Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Τα ''κακά'' παιδιά.

Πιθύμησα κραιπάλη. Ξενύχτι και βόλτα στον έρημο δρόμο, με τσιγάρο. Η παλιά παρέα των όμορφων χρόνων χάθηκε. Σκόρπισε δεξιά και αριστερά. Για κάποιους κάτι γνωρίζω, για άλλους τίποτα λες και η γη άνοιξε και τους μάσησε μέχρι το κόκκαλο.

Ο ένας λέει τα έφτιαξε με μια παντρεμένη. Δύο παιδιά αυτή και άντρα τρέχα γύρευε. Κόλλησε κοντά της κι έμεινε εκεί στα χνώτα της. Στα σεντόνια της μέσα. Ούτε οικογένεια ούτε τίποτα. Ψόφησε κι ο σκύλος του. Ένα πομεράνιαν νευρικό που ποτέ μου δεν συμπάθησα. Λευκό. 
Πενήντα έξι θα είναι τώρα φίλος και θα σέρνεται από κρεβάτι σε κρεβάτι. Θα γελάει εύκολα όπως τότε και θα τις ρίχνει όλες με τον τρόπο του. Με το τσιγάρο κρεμασμένο στη δεξιά μεριά των χειλιών του. Τον είχε τον τρόπο του με τις γκόμενες. Όμορφος δεν ήταν, αλλά έκανε καλή παρέα.

Κάποιος άλλος, έγινε ‘’κάποιος’’ έμαθα. Μεγάλος. Γιατρός είπαν κάποιοι από τα παλιά που τους πέτυχα επάνω στη βιασύνη τους στο σύνταγμα. Δεν είχαν χρόνο για καφέ, αλλά χάρηκαν που με είδαν. Το μισό πόδι στο φεύγα. Στη Βούλα ο τάδε γέλασαν. Διευθυντής. Βέβαια… Μου έριξαν μια φιλική στη πλάτη. Εκείνοι οι δύο ήταν κολλητοί από παλιά. Κράτησαν τη φιλία τους. Υπάλληλος ο ένας παντρεμένος με ένα παιδί φαντάρο και γυναίκα παχιά. Με γκόμενα όμως πολύ σπέσιαλ στολισμένη με γέλια, πολύ σκαμπρόζα. Ο άλλος χωρισμένος και ξαναπαντρεμένος που τα πήγαινε πολύ καλά. Υπάλληλος κι αυτός κάπου. Πιστός. ‘’Τέτοια’’ σαν και τον άλλον δεν έκανε ή δεν ήθελε να πει.

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Η μαχητή ισχύς της όποιας απόφασης

Όσο και εάν θεωρούμε την όποια μας γνώμη ορθή, όσο και εάν παλεύουμε να εφαρμόσουμε την ισχύ της στους άλλους, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι βάσεις στις οποίες έχουμε στηριχθεί για την εδραίωσή της είναι απολύτως προσωπικές.

Κατόπιν αυτής της αποδοχής η οποία δεν μπορεί να αμφισβητηθεί* αυτομάτως η σκέψη μας μπαίνει ομοίως με όλες τις άλλες στον ντορβά προς αξιολόγηση.

Η άποψη ότι δεν υπάρχει πραγματικότητα στις διαπροσωπικές μας σχέσεις ολοένα βρίσκει και περισσότερους θιασώτες οι οποίοι ψάχνοντας υποπτεύονται ότι δεν υπάρχει (και) γενικώς πραγματικότητα, μιά και υπάρχει περίπτωση να ζούμε μία εικονική πράξη, μία υπόθεση! (Αντιλαμβάνομαι τα χαμόγελα)

Στην περίπτωση κατά την οποία καταφέρουμε και κάνουμε (προσωρινά) την υπέρβαση συμφωνώντας στο …αδιανόητο, τότε αυτομάτως όλες οι γνώμες καθίστανται θετικές, με την έννοια του ορθού. Φαντάζομαι ότι ότι είναι κατανοητό.

Η πλειοψηφούσα γνώμη λοιπόν χάνει το δικαίωμα της επιβολής  …εκτός πραξικοπήματος.

Επανέρχομαι.

Για να υπάρξει πραγματικότητα, οφείλει να είναι μία (καθώς η δεύτερη θα αναιρεί και την πρώτη). Μία λοιπόν και αληθής στις συνειδήσεις όλων ημών. Κάτι τέτοιο όμως φυσικά δεν ισχύει**. Η αποδοχή του ‘’μόνου ενός’’, δεν υποχρεώνει κανέναν να συμφωνήσει. Το μόνο κοινό έδαφος βρίσκεται πέραν του ‘’υποτιθέμενου’’, εκείνου δηλαδή που εικάζεται… Το εικαζόμενο όμως δεν μπορεί παρά να έχει υποτιθέμενη ισχύ! Σε αυτό και μόνο σε αυτό, επέρχεται συμφωνία.

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Η πολύ καλοσύνη καταντά ...εμμονή.

Βάλε ζάχαρη. Ρίξε κι ακόμα λίγη. Πάρε τώρα το γλυκό και πέταξέ το.

Το ρητό, μηδέν άγαν, (τίποτα πολύ) των αρχαίων ημών… είχε την αξία του. Δώσε θάρρος στο χωριάτη… Παροιμία με τη δική της αξία.

Επί της ουσίας λοιπόν.

Η πολύ καλοσύνη δεν εκλαμβάνεται ως τέτοια. Θεωρείται με μεγάλη επιείκεια να πω, ανάγκη. Δεν θα πω ‘’βλακεία’’, γιατί τέτοια δεν είναι, αλλά θα επιμείνω προσθέτοντας μία ακόμα λέξη σε εκείνη της ανάγκης. Εξάρτηση.

Ο ευεργετημένος ως άλλος αγνώμων –ισχυρός του είδους- θεωρεί ότι εκείνος που του προσφέρει, τελικά ...υποχρεούται. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς (και δυστυχώς μπορεί να έχει δίκιο).

Μέγα το λάθος και ανήκει ολόκληρο σε εκείνον που ευεργετεί δίχως να καταφέρνει να τιθασεύσει την ανεπάρκειά του σε αίσθημα. ‘’Δίνω, άρα πρέπει να πάρω κι όταν δεν παίρνω, δίνω ακόμα περισσότερο ελπίζοντας…’’

Η ευγενής διάθεση με την πάροδο του χρόνου εκλαμβάνεται ως αδυναμία, ως υποχρέωση και ο άνθρωπος ο οποίος ευγενώς δίνει, καταντά κατοικίδιο ευγενές. Χαριτωμένο.

Αυτή λοιπόν η ‘’χαριτωμενιά’’ προσβάλει.

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Πόνος: Η μαύρη ουρά του έρωτα. Νο 1

Το καράβι όλοι το πήραμε. Το βγάλαμε βόλτα και καλά του κάναμε. Όλες τις πρώτες φορές γυρίσαμε κολυμπώντας, μπορεί και τις επόμενες. Είπαμε ότι μάθαμε. Μαθαίνεται ο έρωτας;

Τέλος πάντων. Μικρό το κακό κάθε φορά κερδίζαμε τουλάχιστον …εμπειρίες.

Ο καπετάνιος ή η καπετάνισσα επαναλαμβάνει τη διερεύνηση στα πέλαγα. Σιγά μη δεν το έκανε! Η ζωή το ορίζει με διάφορους όρους. Η ψυχή καμιά φορά, η τύχη, κάποια άλλη. Πάει κι έρχεται ο καραβοκύρης απολαμβάνοντας τα τοπία, τις αισθήσεις και άλλα πολλά.

Κάθε φορά όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο ωραία, όλο πιο σίγουρα. Μάθαμε* πια τη θάλασσα, σχεδόν προαισθανόμαστε τις ξέρες… Κάποτε στην ανάπαυση επάνω, την ώρα που η στεριά ταυτίζεται με τη γραμμή του ορίζοντα και η απομάκρυνση είναι γεγονός, να, που ο καιρός σκοτεινιάζει…

«Θέλω να χωρίσουμε»
«Πρέπει να σταματήσουμε»
«Δεν πάει άλλο»

Δεν έχουν σημασία τα λόγια γιατί καμιά φορά δεν λέγονται κιόλας, η ουσία στην άρνηση που εισπράττουμε είναι στην κουρασμένη μορφή που αντικρίζουμε ή στο χαμηλωμένο -ένοχο(!)- βλέμμα. Στην απουσία ενθουσιασμού.

Θεωρώ ειλικρινά ότι δεν υπάρχει χειρότερο είδος χωρισμού από το αναγκαίο. Από εκείνο που λέει «δεν θέλω, αλλά πρέπει». Ή από το παρεμφερές «Σε αγαπάω, αλλά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Να ξέρεις πάντα θα σε σκέφτομαι…» Αυτό είναι το χειρότερο όλων των περιπτώσεων, το είδος εκείνο που δεν αφήνει την πληγή να κλείσει. Θα το δούμε στα επόμενα άρθρα αναλυτικά αυτό και αρκετά άλλα.

Επί της ουσίας η παραπάνω άρνηση, είναι ψέμα. Δεν υπάρχει ‘πρέπει’, υπάρχει δεν τολμώ, δεν θέλω (επειδή οι καταστάσεις που δυσκολεύομαι να διαχειριστώ ξεπερνούν τη θέλησή μου να μείνω μαζί σου), αλλά πώς να το πω, κουράστηκα, βαρέθηκα, δεν σε γουστάρω άλλο. Κάθε μία από τις προηγούμενες εξηγήσεις είναι τιμιότερη, λιγότερο πονηρή. Αυτή είναι η λέξη. Οι εξαιρέσεις ελάχιστες.

Το κεφάλι κάτω λοιπόν.

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Η βαθιά μας στιγμή.

Ο πλανήτης γη βρίσκεται στα δύο τρίτα του γαλαξία μας προς τα δεξιά. Για να διατρέξει κανείς τον γαλαξία μας από τη μια του άκρη έως την άλλη, χρειάζεται εκατό χιλιάδες έτη φωτός (100.000 χρόνια Χ 360.000 χλμ το δευτερόλεπτο) -οι γνωρίζοντες ας ανεχθούν την περιττή αναφορά για εκείνους τους μη-.

Μεγάλη απόσταση στα αλήθεια.

Στο γαλαξία μας υπολογίζεται ότι υπάρχουν 200.000.000.000 αστέρια (διακόσια δις) ενώ πρόσφατα ο Tedd Henry και κάποιος άλλος αστρονόμος μίλησαν για 500 δις. (πηγή: Science Illustrated) εκ των οποίων ένα μεγάλο τους μέρος είναι κόκκινοι νάνοι. Αστέρια δηλαδή με μεγάλη πιθανότητα να έχουν τριγύρω τους πλανήτες με αυξημένες τις πιθανότητες για ζωή.

Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι το σύμπαν αλλάζει σχήμα. Διαστέλλεται και συστέλλεται για λόγους που εδώ δεν μας ενδιαφέρουν.

Υπολογίζεται ότι φιλοξενεί περίπου 250 δις γαλαξίες. Σημειώνεται ότι ο γαλαξίας της Ανδρομέδας έχει περί 1 τρις αστέρια!

Μεγάλο το νούμερο.

Η τεράστια τυχαιότητα τού να υπάρχει ζωή εκεί έξω γίνεται από το εύρος του χώρου και μόνον, ισχυρή βεβαιότητα. Πέραν των πιθανοτήτων υπάρχουν και επιστημονικές θεωρίες που πλησιάζουν την απόδειξη. Τη βεβαιότητα.

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Η επόμενη ημέρα θα είναι νύχτα.


Η επαναλαμβανόμενη αποδοχή ιταμών προτάσεων ενέχει ενοχές. Ουδείς δικαιούται να θεωρεί εαυτόν αμέτοχο ή έστω ολίγον υπεύθυνο, εάν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο καταφάσκει.

Ως ιταμότητα στη πρόταση, θεωρείται η προσφορά εκείνη του ισχυρού μέρους η οποία προσβάλει υποτιμώντας την απέναντι πλευρά, η οποία είναι θέσει ανίσχυρη και άρα υποχρεωμένη (κατά τη γνώμη πολλών) στην μίζερη αποδοχή.

Μιλάω για την επιβολή του νέου μνημονίου και εξηγούμαι με απλά Ελληνικά.

Βιώνουμε μία κατάσταση την οποία έχουμε ζήσει ξανά και ξανά και δεν ομιλώ για το θέμα των διαρθρωτικών αλλαγών τις οποίες –μεταξύ μας- θα έπρεπε ως κράτος να έχουμε κάνει χωρίς την υπόδειξη κανενός, αλλά για το μείζον θέμα των ‘’φίλιων’’ εκβιασμών, γιατί περί τούτων πρόκειται.

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι μας εκβιάζουν. Ανοιχτά. Δίχως αιδώ. Με το δάκτυλο στο κούτελο.

Εδώ ο κανόνας είναι ένας και ισχύει για κάθε εκβιασμό, είτε αυτός γίνεται με κουκούλα είτε με γραβάτα (Το ηθικό ατόπημα παραμένει το ίδιο και ομοίως κολάσιμο). 

Δεν ενδίδουμε, είναι η απάντηση. Αρνούμεθα, όντας αποφασισμένοι να δεχθούμε το οποιοδήποτε κόστος ευθύς εξ’ αρχής.

Η απληστία είναι στην ιδιοσυγκρασία του εκβιαστή, είναι κομμάτι του αναπόσπαστο.

Η ιστορία είναι γνωστή. Ξεκινάμε ελπίζοντας, φοβούμενοι τα χειρότερα (τα οποία ποτέ δεν έφυγαν μακριά) και υποκύπτουμε σε εκείνον που κρατάει το χρήμα. Όχι μία φορά!

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Εθελούσια υποταγή, η νέα τάξη πραγμάτων.

Δεν υπάρχει κάτι περισσότερο φυσιολογικό από αυτό που παρακολουθούμε και μιλάω για τον απεριόριστο φόβο των Ευρωπαίων εταίρων.

Συμφωνώ ότι σήμερα σε καμία περίπτωση η Ελλάδα δεν είχε τη δυνατότητα με την αποχώρησή της από την ευρωζώνη να τους κάνει την ζημιά που θα τους έκανε μερικά χρόνια πριν. Συμφωνώ, όμως τόσοι κόποι να πάνε χαμένοι;

Ασφαλώς και μιλάω για τους κόπους των κρατών της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, για τους δικούς μας κόπους κανείς δεν νοιάζεται. Έστω, κανείς από αυτούς.

Όλη η καταστροφολογία είναι απολύτως δικαιολογημένη και ωσαύτως αναμενόμενη.

Χάνουνε τις επενδύσεις τους, όχι σε χρήμα (αυτό είναι το λιγότερο για αυτούς μια και είναι εύκολα κερδισμένο) αλλά σε είδος και λέγοντας είδος αναφέρομαι σε εκείνο της επιρροής. Το απώτερο σχέδιο κλυδωνίζεται (πολύ ελαφρά, ένας ΣΥΡΙΖΑ ή όποιος άλλος, τι να σου κάνει…)

Οι βόρειοι άνθρωποι επένδυσαν. Προσπάθησαν (και προσπαθούν) να κάνουν το Νότο την Ινδία του βορρά.

Ξεκίνησαν με τις παροχές. Πάρτε να έχετε.

Ποιος δανείζει όταν βλέπει ότι ο δανειζόμενος δανείζεται για να ξεπληρώσει τα δανεικά του; Ποιος; (Ή μήπως δεν ήξεραν τι κατάσταση επικρατούσε στη χώρα… Θα γελάσουμε στην υπόνοια τής άρνησης και μόν0ν.)

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Τα διαμάντια ήταν ζιργκόν.

Αγώνας και πάλη. Ιδρώτας, θα προλάβω; Το είδωλο εκεί, στέκει ψηλά. Τα πόδια του. Nα, τα πόδια του να φιλήσω να πω ότι μ’ άφησε να πέσω στα γόνατα, να νοιώσω μικρός εμπρός του.

Ναι, λοιπόν φίλοι μου, του το έπιασα το χέρι και κάποτε εμένα που με βλέπετε του φίλησα και τα πόδια κι εκείνος γύρισε και με είδε! Μου χαμογέλασε.

Στην υγειά μας λοιπόν.

Τους πόντους μου εκεί αφήστε και πείτε με τη σειρά σας, γνωρίζω εκείνον που γνώρισε αυτόν που φοράει κορδέλα φαρδιά. Διαγώνια. Κάποτε ήπια καφέ μαζί του. Φιλαράκια από παλιά -λέμε τώρα-. Το δικαίωμα, σάς το δίνω ακέραιο.

Η ανάγκη μου για αρχηγό παίρνει οστά. Και σάρκα επίσης. Το μυαλό μου δύναμη και τα λόγια μου επιχείρημα. Πρώτος μεταξύ έσχατων παλινδρομούντων.

Κάποτε στάθηκα πλάι σε εκείνον!

Δεν μπορεί να μην άξιζε ε;

Δεν μπορεί να μην εκπνέει οξυγόνο η πρωινή του ανάσα. Κοιτάξετε γύρω πόσοι ζουν από τα λόγια του.

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Σχέση, Γάμος, Σεξ. Μέρος έκτο (τελευταίο)


 Κανείς δεν είπε ότι κάτι το οποίο εμπεριέχει ως κύριο συστατικό του τη ψυχολογία πως κινείται στο χώρο του εύκολου. Κανείς επίσης δεν ισχυρίστηκε ότι είναι εύκολο να παρακαμφτούν όλα εκείνα τα καθημερινά θέματα τα οποία μας στερούν τη διάθεση ώστε ελλείψη τους να φτιάξουμε μια νέα –διάθεση- με κορδέλες στα μαλλιά και τραγούδια στο στόμα… Παίζει όμως τεράστιο ρόλο η θέληση. Τεράστιο μια και μπορεί να υπερκεράσει όλα τα εμπόδια.

Συνοψίζοντας, καθώς αυτό είναι το τελευταίο κεφάλαιο θα ήθελα να τονίσω εκείνο που είχα αναφέρει ευθείς εξ’ αρχής ως προϋπόθεση πάντων των εκλεκτών προσπαθειών-προσδοκιών.

Το ζευγάρι (για να έχει πιθανότητες) δεν θα πρέπει να έχει κλείσει τους κρουνούς της σεξουαλικής επικοινωνίας του. Θα πρέπει μεταξύ των δύο συντρόφων να υπάρχει η ελάχιστη σπίθα, η ελάχιστη διάθεση, η ανάμνηση των όμορφων στιγμών του ζωντανή, καθώς η χρέωση, η απαξία, η παντελής απομυθοποίηση δεν είναι δυνατόν να ξεπεραστούν ούτε να ομονοήσουν σε οποιαδήποτε προσπάθεια. Η όποια παρεμφερής γνώμη-ιδέα-πρόταση με τέτοιες συνθήκες, μόνο γέλια και χλεύη θα φέρει –εάν ποτέ καταφέρει να ειπωθεί-. Σε αυτή την έσχατη περίπτωση η συμβουλή κάποιου ειδικού ψυχολόγου θα ήταν ίσως η καλύτερη επιλογή.

Βεβαίως στον αντίποδα, εφ’ όσον η διαλεκτική υπάρχει σε έναν εκ των δύο συντρόφων, πολλά θα μπορούσαν να συμβούν ακόμα και υπό την προοπτική του αστείου. Ο ''τρόπος'' εδώ έχει τον πρωτεύοντα ρόλο.

Ο βρεγμένος την κοροϊδεύει τη βροχή. Σε ένα πεθαμένο ''κάτι'', δεν είναι δυνατόν να συμβεί τίποτα το χειρότερο. Ακόμα και εκεί όμως χρειάζεται η ελάχιστη διάθεση παιχνιδιού. Αυτή η διάθεση λοιπόν είναι που κρίνεται σπουδαία. Είναι όλα τα λεφτά που λένε (εκεί που καταντήσαμε…).

‘’Εάν μπορέσεις να μου φέρεις το τηλέφωνο εκείνου εκεί, θα μπορούσα να σου προσφέρω ‘’αυτό’’ ή να σε πάω ''εκεί'' ένα ταξίδι'' Ή -αναφέρουμε- κάτι άλλο τέλος πάντων που θα αρέσει και στους δύο. ‘’Εγώ θα σε παρακολουθώ από εδώ να φλερτάρεις να δω τι μπορείς να καταφέρεις μακριά μου.‘’ Περιμένουμε λίγο να ανασάνει... ''Βάζω στοίχημα ότι δεν τα καταφέρεις'' Και πράγματι στοιχηματίζουμε κάτι που θα εξυπηρετεί τον σκοπό μας σε κάθε περίπτωση και θα κάνουμε τον σταυρό μας σταυρώνοντας τα δάκτυλα να το ...χάσουμε!

Ήταν μία καλή πρόταση-προσπάθεια…

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Η ευμάρεια των συναισθημάτων.

Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος. 

Όσο λογικό ακούγεται για στους πρακτικούς λόγους (υλικά αγαθά) άλλο τόσο ρεαλιστικό οφείλει να εννοείται και από πλευράς συναισθήματος και όχι μόνον.

Ένας άνθρωπος ο οποίος περνά τη ζωή του κατηφής, στεναχωρημένος και απαισιόδοξος δεν έχει να δώσει χαρά σε κανέναν από τους γύρω του, μια και το όποιο υπόλοιπό της δεν αρκεί ούτε για ίδια κατανάλωση.

Η χαρά παρέα με το αίσθημα ακόμα και της λανθάνουσας ευτυχίας, έχει τη δύναμη να τροφοδοτήσει με ελπίδα τα γεγονότα που διαδέχονται τη κάθε επόμενη πράξη μας, η οποία πράξη μετά το επιθυμητό της αποτέλεσμα πριμοδοτεί το επόμενο εγχείρημα με ελπίδα και διάθεση.

Από άνθρωπο δυστυχή (συνήθως) δεν ακούγεται καλός λόγος αλλά και εάν ακόμα ακουστεί θα έχει στο βάθος του το έλεος της υποκρισίας καθώς είναι αδύνατον να ανθίσει οτιδήποτε επάνω σε πέτρα.

Το μεμψίμοιρο ενδεχόμενο κυριαρχεί ως φυσικό αποτέλεσμα της ψυχής η οποία στενάζει υπό το βάρος της αδιέξοδης κατάστασης.

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

Γάμος-Σεξ-Σχέση. Μέρος Πέμπτο.

Έχοντας λοιπόν κατά νου όλα τα προηγούμενα μπορούμε να κοιτάξουμε με άλλο μάτι το σύντροφο έστω και για ένα διήμερο ή έστω για ένα μακρύ Σαββατόβραδο.

Ακόμα όμως και για αυτό το ελάχιστο διάλειμμα ανάπαυλας από την καθημερινότητα οφείλουμε να παρατάξουμε διάθεση ειλικρινή, θέληση και μυαλό ανοιχτό, εάν επιθυμούμε να έχουμε αποτελέσματα.

Τίποτα δεν χάνεται από ένα παιχνίδι, από ένα φλερτ, από ένα ενδεχόμενο του συντρόφου με τον οποιονδήποτε άλλο (κάναμε βήμα απότομο το αντιλαμβάνομαι). Εκείνο που είναι να χαθεί, θα χαθεί, ούτως ή άλλως εάν είναι προγραμματισμένο να γίνει και η αιτία δεν είναι το τόλμημα μα όλα όσα έχουν ή όχι(!) προηγηθεί αυτού. Κυρίως από τα ‘’όχι’’.

Μια σχέση η οποία έχει ζωή, θα ψάξει να τη βρει έστω και σε δόσεις. Κακά τα ψέματα, ελάχιστοι είναι εκείνοι που σήμερα ρισκάρουν ένα σύντροφο εξ’ αιτίας ενός στραβού χαρακτήρα.

Συνοψίζοντας όλα τα προηγούμενα κεφάλαια θα ήθελα να σταθώ κυρίως στο μείζων θέμα που λέει ότι ένα σπίτι δεν κλείνει εξ αιτίας μιας απιστίας* (δεν προτείνω κάτι τέτοιο εξηγούμαι προ παρεξηγήσεως) αντιθέτως υπάρχουν περιπτώσεις που κατά λεγόμενα ψυχολόγων η παρασπονδία έχει συμβάλει θετικά στην συνέχιση τη σχέσης.

Η αίσθηση της απώλειας έκανε το απατημένο μέρος να ενδιαφερθεί περισσότερο και τον/την ‘’δράστη’’ να απομυθοποιήσει το γεγονός επανερχόμενη/ο στα πάτρια.

Ασφάλεια όπως καταλαβαίνετε σε όμοια γεγονότα είναι προφανές ότι δεν υπάρχει, απλά αναφέρω τη λογική κάποιων δράσεων.**

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Γάμος-Σεξ-Σχέση. Μέρος Τέταρτο

Φαντασία. Η θεά που της πρέπουν σπονδές. Η μόνιμη διέξοδος η οποία ακόμα και κατά μόνας όταν ακολουθείται βρίσκει τον τρόπο να υμνεί.

Μπορεί να ακούγεται ποιητικό όμως έχει μία πολύ σπουδαία βάση στο πρακτικό μέρος της σχέσης.

Εάν αναλογιστούμε την κάθε αρχή της κάθε μας σχέσης, θα δούμε ότι ξεκινήσαμε ερωτευόμενοι το ενδεχόμενο. Κυρίως αυτό. (Αφήνουμε στην άκρη επί του παρόντος το μέρος του δικού μας εαυτού που πρωτίστως ικανοποιήσαμε) Λατρέψαμε την περίπτωση εκείνη κατά την οποία θα ήθελε η σχέση να εξελιχθεί σύμφωνα με σχέδια του μυαλού μας.

Απολαύσαμε τη δυνατότητα της περίπτωσης αυτής και όλοι κάναμε όνειρα πριν από το μεγάλο ‘’ναι’’.

Στην πορεία όπως ακριβώς ήταν φυσικό, οι πρώτες δικές μας επιθυμίες άνοιξαν τη γωνία τους υπό την πίεση των θελήσεων του άλλου μέρους. Απόλυτη σύμπτωση απόψεων δεν ήταν δυνατόν να υπάρξει. Πολύ λογικό, ομοίως αμβλυνθήκαν και οι γωνίες του/της συντρόφου μας. Σε άλλη περίπτωση θα επέρχετο ρήξη, λογικό και αυτό.

Κινηθήκαμε κατόπιν ετούτων των αλλαγών στο μέσον της διαδρομής που είχαμε κατά νου να πράξουμε (ακολουθήσαμε δηλαδή κατά προσέγγιση την πορεία την οποία ονειρευόμαστε) και φτάσαμε στο σημείο που φτάσαμε.

Οι επιθυμίες μας σήμερα μετά από χρόνια άλλαξαν ρότα, διότι η εξέλιξη (και πάρα πολύ ορθά) μας πρόλαβε-συνέτισε-εκπαίδευσε την ίδια ώρα που η πορεία μας συνέκλινε –κατά κάποιο τρόπο εκπαιδευμένη ούσα- με εκείνη του συντρόφου μας.

Μέχρι εδώ όλα καλά.

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Γάμος-Σεξ-Σχέση. Μέρος Τρίτο

Πριν συνεχίσουμε θα πρέπει για μία ακόμα φορά να επισημάνω ότι όσα ακολουθούν είναι απλά η γνώμη μου, η οποία κατ’ άλλους μπορεί να είναι ορθή και κατ’ άλλους λαθεμένη, άπασες οι κρίσεις-γνώμες καλοδεχούμενες και δεκτές εκ προοιμίου.

Σε συνέχεια από το προηγούμενο κεφάλαιο αναφέρω, ότι γενικώς στη σχέση χρειάζεται ανοιχτό μυαλό και λέγοντας ανοιχτό, εννοώ εκείνο το οποίο δεν αισθάνεται αγκυλωμένο σε προτάσεις-επιταγές πάγιων ιδεών και δογματικών αντιλήψεων.

Είναι πασιφανές ότι –καλώς ή κακώς- ο κόσμος, η ζωή, οι ιδέες, οι αξίες υφίστανται διαφοροποιήσεις και ένας λόγος μεταξύ των πολλών άλλων είναι η αλλαγή του τρόπου με τον οποίο πλέον παρουσιάζεται  η γυναίκα στην ζωή του άντρα. Μοιραία οι ρόλοι των πρωταγωνιστών στη σχέση αναδιανέμονται καθώς ορίζονται  εκ νέου τα νέα όρια-‘’εδάφη’’, (προς όφελος(;) των γυναικών).

Χρειάζεται λοιπόν, εάν όχι επιβάλλεται μία (τάχιστη) αναπροσαρμογή των ιδεών-αξιών που έχει ο κάθε άντρας και η κάθε γυναίκα στο μυαλό του/της μια και έχει πάψει από καιρό να υφίσταται το παλαιό μοντέλο αρσενικού-θηλυκού το όποιο εκ των πραγμάτων, εκόν άκον … εκτός των άλλων έχει νερώσει το κρασί του. Η γυναίκα ξέφυγε από τα χέρια του άντρα (καλώς κατά την γνώμη μου) και αποζητά-ελπίζει-διεκδικεί, τη δική της θέση στο πλάι του. Ο άντρας από τη δική του μεριά παραχωρεί δικαιώματα, αλλά ευελπιστεί σε νέες ιδέες.

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Γάμος-Σεξ-Σχέση. Μέρος Δεύτερο


Πριν λοιπόν φτάσει η ώρα εκείνη η οποία από πολλούς μπορεί να χαρακτηρισθεί ανεπίστρεπτη ή για κάποιους άλλους περισσότερο αισιόδο-ξους δυσκόλως αναστρέψιμη, προσέχουμε. 

Προσέχουμε για να έχουμε…

Να έχουμε τη δυνατότητα των ελιγμών εκείνων οι οποίοι θα μας δίνουν το δικαίωμα επιλογής της επανεκκίνησης του παιχνιδιού.

Προχωρήσαμε αρκετά, ας γυρίσουμε λίγο προς τα πίσω...

Το μυστήριο του γάμου μας έχει ήδη την ικανότητα να μετράει πέντε, δέκα ή και περισσότερα χρόνια (Μην παραξενεύεστε. Όλο και περισσότερα ζευγάρια ονομάζουν τις βλάβες τις σχέσης τους ανήκεστες και μετά την εικοσαετία). Ενδεχομένως ομοίως και της σχέσης.

Οι ματιές και των δύο έχουν αλλάξει, οι περισσότερες κινήσεις έχουν συμβεί και λίγο έως πολύ η σχέση-γάμος βαδίζει από μόνη της μέσα στη συνήθεια και την καθημερινή ελάχιστη εναλλαγή εικόνων.

Πριν αρχίσουν οι χρεώσεις, πριν ξεκινήσουν οι εκατέρωθεν βολές για την υπαιτιότητα του ενός ή του άλλου για το ποιος έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, καλό θα ήταν να αναρωτηθεί ο καθένας μονάχος του, εάν και εφ’ όσον είναι διατεθιμένος να κάνει όχι μία (γιατί ποτέ δεν φτάνει) αλλά πολλές περισσότερες προσπάθειες προκειμένου να ισορροπήσει αρχικά τη σχέση του και κατόπιν να την διασώσει.

Το πρώτο επόμενο σημείο που εμφανίζεται να πάσχει των προστριβών είναι εκείνο το σεξουαλικό. Και είναι απολύτως φυσικό διότι προκειμένου να υπάρξει με τρόπο αποδεκτό, χρειάζεται μία εκ των προτέρων αμοιβαία αποδοχή.

‘’Είμαι κάποιος για σένα. Με θαυμάζεις τουλάχιστον σε αυτό το σημείο. Γνωρίζω ότι περνάς καλά μαζί μου και απολαμβάνω αυτή σου την αποδοχή. Καμαρώνω αυτή την ικανότητά μου. Έχω πολλούς λόγους να συνεχίσω να βρίσκομαι μαζί σου’’

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Σχέση-Γάμος-Σεξ. (Μέρος Πρώτο)

Υπάρχει στη μέση ένα συμβόλαιο. Περί αυτού δεν υπάρχει αμφιβολία. Υπάρχει από τη πρώτη στιγμή της γνωριμίας. Άφατο. Υπάρχει  χωμένο βαθιά στο μυαλό του καθενός μας ακόμα και εάν δεν το συνειδητοποιούμε. 

Σε γνωρίζω, μου αρέσεις, ελπίζω να δεχθείς να με εξυπηρετείς όπως άλλωστε και εγώ ελπίζω να δεχθώ-καταφέρω να εξυπηρετώ εσένα.

Δεν ξέρω εάν η λέξη ‘’εξυπηρέτηση’’ είναι εκείνη που θα κάνει πολλούς να διαφωνήσουν ενοχλούμενοι ή ο πεζός τρόπος προσέγγισης του θέματος ευθύς εξ΄αρχής. 

Για την πρώτη περίπτωση θα ήμουν πρόθυμος να αντικαταστήσω το λήμμα ‘’εξυπηρέτηση’’ με το άλλο το περισσότερο αποδεκτό ‘’κάλυψη’’. Στο να καλύπτει δηλαδή κανείς τις ανάγκες του άλλου στον γάμο ή στην σχέση η οποία κάλυψη μάλλον είναι σκοπός, αποτέλεσμα (αγαστής συνεργασίας-συμπόρευσης), στόχος ευκλεής.

Για τον δεύτερο θα εμμείνω, μια και είμαστε μεγάλοι και άρα θεωρώ ότι μπορούμε να δούμε το θέμα πέρα από στρογγυλεύσεις, ωραιοποιήσεις, και όμορφες ρομαντικές διαθέσεις.

Στην πρώτη περίπτωση, παίζουμε με τις λέξεις όπως θα έχετε καταλάβει την ώρα που η ουσία είναι αλλού και όχι στο εάν εξυπηρετώ ή καλύπτω (με διάθεση εξαιρετική ή όχι, αν και πολλά θα μπορούσε να σημαίνει...)

Στη δεύτερη, αποζητούμε το ακέραιο νόημα της σχέσης-σύμβασης.

·     Νοιώθω ότι είμαι κάποιος/α στα μάτια σου.
·     Αρέσκομαι στον τρόπο με κοιτάς-αποδέχεσαι.
·     Από εσένα παίρνω τον εαυτό που θα ήθελα να έχω.
·     Προτίθεμαι να δημιουργώ τις προϋποθέσεις εκείνες ώστε να συνεχίσεις να μου δίνεις.
         (ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι μακρύς και ίσως πονετικός)

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Η διαχρονικότητα των αναγκών



Τι είναι άραγε εκείνο που θα μπορούσε να μας πείσει ότι οι ζωές που ζούμε σήμερα ή ότι η πορεία μας έχει αλλάξει από τον Μεσαίωνα έως τώρα;

Η γνώση των δυσκολιών παρελθόντων ετών; Η ιδέα ότι σήμερα αποδεχόμεθα πιο ευγενείς* ιδέες, τα κινητά τηλέφωνα ή η απουσία της λάσπης από τους δρόμους; Τα αυτοκίνητα ή η άνεση του καναπέ;

Τίποτα από όλα αυτά εάν αναλογισθούμε ότι το εκάστοτε μέτρο τίθεται σύμφωνα με τα όρια της εποχής. Ως όριο εννοώ εκείνο της γνώσης.

Σήμερα γνωρίζοντες τα καθημερινά, ιστάμεθα περιχαρείς έχοντες όλα εκείνα που θεωρούμε αρκετά. Είναι όμως αρκετά; Είναι πολλά ή είναι ακόμα λίγα;

Το 1980 είμαστε ευχαριστημένοι από τα υλικά αγαθά που κατείχαμε; (όσοι ζούσαμε τότε γνωρίζουμε). Είμαστε απολύτως χαρούμενοι. Τα αυτοκίνητα -για παράδειγμα- κάλυπταν τις ανάγκες μας; Ασφαλώς (χωρίς παράθυρα ηλεκτρικά και χωρίς κλιματισμό -...Θεέ μου πώς ζούσαμε;-
Θεωρούσαμε κάποιοι νεώτεροι, αλλά και μεγαλύτεροι, κάποια από εκείνα της εποχής όνειρα άπιαστα και τυχερούς όσους τα κατείχαν και τα οδηγούσαν καμαρώνοντας; Ασφαλώς. (αναφέρω πεζά παραδείγματα ώστε να γίνομαι απολύτως κατανοητός)

Σήμερα ποιος θα ήταν χαρούμενος με το αυτοκίνητο-όνειρο της εποχής εκείνης; Κανείς ασφαλώς.

Σήμερα άραγε υπάρχουν αυτοκίνητα που ονειρευόμαστε, ή κάποια άλλα τελευταίας τεχνολογίας δημιουργήματα; Ασφαλώς και υπάρχουν. Θεωρείτε λοιπόν ότι κάτι άλλαξε από το 1980 μέχρι σήμερα που έχει σχέση με αυτά που επιθυμούμε;

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

Ιστορίες για ήμερους



Δεν είναι τυχαίο ότι η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων αποδεχόταν και συντηρούσε ανέκαθεν τις πατρώες αξίες. 

Εκείνες τις πρακτικές των παλαιών διδασκάλων που τραβούσαν αυτί που βαρούσαν με βέργα και έχωναν μούτρα για τιμωρία στον τοίχο (οι παλαιότεροι ενθυμούνται).

Εκείνες τις δοκίμως* αρεστές που ομιλούν σθεναρώς και αδιαπραγματεύτως περί θρησκείας πατρίδος και οικογένειας. Βασιλικό και ψαλμωδία.

Δεν μάχομαι τίποτα των ανωτέρω (βιαστικός εξηγούμαι), αλλά δικαιούμαι -ακεραίαν ευθύνην-  να ερευνώ και να τροποποιώ αναλόγως. Ας μην λησμονούμε ότι οι περισσότεροι ημών θα αριστεύαμε ως εξαιρετικοί αιρετικοί και όχι μόνο σε θέματα θρησκείας αλλά και πλείστων άλλων.

Η αίρεση δεν είναι κάτι το κακό. Είναι απλά μία διαφοροποίηση, μια επανάσταση ελαφράς ή βαρυτέρας μορφής (αναλόγως), αλλά και δικαίωμα του κάθε πολίτη. Του κάθε σκεπτόμενου πολίτη και ενδεχομένως και ηθική υποχρέωση.

Θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε στο σημείο αυτό, εάν υπάρχει ελευθερία μέσα στην απόλυτη δημοκρατία και θα ήταν ένα καλό ερώτημα με πολλές παραμέτρους, αλλά για σήμερα θα ήθελα να αναρωτηθώ εάν η ελευθερία απολαμβάνει του δημοκρατικού της εύρους όταν θίγει παγιωμένες, ντε φάκτο καταστάσεις. Όταν θίγει ταμπού θέματα βαλμένα σε κορνίζες στις ψηλές γωνιές των δωματίων.

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

Ο πυρετός της τουλίπας.


Τον 170 αιώνα μία νέα μόδα έκανε την εμφάνισή της στη Ολλανδία. Η τουλίπα.
Θεωρήθηκε κατόπιν κοινής επιλογής ως το πιο πρέπον δώρο.
Προσπαθούσαν όλοι σε κάθε επέτειο, σε κάθε γιορτή, με κάθε ευκαιρία να προσφέρουν το συγκεκριμένο είδος άνθους.
Οι τουλίπες την εποχή εκείνη, γινόταν  εισαγωγή στις κάτω χώρες, από την Τουρκία το μεγαλύτερο μέρος τους και από την Χίο.
Η συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση έκανε τους εμπόρους να τρέχουν προπληρώνοντας, προλαμβάνοντας τις παραγγελίες οι οποίες και θεωρούντο δεδομένες.
Οι πελάτες οι οποίοι έφταναν στα ανθοπωλεία πλέον δεν εύρισκαν και αναγκαζόταν να παραγγείλουν προπληρώνοντας με τη σειρά τους, το 1/10 της αξίας του εμπορεύματος (άνθους εν προκειμένω). Με τον τρόπο αυτόν ο καταστηματάρχης δεσμευόταν ότι την συγκεκριμένη ημερομηνία θα έχει το άνθος στα χέρια του ο οποίο και θα ανήκει στο τάδε αγοραστή. Προς απόδειξη της συμφωνίας υπέγραφε το σχετικό μπιλιετάκι.
Το φαινόμενο πλέον του άνθους στο ανθοδοχείο με καρτέλα ονόματος έγινε συνήθης.
Κάποιοι αγοραστές, έξυπνα σκεπτόμενοι, προσφέρθηκαν να  δώσουν το αποδεικτικό παραγγελίας (μπιλιέτο- συμβόλαιο) σε κάποιον άλλον ο οποίος και προτίθετο να προσφέρει περισσότερα πιθανώς γιατί βιαζόταν να αποκτήσει τη τουλίπα.
Ο ευφυής πωλητής λοιπόν του συμβολαίου, επήγε την επόμενη συνάπτοντας δέκα παραγγελίες πληρώνοντας το 1/10 όλων, και δυο μέρες αργότερα βάλθηκε να πουλά αποκομίζοντας ένα καλό κέρδος. 
Ένας εκ των αγοραστών σκέφθηκε ότι αφού το αγόρασα ακριβότερα θα μπορούσα ενδεχομένως να το πουλήσω και εγώ. Και πράγματι βρήκε κάποιον τρίτο που το ήθελε διακαώς και πούλησε το συμβόλαιο σε πολλαπλάσια αξία.

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Η κατεστημένη μορφή του κόσμου.


Δεν θα ήταν καθόλου παράλογο εάν λέγαμε ότι σε κάθε δύσκολη στιγμή κάθε έθνους ότι υπάρχει μία αυτόματη στροφή προς τα έσω.

Ως έθνος εννοώ το σύνολο των ανθρώπων που ζουν σε μία σαφώς οριοθετημένη περιοχή.

Η όμοια γλώσσα, τα όμοια ήθη, η όμοια θρησκεία έπονται, καθώς ασφαλώς και συγκροτούν-συσφίγγουν δεσμούς μεταξύ υπηκόων, αλλά δεν είναι και απολύτως απαραίτητα, ιδίως όταν εξετάζουμε το θέμα από την πλευρά της οικονομίας.

Η οικονομία απαιτεί αγορά. Διαφορετικά συμφέροντα (όπως και η πολιτική, αλλιώς δεν μπορούν να υπάρξουν, διότι τι να πολιτευθεί κανείς εάν υπάρχουν μόνο όμοιες επιδιώξεις με ένα τρόπο, με μία πρόταση; Ποια επιλογή να υπάρξει πέραν της μιας;)

Η οικονομία λοιπόν επαναλαμβάνω απαιτεί αγορά. Η αγορά προϋποθέσεις ώστε να υπάρξει-αναπτυχθεί. Τα όρια-σύνορα προστασίας της αγοράς αυτής, είναι απαραίτητα-αδιαπραγμάτευτα. Η δασμολόγηση πέραν αυτών (συνόρων) άκρως επιβαλλόμενη.

Σε ένα έθνος-κοινωνία καταφέρνουν να συνυπάρχουν δύο θρησκείες, δύο γλώσσες, ακόμα και διαφορετικά ήθη, σε μία ευρεία αγορά όμως, ομοίας εμβελείας διαφοροποιήσεις* όχι.

Παράδειγμα πρόσφατο έχουμε με την επιχειρούμενη παγκοσμιοποίηση και τις στρεβλώσεις τις οποίες καλούνται να αντιμετωπίσουν οι επί μέρους ασθενέστερες αγορές. (Βλ. Κινέζικα προϊόντα  σ.σ. και όχι μόνο μέσα στην Ελλάδα)

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Το βήμα προς τη δικαίωση.


  Η προσπάθεια κατάκτησης της άπορης ιδέας ομοιάζει με εκείνο το πάλεμα του σκύλου που κυνηγά την ουρά του. Η αγωνία της επιτυχούς έκβασης της σύλληψης, ρόγχος, θηλιά στο λαιμό, απουσία αιτίου.

Ο λόγος για την εμμονή της ιδέας περί ενός εαυτού ο οποίος στενάζει αγωνιζόμενος να αποδείξει-αποκτήσει όλα εκείνα τα οποία θαρρεί ότι του ανήκουν.

Τίποτα δεν ανήκει σε κανέναν.

Κανείς δεν είναι αξιότερος εαυτού και όποιος θελήσει να υπερκεράσει τα δεδουλευμένα  θέτει τη μοίρα που του ανήκει σε εκείνη της αενάου ψυχοφθόρου κίνησης. Στην άνευ ουσίας πάλη. Ο καθένας απολαμβάνει το μερίδιο χαράς που του αναλογεί. Το απρόσωπο δεν μάχεται το προσωπικό. Δεν μπορεί, διότι δεν υφίσταται λόγος. Ως απρόσωπο εννοώ το πλήθος, την τυχαία σύναξη μιας ανθρώπινης μάζας.

Προς τι λοιπόν ο αγώνας; Σίγουρα ο κόσμος δεν ήταν ποτέ δίκαιος, μα με τη βουκέντρα δεν γίνεται και δικαιότερος.

Μια απάντηση στο ερώτημα θα μπορούσε να είναι: Η ανάγκη καταξίωσης και ενδεχομένως μια ευρύτερη αποδοχή.

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Δυο αλλιώτικοι κόσμοι


Η γυναίκα κατεβαίνει  από το αεροπλάνο απαστράπτουσα. Δεν την είδα. Το άκουσα. Την είπαν λέει με κοχύλια στα βυζιά, (όχι στο στήθος) με κοιλιά έξω. Απευθύνεται με λατρεία στους υπηκόους. Φούστα δίχτυ. Χέρια ψηλά. Απευθύνει χαιρετισμό. Αυτοκράτειρα. Προσκυνήστε!
Νέοι φερέλπιδες, αγόρια και κορίτσια τρελά από χαρά. Τα σουξέ της θα ακουστούν μόνο για αυτούς. Νόημα, σκοπός ζωής. ‘’Είδα τη Lady’’. Κομπασμός απίστευτος. ‘’Σοβαρά ρε;’’
Κοιτά γύρω. Απολαμβάνει μεγαλεία. Τα τερατάκια της! Άλλως τους υπέροχους θαυμαστές του τρισυπερπαμμέγιστου ταλέντου της. Από πίσω string να γυρνά και να φαίνεται ο κώλος μέσα από το δίχτυ.
Επίπεδο και θέαμα συγχρόνως.
Κορμί ευλύγιστο και ιδέες πρωτοκλασάτες. Το χρήμα να ρέει και οι πιστοί να ακολουθούν στην καλύτερη των περιπτώσεων. Στην χειρότερη, να αλαλάζουν φρενήρεις. Να προσκυνούν να υποτάσσονται.
Τόσες χιλιάδες πιστών.
Τόσα πολλά τερατάκια. Όλα γλυκά μέσα στη νιότη τους.
Το στάδιο θα βοά και τα μέσα ενημέρωσης δράττονται της ευκαιρίας και αναφέρουν, προτρέπουν με τον τρόπο τους (τον δοτό, εκείνο του χρήματος). ‘’Έρχεται να μεγαλουργήσει. Μας τιμά με την παρουσία της. Εισιτήρια στο τάδε μέρος.’’
Προλάβετε χριστιανοί…
Ένας ολάκερος κόσμος γύρω από ένα σαρκίο και μία φωνή. Από έναν ρυθμό.
Το κατασκεύασμα δεν μπορεί παρά να είναι τέτοιο. Κατασκεύασμα.
Κάποιοι παίρνουν ένα τενεκέ και τον κάνουν λαμπρό αστέρα.


Σε κάποιο αμφιθέατρο της Αθήνας, περιμένουμε δέκα το πολύ άτομα στο πεζοδρόμιο.
Μας πλησιάζει ένας άντρας ακαλαίσθητος. Εντελώς εκτός, σαν ζητιάνος. Κάποιοι τραβιόμαστε, φοβόμαστε μη και μας αγγίξει. Περνά ανάμεσά μας. Ματιά σχεδόν λυπημένη. Σακίδιο πάνινο στην πλάτη. Μαλλί άλουστο. Κουβέντα δεν βγάζει. Προσπερνάει τους πάντες και μπαίνει στην είσοδο του κτηρίου. Κάποιοι θέλουν να τον ρωτήσουν τι να ζητάει μα βαριούνται. Μπορεί και να σιχαίνονται λίγο.
Πού να μπλέκουμε τώρα;