Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Περί ιδέας του λόγου, ο λόγος…


Περί αυτού λοιπόν και περί της ισχυράς οξυμώρου αντιλήψεως της ευθύτητας και ειλικρινείας ...ο λόγος φυσικά.


Όταν επί τη υποθέσει ένα κόμμα νομίμως εκλεγμένο υφίσταται ήττα και μάλιστα οικτράν, αναλογίζεται πρωτίστως το εκπεφρασμένο του λάθος, το οποίον δεν έγκειται τόσο στη τυχαία διάφορο γνώμη των πολιτών αλλά σε αυτή καθ’ αυτή την ιδέα του.



Ο κάθε πολιτικός συνασπισμός –κόμμα- οφείλει συνέπεια στις αρχές, τις εκ των προτέρων δεδηλωμένων του, καθώς και πιστή τήρηση αυτών (εάν θέλει να να το διακρίνει η διαφανής ακεραιότης και συνεκδοχικά η ειλικρινεια)

Οφείλει κατά δεύτερο λόγο, να θεωρεί την αποδοκιμασία αυτού με οποιονδήποτε τρόπο, αποδοκιμασία των ιδεών του και ουχί κάποιων άτυχων ενεργειών του ηγέτου, ή μέρους των στελεχών του και ως αύτη θα πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Αλλαγή της πορείας, ανασύνταξη ιδεών σημαίνει εμφανώς μπουρδούκλωμα. Πονηριά, αναδίπλωση και όχι προς όφελος του λαού αλλά καθαρά, πεντακάθαρα προς όφελος τούτου. (ποίος ώριμος άνδρας, ανασυντάσσει τα πιστεύω του στο γέρμα της ηλικίας του; Εκείνος ο οποίος επιθυμεί την πλεύση με το ρεύμα και η ανασύνταξη επ’ ουδενί σημαίνει ‘’πιστεύω’’, σημαίνει απλά δήλωση! –και μάλιστα προς ίδια οφέλη-.)

Το κάθε κόμμα υπηρετεί τον λαό. Ετούτο θεωρείται εκ των ουκ άνευ.

Η ιδέα του λόγου του, η ιδεολογία του είναι και ο μπούσουλας, η πυξίδα τού πολίτη, του ψηφοφόρου δηλαδή ή άλλως του ακόλουθου της πρότασης.

Οι πολίτες δικαιούνται και την αλλαγή της γνώμης και της όποιας αναδιπλώσεως καθόσον τυγχάνουν ελεύθεροι να ασπασθούν την κάθε ιδέα. –το εάν ορθώς πράττουν είναι μια άλλη ιστορία-.

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Κουβέντες μονάχες 5

Και τώρα, εσύ μου λες την ώρα που σε ερωτεύομαι τόσο πολύ ότι δεν υπάρχει πιο εγωιστικό πράγμα από τον έρωτα. Μα είναι δυνατόν να πιστέψω ότι με τον έρωτα στέλνω μέσα από χιλιάδες καθρεφτάκια τον εαυτό μου στον έξω κόσμο; Σε ρωτάω τώρα που χαίρομαι την ομορφιά χειλιών σου. Πες μου.

Επιμένεις!
Επιμένεις να λες ότι έρωτας δεν είναι τίποτα άλλο από την απόλαυση της εικόνας του εαυτού μου στο πρόσωπο το δικό σου. Μα τον Θεό με μπερδεύεις.

Με μπερδεύεις γιατί εγώ ακούω μονάχα τους χτύπους της καρδιάς σου όπως νανουρίζομαι ξαπλωμένος στην κοιλιά σου επάνω και είμαι σίγουρος ότι ερωτεύομαι κάθε ίντσα του κορμιού σου, είμαι σίγουρος ότι λατρεύω όμοια και τα καλά και τα κακά σου, γιατί εδώ που τα λέμε έχω διακρίνει και κάποια τέτοια, μα ειλικρινά δεν έχω σταθεί λεπτό επάνω τους. Αλήθεια στο λέω… 

Μμμ έτσι μάλιστα μέσα από ετούτο το φιλί μπορώ να ομολογήσω τα πάντα. 

Μπορώ να δεχθώ ότι είμαι ο πιο εγωιστής άνθρωπος του κόσμου, μπορώ να υπογράψω ότι λατρεύω τις καλοσύνες μου στην ιδέα που σε έχω βοηθήσει να πλάσεις για εμένα. 

Όχι, όχι δεν ήμουν καθόλου υστερόβουλος, αν λέω σωστά τη λέξη, καθόλου δεν ήμουν μα τον άγιο. Άνθρωπος ήμουν με ανάγκες μεγαλύτερες ίσως από εκείνες που γνώριζα. Και μεταξύ μας ποιος γνωρίζει τις βαθιές του ανάγκες; Εγώ δηλαδή δεν ξέρω κανένα. 

Λοιπόν τώρα που χαίρομαι τόσο, μπορώ να σου ομολογήσω ότι δεν μπορώ να ζήσω μακριά σου. Ναι το ομολογώ! 

Το ομολογώ και δεν θα συμφωνήσω καθόλου με όλα εκείνα που επιμένεις να λες, ότι τάχα φοβάμαι μήπως και δεν καταφέρω να βρω τον εαυτό που θέλω να έχω στο πρόσωπο κάποιας άλλης. Καθόλου δεν νοιάζομαι για αυτό… 

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Εφιάλτες…

Και μη φανταστείτε πως κάποιοι επειδή δεν διαφωνούν μαζί σας ότι συμφωνούν. Ποτέ μην πιστέψετε ότι νιώθουν ομοίως αδικημένοι.

Υποκρίνονται!

Υποκρίνονται και το κάνουν επειδή βαριούνται ή δεν θέλουν την ευθεία αντιπαράθεση και την ταραχή, της ήδη διαμορφωμένης ιδέας που στέκει ως έλος στο υπόλοιπο του νου τους.

Ποτέ μην λυπηθείτε για δαύτους. Ποτέ.

Υπάρχουν άνθρωποι που κανείς δεν κατάφερε να τους κάνει δούλους γιατί γεννήθηκαν έτσι. Βολικοί, με την αγάπη της μέρας, της ώρας, της στιγμής.

Ποτέ μην δώσετε άλλη ματιά σε όλους αυτούς. Δεν τους αξίζει.

Το ψίχουλο του δυνάστη ήταν πάντα ότι το καλύτερο, η γαλάζια πνοή του ανέμου στην κοντή θωριά τους. Το φίλιο κτύπημα στην πλάτη ομοίως, αρκεί να ήταν κάποιου αφεντικού του καρότο, το δόλωμα ή η πονηριά. Η κούφια υπόσχεση…

Κολαούζοι όλοι τους σκυφτοί καμαρότοι ενός συστήματος που τους έχει ανάγκη απόλυτη, γιατί επάνω τους χτίζει ιδέες και τρυπώνει μαύρες ψυχές στις επαναστάσεις μέσα.

Φυτρώνουν σε κάθε γη, σε κάθε χωράφι, σαν το ζιζάνιο μιλώντας τις μιλιές των άλλων συμφερόντων για ένα κομμάτι ψωμί.

Σκουλήκια που κινούνται σαν χέλια παίρνοντας τα μέρη όλων. Πονηρά υποκείμενα που τα βρίσκει κανείς και στον ήλιο και στην βροχή. Και στο οδόφραγμα αλλά και στο γραφείο το δεύτερο. Εκείνο της ασφαλείας, ξέρετε οι παλιοί…

Στον εχθρό πρέπει τιμή. Έχει την απέναντι ξεκάθαρη θέση του.

Στο γλύφτη το μόνο που χρειάζεται είναι απαξία.

Στην υστερόβουλη σκέψη, κλωτσιά ομοίως και στο κώλο του χαφιέ που κλάνει σαν τον πούστη. Με το βλέμμα κρυφά φανερό στην γωνιά.

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Τα δικαιώματα των ετεροφύλων



Φωνή γλυκιά, ένδυμα γυναικείο και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του εαυτού ορατό, τεκμηριωμένο και αναφαίρετο.

Η ουσία του θέματος πλέον ή το μπαλάκι εάν προτιμάτε, έχει αλλάξει γήπεδο. Το θέμα δεν είναι πια εάν η κοινωνία σε θεσμικό πλαίσιο αποδέχεται το ομοφυλοφιλικό ρεύμα ή όχι. Περί αυτού η ετυμηγορία έχει ήδη παρθεί με τρόπο απόλυτο. 

Αποδέχεται, επικροτώντας ή όχι. Πάντως αποδέχεται. Άλλωστε η παρουσία των ομοφυλοφίλων στα μέσα ενημέρωσης είναι εμφανής ιδίως στα προγράμματα που εκπέμπουν τις μεσημεριανές ώρες και εάν θα θέλαμε  συμπαθητικά να αστειευτούμε, θα ομιλούσαμε περί απόβασης…

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι τόσο το θεσμικό πλαίσιο όπου οι άνθρωποι χαίρουν της απόλυτης ελευθερίας παρουσίας και έκφρασης (και πολύ καλά κάνουν) αλλά το κατά πόσο η κοινωνία είναι έτοιμη για τις υπερβάσεις εκείνες που επιδιώκονται να περάσουν ως ιδέες.

Υπέρβαση, δεν θεωρείται η αποδοχή στην παρέα όλων μας δύο οι περισσότερων ανθρώπων διαφορετικής σεξουαλικής αντίληψης αυτό είναι εκ των ουκ άνευ αποδεκτό, αλλά για παράδειγμα η επικρότηση της περιβολής τους με γυναικεία ρούχα.

Περί Κονσίτα ο λόγος. (εάν γράφω σωστά το όνομα)

Θα μπορούσε η κοπέλα, ο άνδρας (ας κρατήσει τον τίτλο που προτιμάει) να ήταν άριστος καλλιτέχνης, εξαιρετικός χαρακτήρας, καλός Χριστιανός (καλύτερος από πολλούς) να άξιζε το βραβείο, επικροτώ, όμως οφείλω να διακηρύξω και το δικό μου δικαίωμα ομολογώντας το κακόγουστο της εμφάνισης. Περι ορέξεως κτλ…

Γνωρίζω λοιπόν -και αυτό είναι το καίριο σημείο που πρέπει να θιγεί- ότι από πολλούς πλέον κινδυνεύω να θεωρηθώ ως οπισθοδρομικός, σκοταδιστής, ομοφοβικός, άνθρωπος παρωχημένης αντίληψης μέχρι και φασίστας.

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

Φαντασία: Η διαχρονική φίλη των ιδεασμένων.



Πίσω από την εμπρός πλευρά κάθε ατόμου ζει και βασιλεύει ένας δεύτερος εαυτός, ο εαυτός εκείνος που αποκαλύπτεται μονάχα στην ησυχία και την γνήσια κατά μόνας (αρχικά) περισυλλογή. 

Έρχεται λοιπόν ήρεμα αυτόκλητα να κατευνάσει ή να ερεθίσει ιδέες υπάρχουσες, σκέψεις παράλογες ή λογικές και να ξεχειλώσει προς όφελος του υποκειμένου την επιθυμητή κατάσταση, εμφανίζοντας τον άξιο εαυτό μας ως πρωταγωνιστή στο πεδίο μιας μάχης ή πρωτοπόρο σε κρεβάτι περίεργο. Δυνάστη της προϊσταμένης του για παράδειγμα, η υποτακτικό της γραμματέως του. Ίσως και άρχοντα του κόσμου, τύραννο ή γλυκό ηγεμόνα. Μπορεί  και πολλά περισσότερα, μια και ο χρόνος διάρκειας του γεγονότος έχει τη δυνατότητα να αντέχει από ελάχιστα λεπτά έως πολλά περισσότερα, καθόσον επιλογές του μυαλού έχουν απεριόριστη τη δυνατότητα να εναλάσσονται.

Σε κάθε περίπτωση η ενεργοποίηση του μηχανισμού ενέχει μια ικανότητα η οποία ανάλογα με την προίκα της μπορεί να ταξιδεύει… ''Είναι γλυκό να αφήνεις να σε οδηγεί η φαντασία'' είχε πει ο Προύστ και δεν είχε καθόλου άδικο.

Μέσα από την διαδικασία της μεταφοράς ο δεύτερος, ο αξιαγάπητος εαυτός μας και, καταφέρνει να μας αποζημιώσει για όλα εκείνα που δεν είμαστε αλλά και να μας κάνει να δούμε τον κόσμο από το αποτέλεσμα του υποτιθέμενου γεγονότος.