Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

One night stand

Πίσω από την ένταση της στιγμής στάθηκε η ορφάνια του λεπτού εκείνου που απαιτούσε την ευμάρεια των συναισθημάτων μας. Την υποτιθέμενη έστω εκείνη ευμάρεια που θα δήλωνε περηχαρίς πως οι ώρες και ο ιδρώτας που σπαταλήθηκε πως ήταν παραγωγικός. Γιατί μετά την πτώση του σθένους πάντοτε χρειάζεται εκείνο το μαξιλαράκι της σύμπνοιας πως οι δύο μας βρε παιδί μου δεν βρεθήκαμε από κάποια τύχη απλή, απλά κατόπιν συνομωσίας ολόκληρου του σύμπαντος. Μιλήσαμε, τα είπαμε καθαρά οι δυό μας και κατόπιν αφού τα ταιριάξαμε πρόχειρα, είπαμε να βρεθούμε όπως η φύση επιτάσσει και όχι όπως η στρεβλάδα του ποτού σε εκείνο το μπαρ που φέρνει κάμποσο σε ναυάγιο κληρουχίας πρώτα και ύστερα, σε κάποιο άλλο περισσότερο συνεπές μαγαζί.
Η πράσινη άχλη που έπαιρνε να στεριώνει στις αρθρώσεις μας ήταν καί εκείνος ο κινητήριος μοχλός ή η αιτία που έκανε την συναίσθηση της ξεχασιάς να ορίζει και να χαράσσει εκτός από πορείες και φόβους, πως θα μετατρεπόταν σε αγκύλωση όλο το πανηγύρι του έρωτα που από την σαστισμάρα του λέει, θα κατέληγε σε χορό λαθεμένων βημάτων και άρα σε φιάσκο περιωπής μεγάλο και τρανό.

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Περί εξαθλίωσης εξαχρείωσης και εξαγρίωσης των ηθών.

Η αυθαιρεσία των αποφάσεων οδηγεί την κοινωνία αρχικά σε μία φλογερή εναντίωση έναντι της αρχής -με επιχειρήματα-,η οποία επιβουλεύεται τόσο την λογική της –κοινωνίας- όσο και την καταξίωση τής ως είθισται επιβολής των θεσπιζόμενων νόμων και κατόπιν την παραδίδει στον νεφελώδη κατήφορο της ημιπρόσωπης οργής.
Η ιταμή και ντε φάκτο θέσπιση του αδίκου σε δίκαιο, η αγενής περιφρόνηση του προφανούς και η καταναγκαστική απαίτηση της κατάφασης του πλήθους στον ιδεαλισμό της επιβολής της μονομερούς αντίληψης, καταφέρει κτύπημα καίριο τόσο στην ευπιστία των λόγων, όσο και της πράξης τών από του ‘’άμβωνος’’ καθοδηγητών.
Ως ασθένεια μεταδοτική, οι αξίες της πλατιάς μάζας του λαού συμπιέζονται και ακολουθούν κατ’ ανάγκην τα ‘τερτίπια’ των ιθυνόντων σε μία προσπάθεια απεμπολής της πίεσης ή ευθυγράμμισης του τρόπου ζωής της, ως η μόνη ορατή διέξοδος. Η φυγομαχία θα μπορούσε να είναι ο λόγος ο περιφανής και η αντοχή-ανοχή ο υποδόριος.  

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Το πνεύμα των ημερών.

Η θερμοκρασία έχει ανέβει η ώρα λίγο πριν τις δώδεκα, ο ουρανός γαλάζιος, το πνεύμα το Χριστουγέννων να παλεύει να σταθεί ορθό εν μέσω κλυδωνισμών και ο κόσμος να περπατάει θαυμάζοντας την μέρα, την ζέστη, την χαλαρότητα της στιγμής. 
Κυριακή. Το σπίτι αποδιώχνει μετά από την σχετική κλεισούρα της κακοκαιρίας και ένας καφές φαντάζει υπέροχος κάπου πιο μακριά ή έστω κάπου κοντά.
«Θανάση!»
«Ε.., ε μην μου πεις, Νικόλα εσύ;»
«Εγώ μωρέ ποιος άλλος;»
«Τι γίνεσαι ρε ψυχή;»
«Να πιούμε καφέ να τα πούμε;»
Η ευκαιρία, το δώρο, η αφορμή, η διάθεση που αποκτά νέα ενδιαφέρον. Ο φίλος από τα παλιά, από το σχολείο σχεδόν, οι πορείες που ακολουθήθηκαν, οι παλιές γκόμενες όλα θα τεθούν επί τάπητος.
«Εσπρέσο διπλό. Σκέτο.»
«Γαλλικό με ζαχαρίνη»
«Ζάχαρο Νικόλα;»
«Της πλάκας μωρέ, σιγά το θέμα. Κληρονομικό.»