Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Θα πάρετε λίγο διχασμό;


Η ιστορία αδυνατεί να σταθεί στο ύψος της και να διδάξει. Η αδυναμία της βεβαίως αυτή δεν έγκειται τόσο σε εκείνη -μια και η ίδια είναι μία έννοια αφηρημένη-, όσο σε εμάς τους ίδιους οι οποίοι την χρησιμοποιούμε κάθε φορά για να εξυπηρετήσουμε-αποδείξουμε δικούς μας σκοπούς-ιδέες.

Κάποτε εξαίρουμε μέσω αυτής το ήθος του λαού μας, κάποτε την ανδρεία μας και άλλοτε θυμίζουμε στους υπόλοιπους τα δεινά της ασυνεννοησίας μας. Αναφέρω στους υπόλοιπους διότι εμείς ως μονάδες …ασφαλώς και γνωρίζουμε κατέχοντες ήδη θέση περί της άριστης γνώμης.

Ως λαός αντιδρούμε γενικώς, πιθανόν και για την αντίδραση. Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά μας να εξωθούμε το θέμα στα όρια καθώς αρνούμαστε να δεχθούμε το ενδεχόμενο του λάθους μας και για αυτό δεν φταίμε εμείς αλλά η πολυπλοκότητα της αλήθειας και το πλήθος των αλληλοσυγκρουόμενων επιχειρημάτων, τα οποία πλειστάκις σοφιστούν και βρίσκουν θέση περίοπτη στο ξυπνητό νου μας (σοφιστεία= η μέθοδος απόδειξης ενός θεωρήματος, μιας θέσης,  με επιχειρήματα αληθοφανή. Όχι αληθινά)

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Μικροί φαύλοι κύκλοι.


Το όραμα, ο στόχος, η προσπάθεια, η επιτυχία, ευκλεής αποδοχή και έπειτα τι;

Η διαχείριση της χαράς είναι πολύ σπουδαίο πράγμα και δύσκολο. Ο ίσος καταμερισμός των εξαιρετικών συναισθημάτων που μεθούν, στα σωστά σημεία, επίσης κάτι ανάλογο.

Η χαρά ακολουθείται από τη λύπη. Η άνοδος από την πτώση και αντιστρόφως βεβαίως.

Η επίτευξη –ενός στόχου- δεν είναι παρά μόνον η αρχή. Δεν είναι το τέλος –το αίσιο- όπως εσφαλμένα θεωρείται. Είναι η αρχή ή έστω μία κουκίδα στην μέση της περιφέρειας του κύκλου που διαγράψει τη καμπύλη γραμμή του από την στιγμή της απόφασης. Από την ώρα της στοχοθεσίας.

Το μετέπειτα συναίσθημα, η ανάπαυση, εγκυμονεί. Φέρει εκτός από δάφνες και αγωνία. Η διατήρηση της φήμης, του οφέλους, της χαράς της πρώτης επιτυχίας, όλα συνθέτουν το σκηνικό της επόμενης ή της μεθεπόμενης μέρας.

Όλα συνηγορούν, όλα παλεύουν ορίζοντας πως ο όταν ο κύκλος επιτέλους κλείσει θα βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο από όπου ξεκινήσαμε. Όμοιοι μέσα στους εαυτούς μας ακόμα να ζητάμε, να αναζητάμε (σε μία καλή περίπτωση) ή να αναρωτιόμαστε. Να κάνουμε τις προσθέσεις και η σούμα να διαφέρει από κόπους, από θυσίες  και από όλα εκείνα που αρχικά υποσχόταν το εγχείρημα (στην πίσω του όψη). Διότι στο τέλος αυτή πρωτοστατεί.   Το έσχατο υπόλοιπο που στέκει όπισθεν της υποδιαστολής.  Ο λόγος των πάντων και η διαχρονική τους αξία. Το λαμπρό ρεζουμέ.

Η γνώση! Το μόνο και άξιο κέρδος.

Παιχνίδι για το παιχνίδι λοιπόν; (μια και το –ουσιώδες- κέρδος ποτέ δεν είναι  εμφανές.) Θα έλεγα πως όχι.

Παιχνίδι για την ευμενή αντιμετώπιση των έντιμων συναισθημάτων και ας προκύψει εκείνο που είναι να προκύψει.

Αγώνας για την πειθώ ενός εαυτού που καλεί παρακαλώντας εαυτόν.

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Περί ουσίας και πίστεως.


Η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται η ωριμότητα σε όλο της το μεγαλείο καθώς επίσης και η καλύτερη των διαθέσεων ώστε να καταφέρει να εισέλθει κάποιος στα ευαίσθητα θέματα της πίστης καθώς κινδυνεύει από την πρώτη ατυχή λέξη να παραβιάσει το …άσυλο.

Δεν είναι καθόλου περίεργη η παρουσία της δυστυχούς εμπάθειας όσο και της περήφανης ιδεοληψίας πάντων των πλευρών περί της μίας και μόνης ορθής γνώσης. Δυστυχώς. Και αυτό αποδεικνύει πρωτίστως φανατισμό.

Ο κάθε ένας γνωρίζει από πρώτο χέρι όλα εκείνα που διδάχθηκε, που έμαθε, που αποκόμισε από τη μέχρι τώρα πορεία του στη ζωή, πράγματα κατασταλαγμένα και αδιαπραγμάτευτα. Και πάλι δυστυχώς, διότι ουδείς παντογνώστης. Σας θυμίζω το ‘’γηράσκω αεί διδασκόμενος’’ και η διδαχή αυτή δεν έχει να κάνει μόνο με την αληθή πλευρά των γεγονότων αλλά και με τα αντιδρώντα επιχειρήματα. Σωστά ή λαθεμένα. Όλα πρέπει να ακούονται.

Σε άλλη περίπτωση, η από εδώ πλευρά ή η από εκεί, μπορεί να φωνάζει, να ωρύεται εν μέσω των ατράνταχτων επιχειρημάτων της, να δυστυχεί, να λυπάται, να χαίρεται και τέλος να ηρεμεί απαυδισμένη δίχως να έχει καταφέρει το παραμικρό έναντι της οιασδήποτε άλλης.

Δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Είναι ανθρώπινη συνταγή ο θρησκευτικός φανατισμός από όπου και να προέρχεται και θαρρώ πως παίρνει τεράστιες διαστάσεις διότι αφορά όλους μια και όλοι έχουμε γνώμη και ενδεχομένως και σιγουριά.

Οπωσδήποτε όμως χρειάζεται μία ελευθερότερη ματιά καθόσον πάντοτε χρόνος υπάρχει και για μετάνοια αλλά και για αναδίπλωση.

Καταλαβαίνουμε (αποστασιοποιούμενοι των οικείων) ότι στην πράξη βεβαίως, ουδείς δύναται να κομπάζει περί της κατοχής της μίας αλήθειας την ίδια ώρα που όλες ανεξαιρέτως οι πίστεις έχουν να επιδείξουν αδιάσειστες αποδείξεις περί της μοναδικότητας τους. Θαύματα χειροπιαστά που υπερβαίνουν των λόγων.

Αρκεί προς τεκμηρίωση τούτου να ανατρέξει κάποιος στο διαδίκτυο (ή προς αναζήτηση προσωπικών μαρτυριών εάν έχει τη δυνατότητα να το πράξει εις τους ανά των κόσμο πιστούς) για να ακούσει ιδίοις ωσί μοναδικές φυσικές υπερβάσεις. Θαύματα στους Μουσουλμάνους, στους Ινδουιστές, στους Χριστιανούς και ακόμα στη θρησκεία Βουντούν (Όχι Βουντού. Η οποία είναι και η πλέον παρεξηγημένη).

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

Αλήθειες με γεύση πικρή.


Η όποια κατηγορία-κριτική δίχως τον πρότερο καταλογισμό της οικείας ευθύνης θα μπορούσε εκτός από εμπαθής να χαρακτηρισθεί και δολία.

Όλοι εμείς που δίχως σταματημό καταφερόμασταν εκτοξεύοντας μύδρους σε όλους εκείνους που έκαναν την χώρα μας προτεκτοράτο θα πρέπει να ομολογήσουμε και την άλλη πλευρά του νομίσματος εάν επιθυμούμε να λεγόμαστε αμερόληπτοι.

Πίσω λοιπόν από όλα τα άδικα και όλα τα απωθημένα των ξενόφερτων ηγεμονίσκων, των ύπατων συμβούλων-διοικητών που στρογγυλοκάθισαν στους περίοπτους θώκους μας υπήρχαν και κάποια μελανά σημεία δικά μας.

Είχαμε φροντίσει να φτιάξουμε -μεταξύ όλων των άλλων- ένα σύστημα ανάξιων αξιών και το είχαμε σπρώξει όλο μέσα στη σιγουριά του απυρόβλητου. Χρησιμοποιώ το ρήμα ‘’είχαμε’’ και όχι ‘’είχαν’’ διότι η πλειοψηφία ημών συντηρούσε με την ψήφο της και με πολλούς άλλους τρόπους, το εκάστοτε καθεστώς. Ουδείς αμέτοχος έστω και των ελάχιστων ευθυνών 1.

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

Η αξία των μεταξύ μας διαφορών.


Όλη αυτή διαφορετικότητα η οποία μας χαρακτηρίζει, είναι εκείνη η οποία μας ενώνει κάνοντας όλους εμάς ξεχωριστούς στο κύκλο ενός συνόλου. Είναι πράγματι άξιο να βλέπει κανείς αλλιώτικους ανθρώπους να επιμένουν σωστά εκεί που άλλοι λένε λάθος την ώρα κατά την οποία ουσαστικά δεν υπάρχει γενικώς σφάλμα.

Όλο αυτό λοιπόν πανηγύρι της πολυφωνίας, μας κάνει να ξεχωρίζουμε από την αγέλη. Μας κάνει τόσο όμορφα διάφορους και τόσο αξιοπρόσεκτους που καταφέρνουμε χιλιάδες χρόνια τώρα να πολεμάμε ουσιαστικά την ανία. 


Όλο αυτό το μεσοδιάστημα της ατελείωτης νύχτας όπως έλεγε -κάπως αλλιώς- ο Καζαντζάκης που ονομάζουμε ζωή, μας επιφυλάσσει μύριες ομορφιές αρκεί να σταθούμε ικανοί να τις αναγνωρίσουμε. 

Αρκεί να κατακτήσουμε τον τρόπο να σταθούμε εμπρός τους έννοες, θαρρετοί με τη διάθεση της πλήρους θέλησης αρχικά και της γνώσης κάπως αργότερα. Πλήρεις συνείδησης.

Γενικώς τίποτα δεν πάει τόσο στραβά, όσο νομίζουμε. 

Όπως ο στραβός γιαλός, ομοίως και το πρόβλημα που μένει απροσανατόλιστο σχετίζεται άμεσα με τη δική μας πορεία. Χρειάζεται έξω από τόλμη και αλλιώτικη γωνία θέασης. Σωστότερο αρμένισμα. 

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Ένας λαός ενωμένος.



Περνάει σίγουρα στη σφαίρα της καλής φαντασίας και κάνει το νου να απολαμβάνει το όνειρο κοιτώντας όλα εκείνα που θα μπορούσαμε να καταφέρουμε ως έθνος μονιασμένο σε μία γροθιά. 


Ομονοούντες στο όραμα ενός ηγέτη με σθένος με σωστή κρίση και άδολες τακτικές θα είχαμε τη δύναμη να στήσουμε ένα τρελό πανηγύρι σε όλους εκείνους που μας κατηγορούν χλευάζοντας συλλήβδην τα χαρακτηριστικά μας. 

Είμαι σίγουρος ότι η θέληση για δράση η οποία υπάρχει θα νοιώσει έτοιμη στο όνομα το πρώτου στόχου και όπως στα κύπελλα των γηπέδων έτσι και στις ιδέες θα βγούμε στους δρόμους διακηρύσσοντας σε ολόκληρη την Ευρώπη πρωτίστως το πώς οι δούλοι γίνονται Έλληνες. 

Υπάρχει η οργή, το προσάναμμα που λένε. Υπάρχει σωρευμένη πίσω από κάθε απαξίωση που μας έχει προσφερθεί δικαίως ή αδίκως αλλά σε κάθε περίπτωση με τρόπο ιταμό και αυτό δεν ξεχνιέται.