Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Η υποκρισία της γραβάτας

Πόσο όμορφα ηχούν κάποιες λέξεις! Πόσο σοβαρές και σίγουρες δείχνουν καθώς ξεπετάγονται με περίσσια ευκολία από στόματα βολεμένα σε κρανία την μορφή των οποίων ο καιρός μας τα έχει κάνει γνώριμα και άρα ‘’αποδεκτά’’. Πόσες ελπίδες αυτές οι μορφές μπορούν πλέον να σύρουν πίσω από το κάρο όλων των ημερών τους που τρίζει τριγμούς διάλυσης σε μία οδό γεμάτη από κάθε λογής λακκούβες; 

Και εμείς; Και τι κάνουμε εμείς που ιστάμεθα ενεοί ξύνοντας την κοιλιά που αποκτήσαμε, πιστεύοντας πως η νιρβάνα της ραστώνης, που δολίως μας εδόθη, θα εξακολουθούσε να υφίσταται εις τον αιώνα τον άπαντα; Καθόμαστε και ακούμε τους κακαρισμούς των πετειναριών της πολιτικής, ελπίζοντας σαν τον τελευταίο χρήση βαρέων ουσιών πως αυτή η φορά θα είναι τελευταία. Πως αυτή την φορά εκείνη η καλοντυμένη ρωγμή του συστήματος με την ταιριαστή γραβάτα, θα μας έχει αποκαλύψει επιτέλους την αλήθεια γιατί θα έχει επιτέλους βαρεθεί το κατ’ εξακολούθησιν ψεύδος.

Απατόμεθα και δη πλάνην οικτράν για ακόμη μία φορά, διότι το βάθος της αβύσσου είναι απροσμέτρητον και η φαυλότητα των εκάστοτε κυβερνώντων το συναγωνίζεται επαξίως. Χαμόγελα μέχρι τις άκρες των προσώπων και πάγια έλλειψη συνετής ειλικρίνειας τα μόνα συστατικά τους. 

''Αν γνωρίζατε, συνειδητά απρεπείς, πόσο ασυνείδητοι μοιάζετε στα μάτια μας, θα ντρεπόσαστε τον κάθε σας αδήλωτο πάμφθηνο φόβο, γιατί, ο φθηνός φόβος σας να ξέρετε πως ξέρουμε, πως έχει να κάνει με όλα εκείνα που κρυφίως αποδέχεσθε στις μεταξύ σας συζητήσεις. Μάλιστα. Και ως μικροί άνθρωποι πράττετε ορθώς, διότι ο κάθε εξ' ημών ανώνυμος μπορεί, και αν θέλετε δικαιούται, να είναι τιποτένιος, όμως εσείς που βαυκαλίζεστε τις άξιες αξίες όχι, γιατί τότε εκτός από τιποτένιοι, γίνεσθε και υποκριτές και από κάποια άλλη έννοια γλύφτες και ιδιοτελείς παραπλανητές όλων ημών.''

Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

Γυναίκες. Μορφές και δράματα ισχυρά. Θεές...

    Ποτέ δεν θα μπορούσε η αντιφεγγιά από το τζάμι του ειδώλου της να μου κάνει τέτοια εντύπωση. Εκείνο το φωτοστέφανο που υμνούσε την μορφή της, δεν ήταν θέμα κάποιας φυσικής υπέρβασης, ούτε καν κάποιο περισπούδαστο κόλπο του διαβόλου. Ήταν το αποτέλεσμα κάποιου σπουδαίου χειρούργου της νόησης με ειδίκευση στα ζωηρά φάσματα της φαντασίας, που από γεννησιμιού με ταλαιπωρούσε πως τάχα οι πίνακες του Καραβάτζιο υπήρχαν ακέραιοι στην φύση.
Πλασμένος ήδη από τις πρώτες ύλες του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, με χαρακτήρα γαλουχημένο από τις περίτεχνες αράδες του, γινόμουν ο άντρας που έπλαθε τα βράδια με τη φαντασία της, γιατί η κάθε γυναίκα φτιάχνει κάθε βράδυ μακρύ, ένα έρωτα ιδανικό, πλασμένο μόνο για εκείνη και τον τάζει στο φεγγάρι. 
      Η κάθε γυναίκα, της κάθε μοναξιάς… 
     Εκείνον ερωτεύεται κι εκείνον βαθιά της επιθυμεί. Με εμάς απλά βολεύεται. Γινόμαστε σκεύη ασημένια, μυστικά

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Περί βωμολοχίας

   Αισθανόμενος, όχι την ανάγκη της εύκολης δικαιολογίας περί ελευθερίας του λόγου ή περί του δικαιώματος της συγγραφικής αδείας, αλλά αυτής καθ’ εαυτής της ομολογίας της αιτίας εκείνης η οποία με υποχρεώνει στην χρήση της συγκεκριμένης φρασεολογίας, λέγω, πως η συνειδητή επιλογή αυτών των λέξεων-εκφράσεων (στο μυθιστόρημα αλλά και στα άρθρα τα οποία αναρτώ) επιβάλλεται από πάρα πολλούς λόγους.
   Στην βαθιά ουσία του κάθε πράγματος, τίποτα δεν είναι αναντικατάστατο πολλώ δε, όταν μιλούμε για εκφράσεις που καλούνται να ειπωθούν σε μία τόσο πλούσια γλώσσα όσο η δική μας, όμως, όταν η ψυχολογία (του συγγραφέα ή του ήρωα) αναλαμβάνει τον ρόλο τον πρωτεύοντα, διατάσσει.
   Όταν αναφερόμεθα σε μυθιστορηματική γραφή τότε ο συγγραφέας γίνεται ο ήρωας ή η ηρωίδα του. Γίνεται ο ηθοποιός του χαρακτήρα που επιλέγει ή που του επιβάλλεται(πάρα πολλές φορές), από την ροή της ιστορίας που ξεδιπλώνει και καλείται να σταθεί πιστός αν θέλει να έχει την πιθανότητα μιας επιτυχημένης προσπάθειας, στην σκέψη την καλή ή την λιγότερο καλή του

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Η μεγάλη παρτούζα.


 Μια και το σεξ είναι εκείνο που μιλάει την δική του γλώσσα στο βάθος του ειλικρινούς εαυτού, της συντριπτικής πλειοψηφίας όλων μας, έχοντας την δική του ιδιαίτερη σαγήνη και δυναμική στις ψυχές μας, ας τολμήσουμε να πλησιάσουμε το μείζων θέμα δια της πλαγίας. (Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι αποδεχόμαστε την ''μομφή''. Του δεύτερου και περισσότερο ειλικρινούς εαυτού, εννοώ...) Ωραία.
Εγώ από την μεριά μου θα δεχθώ πως σας εξαπάτησα.
Θα δεχθώ πως δεν έχω σκοπό να μιλήσω για σεξ!!!
Χάθηκε ένα μέρος της μαγείας της αναμονής σας; Χάθηκε. Αυτό από μόνο του σημαίνει πολλά. Πρώτα απ' όλα σημαίνει πως το σεξ 'τραβάει' και κατόπιν πως έχω δίκιο. Μεταχειρίστηκα λοιπόν (εν μέρει), ένα φθηνό κόλπο για να ξεκινήσετε να διαβάζετε. Τα υπόλοιπα θα τα δούμε παρακάτω. Υπομείνατε, διότι o τίτλος δεν είναι εντελώς παραπλανητικός με το θέμα που θέλω να καταπιαστώ. Δυστυχώς!
Βιαζόμεθα και δη ομαδικώς. Αμφιβάλλετε; Αμφιβάλλω αν αμφιβάλλετε, αλλά αυτή η αμφιβολία μου και η σχεδόν βεβαία ορθότητά της καθιστά το ''αδίκημα'' ιδιώνυμο. Συνάπτει αποδοχή. Προσφέρουμε έδαφος. Θέλετε να γίνω περισσότερο σαφής; Σκληρότερος; Ωραία λοιπόν. Δίνουμε κώλο, κύριοι και κυρίες βεβαίως. Τι ντροπή! Τι κουβέντες! Οποία ιταμότης...
Ο πισινός όμως, εξακολουθεί να προσφέρεται εξ' υμών και ημών, οριζοντίως και καθέτως. Ορθώς και αναπόδως