Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Ελπίδα. Η μεγάλη απάτη.




Θα μπορούσε να είναι εκτός από τον Σοπενχάουερ και ο Καντ οπαδός ετούτης τής θεώρησης μέσα από το σκεπτικό πως το αίτιο τής μεταχρονολογημένης απόλαυσης, ραδιουργεί.

Θα ήταν ακόμη εφικτό κάποιοι να θεωρήσουν τη θεώρηση μία ακόμη σοφιστεία από εκείνες τις στείρες τις άνευ ουσίας εκφορές ταιριαστών λέξεων που σκοπό μονάχα έχουν τον εντυπωσιασμό και τίποτα άλλο.

Είναι όμως έτσι;

Εάν λάβουμε ως δεδομένο πως η ευτυχία ουδέποτε υπήρξε ως περίοδος ή εποχή, αλλά μόνο μία ιδέα τής μίας και μόνης στιγμής (το οποίον και είναι απολύτως αληθές) τότε ερχόμαστε να λατρέψουμε το παρόν, ως την μία και μόνη ευόδωση όλων των προσπαθειών μας.

Η απόλυτη χαρά, η ευδαιμονία και το άπλετο συναίσθημα εάν προτιμάτε εκεί εδρεύει για όσο χρόνο διαρκεί και η συναίσθηση και η συναίσθηση, πέραν τής ευεργετούσης μνήμης κρατάει ελάχιστα. Μερικές ανάσες. Κατόπιν απομυζάται η απόρροια του συναισθήματος προς τέρψιν με την βοήθεια τής πρόσφατης θύμησης.

Και γεννάται η ελπίδα. Η ελπίδα, ως ένα μακρύ και αδυσώπητο ‘θέλω’’ για την διαιώνιση τού ευεργετικού συναισθήματος, η οποία και καθορίζει τις μετέπειτα πράξεις μας ως αιτίες.

Κάνω αυτό ώστε να αποκομίσω εκείνο…

Ζω το σήμερα στη σκιά του αύριο…

Και εδώ ο Σοπενχάουερ έχει απόλυτο δίκιο. Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν κοιτάξουν την ζωή τους προς τα πίσω βλέπουν μία τεράστια αναμονή… Κοιτούν το κυνήγι μιας χίμαιρας και προσπαθώντας να ζήσουν το αύριο, έχασαν την ζωή!

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Όταν η εμπάθεια μορφάζει...



Κατ’ ουδένα τρόπο το θύμα δεν πρέπει να στέκεται απραγές. Η ενδοτικότητα τού αδύναμου κρίκου επιφέρει τραγικότερα δεινά, καθώς ο θύτης αντρειεύει συναισθανόμενος την δύναμή του και στρέφει ‘’λοξά’’ τα δίκαια ορμώμενος από τον διαστροφικό παρορμητισμό τής στιγμής που τον καταλαμβάνει.
Το λέσι που κυλιέται αιμόφυρτο, διεγείρει τα φτωχότερα των συναισθημάτων τού δυνάστη, αφήνοντας αίολο το δίκαιο και το αγαθό, ελπίζοντας στην θέαση των ορίων που εκείνος επιλέγει, στο σκοτεινό αποτέλεσμα τής υπερβολικής αξίωσης, στην νοητή γραμμή του θανάτου …ώστε ως μέγας γνώστης και θεμιτός ηγήτωρ να απαλύνει –αργότερα-, να σώσει,  αποζητώντας την (αυτό-) κάθαρση και τους επαίνους.

Τα λόγια φαντάζουν απόντα, οι σκέψεις οργιάζουν, οι οργές πνίγουν πνιγμούς αδήλωτους. αφήνοντας φθόγγους δυσανάλογα μικρούς σε σχέση με το άχθος τής στιγμής και του αιώνα που διαφένεται ολάκερος. Με την ζοφερή προφητεία του μέλλοντος. Ο λαός στενάζει ανείπωτους στεναγμούς μα αντί να σταθεί κυλιέται…

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Κουβέντες μονάχες 4




Και τώρα που σε έχω πια σιγουρέψει και μου έχει φύγει εκείνο το αίσθημα του κενού που με έσφιγγε κάθε φορά που αργούσες να πάρεις τηλέφωνο, είμαι καλύτερα. Ωραία, μπορεί να ήμουν και λίγο βλάκας, όπως μου γελούσες σαν σε κοίταζα στα μάτια σου μέσα, που πίστευα πως θα μπορούσες να είχες αλλάξει γνώμη για μένα και να είχες φύγει έτσι απλά, αλλά είχα τα δίκια μου τα εγωιστικά, δε θα ντραπώ να στο πω. Έλεγα τι θα γίνω εγώ χωρίς αυτή, που ήτανε λάθος να το λέω δηλαδή και σκεφτόμουν τόση αγάπη που έχει φυτρώσει μέσα μου πού θα την δώσω και στεναχωριόμουν καθώς μού ερχόταν δύσκολο πια να κουμαντάρω την ζωή μου μονάχος μέσα στον έρωτα τής μίας πλευράς.

Τι να λέμε…

Φταίει σίγουρα, ετούτο το κάτι που απαλύνει το αύριο και το πέρα, εκείνο το μακρινό, σαν σε νιώθω χαρούμενη πλάι μου, που φοβάμαι να το χάσω. Το λες ανασφάλεια; Ανασφάλεια το λες; Και θαρρείς πως με νοιάζει εμένα πιότερο το όνομα τού φόβου μου, από τον φόβο μου τον ίδιο; Τι κι αν δεν τα ξέρω όπως κι εσύ τα πράγματα; Για πιο λόγο να νοιάζομαι πέρα από κείνα που νοιώθω βαθιά μου; Και εγώ επιμένω ότι δε υπάρχει χωράφι έξω από σώμα σου που να μπορεί να θρέψει όμοιο συναίσθημα μέσα μου και πες το εσύ όπως  θέλεις. Εγώ θα επιμένω πως είναι η γλυκιά μυρωδιά του χνώτου σου που ταΐζει την ανθρωπιά που λες ότι έχω…

Και πού την βρήκα εγώ την καλοσύνη, μού λες; Όλη δικιά σου ήταν. Εγώ ένα άνθρωπο γνώρισα μόνο και είμαι σίγουρος, εδώ που τα λέμε αγκαλιά στο κρεβάτι επάνω, πως μία γυναίκα ή ένας άντρας μπορεί να κάνει μια τέτοια διαφορά. Μπορεί. Να κάνει κάποιον καλό ή κακό ε; Μπορεί. Δεν μπορεί;

Ο έρωτας λες; Ίσως. Εντάξει… Αυτό, εντάξει θα συμφωνήσω μαζί σου και ας μπερδεύομαι κομμάτι με σένα και ας δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω εκείνα που άλλοι καταλαβαίνουν ευκολότερα…

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

Το πείραμα



Ας ξεκινήσουμε με τα αυτονόητα. Για να πραγματοποιηθεί ένα πείραμα χρειάζονται τρία πράγματα. Πρώτα από όλα η μονομερής βούληση η οποία και ασφαλώς δεν είναι πάντοτε ύποπτη. Δεύτερον ο επιστήμων ως υποκείμενο και τρίτον το ζώον, ή άλλως το ‘’αντικείμενο’’ με την μεταφορική και την πραγματική έννοια εφ’ όσον δεν συμπράττει.
Συνεννοηθήκαμε;

Χαίρομαι.

Θα μπορούσε το άρθρο να κλείσει εδώ μια και ο σκοπός του ήταν αυτός. Να πει δηλαδή πως η Ελλάδα είναι το όλον ή το μέρος ενός ιταμού Νότιου πειράματος, μια και στην χώρα μας εφαρμόζονται όλα τα ευφάνταστα σενάρια σαδομαζοχιστικής πρακτικής σε παγκόσμια πρώτη. Αν πετύχουν τα σενάρια αυτά …στον πλέον ‘’ανθεκτικό’’ λαό, τότε θα κάνουν και τους άλλους λαούς …ομοίως ανθεκτικούς ώστε να πετύχουν και σε αυτούς…

Ο σημερινός τρόπος είναι ένας. Το φόβητρο της καταραμένης της δόσης. Εδώ όμως υπάρχει θέμα με την απαραίτητη αληθοφάνεια του εγχειρήματος –η οποία σθεναρώς αποζητάται ως άλλοθι-, διότι είναι κάποια πράγματα τόσο απλά, που δεν είναι δυνατόν να καταπωθούν μια κι έξω, ούτε ως φαρμακευτική κάψουλα απολύτου ανάγκης, αλλά ούτε και ως χρυσαφένια προσφορά δαφνοστεφάνωτου ευεργέτου.

Ο λόγος για την τιτάνια μάχη τής συμφωνίας των ‘’δημόσιων υπαλλήλων’’ μας με την τρόικα. Την συγκυβέρνηση εννοώ. Ο λόγος λοιπόν, για την μεγάλη εμποροπανήγυρη τής διαπόμπευσης του κοινού νου. Ο λόγος επανέρχομαι, για το έγχρωμο φλέμα στα μούτρα όλων ημών από τους εγχώριους και ξένους δυνάστες.

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Το ορατό μέλλον

Ποτέ δεν υπήρξαν συμβαλλόμενα μέρη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη τής γης όπου το συμφέρον δεν ήταν αντιδιαστελλόμενο. Ακόμα και σε εκείνους τους συνεταιρισμούς όπου ο ένας παρήγε είδος και ο άλλος διέθετε στην αγορά εμπόρευμα που και, κατά γενική ομολογία ήταν και οι δύο ...από την ίδια πλευρά του ποταμού, ακόμα και τότε υπήρχε, ελλόχευε, η σχέση ‘’τιμή αγοράς’’- τιμή πώλησης και άρα, ναι μεν κοινό όφελος αλλά και συμφέρον ξεχωριστό.
Η παροιμία λέει, πως όταν μία παρανομία γίνεται από όλους καταντά νομιμότητα και βεβαίως δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για ηθική στους συνδαιτυμόνες ενός οίκου ανοχής την ώρα της μεγάλης ...‘’αιχμής’’. Αναφέρω το παράδειγμα αυτό διότι όλοι μοιάζουμε προϊδεασμένοι τόσο στην αναγκαιότητα της μάχης, όσο και στην ύπαρξή της. Εθισμένοι στο ψεύδος το οποίο και αποδεχθήκαμε ως θεμιτό στα πλαίσια μιας γενικευμένης αναμέτρησης, βολικοί στην κοροϊδία που βαφτίσαμε εξυπνάδα, ώριμοι στην απάτη και τέλος δεκτικοί στο ‘’νόμιμο’’ τής επιβολής του ισχυρού, που είναι και το χειρότερο όλων.
Αποδεχθήκαμε το μεγάλο σχέδιο, αρνούμενοι της σθεναρής παρουσίας μας στον δρόμο. Το αποδεχθήκαμε κυρίως μέσα από τις κυβερνήσεις που συνεχώς επιλέγουμε. Τι στην ευχή πόσες φορές μπορεί κάποιος να κοροϊδέψει κάποιον με τα ίδια κόλπα, μετα ίδια επιχειρήματα. Πόσες; Πολλές μάλλον, αν αυτός ο κάποιος ...είναι Έλληνας!

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

Το μεγάλο μας τσίρκο


Περάστε κόσμε. Περάστε…

Απόψε όλοι οι υποψήφιοι της δημαρχίας, θα σας μιλήσουν με λόγια απλά, με εκείνα τής καρδιάς τους. Θα προσπαθήσουν να σας πείσουν για τις προθέσεις τους τις αγαστές. Μπορεί και να κλάψουν. Περάστε να δείτε τα δάκρυά τους. Περάστε… Ο μεγάλος μας θίασος περιφέρεται κάθε τέσσερα χρόνια με το ίδιο το έργο αλλά με άλλους πρωταγωνιστές. Με άλλους ηθοποιούς σε άλλα λόγια. Μην το χάσετε!

Επάνω στην σκηνή, ο σκηνοθέτης, τους προτίμησε εφέτος, όλους κυρίους με όψεις γλυκές, ενδεδυμένους άψογα την γνώση τής ορθής διαχείρισης των πραγμάτων, την ιδέα τής μεγαλειώδους αναστροφής των δεινών που πλήττουν δημότες και όχι μόνο. Για πρώτη φορά! Όλες τις προηγούμενες …ομολογούσαν πως μπορεί και να έκαναν λάθος πως μπορεί και να μην τα ήξεραν καλά!

Καμία υποκρισία κύριοι, καμία δόλια σκέψη κυρίες. Καμία εξάρτηση από την διαφθορά που ζέχνει πνευματική και ηθική κατάπτωση. Καμία, διότι βεβαίως και το να είναι κανείς ομοφυλόφιλος δεν συνιστά μομφή, όνειδος ή οτιδήποτε άλλο, αλλά η διαχείριση της προτίμησής του από τον ίδιο ή από άλλους με τρόπο στρεβλό, ενέχει ομολογουμένως ‘’πτώση’’. Αυτά όμως είναι γραφές λεπτές, όμοιες εκείνων των συμβολαίων και αδυνατούν να μας αγγίξουν...