Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Το έγκλημα της μίας στιγμής.

Η μακριά μαύρη λιμουζίνα σταμάτησε με ακρίβεια στο σημείο που έπρεπε. Ο Πορτιέρης του Ξενοδοχείου la Plaza, βιάστηκε να προλάβει. Έπιασε το χερούλι της πίσω πόρτας και την άνοιξε κάνοντας μια ελαφριά υπόκλιση. Τα σιρίτια στους ώμους του κινήθηκαν μπρος-πίσω με τον συγχρονισμό των μελών ενός καλά εκπαιδευμένου μπαλέτου. Την ίδια ώρα ο οδηγός άνοιγε την πόρτα της συζύγου του προέδρου της μεγαλύτερης εταιρείας πετρελαιοειδών της χώρας Αντρέ Βοζιγιόν. Η Αριέλ, η κατά είκοσι χρόνια νεώτερη γυναίκα του, χαμογέλασε στο νεαρό άντρα και πάτησε το πόδι της στην άσφαλτο. Το παχύ κόκκινο χαλί άρχιζε από την άλλη μεριά του αυτοκινήτου και συνεχιζόταν μέχρι την βαριά περιστρεφόμενη πόρτα του πολυτελούς ξενοδοχείου. 
Το πομπέ στέγαστρο που εκτεινόταν μέχρι το πεζοδρόμιο και ήταν καμωμένο από το είδος του πλέον εξευγενισμένου ιβουάρ καραβόπανου, σταματούσε τη δυνατή βροχή με άνεση, καθώς ο κατασκευαστής του είχε προβλέψει και είχε κάνει μια πολύ προσεκτική πλαστικοποίηση από το έξω μέρος του. Από εκείνο που κοιτούσε σήμερα τον βαρύ ουρανό.
«Κύριε πρόεδρε…»
Ο άντρας που είχε μιλήσει

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Δυσκολία επιλογής.


Αν προσπαθήσουμε να επιχειρήσουμε μια κατ’ αξία ταξινόμηση των κάτωθι προτάσεων είναι βέβαιον πως θα δυσκολευθούμε. Θα χρειαστούμε την βοήθεια ειδικών ψυχολόγων ώστε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας σε όλες τις παράλογες λογικές που τείνουν να ανάγουν το συνεχές άκουσμα των βλακωδών επιχειρημάτων, από χαζεμένη συνήθεια, σε διαυγή σκέψη. Εάν θα προσπαθούσε κάποιος εξ’ ημών να αξιολογήσει τις κάτωθι προτάσεις, είμαι σίγουρος πως θα δυσκολευόταν να επισημάνει εκείνη που θα είχε την μεγαλύτερη αξία και ως τέτοια την προτεραιότητα της προσοχή του. Τελικά όμως νομίζω πως θα τα κατάφερνε…
1. Η Ριάνα επισκεπτόμενη την Κρήτη φορούσε μαύρο φόρεμα και προκειμένου να ανέβει κάποιο σκαλί σήκωσε το πόδι της λίγο ψηλότερα από το κανονικό. Γιατί το έκανε αυτό η πανέμορφη Ριάνα; 
2. Το μωρό της εξαδέλφης της φίλης της κουμπάρας του γείτονα είπε ‘’τα τα’’
3. Ο υπουργός υγείας κάνει πάρα πολύ σοβαρές πολιτικές δηλώσεις!
4. Ο βόθρος του πολύ κακού γείτονα ξεχείλισε. Και μυρίζει.

Σωστά το φανταστήκατε. Θα επέλεγε λοιπόν ως

Μαντάμ Μποζενί

Ο μικρός Ρενέ ένοιωθε τα χέρια της γυναίκας να περνούν πίσω από τα αυτιά του την ώρα που το ψαλίδι της κορφολουγούσε τις μικρές ουρίτσες των ανένταχτων μαλλιών του. Την άκουγε να λέει πως, πω πω δεν τα βλέπω ποτέ δεν να στρώνουν και πως πάντα θα πετούσαν σαν καρφιά ή σαν πουλιά θυμωμένα στον ουρανό. Ο Ρενέ από όλα αυτά κράταγε μόνο τον ήχο της φωνής της και πετούσε όλα τα νοήματα των λόγων της στο καλάθι των περιττών του μυαλού του. Μακάρι να μάκραιναν τακτικότερα τα ρημάδια του. Χίλιες φορές μακάρι.
Η μαντάμ Μποζενί ντυνόταν πάντοτε με το ίδιο τρόπο τουλάχιστον στο μαγαζί της μέσα. Όποτε την έφερνε στην

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Ερωτομιλήματα…

Μα δεν θα καταφέρετε να αντικρύσετε ποτέ τον έρωτα κυρία μου. Ποτέ, σας λέγω. Και αν θωρείτε στα μάτια μου ετούτη την σιγουριά, είναι γιατί βλέπω στο πρόσωπό σας την υπέροπτη ματιά της γνώσης. Μην με παρεξηγείτε που αφήνω το χαμόγελο αυτό να σκάσει στα χείλια μου, γιατί το κάνει μέσα από την πλέον καθαρή και ως εκ τούτου ειλικρινή πλευρά του εαυτού μου. Εκείνη την πλευρά που με κρίνει κάθε φορά όλο και αυστηρότερα καθώς τα χρόνια περνούν. Εκείνη την ματιά που με κάνει να δακρύζω όταν δεν το θέλω, όταν δεν το έχω ανάγκη κι όταν θέλω σαν άνθρωπος να κρυφτώ.
Ο έρωτας κυρία μου πανηγυρίζει τις γιορτές του στις αλήθειες κι αν θέλετε και στα βάσανα μέσα. Σαν τον προσκαλείτε αποφεύγει, μασκαρεύεται, σαν να έχει νόηση και ξεγλυστρά από τον αδιάκοπο φόβο της ορφάνιας των συναισθημάτων σας. Κι εκδικείται.

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

χωρίς τίτλο.

Όχι δεν σκιάζομαι πια τις φοβέρες τις παλιές. Μεγάλωσα. Πιότερο φοβούμαι τώρα τους καθρέφτες και σ' αυτούς όχι την όψη μου που φθίνει, μα την ψυχή μου που αντιστέκεται...

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Εγώ, ο άλλος σου εαυτός.


Σωστά με αναγνώρισες. Εγώ είμαι και πάλι εκείνος που σπρώχνεται απλώνοντας τους αγκώνες να βρεθεί ‘μούρη πρώτη’ γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ να υπάρξω μακριά σου μια και ζω και συντηρούμαι από όλες τις μάταιες προσδοκίες σου που προβάλουν αδιάντροπες σαν θύσανοι φουντωτοί, εν μέσω διψασμένης ερήμου. Χαμογελάω αυτάρεσκα στον κάθε σου εγωισμό, στεφανώνοντάς τον ως δικαίωμα αναφαίρετο δικό σου και μάλιστα πολύ καθυστερημένο. Σε σπρώχνω να επιμένεις σε πράγματα που δε γνωρίζεις και  ανασαίνω την ανάγκη σου για καταξίωση. Σε κολακεύω και στέκω πλάι σου ζωντανός και παρασιτοδίαιτος κομμάτι αλγεινό της ιδιαίτερης

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Το βάδισμα του κάβουρα

Μια και το θέμα από μόνο του ακροβατεί επικινδύνως, θα χρειαστώ την μέγιστη προσοχή προκειμένου και να εκθέσω τις απόψεις μου, αλλά και να παραμείνω αχρωμάτιστος. Για την Χρυσή Αυγή ο λόγος.
Ας ξεκινήσουμε…
Ζήτημα πρώτο: Ποιος από όλους εμάς θα είχε την δυνατότητα να ‘’πουλήσει’’ την γνώμη του σε στενό, φιλικό κύκλο αποσκοπώντας κάπου; Και λέγοντας ‘’πουλήσει’’ εννοώ να λέει άλλα και να πιστεύει άλλα; Πολλοί. Ποιος από εμάς θα το έκανε δημοσία; Πολλοί λιγότεροι. Οι περισσότεροι θα ντρεπόμασταν, το γείτονα, το φίλο, την γυναίκα, το παιδί μας… Ναι, αλλά θα υπήρχαν κάποιοι όμως! Βεβαίως και θα υπήρχαν, γιατί ανέκαθεν οι έμποροι των ιδεών ήτανε πλάι μας. Και τι δουλειά θα έκαναν όλοι αυτοί;
Γελάω, όπως ίσως γελούν και κάποιοι εξ’ υμών.