Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Το εθνικό νόμισμα στο απόσπασμα.

Είναι αναμφίβολα μία τεράστια νίκη του lobby των κρατούντων τις τύχες των λαών στα χέρια τους η ιδέα που επικρατεί στη χώρα μας πως: Όποιος θεωρεί ή τολμά να ξεστομίσει σκέψη περί εθνικού νομίσματος είναι πέρα από  άξιος υπέρτατης χλεύης και προδότης.

Ντροπή για την Ελλάδα ο τολμών, άξιος εκτέλεσης. Παρίας.

Όσο κι αν ακούγονται υπερβολικές αυτές οι τοποθετήσεις ισχύουν και μάλιστα όχι εκ στόματος Αδώνιδος ή Μπογδάνου (έσχατα όρια εμπάθειας και μεροληψίας) αλλά εκ στομάτων δημοσιογράφων, επίσης όχι ονομαστών για το μένος εναντίον ελληνικού νομίσματος και της δουλικής ταγής τους στα ευρωπαϊκά συμφέροντα και αυτό είναι ακόμα χειρότερο γιατί περνά στη συνείδηση των πολλών ως η μία και μόνη οφειλόμενη πορεία εκείνη της επιλογής των ισχυρών αλλά και των διδαγμένων ανίσχυρων. 

-Να αφού όλοι το λένε! Σκέφτεται ο κοινός νους.

Καταδικάζεται εκ προοιμίου, δια τυφεκίου -με τρόπο απόλυτο δηλαδή-, η εναλλακτική πρόταση Βαρουφάκη για την περίπτωση εξυπηρετήσεως των αναγκών της χώρας με τη χρήση ενός διαφορετικού τρόπου-νομίσματος από την στιγμή κατά τη οποία επήρχετο διαφωνία στις διαπραγματεύσεις.

Καταδικάζεται στα στόματα και το νου της συντρηπτικής πλειοψηφίας των δημοσιογράφων (χαλιναγωγών της δημόσιας βούλησης) ακόμα και ο Τσίπρας και πλάι του και όλοι όσοι τόλμησαν να σκεφθούν το ενδεχόμενο. Στην πυρά ως νέοι εφιάλτες. (Εφιάλτες ίσως, αλλά το ερώτημα είναι για ποιους;).

Απειλούνται με εξεταστική. Προδοσία! (Βεβαίως όλοι εκείνοι που υπέκυψαν υπογράφοντες θεωρούνται πατριώτες. Από τους δημοσιογράφους φυσικά, οι οποίοι γαυγίζουν εκεί που εστιάζονται)

Υπέρ τούτων των διώξεων, αναφέρονται πάντες οι κινούντες δάκτυλο στα πλήθη νεοελλήνων, μη ντρεπόμενοι και προφανώς ελαφρώς σκεπτόμενοι. Ελαφρότατα θα επιμείνω γιατί ποιος λογικός άνθρωπος πάει να κάνει μια διαπραγμάτευση, μια τίμια διαπραγμάτευσης τίμια εννοείται εκείνη που μπορεί να γύρει και προς τις δύο κατευθύνσεις- χωρίς να έχει υπ’ όψη του την επόμενη της βολικής υπόθεσης;  Είναι λογικό λοιπόν να κατηγορείται ο οποιοσδήποτε προνόησε και εξέτασε κάθε περίπτωση;

Ποιος λογικός πάει να διαπραγματευθεί θεωρώντας πως στο τέλος θα συμφωνήσει είτε το θέλει είτε όχι; Εκτός κι αν πάει να πάρει το λιγότερο κακό εγκαταλείποντας την περίπτωση του καλού.

Ποιος δανειστής που ξέρει την αδυναμία του χρεωμένου αγοραστή -των ιδεών και των χρημάτων του- του θα υποχωρήσει των απαιτήσεών του;

Χρειάζεται περισσότερος νους για την αντίληψη του προφανούς από  κάποιον ίσως δεκάχρονο;

Ασφαλώς και όχι, αλλά χρειάζεται και κάτι άλλο πολύ σπουδαίο και πολύ δύσκολο να βρεθεί:  Ελεύθερη σκέψη και διάθεση για μάχη.

Σύμπαντες οι δημοσιογράφοι ταμένοι. Σύμπαντες οι άλλως φρονούντες ομοίως. ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν λέω (στην παρούσα αράδα) αν είναι ορθή ή λανθασμένη η επιλογή της δραχμής ή του ευρώ, μιλώ για το πώς πρέπει να διαπραγματεύεται κανείς… Ο νοών νοείτω.

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Βουλευτής διαθέσιμος…(;)

Προς παν ευαρεστούμενο κόμμα: Διατίθεται άνθρωπος ο οποίος νομίζει πως κάτι είναι. 

Τα μάτια σας ανοιχτά.

Άνθρωπος που κατέχει την τέχνη της απολύτως μονομερούς παρουσίασης των γεγονότων, εξυπηρετητής μοναδικός πάσης εντολής.

Ο χειραγωγός (κατά πως νομίζει) του συνόλου των Ελλήνων, -λογικά- προσφέρεται, προς βουλευτική εργασία. Αγνοεί την λέξη ξεφτίλα, ομοίως την πρόταση ‘’με πήραν χαμπάρι’’. Μοιάζει με τον βασιλιά του παραμυθιού που θαρρεί πως ενδύεται τα άριστα, ενώ είναι γυμνός. Τσίτσιδος.

Όχι, το όνομά του δεν θα το αναφέρω θα προσπαθήσω να διατηρήσω τη μαγεία του ...αμφίβολου. Θα βάλετε εσείς με το μυαλό σας, ταιριάζοντας τα γεγονότα, άλλωστε λίγοι είναι εκείνοι που έχασαν τη δουλειά τους εκπαραθυρόμενοι, σχεδόν κλαίγοντας, μη έχοντας την αξιοπρέπεια της παραίτησης -καθώς τους ζητήθηκε- αλλά το θράσος της απαίτησης της κλωτσιάς στον πισινό για χάρη της αποζημίωσης. 

Το χρήμα οδηγός, αυτό αρκεί να χριστεί είς εξ’ ημών των πολιτικάντηδων! Όμοιοι μεταξύ ομοίων τα βρίσκουμε καλύτερα.

Με τούτο το ήθος θα είναι πράγματι περιζήτητος στο σημερινό πολιτικό γίγνεσθαι μιας και θα προσφέρει παλαιά δεδομένα, σε νέα συσκευασία. Με νέο περιτύλιγμα και περιεχόμενο το: ‘’Η άγνοια θεωρείται γνώση και άρα το τούβλο αδάμας’’

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Καιρός για πλύσιμο με σφουγγάρι.

Τα πράγματα είναι απλά. Δεν έχω λεφτά και θα τα μου δώσεις εσύ κι αν δεν μου τα δώσεις, θα στα πάρω με το ζόρι, με τρόπο που θα τον κάνω να φαίνεται νόμιμος. Το αν θα είναι ηθικός ή δίκαιος δεν με απασχολεί.

Κάλλιστα τούτα τα λόγια θα μπορούσε να είναι τα λόγια ενός ευγενικού ληστή. 

Ενός Έλληνα κακοποιού ή κάποιου μετανάστη  και όχι του κράτους.

Προσωπικά ληστές δεν μου τύχανε, κράτος μου έτυχε.

Τα λεφτά κλάπηκαν, φαγώθηκαν καταπιωθήκανε. Γλεντήθηκαν!

Κι εγώ τι φταίω, εσύ τι φταις;

Μπορεί να μην φταίει κανείς μας όμως θα πληρώσουμε γιατί τυχαίνει να ζούμε εντός των συνόρων. Βεβαίως εντός όποιων συνόρων και να ζούσαμε θα πληρώναμε (να λέμε του στραβού το δίκιο) αλλά θα πληρώναμε λεγογισμένα και δίκαια.

Εδώ πληρώνουν όσοι δεν μπορούν να ξεφύγουν.

Τα ανασφάλιστα τα βρήκαν σε μια μέρα. 

Σε μία τα βρήκανε εδώ και δυο χρόνια, άσχετα αν για λόγους πολιτικής -συμφέροντος δηλαδή- δεν τα χαρατσώνανε, τις λίστες Λαγκάρντ ακόμα τις κλώθουν. Τέτοιοι ξεφτιλισμένοι!

Έχουμε βαρεθεί να ακούμε από τη γέννα μας για τα σωστά και τα δίκαια. Από τη μια οι παπάδες από την άλλοι οι αστυνόμοι. Μόνο εμείς είμαστε υπαίτιοι, οι διδάσκοντες ανοσιοργούντες ποτέ. Στο διάλο.

«Πώς κυκλοφορούν με ανασφάλιστο όχημα, καλά κάνουνε και τους γεμίζουν πρόστιμα». 

Αυτή είναι εκδικητική ρητορική εχόντων –άσχετα αν πράγματι πρέπει να ασφαλίζεται το κάθε όχημα- η σωστή πολιτική είναι το σημείωμα που λέει: ανακαλύψαμε πως είσαι ανασφάλιστος, ασφάλισέ το άλλως θα σου αφαιρέσω τις πινακίδες. Κανείς που έχει λεφτά και νου, δεν μένει ανασφάλιστος…

Να είναι βέβαιοι και οι δημοσιογράφοι των καναλιών που μας κουνάνε σαν δασκαλίσκοι το δάκτυλο και οι πολιτικοί, πως τα σωστά τα ξέρουμε καλύτερα από αυτούς απλά αν δεν τα εφαρμόζουμε το κάνουμε για άλλους λόγους…. (προσωπικά δεν έμεινα ποτέ ανασφάλιστος γιατί είχα την τύχη να μην μου λείψουν τα χρήματα, όμως δεν μπορώ να μην συμμερίζομαι εκείνον που δυσκολεύεται και βάζει τάλιρο βενζίνη) Το να μην το βγάλει στο δρόμο είναι μία κουβέντα. 
Μια άλλη είναι, εκείνος που καταδεικνύει, κατηγορεί και μέμφεται, να πληρώνει στο ακέραιο τους φόρους του, ούτε να κοιτάζει την πλουμιστή κοπελίτσα που περνάει από το πλάι του, καθόσον είναι παντρεμένος... Η τιμιότητα και η ταγή στους νόμους, πηγαίνει πακέτο με τη ηθική. Με αντιλαμβάνεστε.  Όλοι, υποκριτές και μη, γίναμε κριτές.

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Κοινωνία συμφερόντων.

Οι κοινωνίες επιμένω πως νοιάζονται για την αγαστή συνεργασία των μελών τους και όχι για την ευτυχία τους. Όλοι οι τρόποι που μας καταδεικνύουν θεμιτούς ως δρόμους προς την επιτυχία μας και ακολούθως την ευτυχία μας, έχουν να κάνουν με την παραδοχή του συνόλου των αξιών τους και μόνον.

Αξίες που σίγουρα αν κάποτε συνομολογήσαμε στο σύνολό τους, το κάναμε μη έχοντες γνώση και άρα διεξόδους διαφυγής. Πώς να αντιδράσει κάποιος αδαής ων, ενάντια σε ένα σύνολο πεπεισμένων;

Η πειθώ λοιπόν που έχει υποστεί η πλειοψηφία δεν σημαίνει ελεύθερη αποδοχή της όποιας ιδέας, αλλά πίστη σε διδαχή. Ενστερνισμό σε αληθοφανές επιχείρημα και τέτοια υπάρχουν πολλά.

Γενικώς αρκεί ένα βραβείο ενός δημόσιου φορέα ώστε το άτομο να υποκύψει στην άποψη. Αρκεί επίσης ακόμα και μια ευρεία αποδοχή συμπολιτών με έργα ή λόγια στα έργα ή τα λόγια, για το ίδιο αποτέλεσμα… Αυτός είναι τρόπος που λειτουργεί η κοινωνία ώστε να προωθεί νόμους, ιδέες και αξίες που την εξυπηρετούν.

Θα επέτεινα πως πλέον έχει ξεφύγει των δυνατοτήτων του καθενός, μιας και οι ιδέες-προτάσεις της, όπως συμβαίνει και με τις θρησκείες έχουν καταντήσει να θεωρούνται έμφυτες.

Ο αλτρουισμός για παράδειγμα (που αναφέρει και ο Νίτσε) εξυπηρετεί το απρόσωπο σύνολο ενός πλήθους φέροντας το υποκείμενο όχι σε δεύτερη αλλά σε έσχατη μοίρα. Ο ήρωας θυσιάζει τον εαυτό του για το καλό όλων παραχωρώντας τη ζωή του -αναφέρω για παράδειγμα-. Η πολιτεία απονέμει ένα μετάλλιο που έχει μηδενική υλική αξία και ανεκτίμητη ηθική στους περί του εκλιπόντος κομπάζοντες περί της γνωριμίας του. Το ανεκτίμητο της αξίας του μεταλλίου ή των ευσήμων αν προτιμάτε εκθειάζεται από τα δημόσια (πεπεισμένα) πρόσωπα, ώστε να υπάρξουν μιμητές. Με όσο περισσότερους μιμητές-αρνητές εαυτού, οι υπόλοιποι θα ζούμε καλύτερα. 

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Η τρομοκρατία αποτέλεσμα φονταμενταλισμού.


Πώς θα μπορούσε να τα βάλει κανείς με την πίστη των ανθρώπων; Πώς θα κατάφερνε να αντεπεξέλθει με το όραμα εκείνων που θαρρούν πως βλέπουν ως μόνη ελπίδα της σωτηρίας της ψυχής τους την επιστροφή στον δρόμο των παλαιών σκληρών θρησκευτικών πρακτικών; 

Η απάντηση είναι πως δεν υπάρχει τρόπος έξω από έναν διαρκή ατελεύτητο πόλεμο (μεταφορικά και μη), πέρα από μια καταστρεπτική διαμάχη με έναν εχθρό που δεν έχει στην ουσία σώμα, που δεν είναι ορατός, που δεν αντιμετωπίζεται με συμβατικά όπλα. (Το να κάνει κανείς μια επιχείρηση και να σκοτώσει εκατοντάδες από δαύτους δεν λύνει το πρόβλημα, μάλλον το οξύνει...)

Μη σας παραξενεύει το γεγονός του φανατισμού των ανθρώπων του ISIS. Ακούγεται απόλυτα λογικό στα μυαλά του κάθε ενός διαποτισμένου με ιδέες θρησκευτικού φανατισμού και αυτός ο φανατισμός είναι χειρότερος όλων διότι του αποδίδονται όλα τα δίκαια και όλα τα εύσημα του Υπέρτατου Όντος και ακολούθως οι εξαιρετικές απολαβές.

Όσο λογική φαίνεται σε εμάς η ιδέα του χριστιανικού παραδείσου και στο πλάι αυτής ολόκληρη η κοσμοθεωρία, της δικής μας πίστης, άλλο τόσο συνετή μοιάζουν σε εκείνους οι δικές τους διδασκαλίες όσο άγριες και παράλογες αντικειμενικώς είναι. Ποιος μίλησε για ήμερο κόσμο;

Ζητάμε άραγε λογική από τους τζιχαντιστές; Με ποιο σκεπτικό; Με εκείνο της άρνησης των πατροπαράδοτων -μεταλλαγμένων- αξιών τους;

Μα είναι είναι αξίες οι φόνοι, τα μακελέματα, οι σφαγές αθώων πολιτών; 

Ασφαλώς και όχι. Ασφαλώς και όχι, αλλά με τη δική μας λογική. Με τη δική τους να, που αποτελούν επιτέλεση θεάρεστου έργου.

Όσοι λοιπόν αναρωτιέστε πώς είναι δυνατόν να πιστεύουν λογικοί άνθρωποι τέτοια πράγματα, αναρωτηθείτε το πώς φαίνονται σε αλλόθρησκους όλα εκείνα που πιστεύουμε εμείς οι δυτικοί. 

Αναρωτηθείτε ακόμα το πόσο παράλογα μοιάζουν σε έναν άθεο π.χ. τα τυπικά των εκκλησιών που ομοιάζουν τα μάτια τους με τις τελετές βουντού στη Αφρική ή κάποιων άλλων ανούσιων τελετών,  οι υποταγές σε διάφορες αιρέσεις, σε υποσχέσεις μελλουσών ζωών, οι προσευχές…

Πώς είναι δυνατόν κάποιος άπιστος να 'ξεκολλήσει' τη πίστη από κάποιον πιστό που τη θεωρεί εκτός από ορθή και αποδεδειγμένη; Απλά δεν είναι δυνατόν, αυτή είναι η αλήθεια. Και εδώ δεν μας ενδιαφέρουν οι λόγοι, μας ενδιαφέρει το αποτέλεσμα που δεν άλλο από το δικαίωμα του καθενός να υπηρετεί και να ασπάζεται μέχρι θανάτου την πίστη που του δίδαξαν για αληθινή! (Μη μου πείτε πως δεν διδάχτηκε ο κάθε πιστός;)

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Αρχές…

Ανατροφές από αυστηρούς γονείς με νου και όμματα στη θέα της  γνωστής
πεπατημένης.

Η περιφρόνηση της επιθυμίας του ατόμου αυτοσκοπός ιερός. Τιμώμενος.


Θρήσκες διδαχές, υποχρεώσεις, τιμωρήσεις, απειλές. Βέργα ως εργαλείο συμμόρφωσης. Δάσκαλοι, γονείς και αυστηρές διαλέξεις, θεμέλιοι λίθοι μιας κοινωνίας η οποία θεωρεί πως η λευκότητα ορίζεται-επιτυγχάνεται με όρους.

Αποτελέσματα όλοι χριστής διαπαιδαγώγησης. Χριστής και με την έννοια της σώφρονος πέραν της -απαραίτητης- χριστιανικής. Της άμωμου εκείνης όπου ποτέ δεν αντιστέκεται σε εκείνους που δεν πρέπει και κάνει τα παιδιά να γίνονται μεγάλοι ζώντας με την ελπίδα της ανταπόδοσης, της αποζημίωσης εκείνων που παράτησαν με βαριά καρδιά πίσω τους.

Ανατροφές με σημαία το πρέπον, το είθισται. Η ζωή αφιερωμένη στο κοινό καλό. Αλτρουισμός, υποκρισία, ταγή υποχρεωτική, χάριν ενός συνόλου που το νέμονται λίγοι. Βέργα στα νιάτα, απειλή και φοβέρα στους ενήλικες. "Να, η απόρριψη (της κοινωνίας και του Ύψιστου) καραδοκεί και η φωτιά θερμαίνει το καζάνι της απόδοσης του δίκαιου.

Η καταστροφή της προσωπικότητας θεμιτή εάν άλλα προστάζει η ατίθαση βούληση.

Στο τέλος ο στόχος επιτυγχάνεται. Ο αγέρωχος νους καταντά να μισεί τον εαυτό του. κοιτά τις πράξεις του και αυτομαστιγώνεται.

Κοιτιέται στον καθρέφτη και αγωνίζεται να δει πέρα από την κατάντια του τα κάποια οφέλη του. Παλεύει να αναγνωρίσει την προσωπικότητα του. Τη διαφορά εκείνη που φανταζόταν πως θα τον έκανε ευτυχισμένο. 

Οι κοινωνίες αδιαφορούσαν ανέκαθεν για τις ευτυχίες των μελών τους. Την πάρτη τους κοιτούσαν μόνο και φρόντιζαν για αυτό θρησκεία και άρχοντες. Οι νομείς της υποταγής του πλήθους.

Μιλούν για αλτρουισμό, παινεύουν τις θυσίες, χαρίζουν τσίγκινα μετάλλια σε εκείνους που μάσησαν το παραμύθι και απαρνήθηκαν τον εαυτό τους χάριν των όποιων αφεντάδων και υπάρχουν πολλοί σήμερα. Σχεδόν ο κάθε ένας από εμάς εξουσιάζει και έναν ακόμα. 

Γεννιόμαστε όχι όπως λέει ο Καμύ, αθώοι αλλά ένοχοι. Φορτωμένοι βαριές ενοχές που χρειάζεται αγώνας διαρκής να αποβάλλουμε. Έντιμος είναι εκείνος που υποτάσσεται, εκείνος που απαρνιέται τις επιθυμίες του και γίνεται ένας καλός χριστιανός, ένας χρήσιμος πολίτης για το κοινωνικό-πολιτικό σύνολο, όπου μαζί με το θρησκευτικό βαδίζουν χέρι-χέρι για το κοινό συμφέρον, ενάντια στο όφελος εκείνο που κάνει κάπως πιο ξεκάθαρη την παρουσία του όταν το μυαλό αδειάσει από δόγματα και καταφέρει να δει από ψηλά ολόκληρη την ιστορία της δημιουργίας των θρησκειών και των πολιτικών ρευμάτων.

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Από τον Ανδρέα έως τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται αλλά οι πιο νέοι σίγουρα θα πρέπει να μάθουν ή έστω να διαβάσουν εν τάχει την ιστορία της καθημερινότητας των δεκαετιών που τους είναι σχεδόν άγνωστη. 
Άγνωστη, ωστόσο εν μέσω πολλών κοινών στοιχείων της με το σήμερα.

Την εποχή που έπιασα δουλειά στην οδό Ερμού τον Σεπτέμβρη του ’77 ήταν εκείνη που μόλις είχε τελειώσει -στους μικρούς σε ηλικία υπαλλήλους- εργαζόμενους- η καρπαζιά. (αναφέρομαι ασφαλώς στον ιδιωτικό τομέα) Προσωπικά, παλαιότερος υπάλληλος με είχε κτυπήσει με το μέτρο γιατί είχα ξεχάσει το χέρι μου στη τσέπη.  «Έξω το χέρι ρε από την τσέπη πού νομίζεις που βρίσκεσαι; Στο διάολο από κει πέρα…» 


Η καρπαζιά, σωστά ακούσατε. 


Άλλα αφεντικά σε κάποια επίσης μεγάλα και γνωστά μαγαζιά που υπήρχαν κοντά στην εκκλησία της Καπνικαρέας (ονόματα δεν λέμε) έβριζαν και ειρωνευόταν υπαλλήλους που βρισκόταν ακόμα και σε ηλικία σύνταξης. Κανένας σεβασμός. Η καλημέρα του συγκεκριμένου -δεν ήταν όλοι έτσι- αφεντικού ήταν: Δέκα εκατομμύρια πληθυσμό έχει η Ελλάδα 50 μαλάκες δουλεύουνε για μένα. Πλήρωνε όμως πέραν του μισθού και ποσοστά τίμια. Καβάλα στο μισθό και σχεδόν άλλον μισό ακόμα. Ποιος να κουνηθεί και πού να πάει. Όλοι είχαν οικογένειες... Όταν πωλητής έχανε τον πελάτη ερχόταν και του ψιθύριζε στο αυτί ''Δεν μου λες αγόρι μου η πελάτισσα τι ήρθε να κάνει στο μαγαζί; Ήρθε μήπως να σου ζητήσει αυτόγραφο; Τράβα στο υπόγειο δυό ώρες'' Στο υπόγειο υπήρχαν πολύ λιγότερες πιθανότητες να 'πιάσει' πελάτη και άρα έχανε ποσοστά...

Τότε οι υπάλληλοι δεν ήταν όπως τις χρυσές μετέπειτα δεκαετίες. Τότε υπήρχε ακόμα ας πούμε ένα κάποιο είδος τρομοκρατίας ακόμα και στους παλαιότερους καθόσον κανείς δεν ήθελε να βρεθεί στο δρόμο, ασχέτως εάν κάπου θα εύρισκε δουλειά. Μπορεί να υπήρχαν δουλειές αλλά και τότε δεν ήταν εύκολες (σε καμιά βεβαίως περίπτωση στον βαθμό που είναι σήμερα).

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

«Έλληνες δε βαριέστε, συνήθεια είναι όλα…»

Τι μπορεί να περιμένει κανείς από μια χώρα όπου το δίκαιο είναι απόλυτα συνυφασμένο με το δίκαιο του δανειστή;

Πού μπορεί να αποταθεί ο πολίτης ώστε να ζητήσει εκείνα που του αναλογούν όταν τα πάντα κρίνονται με γνώμονα το συμφέρον του απαίτη του κεφαλαίου και των σκληρών τόκων -που με σκοπό δάνεισε- ο οποίος παραμένει ενδεδυμένος τον μανδύα με τα εθνικά χρώματα;

Ποιος μπορεί να ελπίζει σε ένα μέλλον όχι όμοιο με εκείνο των ευκλεών εποχών, μα σε ένα κάποιο με τίμια απόδοση των κόπων του;

Ποιος μπορεί να ελπίζει στη διάσωση της περιουσίας του; Των δεδουλευμένων κόπων του, όταν πρώτιστος στόχος είναι το κέρδος των μεγάλων fans και έσχατος, η καπελωμένη επιστροφή του κόπου των Γερμανών(κυρίως) από τους άνευ ουδεμίας αξίας Έλληνες εργαζόμενους, τους επονομαζόμενους και τεμπέληδες ή και γλεντοκόπους καταχραστές;

Ποιος νέος μπορεί σήμερα να ελπίζει νοιώθοντας την ελάχιστη έστω σιγουριά πως θα διατηρήσει το όποιο εισόδημά του ώστε να σχεδιάσει το μέλλον του; (Σε περίπτωση που βρει εργασία)

Ποιος Έλληνας πολίτης είναι χαρούμενος ατενίζοντας το χαρμόσυνο φως της εξόδου από την κρίση στην οποία σημειωτέον δεν μπήκαμε με ευθύνη δική μας οι πολίτες;

Ποιος ηγέτης εξακολουθεί να δανείζεται ώστε να παράσχει κυρίως σε ημέτερους, όταν αντιλαμβάνεται πως δεν καταφέρνει να αποπληρώσει;
Ο απατεώνας ματαιόδοξος που αρέσκεται στο μπαλκόνι.

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Οι έσω και οι έξω τειχών.

Τα κράτη ανέκαθεν ύψωναν τείχη. Το έκαναν συνειδητά προσπαθώντας να κρατήσουν έξω από αυτά τους εχθρούς συνομολογώντας (οι έσωθεν) όμοιες προσδοκίες, όμοια –κατά το δυνατόν- πιστεύω και πάντα όμοιους στόχους.

Οι πόρτες έκλειναν και άρχιζαν οι θεωρίες να αναπτύσσονται όπως είναι απόλυτα φυσικό. Οι σκεπτικιστές αμφέβαλλαν σχεδόν για τα πάντα, οι φιλόσοφοι ανέλυαν θεωρίες και πρότειναν νέες οι οποίες έπεφταν όπως ήταν φυσικό σε μυαλά δύσπιστα. Κάθε νέο χρειάζεται χρόνο αφομοίωσης. Στην αρχή πολεμάται κατόπιν ανιχνεύεται και τέλος, αν έχει πείσει, γίνεται αποδεκτό έχοντας περάσει τα μύρια.

Είναι αδύνατον ένα κράτος να πλέει υπερασπιζόμενο πάγιες-παρωχημένες αξίες σε μέλλον που ελπίζει ένδοξο. Θα ήταν άτοπο, μιας και δεν θα υπήρχε ρούπι προόδου καθόσον οι εξελίξεις-βελτιώσεις στην βαριά τους πλειοψηφία συμβαίνουν από διαφοροποιήσεις σε κατεστημένες θεωρήσεις από μειοψηφίες.

Οι πολλοί όπως είπαμε μαθαίνουν να στηρίζουν το δόγμα. Το κράτος. Το κράτος, που στέκει αρωγός σε ιδέες, σε πρακτικές. Το κράτος που εγγυάται όλα εκείνα που οι μειοψηφίες εκ των πραγμάτων δεν καταφέρνουν. Ο λαός πορεύεται όπως είναι φυσικό την πλατιά οδό.

Βεβαίως συν τω χρόνω λησμονείται ότι και η κάθε πλειοψηφία από μειοψηφία ξεκίνησε και προχώρησε και εκείνη δια πυρός και σιδήρου, πείθοντας τους αμφίβολους στην αρχή, και ως ρεύμα, αργότερα, τους περισσότερους.

Οι θεσμικοί πάντοτε είχαν τον πρώτο λόγο. Πάντοτε όριζαν τα όρια της πόλης, τα τείχη, το μαντρί κατά το κοινώς λεγόμενο όπου εντός του οποίου παρεχόταν απλόχερα η ασφάλεια. Λέγοντας ασφάλεια, πέραν των γνωστών επιβουλευτών της εδαφικής ακεραιότητας του κράτους, παρεχόταν και το δηλωμένο εκείνο της προστασίας των ουσιωδών ιδεών.