απλούστατο παράδειγμα- που υποχρεώνουν τη γυναίκα τους να κάτσει στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, ενώ μπροστά για λόγους τιμής (όχι ανημπόριας)  η μαμά τους. Η μαμά που πολλές φορές απαιτεί με τη ματιά της μόνο, καθώς έχει γαλουχίσει τον γόνο κάνοντας τον πειθήνιο, τιμητή των μύχιων αναγκών της. 

Είναι όλοι εκείνοι που ακούν πρώτα τους ανεξίτηλα γραμμένους νόμους στο μυαλό τους και κατόπιν τη λογική και την επιθυμία τους. Για την λογική επιθυμία της γυναίκας τους -όσο περνάει από το χέρι τους- ούτε λόγος.

Ο γονιός λοιπόν δικαιούται πάντα τη καλύτερη θέση. Προσέξτε, όχι επειδή έτσι αισθάνεται ο γιός, αλλά επειδή έτσι ΠΡΕΠΕΙ. 
Σε αυτό το πρέπει εναντιώνομαι μετά μανίας, διότι ασφαλώς και ποτέ δεν πρέπει. Εκείνος και εκείνη που παντρεύεται πρώτα βάζει τον/την σύζυγο και μετά γονείς ή παιδιά. (και για να μιλήσουμε και με τα επιχειρήματα των πιστών, το λέει και η εκκλησία όπου ασφαλώς και δίνουν παρουσία ως έμαθαν να οφείλουν…)

Οι ίδιοι οι γονείς –του υπό συζήτηση μεσήλικα- έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Δίδαξαν προς ίδιον όφελος το βλαστάρι και το έκαναν υπηρέτη των αναγκών τους. Δούλο των απαιτήσεών τους φορτώνοντάς το με μύριες ενοχές και καταδίκες πριν εκείνο τολμήσει να απολογηθεί. 

Ο γιος ως καλός μαθητής, ως άτολμος δαρμένος υποτακτικός, υπέγραψε με σπουδή τα συμβόλαια των διαχρονικών βολικών –για πολλούς- αξιών και σήμερα χρεωμένος ίσαμε τ’ αυτιά -καθόσον όλα τα χρόνια που δεν είχε το δικαίωμα λόγου, πλήρωνε-, ζητάει τις οφειλές, τα δίκια του δηλαδή -τώρα που απόχτησε φωνή- από την κοινωνία, τους υπαλλήλους του, τη γυναίκα του και πριν από όλους αυτούς από τα παιδιά του. Το κάνει στα ίσα. Πολύ δυστυχώς!

«Εμείς έτσι τα μάθαμε. Εγώ πόνεσα, μάτωσα...»

«Στο σπίτι μου εγώ βάζω τους κανόνες»

«Δουλειά, δουλειά, δουλειά...»

«Να στέκεσαι προσοχή όταν σου μιλάνε οι μεγαλύτεροι»