Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

One night stand

Πίσω από την ένταση της στιγμής στάθηκε η ορφάνια του λεπτού εκείνου που απαιτούσε την ευμάρεια των συναισθημάτων μας. Την υποτιθέμενη έστω εκείνη ευμάρεια που θα δήλωνε περηχαρίς πως οι ώρες και ο ιδρώτας που σπαταλήθηκε πως ήταν παραγωγικός. Γιατί μετά την πτώση του σθένους πάντοτε χρειάζεται εκείνο το μαξιλαράκι της σύμπνοιας πως οι δύο μας βρε παιδί μου δεν βρεθήκαμε από κάποια τύχη απλή, απλά κατόπιν συνομωσίας ολόκληρου του σύμπαντος. Μιλήσαμε, τα είπαμε καθαρά οι δυό μας και κατόπιν αφού τα ταιριάξαμε πρόχειρα, είπαμε να βρεθούμε όπως η φύση επιτάσσει και όχι όπως η στρεβλάδα του ποτού σε εκείνο το μπαρ που φέρνει κάμποσο σε ναυάγιο κληρουχίας πρώτα και ύστερα, σε κάποιο άλλο περισσότερο συνεπές μαγαζί.
Η πράσινη άχλη που έπαιρνε να στεριώνει στις αρθρώσεις μας ήταν καί εκείνος ο κινητήριος μοχλός ή η αιτία που έκανε την συναίσθηση της ξεχασιάς να ορίζει και να χαράσσει εκτός από πορείες και φόβους, πως θα μετατρεπόταν σε αγκύλωση όλο το πανηγύρι του έρωτα που από την σαστισμάρα του λέει, θα κατέληγε σε χορό λαθεμένων βημάτων και άρα σε φιάσκο περιωπής μεγάλο και τρανό.

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Περί εξαθλίωσης εξαχρείωσης και εξαγρίωσης των ηθών.

Η αυθαιρεσία των αποφάσεων οδηγεί την κοινωνία αρχικά σε μία φλογερή εναντίωση έναντι της αρχής -με επιχειρήματα-,η οποία επιβουλεύεται τόσο την λογική της –κοινωνίας- όσο και την καταξίωση τής ως είθισται επιβολής των θεσπιζόμενων νόμων και κατόπιν την παραδίδει στον νεφελώδη κατήφορο της ημιπρόσωπης οργής.
Η ιταμή και ντε φάκτο θέσπιση του αδίκου σε δίκαιο, η αγενής περιφρόνηση του προφανούς και η καταναγκαστική απαίτηση της κατάφασης του πλήθους στον ιδεαλισμό της επιβολής της μονομερούς αντίληψης, καταφέρει κτύπημα καίριο τόσο στην ευπιστία των λόγων, όσο και της πράξης τών από του ‘’άμβωνος’’ καθοδηγητών.
Ως ασθένεια μεταδοτική, οι αξίες της πλατιάς μάζας του λαού συμπιέζονται και ακολουθούν κατ’ ανάγκην τα ‘τερτίπια’ των ιθυνόντων σε μία προσπάθεια απεμπολής της πίεσης ή ευθυγράμμισης του τρόπου ζωής της, ως η μόνη ορατή διέξοδος. Η φυγομαχία θα μπορούσε να είναι ο λόγος ο περιφανής και η αντοχή-ανοχή ο υποδόριος.  

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Το πνεύμα των ημερών.

Η θερμοκρασία έχει ανέβει η ώρα λίγο πριν τις δώδεκα, ο ουρανός γαλάζιος, το πνεύμα το Χριστουγέννων να παλεύει να σταθεί ορθό εν μέσω κλυδωνισμών και ο κόσμος να περπατάει θαυμάζοντας την μέρα, την ζέστη, την χαλαρότητα της στιγμής. 
Κυριακή. Το σπίτι αποδιώχνει μετά από την σχετική κλεισούρα της κακοκαιρίας και ένας καφές φαντάζει υπέροχος κάπου πιο μακριά ή έστω κάπου κοντά.
«Θανάση!»
«Ε.., ε μην μου πεις, Νικόλα εσύ;»
«Εγώ μωρέ ποιος άλλος;»
«Τι γίνεσαι ρε ψυχή;»
«Να πιούμε καφέ να τα πούμε;»
Η ευκαιρία, το δώρο, η αφορμή, η διάθεση που αποκτά νέα ενδιαφέρον. Ο φίλος από τα παλιά, από το σχολείο σχεδόν, οι πορείες που ακολουθήθηκαν, οι παλιές γκόμενες όλα θα τεθούν επί τάπητος.
«Εσπρέσο διπλό. Σκέτο.»
«Γαλλικό με ζαχαρίνη»
«Ζάχαρο Νικόλα;»
«Της πλάκας μωρέ, σιγά το θέμα. Κληρονομικό.»

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Κουβέντες μονάχες... (2)

Και τώρα που σε κοιτώ πες μου στ’ αλήθεια τι είναι εκείνο που βλέπεις όχι με τα μάτια σου μα με τις αφές των χεριών σου. Πες μου κι εγώ δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτές, γιατί όλοι εμείς που αγαπάμε όχι από συνήθεια, ούτε από ανάγκη, μα γιατί έτσι μας έτυχε, αγαπάμε κι ερωτευόμαστε το ίδιο δυνατά. Όλοι μας. Σχώρα με που δεν κατέχω τις διαφορές που άλλοι τις λένε ‘’ειδοποιούς’’ και μιλάνε με όρους και σημασίες περισπούδαστες, εγώ στάθηκα φτωχός κι έτυχε να μπερδεύω την αγάπη και τον έρωτα με την ζωή την ίδια. Με την ζωή είπα; Με την ζωή, δίκιο έχεις κι εσύ κι εγώ, με την ζωή λοιπόν κι αν δεν με πιστεύεις πες μου με τα χέρια σου τι βλέπεις για όσο εγώ θα σου μιλάω για όλα εκείνα που νοιώθω και μην φανταστείς πως είναι πολλά, όχι, ένα είναι μωρέ όλο κι όλο, μα δεν βρίσκω ο χαζός το όνομά του.

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Με ακούς Μαρικάκι;

Πίσω από μία σελίδα, με τα μάτια ανοιχτά σε βλέπω παρούσα μέσα από το πράσινο κουκλάκι που διάλεξες για μασκότ, σε κοιτώ πίσω από το παράθυρο της οθόνης, μέσα από όλα εκείνα που έχω βαρεθεί και συνηθίσει πια. Μέσα από την θερμή ανώνυμη μοναξιά μου, σου γράφω στα πλήκτρα συνεντεύξεις με αξιοθαύμαστη  γρηγοράδα, εκπαιδευμένος καλά. 
Σου αναλύω κάθε σκέψη, κάθε επιθυμία και κάθε πόθο μακρινό γυρεύοντας στο πρόσωπό σου, αυτιά που να θέλουν να ακούσουν, αυτιά που μετέχουν και κείνα, θελημένα ή αθέλητα στο μεγάλο παράπτωμα της γοητείας της απομόνωσης και της μαγείας της μαγικής, με ένα ποτάκι, ένα ποντίκι και ένα χαμόγελο, πότε στραβό και πότε ίσιο.
Μα δεν γινόταν αλλιώς, Μαρικάκι, η μοίρα το θέλησε κι αν θέλεις να ξέρεις είμαστε η πλειοψηφία, που αν επίσης θέλεις την λες ‘’γεμάτη θλίψη’’, μα είμαστε όμως και αυτό, ίσως και να είναι το τελευταίο που έχει μας απομείνει, το άλλοθι, πως τάχα δεν γινόταν τίποτα άλλο εκτός από αυτό που πράγματι έγινε…
Εσύ δηλαδή από εκεί και εγώ από εδώ, με λιγότερη αλαζονεία τώρα που κομμάτι γνωριστήκαμε και σκαρώσαμε έξω από το τεράστιο σφάλμα μία όμορφη παρέα που λέω να την ονομάσουμε ‘’Η ευτυχισμένη δυστυχώς πραγματικότητα.’’

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Κοτόπουλο με πατάτες...

Να φοβάστε την ώρα όπου το πλήθος των χρωμάτων θα πάψει να δείχνει αναγκαίο και την στιγμή όπου όλα τα γούστα θα συγκλίνουν. Να τρέμετε τον καιρό όπου οι γνώμες θα έρχονται σε ένα γάρμπος τόσο αρμονικά δεμένο με την παρουσία όλων μας στο περίγυρο, όπου οι μάχες θα ακυρώνονται από την λογική της όποιας πολιτικής, του όποιου θέματος.
Ποτέ δεν υπήρξε χειρότερο ενδεχόμενο από εκείνο της ειλικρινούς και εθελουσίας αφομοίωσης της παρεκκλίνουσας γνώμης, της ανένταχτης ιδέας, του περιθωριακού ‘’ψηφίσματος’’. 
Ποτέ! 
Ποτέ, γιατί ποτέ η πλειοψηφία σε καμία ιστορία δεν ανέδειξε τίποτα το απίθανο. Η κοινή γνώμη ανέκαθεν κατέφασκε αρκούμενη στα ειωθότα, στις συνταγές τις τετριμμένες, στις σίγουρα ‘’άγιες’’ και στο βήμα εκείνο του σημειωτόν. Βολόδερνε σε όλη της την ζωή στο κοινώς αποδεκτό στο ίσαλο και έτρεμε την όποια αλλαγή, λατρεύοντας την ‘’τίμια’’ συντήρηση και το ‘’ευγενές’’ στο παγκόσμιο δεσποτικό βλέμμα.

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Ε.., ψιτ, ψευτοδυσαρεστημένε για εσένα μιλάω...




Η αδράνεια είναι το καλύτερο μέσο συνηγόρησης, η σιωπηλή κατάφαση, η δυστυχής αποδοχή...



Λοιπόν εσύ είσαι αυτός που ολημερίς βογγάς. Σε μάθαμε λοιπόν λαμόγιο του σωρού, ψευτοεπαναστάτη, λουφαδόρε του αγώνα των άλλων. Η μούρη σου έχει την όμοια όψη την γλυκερή με εκείνη του προδότη κι ο πισινός σου τον ήχο της ξεχαρβαλωμένης γριάς τον κούφιο, γιατί έμαθες πάντοτε να ζεις το τέλος της μάχης στο ημιδιάφανο της κατάστασης. Σου γουστάρει το σκύλεμα των νεκρών εχθρών σου, γιατί ποτέ δεν τους σεβάστηκες –όποιοι και αν ήταν- γιατί ούτε που τους γνώρισες ποτέ σου. Πάντοτε τους φοβόσουν ή ακόμη χειρότερα τους βαριόσουν κι απαξιούσες, όταν εκείνοι σε πολεμούσαν, εσύ βασιζόσουν σε κάποιων άλλων το σθένος.
Αγωνιστή του καναπέ και της ελαφριάς συνείδησης, εσύ που προτρέπεις συνεχώς μα στο τέλος απέχεις δεν σε λυπόμαστε. Καθόλου δεν σε πονάμε για όλα τα δεινά που κλαίγεσαι πως σου συμβαίνουν. Καθόλου δεν θα μας λείψεις, γιατί ποτέ σου δεν ήσουν με όλους εκείνους που βράχνιασαν έστω και μια φορά, όπως και αν μπορούσαν.
Ξεφτίλα της καλοπέρασης, αναπαύσου και κοίτα την κοιλιά σου να μεγαλώνει και τις κοπελιές που από μακριά γουστάρεις, να σου διδάσκουν το νόημα της πάλης. Κράτα τα παιδιά σου στο σπίτι και δίδαξέ τα το νόημα της έξυπνης διαχείρισης. Μάθε τα να βουτάνε τον κόπο των άλλων όπως και εσύ κάνεις….

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

Το ξεχαρβάλωμα του ήθους

Καθόλου τυχαία η οσμή σήψης που απλώνεται ως επιδημία σε όλη την επικράτεια, καθώς μία ακόμη μύτη του αποστήματος εξερράγη με τρόπο γνωστό. Το ανακύπτον ζήτημα μοιάζει στα εξοικειωμένα αυτιά μας, χάδι (ομιλώ περί της απάτης στον οίκο του ναύτου) και την στιγμή ακριβώς που ενδελεχούμε στην επόμενη είδηση γίνεται και αυτή, η απάτη, μια ιστορία που δεν μας εξέπληξε ποτέ. Το μόνο που κατάφερε, ήταν να μας κάνει να κουνήσουμε το κεφάλι. Δύο ή τρεις φορές όχι παραπάνω.
Επανερχόμενος λέγω, πως καθόλου δεν είναι τυχαία η κατάσταση αηδίας που έχει τον ασυμάζευτο, σε μία χώρα που όχι μόνο νοσεί στο σύνολό της, αλλά έχει φτάσει και στο σημείο να καταφάσκει την αηδιαστική σήψη της.

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Περί ηρώων ο λόγος.

Και που μάθατε εσείς μωρέ την πάστα των άξιων; Πούθε κανονίσατε, ποιους, θα ονομάσετε έτσι; Κανείς δεν σας δίδαξε, πως ο ήρωας δεν είναι ούτε 'όμορφος' αλλά ούτε και 'ευγενής'; Κανείς δεν σας είπε πως εκείνοι που αρέσουν, δε μπορούν την ορφάνια του; Κανείς, πως οι κοινοί σαν και του λόγου σας, δεν αντέχουν μήτε το όνειρο αλλά και μήτε την μοναξιά του;
Γιατί ετούτο σας λέγω μοναχά, πως ήρωας είναι εκείνος που δεν νοιάζεται. Ήρωας είναι ο λεύτερος εκείνος που δεν υποτάσσεται και έχει το μυαλό στον αγώνα. Ο ήρωας κοιτάει το συμφέρον της πατρίδας και δεν υπολογίζει φοβέρες γιατί είναι καμωμένος για τα δύσκολα. Αγωνιάει ορμές μωρέ. Χαστούκια δίνει και δεν συνδιαλέγεται. Πολεμάει. Από ευγένειες δεν νογά, γιατί δαύτες είναι μαντήλια για τα σάλια των λακέδων.

Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Κουβέντες μονάχες…(1)

Δεν ήταν τα μάτια σου, ούτε και η μορφή σου είχε εκείνο το σπάνιο που κάνει μια ομορφιά εξαίσια, ήταν όμως το βάθος μου που άδειαζε και ο ρυθμός! Ωοο μα βέβαια, ήταν ρυθμός της ανάσας σου και το στομάχι γροθιά, που τα άλλαζε όλα και τα έκανε κάπως πιο μοναδικά να πω ή κάπως πιο τέλεια, αν γινόταν. Και το στόμα σου και αυτό. Πώς, και αυτό ήταν που έστεκε μισό ανοιχτό και μισό κλεισμένο. Κόκκινο. Πώς, ήταν και αυτό… Και η ανάγκη που ξεχωνόταν. Και η ανάγκη που είναι νόμισμα ακριβό σα ξεχώνεται κι αυτό να το ξέρεις πως υπήρχε κοντά μας…
Έπειτα, μέσα σε όλα εκείνα που θυμάμαι, ήταν και μία χαρά ξεχωριστή που με έκανε να μην κρυώνω μέσα στο κρύο και να μη θέλω να φύγω την ώρα που η ώρα περνούσε και έφευγε εκείνη. Και έπρεπε να φύγω. Έπρεπε να το κάνω για λόγους χαζούς.

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Το έγκλημα της μίας στιγμής.

Η μακριά μαύρη λιμουζίνα σταμάτησε με ακρίβεια στο σημείο που έπρεπε. Ο Πορτιέρης του Ξενοδοχείου la Plaza, βιάστηκε να προλάβει. Έπιασε το χερούλι της πίσω πόρτας και την άνοιξε κάνοντας μια ελαφριά υπόκλιση. Τα σιρίτια στους ώμους του κινήθηκαν μπρος-πίσω με τον συγχρονισμό των μελών ενός καλά εκπαιδευμένου μπαλέτου. Την ίδια ώρα ο οδηγός άνοιγε την πόρτα της συζύγου του προέδρου της μεγαλύτερης εταιρείας πετρελαιοειδών της χώρας Αντρέ Βοζιγιόν. Η Αριέλ, η κατά είκοσι χρόνια νεώτερη γυναίκα του, χαμογέλασε στο νεαρό άντρα και πάτησε το πόδι της στην άσφαλτο. Το παχύ κόκκινο χαλί άρχιζε από την άλλη μεριά του αυτοκινήτου και συνεχιζόταν μέχρι την βαριά περιστρεφόμενη πόρτα του πολυτελούς ξενοδοχείου. 
Το πομπέ στέγαστρο που εκτεινόταν μέχρι το πεζοδρόμιο και ήταν καμωμένο από το είδος του πλέον εξευγενισμένου ιβουάρ καραβόπανου, σταματούσε τη δυνατή βροχή με άνεση, καθώς ο κατασκευαστής του είχε προβλέψει και είχε κάνει μια πολύ προσεκτική πλαστικοποίηση από το έξω μέρος του. Από εκείνο που κοιτούσε σήμερα τον βαρύ ουρανό.
«Κύριε πρόεδρε…»
Ο άντρας που είχε μιλήσει

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Δυσκολία επιλογής.


Αν προσπαθήσουμε να επιχειρήσουμε μια κατ’ αξία ταξινόμηση των κάτωθι προτάσεων είναι βέβαιον πως θα δυσκολευθούμε. Θα χρειαστούμε την βοήθεια ειδικών ψυχολόγων ώστε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας σε όλες τις παράλογες λογικές που τείνουν να ανάγουν το συνεχές άκουσμα των βλακωδών επιχειρημάτων, από χαζεμένη συνήθεια, σε διαυγή σκέψη. Εάν θα προσπαθούσε κάποιος εξ’ ημών να αξιολογήσει τις κάτωθι προτάσεις, είμαι σίγουρος πως θα δυσκολευόταν να επισημάνει εκείνη που θα είχε την μεγαλύτερη αξία και ως τέτοια την προτεραιότητα της προσοχή του. Τελικά όμως νομίζω πως θα τα κατάφερνε…
1. Η Ριάνα επισκεπτόμενη την Κρήτη φορούσε μαύρο φόρεμα και προκειμένου να ανέβει κάποιο σκαλί σήκωσε το πόδι της λίγο ψηλότερα από το κανονικό. Γιατί το έκανε αυτό η πανέμορφη Ριάνα; 
2. Το μωρό της εξαδέλφης της φίλης της κουμπάρας του γείτονα είπε ‘’τα τα’’
3. Ο υπουργός υγείας κάνει πάρα πολύ σοβαρές πολιτικές δηλώσεις!
4. Ο βόθρος του πολύ κακού γείτονα ξεχείλισε. Και μυρίζει.

Σωστά το φανταστήκατε. Θα επέλεγε λοιπόν ως

Μαντάμ Μποζενί

Ο μικρός Ρενέ ένοιωθε τα χέρια της γυναίκας να περνούν πίσω από τα αυτιά του την ώρα που το ψαλίδι της κορφολουγούσε τις μικρές ουρίτσες των ανένταχτων μαλλιών του. Την άκουγε να λέει πως, πω πω δεν τα βλέπω ποτέ δεν να στρώνουν και πως πάντα θα πετούσαν σαν καρφιά ή σαν πουλιά θυμωμένα στον ουρανό. Ο Ρενέ από όλα αυτά κράταγε μόνο τον ήχο της φωνής της και πετούσε όλα τα νοήματα των λόγων της στο καλάθι των περιττών του μυαλού του. Μακάρι να μάκραιναν τακτικότερα τα ρημάδια του. Χίλιες φορές μακάρι.
Η μαντάμ Μποζενί ντυνόταν πάντοτε με το ίδιο τρόπο τουλάχιστον στο μαγαζί της μέσα. Όποτε την έφερνε στην

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Ερωτομιλήματα…

Μα δεν θα καταφέρετε να αντικρύσετε ποτέ τον έρωτα κυρία μου. Ποτέ, σας λέγω. Και αν θωρείτε στα μάτια μου ετούτη την σιγουριά, είναι γιατί βλέπω στο πρόσωπό σας την υπέροπτη ματιά της γνώσης. Μην με παρεξηγείτε που αφήνω το χαμόγελο αυτό να σκάσει στα χείλια μου, γιατί το κάνει μέσα από την πλέον καθαρή και ως εκ τούτου ειλικρινή πλευρά του εαυτού μου. Εκείνη την πλευρά που με κρίνει κάθε φορά όλο και αυστηρότερα καθώς τα χρόνια περνούν. Εκείνη την ματιά που με κάνει να δακρύζω όταν δεν το θέλω, όταν δεν το έχω ανάγκη κι όταν θέλω σαν άνθρωπος να κρυφτώ.
Ο έρωτας κυρία μου πανηγυρίζει τις γιορτές του στις αλήθειες κι αν θέλετε και στα βάσανα μέσα. Σαν τον προσκαλείτε αποφεύγει, μασκαρεύεται, σαν να έχει νόηση και ξεγλυστρά από τον αδιάκοπο φόβο της ορφάνιας των συναισθημάτων σας. Κι εκδικείται.

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

χωρίς τίτλο.

Όχι δεν σκιάζομαι πια τις φοβέρες τις παλιές. Μεγάλωσα. Πιότερο φοβούμαι τώρα τους καθρέφτες και σ' αυτούς όχι την όψη μου που φθίνει, μα την ψυχή μου που αντιστέκεται...

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Εγώ, ο άλλος σου εαυτός.


Σωστά με αναγνώρισες. Εγώ είμαι και πάλι εκείνος που σπρώχνεται απλώνοντας τους αγκώνες να βρεθεί ‘μούρη πρώτη’ γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ να υπάρξω μακριά σου μια και ζω και συντηρούμαι από όλες τις μάταιες προσδοκίες σου που προβάλουν αδιάντροπες σαν θύσανοι φουντωτοί, εν μέσω διψασμένης ερήμου. Χαμογελάω αυτάρεσκα στον κάθε σου εγωισμό, στεφανώνοντάς τον ως δικαίωμα αναφαίρετο δικό σου και μάλιστα πολύ καθυστερημένο. Σε σπρώχνω να επιμένεις σε πράγματα που δε γνωρίζεις και  ανασαίνω την ανάγκη σου για καταξίωση. Σε κολακεύω και στέκω πλάι σου ζωντανός και παρασιτοδίαιτος κομμάτι αλγεινό της ιδιαίτερης

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Το βάδισμα του κάβουρα

Μια και το θέμα από μόνο του ακροβατεί επικινδύνως, θα χρειαστώ την μέγιστη προσοχή προκειμένου και να εκθέσω τις απόψεις μου, αλλά και να παραμείνω αχρωμάτιστος. Για την Χρυσή Αυγή ο λόγος.
Ας ξεκινήσουμε…
Ζήτημα πρώτο: Ποιος από όλους εμάς θα είχε την δυνατότητα να ‘’πουλήσει’’ την γνώμη του σε στενό, φιλικό κύκλο αποσκοπώντας κάπου; Και λέγοντας ‘’πουλήσει’’ εννοώ να λέει άλλα και να πιστεύει άλλα; Πολλοί. Ποιος από εμάς θα το έκανε δημοσία; Πολλοί λιγότεροι. Οι περισσότεροι θα ντρεπόμασταν, το γείτονα, το φίλο, την γυναίκα, το παιδί μας… Ναι, αλλά θα υπήρχαν κάποιοι όμως! Βεβαίως και θα υπήρχαν, γιατί ανέκαθεν οι έμποροι των ιδεών ήτανε πλάι μας. Και τι δουλειά θα έκαναν όλοι αυτοί;
Γελάω, όπως ίσως γελούν και κάποιοι εξ’ υμών.

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Η υποκρισία της γραβάτας

Πόσο όμορφα ηχούν κάποιες λέξεις! Πόσο σοβαρές και σίγουρες δείχνουν καθώς ξεπετάγονται με περίσσια ευκολία από στόματα βολεμένα σε κρανία την μορφή των οποίων ο καιρός μας τα έχει κάνει γνώριμα και άρα ‘’αποδεκτά’’. Πόσες ελπίδες αυτές οι μορφές μπορούν πλέον να σύρουν πίσω από το κάρο όλων των ημερών τους που τρίζει τριγμούς διάλυσης σε μία οδό γεμάτη από κάθε λογής λακκούβες; 

Και εμείς; Και τι κάνουμε εμείς που ιστάμεθα ενεοί ξύνοντας την κοιλιά που αποκτήσαμε, πιστεύοντας πως η νιρβάνα της ραστώνης, που δολίως μας εδόθη, θα εξακολουθούσε να υφίσταται εις τον αιώνα τον άπαντα; Καθόμαστε και ακούμε τους κακαρισμούς των πετειναριών της πολιτικής, ελπίζοντας σαν τον τελευταίο χρήση βαρέων ουσιών πως αυτή η φορά θα είναι τελευταία. Πως αυτή την φορά εκείνη η καλοντυμένη ρωγμή του συστήματος με την ταιριαστή γραβάτα, θα μας έχει αποκαλύψει επιτέλους την αλήθεια γιατί θα έχει επιτέλους βαρεθεί το κατ’ εξακολούθησιν ψεύδος.

Απατόμεθα και δη πλάνην οικτράν για ακόμη μία φορά, διότι το βάθος της αβύσσου είναι απροσμέτρητον και η φαυλότητα των εκάστοτε κυβερνώντων το συναγωνίζεται επαξίως. Χαμόγελα μέχρι τις άκρες των προσώπων και πάγια έλλειψη συνετής ειλικρίνειας τα μόνα συστατικά τους. 

''Αν γνωρίζατε, συνειδητά απρεπείς, πόσο ασυνείδητοι μοιάζετε στα μάτια μας, θα ντρεπόσαστε τον κάθε σας αδήλωτο πάμφθηνο φόβο, γιατί, ο φθηνός φόβος σας να ξέρετε πως ξέρουμε, πως έχει να κάνει με όλα εκείνα που κρυφίως αποδέχεσθε στις μεταξύ σας συζητήσεις. Μάλιστα. Και ως μικροί άνθρωποι πράττετε ορθώς, διότι ο κάθε εξ' ημών ανώνυμος μπορεί, και αν θέλετε δικαιούται, να είναι τιποτένιος, όμως εσείς που βαυκαλίζεστε τις άξιες αξίες όχι, γιατί τότε εκτός από τιποτένιοι, γίνεσθε και υποκριτές και από κάποια άλλη έννοια γλύφτες και ιδιοτελείς παραπλανητές όλων ημών.''

Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

Γυναίκες. Μορφές και δράματα ισχυρά. Θεές...

    Ποτέ δεν θα μπορούσε η αντιφεγγιά από το τζάμι του ειδώλου της να μου κάνει τέτοια εντύπωση. Εκείνο το φωτοστέφανο που υμνούσε την μορφή της, δεν ήταν θέμα κάποιας φυσικής υπέρβασης, ούτε καν κάποιο περισπούδαστο κόλπο του διαβόλου. Ήταν το αποτέλεσμα κάποιου σπουδαίου χειρούργου της νόησης με ειδίκευση στα ζωηρά φάσματα της φαντασίας, που από γεννησιμιού με ταλαιπωρούσε πως τάχα οι πίνακες του Καραβάτζιο υπήρχαν ακέραιοι στην φύση.
Πλασμένος ήδη από τις πρώτες ύλες του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, με χαρακτήρα γαλουχημένο από τις περίτεχνες αράδες του, γινόμουν ο άντρας που έπλαθε τα βράδια με τη φαντασία της, γιατί η κάθε γυναίκα φτιάχνει κάθε βράδυ μακρύ, ένα έρωτα ιδανικό, πλασμένο μόνο για εκείνη και τον τάζει στο φεγγάρι. 
      Η κάθε γυναίκα, της κάθε μοναξιάς… 
     Εκείνον ερωτεύεται κι εκείνον βαθιά της επιθυμεί. Με εμάς απλά βολεύεται. Γινόμαστε σκεύη ασημένια, μυστικά

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Περί βωμολοχίας

   Αισθανόμενος, όχι την ανάγκη της εύκολης δικαιολογίας περί ελευθερίας του λόγου ή περί του δικαιώματος της συγγραφικής αδείας, αλλά αυτής καθ’ εαυτής της ομολογίας της αιτίας εκείνης η οποία με υποχρεώνει στην χρήση της συγκεκριμένης φρασεολογίας, λέγω, πως η συνειδητή επιλογή αυτών των λέξεων-εκφράσεων (στο μυθιστόρημα αλλά και στα άρθρα τα οποία αναρτώ) επιβάλλεται από πάρα πολλούς λόγους.
   Στην βαθιά ουσία του κάθε πράγματος, τίποτα δεν είναι αναντικατάστατο πολλώ δε, όταν μιλούμε για εκφράσεις που καλούνται να ειπωθούν σε μία τόσο πλούσια γλώσσα όσο η δική μας, όμως, όταν η ψυχολογία (του συγγραφέα ή του ήρωα) αναλαμβάνει τον ρόλο τον πρωτεύοντα, διατάσσει.
   Όταν αναφερόμεθα σε μυθιστορηματική γραφή τότε ο συγγραφέας γίνεται ο ήρωας ή η ηρωίδα του. Γίνεται ο ηθοποιός του χαρακτήρα που επιλέγει ή που του επιβάλλεται(πάρα πολλές φορές), από την ροή της ιστορίας που ξεδιπλώνει και καλείται να σταθεί πιστός αν θέλει να έχει την πιθανότητα μιας επιτυχημένης προσπάθειας, στην σκέψη την καλή ή την λιγότερο καλή του

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Η μεγάλη παρτούζα.


 Μια και το σεξ είναι εκείνο που μιλάει την δική του γλώσσα στο βάθος του ειλικρινούς εαυτού, της συντριπτικής πλειοψηφίας όλων μας, έχοντας την δική του ιδιαίτερη σαγήνη και δυναμική στις ψυχές μας, ας τολμήσουμε να πλησιάσουμε το μείζων θέμα δια της πλαγίας. (Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι αποδεχόμαστε την ''μομφή''. Του δεύτερου και περισσότερο ειλικρινούς εαυτού, εννοώ...) Ωραία.
Εγώ από την μεριά μου θα δεχθώ πως σας εξαπάτησα.
Θα δεχθώ πως δεν έχω σκοπό να μιλήσω για σεξ!!!
Χάθηκε ένα μέρος της μαγείας της αναμονής σας; Χάθηκε. Αυτό από μόνο του σημαίνει πολλά. Πρώτα απ' όλα σημαίνει πως το σεξ 'τραβάει' και κατόπιν πως έχω δίκιο. Μεταχειρίστηκα λοιπόν (εν μέρει), ένα φθηνό κόλπο για να ξεκινήσετε να διαβάζετε. Τα υπόλοιπα θα τα δούμε παρακάτω. Υπομείνατε, διότι o τίτλος δεν είναι εντελώς παραπλανητικός με το θέμα που θέλω να καταπιαστώ. Δυστυχώς!
Βιαζόμεθα και δη ομαδικώς. Αμφιβάλλετε; Αμφιβάλλω αν αμφιβάλλετε, αλλά αυτή η αμφιβολία μου και η σχεδόν βεβαία ορθότητά της καθιστά το ''αδίκημα'' ιδιώνυμο. Συνάπτει αποδοχή. Προσφέρουμε έδαφος. Θέλετε να γίνω περισσότερο σαφής; Σκληρότερος; Ωραία λοιπόν. Δίνουμε κώλο, κύριοι και κυρίες βεβαίως. Τι ντροπή! Τι κουβέντες! Οποία ιταμότης...
Ο πισινός όμως, εξακολουθεί να προσφέρεται εξ' υμών και ημών, οριζοντίως και καθέτως. Ορθώς και αναπόδως

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Για την Ελλάδα λοιπόν...

    Έχω την εντύπωση πως βρισκόμαστε σε ένα συνεχές πάλεμα. Αγωνιζόμαστε αγωνιωδώς να βρούμε αντίπαλο, ενώ στην ουσία παραμένουμε μόνοι μας στο χώρο που έχουμε με προσοχή επιλέξει ώστε όντας ασφαλείς να ανασαίνουμε επαρκώς τις ανάσες που δικαιούμεθα. Η έλλειψη ξεκάθαρου στόχου είναι ένα από τα βασικά και ουσιώδη προβλήματά μας. Το θολό τοπίο έχει την δυνατότητα να απασχολήσει το μυαλό και την δράση μας, αλλά για λίγο και αυτό συμβαίνει  επειδή με αυτό που καταπιανόμαστε δεν το θέλουμε αρκετά. 
     Μας λείπει η οργάνωση ως άτομα, ως ομάδα και άρα και σαν λαός. Θα πρέπει για να ''ξεσκαρτάρουμε'', να ξεκινήσουμε πολύ πίσω και δεν έχουμε ούτε την διάθεση αλλά ούτε και το σθένος να το πράξουμε. Προτιμούμε παράφορα το ''κάπου στη μέση'' από την ολοσχερή αντίδραση. Συμπαθούμε το μέσον, το μέτριο και το ασφαλές. Μπορεί να να υποφέρουμε μέσα μας -διότι ασφαλώς και κουτοί δεν είμαστε- αλλά καταφέρνουμε και κρατάμε την αυτοκυριαρχία και ακόμα και το ύφος μας, αποπνέοντας την ζωογονητική εντύπωση του μόνιμα απασχολημένου με την αναπόληση. Πώς ήμασταν κάποτε!!! Και βρίζουμε διότι θεωρούμε πως όταν κάποιος κατέχει άπαξ, δικαιούται το κεκτημένο του στο διηνεκές.
    Τα καλά ''κόλπα'' αγαπητοί μου είναι σαν τις ωραίες νεαρές κυρίες. Τις πολύ νεαρότερες

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2013

Αυτές οι υπέροχες σχέσεις...

Μιλάω για εκείνες τις σχέσεις -τις νόμιμες ή τις παράνομες- που μέσα από την ωριμότητα του χαρακτήρα των ατόμων που τις συνθέτουν στέκουν ορθές και πασίζηλες στο βάθος του χρόνου. Για αυτές που μέσα από την μοναδικότητά τους αναδεικνύονται σε σπάνιες, υπέροχες και μοναδικές, για τις σχέσεις που τους αρκεί ένα κερί και ένα χέρι για να οδηγήσει τον τυχερό/η στα αχνάρια του κορμιού, στην αργή λιτανεία του έρωτα και της απαράμιλλης ομορφιάς του βαθέως συναισθήματος. Οι σχέσεις αυτές, αντέχουν τα πάντα γιατί περιέχουν τα πάντα. Αγάπη, απόλυτη ελευθερία, ενδιαφέρον και σεξ. Όχι έρωτα.
Μα γίνεται αυτό;
Ασφαλώς και γίνεται όταν οι εμπλεκόμενοι έχουν άρτιους χαρακτήρες και μπορούν να αποδεχθούν με άνεση, με χιούμορ, με κατανόηση, τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους. Όταν δεν έχουν κάτι να χωρίσουν  κάτι άλλο να απαιτήσουν η κάποιον άλλο εαυτό να υποδυθούν.
Ποιος είναι εκείνος που είναι τέλειος;
Ποιος είναι εκείνος που θα άντεχε έναν τέλειο άνθρωπο πλάι του;
Ποιος χρειάζεται έναν τέλειο σύντροφο και εν κατακλείδι και πόσοι από εμάς θα είχαμε την δυνατότητα να παραμείνουμε ''όρθιοι'' δίπλα από κάποιον τέτοιο/α;
Πιστεύω πως ελάχιστοι και αν το καλοσκεφθείτε θα συμφωνήσετε μαζί μου γιατί το άριστο φανερώνει όλες τις αδυναμίες που υπάρχουν στο πλάι του και πλάι του, θα είμαστε εμείς που δεν είμαστε τέλειοι!
Υπάρχουν εκείνες οι γυναίκες που παραμένουν όμορφες μέσα από όλα τα χρόνια τους. Σίγουρα υπάρχουν, γιατί η αριστοκρατικότητα περιέχει αίγλη ανεξίτηλη καθώς και συμπόνια στο συναίσθημα, Αυτή ακριβώς η αδιασάλευτη κατανόηση που συμπονεί, διατηρεί στο ακαίρεο την εκτίμηση. Αρετή η γλυκύτητα του βλέμματος, το ίδιο και το χάδι στο μάγουλο του φίλου που πέρασε να πιει καφέ μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια, ίσως γιατί έλειπε ή γιατί υπήρχε κάπου μακριά βολεμένος στα σεντόνια μίας σχέσης που μπορεί να μην του ταίριαζε ή που του ταίριαζε για κάμποσο και τώρα βαρέθηκε και βρέθηκε εδώ για να ομολογήσει όλα εκείνα που δεν μπορεί να πει πουθενά αλλού.
Αβάσταχτη η ομορφιά της μανόλιας που ξεπηδάει με ανεμελιά από το κορμί της φίλης που κάποτε πριν από αμέτρητα χρόνια μοιραζόταν το κρεββάτι του μαζί της... Αβάσταχτη. 
Για αυτές τις σχέσεις μιλώ. Για αυτές τις υπέροχες!
Για αυτές τις σπάνιες, που μπορείς απλά να γελάς στο καφέ, στο τσάι, στον λαιμό ή στα πόδια της πάνω, στην ψυχή ή στο κορμί της μέσα, χωρίς να χρειάζεται να πει κανένας τίποτα γιατί όλα είναι ειπωμένα σε παρελθόντα ιστορικά. Και η γύμνια και η περηφάνια και ο χρόνος με τις φθορές που έχει φέρει, έχουν όλα αντικατασταθεί από τον εμφανή θαυμασμό που προβάλει διακριτικά αδιάκριτος από την χαραμάδα της πόρτας μιας σχέσης, που ποτέ δεν πρόκειται να σφαλίσει γιατί έχει μάθει να μην απαιτεί. 
Είναι όμορφα να μας θαυμάζουν. Πολύ όμορφα. Ίσως οι περισσότεροι από εμάς αυτό να ζητούν. Την αποδοχή, την σπουδαιότητα του ατόμου τους στα μάτια του άλλου. Και μάλλον αυτό είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει το αμπάρι της άφεσης. Η σιγουριά! Το σίγουρο της αποδοχής και της μη κρίσης, της μη χρέωσης του οτιδήποτε. Η απόλυτη κατανόηση των πάντων.
Η αψάδα του πρότερου πάθους έχει μεταλλαχθεί σε κάτι αλλιώτικο, σε κάτι με ρίζες βαθιές που απομυζά ζωή από την ανάγκη, που βρίσκεται πολύ μακρύτερα από την πρόθεση της υπεροχής και ακόμη και από αυτή της επιβολής. Πολύ σπουδαία και τα δύο και άρα δυσεύρετα.
Το χάδι στο μάγουλο δεν σημαίνει πρόταση. Τίποτα δεν σημαίνει εκτός από κατάφαση και συμπάσχουσα διάθεση. Τα γυναικεία πόδια που δείχνουν το βάθος τους υπονοούν άνεση, γνώση και ελεύθερο πνεύμα. Το γέλιο το ίδιο. Ανάταση ψυχική και ευμάρεια μιας θέλησης που ασφαλώς και μπορεί να καταλήξει, που όμως αν θα το κάνει θα το κάνει χωρίς υστερόβουλη σκέψη, χωρίς γουρουνιά, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το στόμα θα έπινε μία ακόμη γουλιά νερού. Με την ίδια ακριβώς φυσικότητα. Και εκεί ακριβώς είναι η ειδοποιός διαφορά! Όταν έχεις όλο το καλάθι με τα φρούτα δικό σου και μπορείς όποτε θέλεις να παίρνεις, το κάνεις μόνον όταν το έχεις πραγματικά ανάγκη. Έχεις ήδη πάψει να προσπαθείς να πείσεις τον ιδιοκτήτη να στο προσφέρει, πετώντας του κατά καιρούς λόγια που δεν έχεις ποτέ σου πιστέψει. 
Για τέτοια σχέση μιλάω.
Θα μπορούσα ίσως να πέσω στα γόνατά της παλιάς φίλης γελώντας στις κλειδώσεις τους για το πόσο μου είχε λείψει ένας σπέσιαλ έρωτας. Θα μπορούσα ακόμη να της μιλήσω για την ομορφιά του νόστου μέσα στα κακαρίσματα της ευθυμίας της, την ώρα θα με ρώταγε τι έχω κατά νου να της κάνω και αν καθόλου δεν ντρέπομαι.
Άβυσσος το μυαλό της γυναίκας, φίλοι μου. Ευτυχής όποιος καταφέρει να σπάσει το κύκλο των μυστικών της και να περάσει μέσα στον πυρήνα της ουσιαστικής σκέψης της. Τότε και μόνον τότε, θα μπορέσει να νιώσει την ευεργετική ευγνωμοσύνη της και να πάρει το σύνολο του κορμιού της. Και το λέω αυτό γιατί η γυναίκα κρατάει μυστικά σχεδόν ακόμα και από τον εαυτό της. Τα κρύβει απερίσκεπτα ελαφρώνοντας τα βάρη της. Δεν το θέλει, η φύση της την καλεί που ρέπει μονάχα στο καλό και στο όμορφο. Το κλειδί είναι το μέγα το ζητούμενο. Το κλειδί που δεν το δίνει εκείνη, μα που το παίρνουμε εμείς, αν είμαστε ικανοί και άξιοι. Τότε μιλάμε γι΄ αυτή καθ' εαυτή την ουσία της υπέροχης σχέσης που έχει κατά πολύ ξεπεράσει τα όριά της.
-Θες να με πάρεις;
-Δεν ξέρω έτσι όπως σε βλέπω μ' αρέσεις.
Ακόμα στα γόνατα είμαι, μεταξύ αυτής, των καναπέδων και του μικρού τετράγωνου τραπεζιού που είχε βολεμένο στο σαλόνι της από τότε που την γνώρισα στο ίδιο ακριβώς σημείο. Την ακούω να γελάει και να με λέει βρομιάρη και σιχαμένο. Την ερωτεύομαι με εκείνη την υπεροχή που εξυψώνει αμοιβαία αισθήματα. Ποτέ δεν με είχαν επαινέσει τόσο. Ποτέ δεν το είχαν κάνει με όμοια ειλικρίνεια.
-Είσαι ελεεινή. Της απαντάω.
Το ένα της πόδι το σήκωσε με τον ίδιο τρόπο που το σήκωνε πάντα. Σαν σπουδαία μπαλαρίνα των Μπολσόι. Δεν ήταν ούτε η κίνηση της, ούτε η άνεση, ούτε εκείνα τα γνωστά που μου φανέρωσε. Ποτέ δεν θα μπορούσαν να παίζουν όλα αυτά τον πρώτο ρόλο στο αναμενόμενο. Σχεδόν δεν τα είδα, ούτε τα πρόσεξα. Ήταν το γέλιο της, η μορφή της, η ανάσα της που γελούσε με όλη την προδιαγραφόμενη κατάσταση και εκείνη η άμυαλη ιδέα της περιπαιξιάς που ελάφραινε την την ώρα. Και οι άκρες των δακτύλων μου στα πίσω των γονάτων της, ήταν που με συνεπήρε κι αυτή με την σειρά της. 
Ελπίζω να με καταλαβαίνετε.
Εκείνη την ώρα που κανείς δεν διεκδικεί, που κανείς δεν απαιτεί, που απλά συμβαίνει, ο ουρανός χαμηλώνει υποκλινόμενος στην ομορφιά της σύμπνοιας, της συνεννόησης, της αρμονίας, και της αγάπης. Όχι του έρωτα. Εδώ δεν υπάρχει έρωτας με την πνευματική έννοια του όρου. Το ζευγάρι τον έχει ξεπεράσει, αφού τον έχει ζήσει. Και οι δυο τους είχαν συντρόφους μετά το τέλος του, αλλά κατάφεραν και έμειναν πλάι σαν δύο περίεργα αδέλφια που αιμομικτούν κατά συρροήν αμετανόητοι νομίμως. 
-Παραμένεις τρισάθλιος να το ξέρεις!
-Και εσύ ελεεινή.
-Με γλυκόλογα δεν με κόβεις. Γελάει όμορφα όταν το λέει. Δυο λευκές σειρές τα δόντια της συναρπάζουν. Εκεί στάθηκε το βλέμμα μου.
Οι αναμνήσεις θα μπορούσαν να είχαν τον πρώτο λόγο αν οι προθέσεις και των δύο μας δεν ήταν τόσο εμφανείς. Παίζαμε σαν δύο παιδιά προσχολικής ηλικίας. 
Τις αγάπες να ξέρετε, οι λεπτές ανοησίες τις τρέφουν. Οι γλυκιές βλακείες ενώνουν τα ζευγάρια.Τα γέλια του ξεγυμνώματος της ψυχής, τα άδολα, τα γεμάτα σιγουριά, τα γεμάτα ευγνωμοσύνη και ευαρέσκειες.
Μεγαλώνει ποτέ ο άνθρωπος; Σίγουρα όχι, αν έχει λόγους να μην το κάνει. Και αιτίες.
Ούτε το στόμα της έκλεισε, ούτε το χαμόγελό της έπαψε, ούτε τα μάτια της πετάρισε. Τίποτα. Μια ανάσα μοναχά πήρε και την κράτησε σαν κάτι το πολύτιμο. Μου άρεσε αυτό, δεν μπορώ να πω ψέμματα. Μου άρεσε η μορφή της. Ανέκαθεν όπως κι αν ήταν.
Ήμουν ήδη μέσα της με την ίδια απλότητα και την σιγουριά που θα περνούσα στο απέναντι πεζοδρόμιο λίγες ώρες μετά τα μεσάνυχτα μετά από κάποιο μοναχικό ξενύχτι ή κάποιο ξεσάλωμα σε μπαρ πονηρό. Καπνίζοντας. 
Τα χέρια της στο λαιμό μου ήταν η σύνδεση. Ο σωλήνας εκείνος που οδηγούσε με την ακρίβεια των αριθμών στις μνήμες όλων των των τρομερών στάσεων και όλων των διαχρονικών κινήσεων. Έστεκε με το χαμόγελο εκεί μόνιμα καρφωμένο στο κέντρο του προσώπου της, να αμφισβητεί όλα όσα έβλεπαν τα μάτια μου. Προς στιγμή θα μπορούσα να σκεφθώ πως με παίζει ακόμη και πως δεν αισθάνεται τίποτα από όσα νοιώθω εγώ, πως υγραίνει το αιδοίο της κατά βούληση εκπαιδευμένη από την πείρα των ''άπειρων'' εραστών της, μα το νεύρο εκείνο στους κροτάφους της που έπαιξε το πηγαινέλα του, την πρόδωσε. 
Χα, νοιώθει κι εκείνη τα ίδια. Δεν μπορεί να ξεφύγει από της ανθρώπινη φύση της για χάρη της άδολης συμπόρευσης. Τον έχει ανάγκη τον έρωτα τον σίγουρο που μπορεί να απλώνεται μέσα του χωρίς να νοιάζεται για την χαλαρή σάρκα της ή το σχεδόν ανύπαρκτο στήθος της. Γνωρίζει το απόλυτο των αποδοχών μου.  
-Παρέμεινες ίδια.
Κουβέντες παράλληλες με τις κινήσεις.
-Ξέρεις κανέναν να αλλάζει;
-Εσείς οι γυναίκες αφήνετε μία ομίχλη γύρω σας και κάνετε την λεωφόρο να μοιάζει με μονοπάτι.
-Εσύ δεν είχες ποτέ πρόβλημα, πάντα με ανακάλυπτες...
-Εσένα μα όχι και τις υπόλοιπες.
Χρειάστηκε σε αυτό το σημείο μία παύση για μερικές αναπνοές. Οι προσδοκίες και των δυό μας ακροβατούσαν. Η μια πλευρά μας εκλιπαρούσε τέλος και η άλλη την διαιώνιση του αργού μαρτυρίου.
Το χαμόγελό της διάολε πως το κρατούσε ανέπαφο;. Τόσο εκπαιδευμένη ήταν; Δεν θυμόμουν να την είχα αφήσει έτσι. Τόσο μυαλωμένη, τόση κύρια του εαυτού της.
-Δεν μπήκες στο λαγούμι τους. Δεν τα κατάφερες να μπεις...
Έψαξα μέσα της για εκείνη την γυναικεία ικεσία που σηματοδοτεί την έλευση του οργασμού. Μάταια. Έξω από δύο ανάσες σφυριχτές και μία άλλη με ένα φθόγγο κρεμασμένο στο τέλος της δεν ανακάλυψα τίποτα άλλο. Είχε δρόμο ακόμη... 
-Προσπάθησα, προσπάθησα φιλότιμα ξέρεις, μα δεν τα κατάφερα...
-Δεν διάβηκες την έρημό τους. Δεν τα κατάφερες. Ψέλλισε με αγάπη σχεδόν και κάποιο ενδιαφέρον για την ανικανότητα μου.
Η μεστότητα του κορμιού της έκρυβε ολάκερη την ιστορία της αποπλάνησης. Ο χυμένος γαλλικός στο τραπεζάκι που σκάρωνε χάρτες, τα πόδια της που είχαν τεντώσει πια σαν συρματόσχοινα, η φλέβα στο λαιμό της που επέμενε γαλάζια να κτυπά, το χρώμα της μοκέτας της, η στάλα του ιδρώτα στο πίσω μέρος της πλάτης μου που κατρακυλούσε, η κοφτή φωνή της που έπαιξε μια αιφνίδια ρε ματζόρε της δεύτερης οκτάβας και η φάλτσα δική μου που προσπάθησε να την συνοδεύσει, ολοκλήρωσε μία συνάντηση για καφέ μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα...
Ούτε μια ώρα.

Η αλήθεια είναι πως σε μια τέτοια σχέση δεν χωράει επιβολή. Δεν έχει θέση το ''τι έκανες εχθές και το που θα είσαι αύριο'' Το μόνο που χωράει μέσα της είναι το ''σου κτυπάω το κουδούνι κι αν είσαι μέσα μου ανοίγεις''. Για αυτό και είναι σπάνιες. Γιατί ερωτοτροπούν από μόνες τους με το φεγγάρι και την ωριμότητα. Αν τύχει να περάσεις και βρεις την πόρτα τους ανοικτή περνάς απλά για να πιεις ένα καφέ και να φύγεις...
Αυτές οι σχέσεις φίλοι μου δεν ανήκουν σε κανέναν από τους δύο. Είναι σαν τα αηδόνια που δεν κάνουν σε κλουβί. Δεν είναι καμωμένες από την πάστα της σκλαβιάς. Σου δείχνουν τον παράδεισο, σε αφήνουν να τον διαβείς, αλλά όχι και να τον κατακτήσεις.
Έστω και έτσι όμως, είναι όμορφο να ξέρεις πως πάντα θα υπάρχει κάποιος/α να σε κεράσει κάτι από εκείνο το σπάνιο που σημαίνει πάνω από όλα την δική σου εξέλιξη...

* εικόνα επιλεγμένη από www.foter.com

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

Απόσπασμα. Η τσούλα της διπλανής πόρτας

...η απάτη Λάκη μου, είναι στο μυαλό.
Εκεί συντελείται το μεγάλο αμάρτημα! Εκεί παίζεται το περιούσιο παιχνίδι. Άμα το σκεφθείς θα καταλάβεις. Την γυναίκα ή τον άντρα από εκεί τον χάνεις. Άμα σου ερωτευθεί ο άλλος, χέστα και άστα. Έχεις μέσα στο σπίτι σου ένα ζόμπι να κόβει βόλτες, που κάθε λεπτό παρακαλάει να βρει τρόπο να σου ξεφύγει. Την μια τραγουδάει και την άλλη χάνεται στην άβυσσο μιας απολαυστικής μνήμης που εσύ αγνοείς.  Ένα τέτοιο άνθρωπο τι να τον κάνεις; Τον περιμένεις απλά, αν τον αγαπάς να γυρίσει. Του δίνεις χρόνο να το ζήσει. Αν τον πιέσεις, τον έχασες γιατί θα πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος αν πιστεύεις πως εκείνη την στιγμή που είναι τυφλωμένος από έρωτα πως θα μπορέσει να σκεφθεί ώριμα. –αλήθεια Λάκη πότε ερωτεύθηκες για τελευταία φορά, γιατί μου φαίνεται πως το έχεις ξεχασμένο το άθλημα-. Εγώ τουλάχιστον τόλμησα. Ερωτεύτηκα το ξεπέρασα και τώρα μπορώ να πω πως έχω απομυθοποιήσει το μεγαλύτερο μέρος όλης αυτής ιστορίας που εμπλέκονται είτε σου αρέσει, είτε όχι, τα δύο τρίτα του ενεργού πληθυσμού -κάτι λέγαμε σε περασμένα κεφάλαια για τους πολλούς αν θυμάσαι…- και αυτή την στιγμή μπορώ να σου πω με βεβαιότητα, πως τον Σόλωνα δεν θα τον άλλαζα με κανένα άντρα σε ολόκληρο τον κόσμο. Πριν τον απατήσω, πριν ερωτευθώ, πριν μάθω να κρίνω, τον άλλαζα με ολόκληρη την οικουμένη. Αυτό έχει την δύναμη

Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2013

Κατωτερότητες επωνύμων

   Οψίμως έκπληκτος και ενεός ομολογώ, διάβασα την εκ βαθέων συνέντευξη-εξομολόγηση (η οποία και παρατίθεται κατωτέρω) μιας συγγραφέως γνωστής και μη εξαιρετέας που εμίλησε πριν από αρκετούς μήνες θίγοντας την ουσία του προβλήματος. Το χρήμα. Ειλικρινά έχω αναγκαστεί αρκετές φορές να πω στην ζωή μου πως οι πλούσιοι μιμούνται την ζωή των φτωχών και γίνονται πλουσιότεροι, όπως έχω καταλάβει πως από φτωχό υπάρχει περίπτωση να πάρεις κάτι. Από πλούσιο και διάσημο οι πιθανότητες μειώνονται δραματικά, διότι όπως ''ορθώς'' ισχυρίζεται ο κάθε ένας από αυτούς κουράστηκε να αποκτήσει τα πλούτη του ή παιδεύτηκε να γίνει γνωστός και άρα αδυνατεί ''συνδρομές''...
  Ζήτησαν από την συγκεκριμένη συγγραφέα κάποια σχολεία, κάποιοι αναγνώστες της μερικά βιβλία της δωρεάν. Την θύμωσαν και μάλιστα πολύ.  Εξεμάνη και δη δημοσία, λέγοντας πως είναι μία επαγγελματίας του είδους και ως τέτοια δεν είναι δυνατόν να επιτρέπει στον εαυτό της να να μοιράζει τον κόπο της και κατ' επέκτασιν το ''επιμορφωτικό'' της έργο δωρεάν, πρώτα γιατί την μειώνει σαν άνθρωπο κατόπιν σαν

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

Υπερασπιστές ενός κατα συρροήν εγκλήματος

       Μα και βέβαια είναι 'συνετή' η αθωότητα των πράξεων. Μέσα από πολλές συλλογικές καθίσταται ορθή, ακόμα και πριν από την εκτέλεσή της. Όλοι μας θα πρέπει να σπεύσουμε ως αυτόκλητοι συνήγοροι της ''αναγκαίας'' πρόθεσης -ως άριστοι χριστιανοί- υπογράφοντες πιστοποιητικό αρετής του λόγου ή της αιτίας, διότι -η πράξη- είχε την βάση της στο ένστικτο και κάθε ένστικτο είναι απολύτως ασφαλές υπό τον όρον πως δεν συμπράττει και δεν συμπορεύεται με δόλια ή ασυναίσθητη συναποδοχή.
          Η διακριτική αξιοπρέπεια της γνώσης και αποδοχής της ανάγκης, 'ομολογεί' πρωτίστως το κίνητρο, το οποίο με την σειρά του μπορεί να είναι άξιο ή ποταπό. Μπορεί να αντλεί χαρά από την πράξη αυτή καθ΄εαυτή ή από το αποτέλεσμα. Ως λαμπροί συνήγοροι δεν πρέπει να καταδικάζουμε τις πράξεις στο όνομα του εγωισμού -διότι είναι και αυτός αναπόσπαστο μέρος του χαρακτήρα του υποκειμένου και άρα θεμιτός στο μέγιστο κύκλο της ψυχοσύνθεσής του, για τον απλό λόγο πως είναι χάρισμα του μέγα δημιουργού-, αλλά -να ρίχνουμε την ευθύνη- σε εκείνο της ίδιας εκμετάλλευσης και αφού πρώτα εκδηλωθεί. Και εξηγούμαι:

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Μια καλημέρα στην Μύκονο

     Βουλιάζει το νησί και αυτό είναι καλό από πολλές απόψεις. Ο τουρισμός ποτέ δεν έκανε κακό. Ο καλός τουρισμός. Ιδίως ο τουρισμός των πλουσίων των γνωστών των διασήμων. Οι επισκέψεις από όλα τα μέρη του κόσμου στην Ψαρού στα στενά σοκάκια της πόλης, στους ανεμόμυλους στις ταβέρνες, στους αέρηδες.
   Προσωπικά δεν είχα την τύχη να πάω ποτέ στην ζωή μου εκεί που το σπουδαίο γίγνεσθαι απογειώνεται και δεν σας κρύβω πως κάτι με τρώει να το κάνω, αλλά και κάτι άλλο μου λέει πως καλά είμαι, όπου αλλού. Μπορεί να με πρόλαβαν οι ορδές όλων των πλουσιότερων ή εκείνες των ομοίως περίεργων φτωχότερων και αναρωτιέμαι, εγώ ο τελευταίος τι θα κάνω εκεί μέσα ξενέρωτος; Πώς θα κολλήσω με το πολύβουο σμάρι εκείνων που ξέρουν τι θα πει διασκέδαση; Λέτε να κατάντησα; Να είμαι ο μόνος που δεν μπορεί ή το νησί είναι για τους νεώτερους που γνωρίζουν τους φρέσκους κώδικες; Μα βλέπω και άλλους πολύ

Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

Μια αληθινή ιστορία...

Η Ισμήνη ήταν πριν τα τριάντα. Προερχόταν από ένα δεσμό που κατέληξε σε κάποιο δρόμο απροστάτευτος με τραύματα μεγάλων παρεξηγήσεων, ματωμένος παρατημένος σχεδόν γεμάτος απαξίωση. Το μοιραίο ήταν αναμενόμενο και επήλθε καμαρωτό χλευάζοντας και όνειρα και υποσχέσεις και όρκους και τον χαμένο τον χρόνο. Ιδίως αυτόν, αν και εδώ έκανε λάθος. Γιατί ο χρόνος αυτός στη ουσία δεν χάθηκε, δίδαξε. Τέλος πάντων.
      Πέρασαν μερικοί μήνες και το μυαλό της Ισμήνης έμεινε ακούνητο εκεί σαν αγκυλωμένο να μην μπορεί να πιστέψει όλα εκείνα που είχαν συμβεί. Αναμασούσε συνεχώς και γευόταν την πίκρα σαν να ήταν το μόνο συστατικό επιβίωσης απολαμβάνοντας με ένα σαθρό τρόπο το αποτέλεσμα των ενεργειών εκείνων που μετείχε μεν, αλλά που δεν ήταν ολότελα υπεύθυνη. Αδυνατούσε να ξεπεράσει το προφανές όσο και αν το ήθελε και βεβαίως το ήθελε, γιατί δήλωνε διαθέσιμη στους πάντες -εκτός από τον εαυτό της-. Ντυνόταν με τον τρόπο που πίστευε πως αρμόζει και γελούσε με ακριβώς το ίδιο σκέρτσο που κάνουν όλοι εκείνοι που δεν πιστεύουν στην πράξη τους. Φώναζε δυνατά πως είναι εδώ όπου και αν πήγαινε, με το στόμα ανοιχτό και το μυαλό κλειστό, γιατί η ψυχή της παρέμενε δέσμια

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Η υποταγή στην ηθική

  Η υποταγή στην ηθική θα μπορούσε να ήταν ολέθρια αν δεν συνοδευόταν από μία εκ βαθέων συναίσθηση. Πιστεύω πως σε αυτό δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς. Είμαι ηθικός, γιατί πιστεύω σε όλα αυτά που πράττω και τα πράττω, όχι ενάντια στην θέλησή μου αλλά με βαθιά πίστη και θέληση σε αυτό καθ' εαυτό το νόημα της πράξης μου. Δεν ενοχλούμαι από τις επιταγές των πράξεών μου διότι δεν οδηγούνται από κανόνες, μα από τα βαθύτερα θέλω μου και καθώς τα πράττω αγαλιάζομαι και εξακολουθώ... 
   Μία υποταγή και σε ένα και μόνο ''πρέπει'' ενέχει κινδύνους και ανατρέπει όλα τα προηγούμενα. Θα μπορούσε -η υποταγή- να ομοιάζει με το σκύψιμο του κεφαλιού σε κάποιον εμπνευσμένο μονάρχη θα μπορούσε να είχε την ίδια αξία ακόμη και με την μορφή μίας κεκαλυμμένης απελπισίας που ανιχνεύει παρηγοριά σε όμορφα λόγια ή πράξεις βολικές ή και στα δύο ή και σε ακόμη περισσότερα. Η λέξη ''υποκρισία'' για παράδειγμα θα είχε την δυνατότητα να εμπλακεί ομοίως και η άλλη: Άλλοθι.
   Η ηθική δεν διδάσκεται, υπάρχει μέσα μας και είναι κομμάτι του εαυτού μας. Όταν διδαχθεί δυναστεύει διότι ''δολίως'' επιβάλλεται ακόμη και όταν

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Προς την απλότητα

     Πολλές φορές φορές αναρωτιέμαι γιατί  αναμασάω τις ίδιες σκέψεις -σαν κάποιο πεινασμένο ζώο το κουφάρι της σιτεμένης δορκάδας- προσπαθώντας να βγάλω συμπεράσματα από στεγνές έννοιες. Το μυαλό μου φρακάρει σε κάτι που πιστεύει πως έχει νόημα, μα όσο ξεσκαλίζει τα μέρη που συνθέτουν την επίμαχη έννοια, τόσο ανακαλύπτει την ασημαντότητά της σε σχέση με όλα εκείνα που ανακαλύπτει. Το σύνθετο βολεύεται υπέροχα στο αρχικό και καλύπτει ολοσχερώς την αξία της απλότητας. Πίσω από μία λέξη κρύβονται άλλες απλούστερες μα περισσότερο σημαντικές που αξίζει κάποιος να εντρυφήσει στο μεγαλείο της μοναδικότητάς τους. Ομοίως, πίσω από κάθε μας κίνηση, μέσα σε σε κάθε μας ενέργεια, υφέρπει ο βαθύτερος λόγος, η καλοκρυμμένη αιτία που επιμένει κάτω από την επιφάνεια να δηλώνει παρούσα αναμένοντας τον επίδοξο στοχαστή να σκαλίσει να ψάξει να βρει και να αναλύσει το προφανές, πανηγυρίζοντας τους θησαυρούς που κρύβει μέσα του.
   Όλοι θα είμαστε πολύ τυχεροί αν καταφέρουμε να αποκρυπτογραφήσουμε την βαθύτερη έννοια των γεγονότων που ευθύνονται για τις πράξεις, τις κινήσεις και τα λεγόμενά μας. Με τον τρόπο αυτό θα μπορέσουμε να

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

Πυρά εκ των έσω...

    Οι δυσκολότεροι εχθροί θα είναι πάντα οι αιφνίδιοι, όλοι εκείνοι που κανείς δεν περιμένει γιατί συναναστρέφεται τακτικά μαζί τους και τους θεωρεί φίλους του. Η κεκαλυμμένη ανταγωνιστικότητα και η με μεγάλη υπομονή πικρή ανοχή, της όποιας -έστω και θεωρητικής- ανωτερότητας του υποκειμένου είναι ο καθαρότερος λόγος. Κάποτε η ευκαιρία γίνεται εμφανής και η παρορμητικότητα του ενστίκτου ακατάσχετη.
     Εκπλησσόμεθα! Η αλήθεια είναι αυτή, διότι περιμέναμε από όλους την επιτίμηση, τον πόλεμο, την αμφισβήτηση, εκτός από το συγκεκριμένο άτομο, όμως η λαμπρότητα της αλήθειας ανέκαθεν πόναγε τα μάτια. Και η μορφή του ''συμμάχου'' το ίδιο, την ώρα που αναλύει επιθετικά τα επιχειρήματά του ή δολίως διαβάλλει. 
       Θα μπορούσε η απαξία να είναι μία μορφή αντιμετώπισης, διότι οι λογικότητες εκλείπουν την ώρα της άφθαστης έκπληξης και η πίκρα -επίσης θα μπορούσε- να είναι το

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Μια νέα ιδέα...

Η εννιάχρονη Πόρσι έμοιαζε περισσότερο με καρικατούρα του μικρού εαυτού της. Στεκόταν άβουλη, βουβή, μαζεμένη, με όλα της τα προτερήματα συρρικνωμένα, μπροστά στον ξένο κύριο με τα χέρια δεμένα σαν να προσευχόταν στην ποδιά του φθαρμένου μονόχρωμου φουστανιού της. Το βλέμμα της το είχε ξεχασμένο στον σκουπιδότοπο που υπήρχε στην αριστερή μεριά του δρόμου ακριβώς πάνω στα τσαλακωμένα κουτιά της μπύρας bud που γέμιζαν τα κενά του σωρού της ατελείωτης μαύρης σακούλας με τα αποφάγια του εστιατορίου Foxy, που από μπροστά ήταν πολυτελές και από πίσω για λύπηση, βρομερό, όπως πολλά πράγματα στις ζωές των ανθρώπων.
           Η νύχτα εκείνη είχε καταπιωμένα τ' αστέρια της λες και το έκανε επίτηδες κάνοντας τακίμι με όλα τα κρυφά του κόσμου. Από τον ξένο ξέφευγε το βλέμμα της μικρής καθώς τα βλέφαρά της σκοτείνιαζαν την σπιρτάδα του. Ξεγελιόταν από τα μικρά καλαμένια πόδια της που στα γόνατα ήταν μαυρισμένα, κτυπημένα και φουσκωτά.

Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Ευτυχία. Μια ξεχασμένη έννοια...



  Σε ποια ευτυχία να αναφερθούμε, αυτή τείνει να γίνει η μεγαλύτερη ''άγνωστη'', συναγωνιζόμενη στις μέρες μας τον εαυτό μας τον ίδιο. Ο καθένας αναζητά την παγίωση της ευδαιμονίας με τρόπους θεμιτούς και αθέμιτους και βρίσκεται πάντα στο ίδιο το αποτέλεσμα, αν και είναι σίγουρο -πως η ευτυχία- δεν θεωρεί προαπαιτούμενο την ύπαρξη ούτε της ηθικής, ούτε και κανενός άλλου αντικειμενικώς ορθού μέσου. Είναι ακέραια, μονάχη και απολύτως υποκειμενική ομοίως προσβάσιμη τόσο από τον κοινό, όσο και από τον πλέον καλλιεργημένο νου. Πιστεύω πως αυτό είναι τοις πάσι κατανοητό. Η ευσυνείδητη τήρηση των ηθικών κανόνων προσφέρει ένα μόνο υποκατάστατο αυτής ή εάν προτιμάτε μία μόνον επιδερμική προσέγγιση, μια και η ανικανότητα δεν αποκαθίσταται, διότι ευτυχούν συνειδητά οι ικανοί. Εκείνοι που μπορούν να δημιουργήσουν κατά κάποιον τρόπο τις προϋποθέσεις. Οι ικανοί και αμέσως μετά οι ''υποβαλλόμενοι'', με τους τελευταίους να έχουν ένα ακόμη πλεονέκτημα έναντι όλων των άλλων. Μέσα από την πίστη-υποβολή τους -στην υπεροχή(;) της τωρινής κατάστασής τους- καταφέρνουν και δίνουν διάρκεια στο πολυπόθητο συναίσθημα. Οι άλλοι οι ορθολογιστές που είναι από την φύση τους πραγματιστές, αδυνατούν να αποδεχθούν ως ιδανική

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Περί έρωτος

  Το αντίθετο του έρωτα δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι το μίσος. Ποτέ. Ιδίως κάποιου 'απολίτιστου'. Μα και βέβαια ο βίαιος έρωτας δεν έχει ούτε πολιτισμό ούτε κοσμιότητα ούτε διάρκεια. Αν είχε, δεν θα ήταν ούτε μεγάλος ούτε από εκείνους τους δυσεύρετους, -ξέρετε εσείς που τους έχετε ζήσει-, θα ήταν κάποιος μικρός που μασκαρεύτηκε σε μεγάλο, την ώρα που διακαώς τον επιθυμούσαμε και καταφέραμε να τον εκμαιεύσουμε. Το μίσος λοιπόν, δεν ταιριάζει σε κανένα αντίθετό του -όπως και να ήταν αυτός-, παρά μονάχα στο βαθύ συναίσθημα, άρα μπορούμε να μιλάμε για οτιδήποτε, αλλά που αυτό το οτιδήποτε, πατάει σε αναμνήσεις, σε επιθυμίες, σε απόηχο, ίσως σε ελπίδες μακρινές αλλά όχι σε οίκτο ή σε μη-έρωτα εν κατακλείδι. Μην ξεχνάτε πως μέσα από οποιαδήποτε μορφή κακίας, κατά βάθος το άτομο οικτίρει τον εαυτό του και εξακολουθεί μέσα από τις ολόλαμπρες μομφές του, να ερωτεύεται τα χαμένα του. Χάδια ή όνειρα δεν έχει σημασία. Εκείνο που εξακολουθεί και σημαίνει, είναι πως ερωτεύεται όλα εκείνα που πιστεύει πως θέλει, εκείνα που τώρα θαρρεί πως ...δεν αξίζουν και που τα αξιολογεί εξ' αιτίας μίας βαριάς συνείδησης, οψίμως, ποταπά και άνευ αξίας. Μέγα το λάθος!
        Μετά και πίσω, στο αντίθετο μέρος του έρωτα -σε καμία περίπτωση- δεν ελλοχεύει το μίσος. Κρύβεται απλά το πλέον πονετικό ''τίποτα'' (με την νοσταλγική έννοια να ταιριάζει στο 'πονετικό'). Εκείνο -το τίποτα-, σημαίνει το τέλος και τον θάνατο της σχέσης. Όταν το πουλί πάψει να φτεροκοπά στο στομάχι η διαδικασία παύει, η αδιαφορία γίνεται ασυνειδήτως παρούσα και μιλάμε για τον ισχυρό αντίποδα. Τότε απλά δεν μας νοιάζει αν περνάει καλά ή άσχημα εκείνος ή εκείνη. Δεν μας απασχολεί αν ερωτεύεται ή όχι μακριά από εμάς και ούτε συνδέουμε την τύχη και την πορεία της ζωής μας αντιπαραθέτοντας την δική του, κρυφοκοιτάζοντας πηλίκα. Μπορεί να έχουμε νικήσει αφού το πνεύμα αποκτά και πάλι την ευλυγισία του, τον ρυθμό και την γαλήνη του, όμως όσα χρόνια και αν περάσουν ποτέ, θαρρώ πως όλοι εκείνοι που ερωτεύθηκαν βαθιά κι ανυπόφορα δεν θα πάψουν να πατούν στο χαλί της απόλυτης γνώσης και να κολυμπούν στην ομορφιά της φουρτούνας του απέραντου. 
         Όλο αυτό θα μπορούσε να έχει σχέση με μίσος; Δεν θα υποβίβαζε το γεγονός;
        Ο λόγος του χωρισμού ειλικρινά δεν έχει καμία σημασία -κατά την γνώμη μου-. Μπορεί να είναι η απάτη, το ψέμα, ακόμα και το χειρότερο είδος ανθρώπινης συμπεριφοράς, αλλά όλα τα προηγούμενα έχουν να κάνουν με άλλες εκφάνσεις της ζωής, του χαρακτήρα και δεν ξέρω και εγώ με τι άλλο, μα σίγουρα όχι με αυτόν καθ' εαυτόν τον πυρήνα του έρωτα. Εκείνος δεν έφταιξε πουθενά. (Διαχωρίζουμε το συναίσθημα από το υποκείμενο)
           Η κάθε σχέση είναι και ένα ταξίδι. Και η νόμιμη και η παράνομη. Ιδίως η δεύτερη. Είναι πολύ φυσικό λοιπόν κάποιος να κουραστεί πρώτος, διότι σπάνια και οι δύο έχουν τις  ίδιες αντοχές. Κάποιοι ζητούν ακόμα και άλλο μέσον. -η πεζότερη και πλέον απαξιωτική αναφορά που έχω κάνει σε σύντροφο- αλλά έτσι είναι. Δεν είναι ούτε αθέμιτο, αλλά και ούτε κατακριτέο από την στιγμή που ανάγουμε τις ανάγκες ενός εκάστου ημών, σε κορυφαία επιδίωξη. Διότι τέτοια είναι. Και ίσως επιβάλλεται να είναι τέτοια, στα πλαίσια της ιδανικής ελευθερίας για την οποία αγωνιζόμαστε να προσφέρουμε πρωτίστως στον εαυτό μας -αν συμφωνείτε-.
              Μέχρι εδώ λοιπόν...  
        Πόνος ναι. Οργή επίσης. Πολύτιμα και τα δύο και τα επόμενα χίλια συναισθήματα. Όλα αποδεκτά με ευπρέπεια, όπως αρμόζει σε κάποιον ή κάποια με ήθος, με στωικότητα, με αυτοκυριαρχία. Με το αίσθημα της δύναμης να επιμένει παρόν.
             Μίσος όμως όχι.
            Με την ψυχρή λογική και την  ελευθερία ως προϋπόθεση κάθε υγιούς σχέσης, κανείς δεν είναι υπεύθυνος που δεν μπορεί πλέον. Η ψυχή δεν υπακούει σε λογικές. Άγχεται, ασφυκτιά και στο τέλος νικά. (Αν όχι, το άτομο υποκύπτει, καταθλίπτεται). Κανείς δεν μπορεί να ζητά εξηγήσεις από τον άλλον γιατί δεν θέλει, γιατί δεν μπορεί, γιατί δεν νοιάζεται. Ίσως και να μην δικαιούται να το κάνει. Απλά του συμβαίνει και του συμβαίνει όπως συμβαίνει σε εμάς να θέλουμε εκεί που η λογική η δική μας ωρύεται πως δεν πρέπει. Όμως να που συμβαίνει και κρατάμε τα αυτιά μας κλειστά μεροληπτώντας τα ίδια συμφέροντα. Και σάμπως ήταν καλύτερα να μην γνωρίζαμε; Να μέναμε ευχαριστημένοι μέσα στην πλαστική μας πρακτική πραγματικότητα; Και τα γουρούνια είναι ευτυχισμένα που δεν γνωρίζουν...
       Καλύτερο το ταξίδι επιμένω. Αν δεν σε βαρέσει ο αέρας ο θαλασσινός, πέλαγο δεν νοιώθεις...





Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

Έφτασε η ώρα...

       Έφτασε η ώρα που συλλαμβάνω όλο και τακτικότερα τον εαυτό μου να αξιολογεί με ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο τις ώρες μου. Ίσως ο λόγος να είναι πλέον πως πείθομαι πολύ ευκολότερα για την ενοχή παρά για την αθωότητα μου και ως εκ τούτου να πρέπει να αγωνισθώ ώστε να αποδείξω το αντίθετο. Σε μένα φυσικά, διότι κανείς άλλος δεν θα υπήρχε περίπτωση να μπει στην διαδικασία εκτός από τον εξομολόγο μου, που και αυτός αντιμετωπίζει προβλήματα φόρτου εργασίας. Η κρίση της ηλικίας ως φαίνεται δεν αφήνει κανένα σφάλμα ασυνειδητοποίητο ή αναξιοποίητο. Το τι από τα δύο συμβαίνει, σίγουρα χρήζει περαιτέρω συζήτησης. Βεβαίως και μεροληπτώ. Σαν άνθρωπος δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς. Δίνω την χάρη που αξίζει σε όλα τα λάθη που με συνεπήραν κατά καιρούς σαν τον κακό μαθητή ή σαν τον άλλο τον επίμονο κηπουρό που επιμένει να ελπίζοντας ποτίζοντας την στεγνή ξερολιθιά. 
      Ο χρόνος φθίνει. 
    Η φθίνια του αυτή ήταν πάντοτε σε βάρος μας διότι αν το καλοσκεφθούμε -ο χρόνος- ήταν ανέκαθεν φίλα-εχθρικός απέναντί μας και άρα δικαίως τόσο αποτελεσματικός. Ποτέ δεν πήρε το μέρος μας και τώρα τρέχουμε να προλάβουμε σχεδόν εξαπατημένοι. Αγωνιούμε -ενίοτε κρυφίως- για όλα εκείνα που δεν πέρασαν ποτέ από το μυαλό μας και για όλα εκείνα που από κοντοφθαλμία υποτιμήσαμε. 
      -Μα δεν μπορούσε να γίνει κι αλλιώς! 
     Αυτό είναι το τεράστιο άλλοθι μας. Ας το αγκαλιάσουμε λοιπόν με την λατρεία που αξίζει στο μοναδικό μας σύμμαχο. Δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά -λέμε- διότι δεν ξέραμε, μα το κακό είναι πως πάντα μαθαίναμε αργά και υποπτευόμαστε καθυστερημένα. Πρώτος και καλύτερος ή χειρότερος ο υπογράφων, ο οποίος προτιμά από το διάβασμα την άπραγη σκέψη. 
          -Πώς θα ήταν εκείνο αν ήταν αλλιώς;  
       Βρες κάτι όμορφο βρε αδελφέ που να αξίζει να ασχοληθείς ώστε να μην μάχεσαι όψιμα με σένα αργότερα όντας χαζός, τότε που πίστευες πως τάχα ήσουν έξυπνος... Μάταια. Τίποτα δεν περνά από το καρτέρι μου. Ξέρω πως κάποτε θα περάσει, μα εύχομαι όταν αυτό θα γίνει να μην με βρει αδιάφορο, γιατί είναι πράγματι κρίμα να χάνεις κάτι κολασμένα όμορφο επειδή την δεδομένη στιγμή δεν ήσουν στην φάση σου. 

     Όποιος τον χρόνο μετρά, συναγωνίζεται με την ιδέα του καταθλιπτικού θανάτου ο οποίος χάνει την αίγλη του -ως ύψιστο λυρικό γεγονός- και γίνεται αγωνιώδης και θλιβερός ακόμα και αν είναι τόσο μακριά που μοιάζει με κεφάλι καρφίτσας. 
       
      

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Θα έλεγα πως...


   ...η κάθε γυναίκα οφείλει στον εαυτό της την έπαρση εκείνη που δικαιούται. Την περηφάνια που έχει οικειοθελώς εγκαταλείψει επιλέγοντας την εκούσια οδύνη μέσα στον βίαιο καταναγκασμό της εποχής, που απαιτεί από αυτήν τελειότητα σε όλους τους τομείς. Το λάθος είναι καθαρά δικό της διότι σπεύδει σε απολογία πριν της ζητηθεί. Και εξηγούμαι...
     Ο κάθε άντρας οφείλει σεβασμό στο κορμί και στο πνεύμα του κάθε θηλυκού. Ιδίως στο πνεύμα του, διότι η γυναίκα ερωτεύεται όλα εκείνα που οι άντρες αγνοούν. Η κάθε γυναίκα μέσα από την ευαλωτότητα της φύσης της, αποζητά στο βάθος της σιγουριά και σύνεση στο άγριο δόσιμο. Κάθε δόσιμο κάθε γυναίκας -τουλάχιστον στη αρχή- είναι άγριο γιατί βολεύει μέσα της πέραν του προφανούς και ένα σύνολο χιλίων ακόμη εννοιών, που όλοι εμείς πλασμένοι πεζότεροι αγνοούμε την ιερότητά τους. Ο στόχος λοιπόν από όλους εμάς, χάνει την ουσία του και καταλήγει στο σώμα. Μέγα λάθος! Ο ''στόχος'' είναι το μυαλό. Αν κάποιος κερδίσει το μυαλό της απολαμβάνει τα πάντα.
           -Αν πιστεύεις πως θα φτάσεις στο κρεβάτι μαζί μου απατάσαι. Αμύνεται αυτή.
       -Αν πιστεύεις πως ζητάω τόσα λίγα από εσένα, κάνεις λάθος. Της χαμογελάει και συνεχίζει να της λέει κοιτώντας την ίσια στα μάτια: Το κορμί σου έχει ελάχιστα να μου δώσει. Ο παράδεισος κρύβεται μέσα στο μυαλό σου, αλλά δεν το έχεις ακόμη καταλάβει... Αν έχω το μυαλό σου σε έχω ολόκληρη όπως ακριβώς σε χρειάζομαι. Όπως ακριβώς σε θέλω, Όπως ακριβώς σε ονειρεύομαι...
            Πιστεύετε πως όλα αυτά λέγονται μόνο στα παραμύθια; Αν ναι, κάνετε λάθος. Απλά δεν έχει τύχει να δώσετε την αξία που αρμόζει στον εαυτό σας ώστε να εμπνεύσετε κάποιον να σας τα πει ή έστω να σας τα δείξει με τον τρόπο που εκείνος ξέρει.
           Κάθε ελάττωμα του κορμιού της κάθε γυναίκας, έχει κάτι να πει σε εκείνον που ξέρει να το διαβάζει. Κρύβει την δική του μικρή ιστορία και την άλλη, την κρυφή του διαδρομή. Ο κάθε ένας από εμάς παίρνει μαζί με την κατάφαση την δική σας και όλη σας την ιστορία και αυτό σίγουρα δεν λίγο. Καθόλου λίγο. Κρατάμε στα χέρια μας μια ολάκερη εμπιστοσύνη και έναν άνθρωπο. Αυτό από μόνο του είναι κάτι το τεράστιο και ως τέτοιο οφείλει να εκτιμηθεί. Αν δεν συμβαίνει το φταίξιμο ανήκει σε εσάς που δέχεστε αβρόχοις ποσί, ''σχήματα'' που δεν σας ταιριάζουν!
             Η έπαρση -με την ευγενή-καταδεκτική έννοια του όρου- λοιπόν και η γνώση για όλα αυτά που μας μας προσφέρετε είναι ότι χρειαζόμαστε για μπορέσουμε να απολαύσουμε τον παράδεισο στην αγκαλιά σας διότι μόνο ένας κουτός ή κάποιος ανασφαλής θα αποζητούσε μια αφελή στο πλάι του, όσο ωραία και αν ήταν. Οι έξυπνοι άντρες θέλουν και έξυπνες γυναίκες, ώστε μέσα από την ευγένεια να απολαύσουν και την ''βαρβαρότητα'' της εναντίωσης και την χαρά του φιλιώματος...

*******************************************************************************                                                                       

             Απλές σκέψεις...



      Ο πυρήνας του υλισμού δεν βρίσκεται μόνον στην ''πέτρα'' αλλά και στον άκρατο ορθολογισμό που νοεί το ίδιο συμφέρον ως το μόνο νόμισμα συνδιαλλαγής με τον καθέναν. Η ιδέα εκείνη που απέχει ολοσχερώς της ρομαντικότητας, ενέχει σκληράδα ακόμα και εάν είναι ορθή. Η ''καμπύλη'' στις σκέψεις και τις πράξεις μας είναι ίσως εκείνη η θωριά που βοά δια της απουσίας της από τις ζωές μας. Το ίδιο πράγμα ειπωμένο αλλιώς. Η ίδια γλώσσα που στέκει μέσα από το χαμόγελο και όχι πάνω σε κάποιο δόντι. Ιδίως όταν το δίκιο είναι με εμάς. Ιδίως τότε. Πανάθεμα...

*******************************************************************************                                                            


          Τελικά όσο μεγαλώνω νοιώθω τις διαφορές μου με όλους αυτούς που συναναστρέφομαι να μικραίνουν με ένα εντελώς ανεξήγητο τρόπο. Θα έλεγε κανείς πως ή η χρόνια αντιπαράθεση με το διάφορο καματώνει ή πως το επουσιώδες γίνεται επιτέλους αντιληπτό...



******************************************************************************************                                                                
     

      Περί λογοτεχνίας....



          Η αλήθεια είναι -και δεν ξέρω αν πρέπει να κατηγορήσω τον εαυτό μου γι' αυτό- πως από την εποχή της αποφοιτήσεώς μου από το σχολείο το 1977, έχει αλλάξει δραματικά ο τρόπος επιλογής κάποιου βιβλίου. 
           Πρώτα με μάγευε η ψυχολογία και πάλεψα με Φρόιντ, με Βίλχεμ Ράϊχ με Κάντ, -που μεταξύ μας δεν τους πολυκαταλάβαινα- κατόπιν μεταξύ άλλων στάθηκα στον Σαούλ Μπέλοου στον Γιάλομ και πριν προλάβω να ολοκληρώσω κι αυτούς, έπιασα τον Καργάκο σε ένα βιβλίο σχετικό αν θυμάμαι καλά με την Παλαιά Διαθήκη. Αργότερα ''ξέπεσα'' διαβάζοντας λίγο από οτιδήποτε, από όλους, αναγνωρισμένους και μη. 
          Σήμερα έχω πάψει να διαβάζω. Έχω γίνει πολύ δύσκολος αν όχι τεμπέλης. Σήμερα ζητάω κάτι απόλυτα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τα δικά μου, που σημειωτέον ούτε και εγώ τα γνωρίζω επακριβώς. Έγινα εγωιστής; Όχι. Νομίζω πως έγινα λιγότερο συνεργάσιμος. Θέλω εκείνο που θέλω όπως το θέλω, αλλιώς δεν διαβάζω, γράφω. Ο βασικός λόγος που κάθε έργο μου (δώδεκα μέχρι σήμερα) έχει διαφορετικό ύφος γραφής και εντελώς αλλιώτικο περιεχόμενο είναι αυτός. 
          Το γράψιμο είναι ανάγκη, δεν είναι δουλειά. Σε καμία περίπτωση... 
        Ο κάθε ένας από εμάς που γράφει -είπε κάποιος-  ζει όλα εκείνα που δεν μπορεί στην κανονική ζωή του. Δεν θυμάμαι ποιος το είπε, αλλά δεν θα συμφωνήσω απόλυτα. Θεωρώ πως κάθε ένας από όλους εμάς -που έχουμε ανάγκη το γράψιμο-  γινόμαστε πολύ τακτικά ηθοποιοί του εαυτού μας. Παίρνουμε ένα ρόλο και τον ''λιανίζουμε'' κάποτε με επιτυχία και άλλοτε χωρίς αυτήν. Το παλεύουμε όμως. Το παλεύουμε. Γιατί ο ρόλος που παίρνουμε δεν μπορεί να μας είναι πάντοτε αρεστός. Και δεν πρέπει να είναι, διότι αν ήταν, θα παραμένομε αδρανείς στο ίδιο σημείο και θα επαναλαμβανόμεθα στο διηνεκές με τα ίδια λόγια, στο ίδιο μοτίβο, με την πρόοδο του σημειωτόν βήματος  θαρρείς, του ξεχασμένου στρατιώτη...
       
           Έξω από όλα αυτά, η γνώμη μου είναι πως κάποιο έργο για να κριθεί λογοτεχνικό, θα πρέπει να έχει πέρα από μία όμορφη υπόθεση, ένα ιδιαίτερο τρόπο γραφής, που να καθηλώνει με την ωραιότητα της πλοκής των λέξεων και των νοημάτων του ή να καταφέρνει μέσα από μία μικρή, απλή καθημερινή ιστορία να περιγράφει ζωές, καταστάσεις ψυχολογικές ή μη, που όλοι να βρίσκουμε στις προτάσεις του,  κάπου τον εαυτό μας και να τις κρίνουμε αβίαστα ως αληθείς.              
          Βεβαίως θα μπορούσε να τα έχει και όλα μαζί. Πάντως και μία λιτή, λιτότατη γραφή, που 'τσακίζει' πάγιες αντιλήψεις, ανοίγοντας νέους δρόμους παρουσιάζοντας εν παραλλήλω τα όμοια πράγματα διαφορετικά, μέσα από την πολυπλοκότητα της αλήθειας -η οποία ασφαλώς και δεν είναι μία- , θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί επίσης αξιόλογη...
            Πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο του Χουάν Μπένετ "Το ύφος ενός εγκλήματος''. Ο εκδότης μου ο οποίος μου το προσέφερε, μου είπε πως πρόκειται για ένα είδος ελλειπτικής λογοτεχνίας με μεγάλο ενδιαφέρον. Πράγματι εάν κάποιος ξεπερνούσε μια παράγραφο ήταν σαν να είχε αφήσει αδιάβαστες τρεις σελίδες! Τα αναφέρω όλα αυτά για να τονίσω την αξία του λιτού ύφους όταν προσφέρεται με τέτοια τέχνη. Ήταν η πρώτη φορά που διάβασα τόσο ρεαλιστικούς διαλόγους και οφείλω να δηλώσω ειλικρινά ενθουσιασμένος:
              -Επιτέλους γύρισε ο λοχαγός μας. Είπε ο Ολβέρα με τον γνώριμο ειρωνικό του τρόπο. Πώς πήγαμε καλά;
                -Τίποτα συνταγματάρχα μου τίποτα. Κανένα ίχνος.
                 -Σίγουρα τίποτα λοχαγέ μου; Σίγουρα τίποτα;
                 Αυτό είναι είναι ελάχιστο δείγμα των διαλόγων του έργου. Η μεγάλη του ομορφιά κατά την γνώμη μου κρύβεται στην επανάληψη της λέξης τίποτα η οποία -επανάληψη- δίνεται με ένα απόλυτα φυσικό τρόπο που όλοι γνωρίζουμε, χρησιμοποιούμε αλλά ξεχνάμε ή δεν επιλέγουμε να την αποτυπώσουμε στο χαρτί...