Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Για την Ελλάδα λοιπόν...

    Έχω την εντύπωση πως βρισκόμαστε σε ένα συνεχές πάλεμα. Αγωνιζόμαστε αγωνιωδώς να βρούμε αντίπαλο, ενώ στην ουσία παραμένουμε μόνοι μας στο χώρο που έχουμε με προσοχή επιλέξει ώστε όντας ασφαλείς να ανασαίνουμε επαρκώς τις ανάσες που δικαιούμεθα. Η έλλειψη ξεκάθαρου στόχου είναι ένα από τα βασικά και ουσιώδη προβλήματά μας. Το θολό τοπίο έχει την δυνατότητα να απασχολήσει το μυαλό και την δράση μας, αλλά για λίγο και αυτό συμβαίνει  επειδή με αυτό που καταπιανόμαστε δεν το θέλουμε αρκετά. 
     Μας λείπει η οργάνωση ως άτομα, ως ομάδα και άρα και σαν λαός. Θα πρέπει για να ''ξεσκαρτάρουμε'', να ξεκινήσουμε πολύ πίσω και δεν έχουμε ούτε την διάθεση αλλά ούτε και το σθένος να το πράξουμε. Προτιμούμε παράφορα το ''κάπου στη μέση'' από την ολοσχερή αντίδραση. Συμπαθούμε το μέσον, το μέτριο και το ασφαλές. Μπορεί να να υποφέρουμε μέσα μας -διότι ασφαλώς και κουτοί δεν είμαστε- αλλά καταφέρνουμε και κρατάμε την αυτοκυριαρχία και ακόμα και το ύφος μας, αποπνέοντας την ζωογονητική εντύπωση του μόνιμα απασχολημένου με την αναπόληση. Πώς ήμασταν κάποτε!!! Και βρίζουμε διότι θεωρούμε πως όταν κάποιος κατέχει άπαξ, δικαιούται το κεκτημένο του στο διηνεκές.
    Τα καλά ''κόλπα'' αγαπητοί μου είναι σαν τις ωραίες νεαρές κυρίες. Τις πολύ νεαρότερες

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2013

Αυτές οι υπέροχες σχέσεις...

Μιλάω για εκείνες τις σχέσεις -τις νόμιμες ή τις παράνομες- που μέσα από την ωριμότητα του χαρακτήρα των ατόμων που τις συνθέτουν στέκουν ορθές και πασίζηλες στο βάθος του χρόνου. Για αυτές που μέσα από την μοναδικότητά τους αναδεικνύονται σε σπάνιες, υπέροχες και μοναδικές, για τις σχέσεις που τους αρκεί ένα κερί και ένα χέρι για να οδηγήσει τον τυχερό/η στα αχνάρια του κορμιού, στην αργή λιτανεία του έρωτα και της απαράμιλλης ομορφιάς του βαθέως συναισθήματος. Οι σχέσεις αυτές, αντέχουν τα πάντα γιατί περιέχουν τα πάντα. Αγάπη, απόλυτη ελευθερία, ενδιαφέρον και σεξ. Όχι έρωτα.
Μα γίνεται αυτό;
Ασφαλώς και γίνεται όταν οι εμπλεκόμενοι έχουν άρτιους χαρακτήρες και μπορούν να αποδεχθούν με άνεση, με χιούμορ, με κατανόηση, τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους. Όταν δεν έχουν κάτι να χωρίσουν  κάτι άλλο να απαιτήσουν η κάποιον άλλο εαυτό να υποδυθούν.
Ποιος είναι εκείνος που είναι τέλειος;
Ποιος είναι εκείνος που θα άντεχε έναν τέλειο άνθρωπο πλάι του;
Ποιος χρειάζεται έναν τέλειο σύντροφο και εν κατακλείδι και πόσοι από εμάς θα είχαμε την δυνατότητα να παραμείνουμε ''όρθιοι'' δίπλα από κάποιον τέτοιο/α;
Πιστεύω πως ελάχιστοι και αν το καλοσκεφθείτε θα συμφωνήσετε μαζί μου γιατί το άριστο φανερώνει όλες τις αδυναμίες που υπάρχουν στο πλάι του και πλάι του, θα είμαστε εμείς που δεν είμαστε τέλειοι!
Υπάρχουν εκείνες οι γυναίκες που παραμένουν όμορφες μέσα από όλα τα χρόνια τους. Σίγουρα υπάρχουν, γιατί η αριστοκρατικότητα περιέχει αίγλη ανεξίτηλη καθώς και συμπόνια στο συναίσθημα, Αυτή ακριβώς η αδιασάλευτη κατανόηση που συμπονεί, διατηρεί στο ακαίρεο την εκτίμηση. Αρετή η γλυκύτητα του βλέμματος, το ίδιο και το χάδι στο μάγουλο του φίλου που πέρασε να πιει καφέ μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια, ίσως γιατί έλειπε ή γιατί υπήρχε κάπου μακριά βολεμένος στα σεντόνια μίας σχέσης που μπορεί να μην του ταίριαζε ή που του ταίριαζε για κάμποσο και τώρα βαρέθηκε και βρέθηκε εδώ για να ομολογήσει όλα εκείνα που δεν μπορεί να πει πουθενά αλλού.
Αβάσταχτη η ομορφιά της μανόλιας που ξεπηδάει με ανεμελιά από το κορμί της φίλης που κάποτε πριν από αμέτρητα χρόνια μοιραζόταν το κρεββάτι του μαζί της... Αβάσταχτη. 
Για αυτές τις σχέσεις μιλώ. Για αυτές τις υπέροχες!
Για αυτές τις σπάνιες, που μπορείς απλά να γελάς στο καφέ, στο τσάι, στον λαιμό ή στα πόδια της πάνω, στην ψυχή ή στο κορμί της μέσα, χωρίς να χρειάζεται να πει κανένας τίποτα γιατί όλα είναι ειπωμένα σε παρελθόντα ιστορικά. Και η γύμνια και η περηφάνια και ο χρόνος με τις φθορές που έχει φέρει, έχουν όλα αντικατασταθεί από τον εμφανή θαυμασμό που προβάλει διακριτικά αδιάκριτος από την χαραμάδα της πόρτας μιας σχέσης, που ποτέ δεν πρόκειται να σφαλίσει γιατί έχει μάθει να μην απαιτεί. 
Είναι όμορφα να μας θαυμάζουν. Πολύ όμορφα. Ίσως οι περισσότεροι από εμάς αυτό να ζητούν. Την αποδοχή, την σπουδαιότητα του ατόμου τους στα μάτια του άλλου. Και μάλλον αυτό είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει το αμπάρι της άφεσης. Η σιγουριά! Το σίγουρο της αποδοχής και της μη κρίσης, της μη χρέωσης του οτιδήποτε. Η απόλυτη κατανόηση των πάντων.
Η αψάδα του πρότερου πάθους έχει μεταλλαχθεί σε κάτι αλλιώτικο, σε κάτι με ρίζες βαθιές που απομυζά ζωή από την ανάγκη, που βρίσκεται πολύ μακρύτερα από την πρόθεση της υπεροχής και ακόμη και από αυτή της επιβολής. Πολύ σπουδαία και τα δύο και άρα δυσεύρετα.
Το χάδι στο μάγουλο δεν σημαίνει πρόταση. Τίποτα δεν σημαίνει εκτός από κατάφαση και συμπάσχουσα διάθεση. Τα γυναικεία πόδια που δείχνουν το βάθος τους υπονοούν άνεση, γνώση και ελεύθερο πνεύμα. Το γέλιο το ίδιο. Ανάταση ψυχική και ευμάρεια μιας θέλησης που ασφαλώς και μπορεί να καταλήξει, που όμως αν θα το κάνει θα το κάνει χωρίς υστερόβουλη σκέψη, χωρίς γουρουνιά, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το στόμα θα έπινε μία ακόμη γουλιά νερού. Με την ίδια ακριβώς φυσικότητα. Και εκεί ακριβώς είναι η ειδοποιός διαφορά! Όταν έχεις όλο το καλάθι με τα φρούτα δικό σου και μπορείς όποτε θέλεις να παίρνεις, το κάνεις μόνον όταν το έχεις πραγματικά ανάγκη. Έχεις ήδη πάψει να προσπαθείς να πείσεις τον ιδιοκτήτη να στο προσφέρει, πετώντας του κατά καιρούς λόγια που δεν έχεις ποτέ σου πιστέψει. 
Για τέτοια σχέση μιλάω.
Θα μπορούσα ίσως να πέσω στα γόνατά της παλιάς φίλης γελώντας στις κλειδώσεις τους για το πόσο μου είχε λείψει ένας σπέσιαλ έρωτας. Θα μπορούσα ακόμη να της μιλήσω για την ομορφιά του νόστου μέσα στα κακαρίσματα της ευθυμίας της, την ώρα θα με ρώταγε τι έχω κατά νου να της κάνω και αν καθόλου δεν ντρέπομαι.
Άβυσσος το μυαλό της γυναίκας, φίλοι μου. Ευτυχής όποιος καταφέρει να σπάσει το κύκλο των μυστικών της και να περάσει μέσα στον πυρήνα της ουσιαστικής σκέψης της. Τότε και μόνον τότε, θα μπορέσει να νιώσει την ευεργετική ευγνωμοσύνη της και να πάρει το σύνολο του κορμιού της. Και το λέω αυτό γιατί η γυναίκα κρατάει μυστικά σχεδόν ακόμα και από τον εαυτό της. Τα κρύβει απερίσκεπτα ελαφρώνοντας τα βάρη της. Δεν το θέλει, η φύση της την καλεί που ρέπει μονάχα στο καλό και στο όμορφο. Το κλειδί είναι το μέγα το ζητούμενο. Το κλειδί που δεν το δίνει εκείνη, μα που το παίρνουμε εμείς, αν είμαστε ικανοί και άξιοι. Τότε μιλάμε γι΄ αυτή καθ' εαυτή την ουσία της υπέροχης σχέσης που έχει κατά πολύ ξεπεράσει τα όριά της.
-Θες να με πάρεις;
-Δεν ξέρω έτσι όπως σε βλέπω μ' αρέσεις.
Ακόμα στα γόνατα είμαι, μεταξύ αυτής, των καναπέδων και του μικρού τετράγωνου τραπεζιού που είχε βολεμένο στο σαλόνι της από τότε που την γνώρισα στο ίδιο ακριβώς σημείο. Την ακούω να γελάει και να με λέει βρομιάρη και σιχαμένο. Την ερωτεύομαι με εκείνη την υπεροχή που εξυψώνει αμοιβαία αισθήματα. Ποτέ δεν με είχαν επαινέσει τόσο. Ποτέ δεν το είχαν κάνει με όμοια ειλικρίνεια.
-Είσαι ελεεινή. Της απαντάω.
Το ένα της πόδι το σήκωσε με τον ίδιο τρόπο που το σήκωνε πάντα. Σαν σπουδαία μπαλαρίνα των Μπολσόι. Δεν ήταν ούτε η κίνηση της, ούτε η άνεση, ούτε εκείνα τα γνωστά που μου φανέρωσε. Ποτέ δεν θα μπορούσαν να παίζουν όλα αυτά τον πρώτο ρόλο στο αναμενόμενο. Σχεδόν δεν τα είδα, ούτε τα πρόσεξα. Ήταν το γέλιο της, η μορφή της, η ανάσα της που γελούσε με όλη την προδιαγραφόμενη κατάσταση και εκείνη η άμυαλη ιδέα της περιπαιξιάς που ελάφραινε την την ώρα. Και οι άκρες των δακτύλων μου στα πίσω των γονάτων της, ήταν που με συνεπήρε κι αυτή με την σειρά της. 
Ελπίζω να με καταλαβαίνετε.
Εκείνη την ώρα που κανείς δεν διεκδικεί, που κανείς δεν απαιτεί, που απλά συμβαίνει, ο ουρανός χαμηλώνει υποκλινόμενος στην ομορφιά της σύμπνοιας, της συνεννόησης, της αρμονίας, και της αγάπης. Όχι του έρωτα. Εδώ δεν υπάρχει έρωτας με την πνευματική έννοια του όρου. Το ζευγάρι τον έχει ξεπεράσει, αφού τον έχει ζήσει. Και οι δυο τους είχαν συντρόφους μετά το τέλος του, αλλά κατάφεραν και έμειναν πλάι σαν δύο περίεργα αδέλφια που αιμομικτούν κατά συρροήν αμετανόητοι νομίμως. 
-Παραμένεις τρισάθλιος να το ξέρεις!
-Και εσύ ελεεινή.
-Με γλυκόλογα δεν με κόβεις. Γελάει όμορφα όταν το λέει. Δυο λευκές σειρές τα δόντια της συναρπάζουν. Εκεί στάθηκε το βλέμμα μου.
Οι αναμνήσεις θα μπορούσαν να είχαν τον πρώτο λόγο αν οι προθέσεις και των δύο μας δεν ήταν τόσο εμφανείς. Παίζαμε σαν δύο παιδιά προσχολικής ηλικίας. 
Τις αγάπες να ξέρετε, οι λεπτές ανοησίες τις τρέφουν. Οι γλυκιές βλακείες ενώνουν τα ζευγάρια.Τα γέλια του ξεγυμνώματος της ψυχής, τα άδολα, τα γεμάτα σιγουριά, τα γεμάτα ευγνωμοσύνη και ευαρέσκειες.
Μεγαλώνει ποτέ ο άνθρωπος; Σίγουρα όχι, αν έχει λόγους να μην το κάνει. Και αιτίες.
Ούτε το στόμα της έκλεισε, ούτε το χαμόγελό της έπαψε, ούτε τα μάτια της πετάρισε. Τίποτα. Μια ανάσα μοναχά πήρε και την κράτησε σαν κάτι το πολύτιμο. Μου άρεσε αυτό, δεν μπορώ να πω ψέμματα. Μου άρεσε η μορφή της. Ανέκαθεν όπως κι αν ήταν.
Ήμουν ήδη μέσα της με την ίδια απλότητα και την σιγουριά που θα περνούσα στο απέναντι πεζοδρόμιο λίγες ώρες μετά τα μεσάνυχτα μετά από κάποιο μοναχικό ξενύχτι ή κάποιο ξεσάλωμα σε μπαρ πονηρό. Καπνίζοντας. 
Τα χέρια της στο λαιμό μου ήταν η σύνδεση. Ο σωλήνας εκείνος που οδηγούσε με την ακρίβεια των αριθμών στις μνήμες όλων των των τρομερών στάσεων και όλων των διαχρονικών κινήσεων. Έστεκε με το χαμόγελο εκεί μόνιμα καρφωμένο στο κέντρο του προσώπου της, να αμφισβητεί όλα όσα έβλεπαν τα μάτια μου. Προς στιγμή θα μπορούσα να σκεφθώ πως με παίζει ακόμη και πως δεν αισθάνεται τίποτα από όσα νοιώθω εγώ, πως υγραίνει το αιδοίο της κατά βούληση εκπαιδευμένη από την πείρα των ''άπειρων'' εραστών της, μα το νεύρο εκείνο στους κροτάφους της που έπαιξε το πηγαινέλα του, την πρόδωσε. 
Χα, νοιώθει κι εκείνη τα ίδια. Δεν μπορεί να ξεφύγει από της ανθρώπινη φύση της για χάρη της άδολης συμπόρευσης. Τον έχει ανάγκη τον έρωτα τον σίγουρο που μπορεί να απλώνεται μέσα του χωρίς να νοιάζεται για την χαλαρή σάρκα της ή το σχεδόν ανύπαρκτο στήθος της. Γνωρίζει το απόλυτο των αποδοχών μου.  
-Παρέμεινες ίδια.
Κουβέντες παράλληλες με τις κινήσεις.
-Ξέρεις κανέναν να αλλάζει;
-Εσείς οι γυναίκες αφήνετε μία ομίχλη γύρω σας και κάνετε την λεωφόρο να μοιάζει με μονοπάτι.
-Εσύ δεν είχες ποτέ πρόβλημα, πάντα με ανακάλυπτες...
-Εσένα μα όχι και τις υπόλοιπες.
Χρειάστηκε σε αυτό το σημείο μία παύση για μερικές αναπνοές. Οι προσδοκίες και των δυό μας ακροβατούσαν. Η μια πλευρά μας εκλιπαρούσε τέλος και η άλλη την διαιώνιση του αργού μαρτυρίου.
Το χαμόγελό της διάολε πως το κρατούσε ανέπαφο;. Τόσο εκπαιδευμένη ήταν; Δεν θυμόμουν να την είχα αφήσει έτσι. Τόσο μυαλωμένη, τόση κύρια του εαυτού της.
-Δεν μπήκες στο λαγούμι τους. Δεν τα κατάφερες να μπεις...
Έψαξα μέσα της για εκείνη την γυναικεία ικεσία που σηματοδοτεί την έλευση του οργασμού. Μάταια. Έξω από δύο ανάσες σφυριχτές και μία άλλη με ένα φθόγγο κρεμασμένο στο τέλος της δεν ανακάλυψα τίποτα άλλο. Είχε δρόμο ακόμη... 
-Προσπάθησα, προσπάθησα φιλότιμα ξέρεις, μα δεν τα κατάφερα...
-Δεν διάβηκες την έρημό τους. Δεν τα κατάφερες. Ψέλλισε με αγάπη σχεδόν και κάποιο ενδιαφέρον για την ανικανότητα μου.
Η μεστότητα του κορμιού της έκρυβε ολάκερη την ιστορία της αποπλάνησης. Ο χυμένος γαλλικός στο τραπεζάκι που σκάρωνε χάρτες, τα πόδια της που είχαν τεντώσει πια σαν συρματόσχοινα, η φλέβα στο λαιμό της που επέμενε γαλάζια να κτυπά, το χρώμα της μοκέτας της, η στάλα του ιδρώτα στο πίσω μέρος της πλάτης μου που κατρακυλούσε, η κοφτή φωνή της που έπαιξε μια αιφνίδια ρε ματζόρε της δεύτερης οκτάβας και η φάλτσα δική μου που προσπάθησε να την συνοδεύσει, ολοκλήρωσε μία συνάντηση για καφέ μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα...
Ούτε μια ώρα.

Η αλήθεια είναι πως σε μια τέτοια σχέση δεν χωράει επιβολή. Δεν έχει θέση το ''τι έκανες εχθές και το που θα είσαι αύριο'' Το μόνο που χωράει μέσα της είναι το ''σου κτυπάω το κουδούνι κι αν είσαι μέσα μου ανοίγεις''. Για αυτό και είναι σπάνιες. Γιατί ερωτοτροπούν από μόνες τους με το φεγγάρι και την ωριμότητα. Αν τύχει να περάσεις και βρεις την πόρτα τους ανοικτή περνάς απλά για να πιεις ένα καφέ και να φύγεις...
Αυτές οι σχέσεις φίλοι μου δεν ανήκουν σε κανέναν από τους δύο. Είναι σαν τα αηδόνια που δεν κάνουν σε κλουβί. Δεν είναι καμωμένες από την πάστα της σκλαβιάς. Σου δείχνουν τον παράδεισο, σε αφήνουν να τον διαβείς, αλλά όχι και να τον κατακτήσεις.
Έστω και έτσι όμως, είναι όμορφο να ξέρεις πως πάντα θα υπάρχει κάποιος/α να σε κεράσει κάτι από εκείνο το σπάνιο που σημαίνει πάνω από όλα την δική σου εξέλιξη...

* εικόνα επιλεγμένη από www.foter.com

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

Απόσπασμα. Η τσούλα της διπλανής πόρτας

...η απάτη Λάκη μου, είναι στο μυαλό.
Εκεί συντελείται το μεγάλο αμάρτημα! Εκεί παίζεται το περιούσιο παιχνίδι. Άμα το σκεφθείς θα καταλάβεις. Την γυναίκα ή τον άντρα από εκεί τον χάνεις. Άμα σου ερωτευθεί ο άλλος, χέστα και άστα. Έχεις μέσα στο σπίτι σου ένα ζόμπι να κόβει βόλτες, που κάθε λεπτό παρακαλάει να βρει τρόπο να σου ξεφύγει. Την μια τραγουδάει και την άλλη χάνεται στην άβυσσο μιας απολαυστικής μνήμης που εσύ αγνοείς.  Ένα τέτοιο άνθρωπο τι να τον κάνεις; Τον περιμένεις απλά, αν τον αγαπάς να γυρίσει. Του δίνεις χρόνο να το ζήσει. Αν τον πιέσεις, τον έχασες γιατί θα πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος αν πιστεύεις πως εκείνη την στιγμή που είναι τυφλωμένος από έρωτα πως θα μπορέσει να σκεφθεί ώριμα. –αλήθεια Λάκη πότε ερωτεύθηκες για τελευταία φορά, γιατί μου φαίνεται πως το έχεις ξεχασμένο το άθλημα-. Εγώ τουλάχιστον τόλμησα. Ερωτεύτηκα το ξεπέρασα και τώρα μπορώ να πω πως έχω απομυθοποιήσει το μεγαλύτερο μέρος όλης αυτής ιστορίας που εμπλέκονται είτε σου αρέσει, είτε όχι, τα δύο τρίτα του ενεργού πληθυσμού -κάτι λέγαμε σε περασμένα κεφάλαια για τους πολλούς αν θυμάσαι…- και αυτή την στιγμή μπορώ να σου πω με βεβαιότητα, πως τον Σόλωνα δεν θα τον άλλαζα με κανένα άντρα σε ολόκληρο τον κόσμο. Πριν τον απατήσω, πριν ερωτευθώ, πριν μάθω να κρίνω, τον άλλαζα με ολόκληρη την οικουμένη. Αυτό έχει την δύναμη

Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2013

Κατωτερότητες επωνύμων

   Οψίμως έκπληκτος και ενεός ομολογώ, διάβασα την εκ βαθέων συνέντευξη-εξομολόγηση (η οποία και παρατίθεται κατωτέρω) μιας συγγραφέως γνωστής και μη εξαιρετέας που εμίλησε πριν από αρκετούς μήνες θίγοντας την ουσία του προβλήματος. Το χρήμα. Ειλικρινά έχω αναγκαστεί αρκετές φορές να πω στην ζωή μου πως οι πλούσιοι μιμούνται την ζωή των φτωχών και γίνονται πλουσιότεροι, όπως έχω καταλάβει πως από φτωχό υπάρχει περίπτωση να πάρεις κάτι. Από πλούσιο και διάσημο οι πιθανότητες μειώνονται δραματικά, διότι όπως ''ορθώς'' ισχυρίζεται ο κάθε ένας από αυτούς κουράστηκε να αποκτήσει τα πλούτη του ή παιδεύτηκε να γίνει γνωστός και άρα αδυνατεί ''συνδρομές''...
  Ζήτησαν από την συγκεκριμένη συγγραφέα κάποια σχολεία, κάποιοι αναγνώστες της μερικά βιβλία της δωρεάν. Την θύμωσαν και μάλιστα πολύ.  Εξεμάνη και δη δημοσία, λέγοντας πως είναι μία επαγγελματίας του είδους και ως τέτοια δεν είναι δυνατόν να επιτρέπει στον εαυτό της να να μοιράζει τον κόπο της και κατ' επέκτασιν το ''επιμορφωτικό'' της έργο δωρεάν, πρώτα γιατί την μειώνει σαν άνθρωπο κατόπιν σαν

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

Υπερασπιστές ενός κατα συρροήν εγκλήματος

       Μα και βέβαια είναι 'συνετή' η αθωότητα των πράξεων. Μέσα από πολλές συλλογικές καθίσταται ορθή, ακόμα και πριν από την εκτέλεσή της. Όλοι μας θα πρέπει να σπεύσουμε ως αυτόκλητοι συνήγοροι της ''αναγκαίας'' πρόθεσης -ως άριστοι χριστιανοί- υπογράφοντες πιστοποιητικό αρετής του λόγου ή της αιτίας, διότι -η πράξη- είχε την βάση της στο ένστικτο και κάθε ένστικτο είναι απολύτως ασφαλές υπό τον όρον πως δεν συμπράττει και δεν συμπορεύεται με δόλια ή ασυναίσθητη συναποδοχή.
          Η διακριτική αξιοπρέπεια της γνώσης και αποδοχής της ανάγκης, 'ομολογεί' πρωτίστως το κίνητρο, το οποίο με την σειρά του μπορεί να είναι άξιο ή ποταπό. Μπορεί να αντλεί χαρά από την πράξη αυτή καθ΄εαυτή ή από το αποτέλεσμα. Ως λαμπροί συνήγοροι δεν πρέπει να καταδικάζουμε τις πράξεις στο όνομα του εγωισμού -διότι είναι και αυτός αναπόσπαστο μέρος του χαρακτήρα του υποκειμένου και άρα θεμιτός στο μέγιστο κύκλο της ψυχοσύνθεσής του, για τον απλό λόγο πως είναι χάρισμα του μέγα δημιουργού-, αλλά -να ρίχνουμε την ευθύνη- σε εκείνο της ίδιας εκμετάλλευσης και αφού πρώτα εκδηλωθεί. Και εξηγούμαι:

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Μια καλημέρα στην Μύκονο

     Βουλιάζει το νησί και αυτό είναι καλό από πολλές απόψεις. Ο τουρισμός ποτέ δεν έκανε κακό. Ο καλός τουρισμός. Ιδίως ο τουρισμός των πλουσίων των γνωστών των διασήμων. Οι επισκέψεις από όλα τα μέρη του κόσμου στην Ψαρού στα στενά σοκάκια της πόλης, στους ανεμόμυλους στις ταβέρνες, στους αέρηδες.
   Προσωπικά δεν είχα την τύχη να πάω ποτέ στην ζωή μου εκεί που το σπουδαίο γίγνεσθαι απογειώνεται και δεν σας κρύβω πως κάτι με τρώει να το κάνω, αλλά και κάτι άλλο μου λέει πως καλά είμαι, όπου αλλού. Μπορεί να με πρόλαβαν οι ορδές όλων των πλουσιότερων ή εκείνες των ομοίως περίεργων φτωχότερων και αναρωτιέμαι, εγώ ο τελευταίος τι θα κάνω εκεί μέσα ξενέρωτος; Πώς θα κολλήσω με το πολύβουο σμάρι εκείνων που ξέρουν τι θα πει διασκέδαση; Λέτε να κατάντησα; Να είμαι ο μόνος που δεν μπορεί ή το νησί είναι για τους νεώτερους που γνωρίζουν τους φρέσκους κώδικες; Μα βλέπω και άλλους πολύ

Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

Μια αληθινή ιστορία...

Η Ισμήνη ήταν πριν τα τριάντα. Προερχόταν από ένα δεσμό που κατέληξε σε κάποιο δρόμο απροστάτευτος με τραύματα μεγάλων παρεξηγήσεων, ματωμένος παρατημένος σχεδόν γεμάτος απαξίωση. Το μοιραίο ήταν αναμενόμενο και επήλθε καμαρωτό χλευάζοντας και όνειρα και υποσχέσεις και όρκους και τον χαμένο τον χρόνο. Ιδίως αυτόν, αν και εδώ έκανε λάθος. Γιατί ο χρόνος αυτός στη ουσία δεν χάθηκε, δίδαξε. Τέλος πάντων.
      Πέρασαν μερικοί μήνες και το μυαλό της Ισμήνης έμεινε ακούνητο εκεί σαν αγκυλωμένο να μην μπορεί να πιστέψει όλα εκείνα που είχαν συμβεί. Αναμασούσε συνεχώς και γευόταν την πίκρα σαν να ήταν το μόνο συστατικό επιβίωσης απολαμβάνοντας με ένα σαθρό τρόπο το αποτέλεσμα των ενεργειών εκείνων που μετείχε μεν, αλλά που δεν ήταν ολότελα υπεύθυνη. Αδυνατούσε να ξεπεράσει το προφανές όσο και αν το ήθελε και βεβαίως το ήθελε, γιατί δήλωνε διαθέσιμη στους πάντες -εκτός από τον εαυτό της-. Ντυνόταν με τον τρόπο που πίστευε πως αρμόζει και γελούσε με ακριβώς το ίδιο σκέρτσο που κάνουν όλοι εκείνοι που δεν πιστεύουν στην πράξη τους. Φώναζε δυνατά πως είναι εδώ όπου και αν πήγαινε, με το στόμα ανοιχτό και το μυαλό κλειστό, γιατί η ψυχή της παρέμενε δέσμια

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Η υποταγή στην ηθική

  Η υποταγή στην ηθική θα μπορούσε να ήταν ολέθρια αν δεν συνοδευόταν από μία εκ βαθέων συναίσθηση. Πιστεύω πως σε αυτό δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς. Είμαι ηθικός, γιατί πιστεύω σε όλα αυτά που πράττω και τα πράττω, όχι ενάντια στην θέλησή μου αλλά με βαθιά πίστη και θέληση σε αυτό καθ' εαυτό το νόημα της πράξης μου. Δεν ενοχλούμαι από τις επιταγές των πράξεών μου διότι δεν οδηγούνται από κανόνες, μα από τα βαθύτερα θέλω μου και καθώς τα πράττω αγαλιάζομαι και εξακολουθώ... 
   Μία υποταγή και σε ένα και μόνο ''πρέπει'' ενέχει κινδύνους και ανατρέπει όλα τα προηγούμενα. Θα μπορούσε -η υποταγή- να ομοιάζει με το σκύψιμο του κεφαλιού σε κάποιον εμπνευσμένο μονάρχη θα μπορούσε να είχε την ίδια αξία ακόμη και με την μορφή μίας κεκαλυμμένης απελπισίας που ανιχνεύει παρηγοριά σε όμορφα λόγια ή πράξεις βολικές ή και στα δύο ή και σε ακόμη περισσότερα. Η λέξη ''υποκρισία'' για παράδειγμα θα είχε την δυνατότητα να εμπλακεί ομοίως και η άλλη: Άλλοθι.
   Η ηθική δεν διδάσκεται, υπάρχει μέσα μας και είναι κομμάτι του εαυτού μας. Όταν διδαχθεί δυναστεύει διότι ''δολίως'' επιβάλλεται ακόμη και όταν

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Προς την απλότητα

     Πολλές φορές φορές αναρωτιέμαι γιατί  αναμασάω τις ίδιες σκέψεις -σαν κάποιο πεινασμένο ζώο το κουφάρι της σιτεμένης δορκάδας- προσπαθώντας να βγάλω συμπεράσματα από στεγνές έννοιες. Το μυαλό μου φρακάρει σε κάτι που πιστεύει πως έχει νόημα, μα όσο ξεσκαλίζει τα μέρη που συνθέτουν την επίμαχη έννοια, τόσο ανακαλύπτει την ασημαντότητά της σε σχέση με όλα εκείνα που ανακαλύπτει. Το σύνθετο βολεύεται υπέροχα στο αρχικό και καλύπτει ολοσχερώς την αξία της απλότητας. Πίσω από μία λέξη κρύβονται άλλες απλούστερες μα περισσότερο σημαντικές που αξίζει κάποιος να εντρυφήσει στο μεγαλείο της μοναδικότητάς τους. Ομοίως, πίσω από κάθε μας κίνηση, μέσα σε σε κάθε μας ενέργεια, υφέρπει ο βαθύτερος λόγος, η καλοκρυμμένη αιτία που επιμένει κάτω από την επιφάνεια να δηλώνει παρούσα αναμένοντας τον επίδοξο στοχαστή να σκαλίσει να ψάξει να βρει και να αναλύσει το προφανές, πανηγυρίζοντας τους θησαυρούς που κρύβει μέσα του.
   Όλοι θα είμαστε πολύ τυχεροί αν καταφέρουμε να αποκρυπτογραφήσουμε την βαθύτερη έννοια των γεγονότων που ευθύνονται για τις πράξεις, τις κινήσεις και τα λεγόμενά μας. Με τον τρόπο αυτό θα μπορέσουμε να

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

Πυρά εκ των έσω...

    Οι δυσκολότεροι εχθροί θα είναι πάντα οι αιφνίδιοι, όλοι εκείνοι που κανείς δεν περιμένει γιατί συναναστρέφεται τακτικά μαζί τους και τους θεωρεί φίλους του. Η κεκαλυμμένη ανταγωνιστικότητα και η με μεγάλη υπομονή πικρή ανοχή, της όποιας -έστω και θεωρητικής- ανωτερότητας του υποκειμένου είναι ο καθαρότερος λόγος. Κάποτε η ευκαιρία γίνεται εμφανής και η παρορμητικότητα του ενστίκτου ακατάσχετη.
     Εκπλησσόμεθα! Η αλήθεια είναι αυτή, διότι περιμέναμε από όλους την επιτίμηση, τον πόλεμο, την αμφισβήτηση, εκτός από το συγκεκριμένο άτομο, όμως η λαμπρότητα της αλήθειας ανέκαθεν πόναγε τα μάτια. Και η μορφή του ''συμμάχου'' το ίδιο, την ώρα που αναλύει επιθετικά τα επιχειρήματά του ή δολίως διαβάλλει. 
       Θα μπορούσε η απαξία να είναι μία μορφή αντιμετώπισης, διότι οι λογικότητες εκλείπουν την ώρα της άφθαστης έκπληξης και η πίκρα -επίσης θα μπορούσε- να είναι το

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Μια νέα ιδέα...

Η εννιάχρονη Πόρσι έμοιαζε περισσότερο με καρικατούρα του μικρού εαυτού της. Στεκόταν άβουλη, βουβή, μαζεμένη, με όλα της τα προτερήματα συρρικνωμένα, μπροστά στον ξένο κύριο με τα χέρια δεμένα σαν να προσευχόταν στην ποδιά του φθαρμένου μονόχρωμου φουστανιού της. Το βλέμμα της το είχε ξεχασμένο στον σκουπιδότοπο που υπήρχε στην αριστερή μεριά του δρόμου ακριβώς πάνω στα τσαλακωμένα κουτιά της μπύρας bud που γέμιζαν τα κενά του σωρού της ατελείωτης μαύρης σακούλας με τα αποφάγια του εστιατορίου Foxy, που από μπροστά ήταν πολυτελές και από πίσω για λύπηση, βρομερό, όπως πολλά πράγματα στις ζωές των ανθρώπων.
           Η νύχτα εκείνη είχε καταπιωμένα τ' αστέρια της λες και το έκανε επίτηδες κάνοντας τακίμι με όλα τα κρυφά του κόσμου. Από τον ξένο ξέφευγε το βλέμμα της μικρής καθώς τα βλέφαρά της σκοτείνιαζαν την σπιρτάδα του. Ξεγελιόταν από τα μικρά καλαμένια πόδια της που στα γόνατα ήταν μαυρισμένα, κτυπημένα και φουσκωτά.