Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Σχέση-Γάμος-Σεξ. (Μέρος Πρώτο)

Υπάρχει στη μέση ένα συμβόλαιο. Περί αυτού δεν υπάρχει αμφιβολία. Υπάρχει από τη πρώτη στιγμή της γνωριμίας. Άφατο. Υπάρχει  χωμένο βαθιά στο μυαλό του καθενός μας ακόμα και εάν δεν το συνειδητοποιούμε. 

Σε γνωρίζω, μου αρέσεις, ελπίζω να δεχθείς να με εξυπηρετείς όπως άλλωστε και εγώ ελπίζω να δεχθώ-καταφέρω να εξυπηρετώ εσένα.

Δεν ξέρω εάν η λέξη ‘’εξυπηρέτηση’’ είναι εκείνη που θα κάνει πολλούς να διαφωνήσουν ενοχλούμενοι ή ο πεζός τρόπος προσέγγισης του θέματος ευθύς εξ΄αρχής. 

Για την πρώτη περίπτωση θα ήμουν πρόθυμος να αντικαταστήσω το λήμμα ‘’εξυπηρέτηση’’ με το άλλο το περισσότερο αποδεκτό ‘’κάλυψη’’. Στο να καλύπτει δηλαδή κανείς τις ανάγκες του άλλου στον γάμο ή στην σχέση η οποία κάλυψη μάλλον είναι σκοπός, αποτέλεσμα (αγαστής συνεργασίας-συμπόρευσης), στόχος ευκλεής.

Για τον δεύτερο θα εμμείνω, μια και είμαστε μεγάλοι και άρα θεωρώ ότι μπορούμε να δούμε το θέμα πέρα από στρογγυλεύσεις, ωραιοποιήσεις, και όμορφες ρομαντικές διαθέσεις.

Στην πρώτη περίπτωση, παίζουμε με τις λέξεις όπως θα έχετε καταλάβει την ώρα που η ουσία είναι αλλού και όχι στο εάν εξυπηρετώ ή καλύπτω (με διάθεση εξαιρετική ή όχι, αν και πολλά θα μπορούσε να σημαίνει...)

Στη δεύτερη, αποζητούμε το ακέραιο νόημα της σχέσης-σύμβασης.

·     Νοιώθω ότι είμαι κάποιος/α στα μάτια σου.
·     Αρέσκομαι στον τρόπο με κοιτάς-αποδέχεσαι.
·     Από εσένα παίρνω τον εαυτό που θα ήθελα να έχω.
·     Προτίθεμαι να δημιουργώ τις προϋποθέσεις εκείνες ώστε να συνεχίσεις να μου δίνεις.
         (ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι μακρύς και ίσως πονετικός)

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Η διαχρονικότητα των αναγκών



Τι είναι άραγε εκείνο που θα μπορούσε να μας πείσει ότι οι ζωές που ζούμε σήμερα ή ότι η πορεία μας έχει αλλάξει από τον Μεσαίωνα έως τώρα;

Η γνώση των δυσκολιών παρελθόντων ετών; Η ιδέα ότι σήμερα αποδεχόμεθα πιο ευγενείς* ιδέες, τα κινητά τηλέφωνα ή η απουσία της λάσπης από τους δρόμους; Τα αυτοκίνητα ή η άνεση του καναπέ;

Τίποτα από όλα αυτά εάν αναλογισθούμε ότι το εκάστοτε μέτρο τίθεται σύμφωνα με τα όρια της εποχής. Ως όριο εννοώ εκείνο της γνώσης.

Σήμερα γνωρίζοντες τα καθημερινά, ιστάμεθα περιχαρείς έχοντες όλα εκείνα που θεωρούμε αρκετά. Είναι όμως αρκετά; Είναι πολλά ή είναι ακόμα λίγα;

Το 1980 είμαστε ευχαριστημένοι από τα υλικά αγαθά που κατείχαμε; (όσοι ζούσαμε τότε γνωρίζουμε). Είμαστε απολύτως χαρούμενοι. Τα αυτοκίνητα -για παράδειγμα- κάλυπταν τις ανάγκες μας; Ασφαλώς (χωρίς παράθυρα ηλεκτρικά και χωρίς κλιματισμό -...Θεέ μου πώς ζούσαμε;-
Θεωρούσαμε κάποιοι νεώτεροι, αλλά και μεγαλύτεροι, κάποια από εκείνα της εποχής όνειρα άπιαστα και τυχερούς όσους τα κατείχαν και τα οδηγούσαν καμαρώνοντας; Ασφαλώς. (αναφέρω πεζά παραδείγματα ώστε να γίνομαι απολύτως κατανοητός)

Σήμερα ποιος θα ήταν χαρούμενος με το αυτοκίνητο-όνειρο της εποχής εκείνης; Κανείς ασφαλώς.

Σήμερα άραγε υπάρχουν αυτοκίνητα που ονειρευόμαστε, ή κάποια άλλα τελευταίας τεχνολογίας δημιουργήματα; Ασφαλώς και υπάρχουν. Θεωρείτε λοιπόν ότι κάτι άλλαξε από το 1980 μέχρι σήμερα που έχει σχέση με αυτά που επιθυμούμε;

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

Ιστορίες για ήμερους



Δεν είναι τυχαίο ότι η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων αποδεχόταν και συντηρούσε ανέκαθεν τις πατρώες αξίες. 

Εκείνες τις πρακτικές των παλαιών διδασκάλων που τραβούσαν αυτί που βαρούσαν με βέργα και έχωναν μούτρα για τιμωρία στον τοίχο (οι παλαιότεροι ενθυμούνται).

Εκείνες τις δοκίμως* αρεστές που ομιλούν σθεναρώς και αδιαπραγματεύτως περί θρησκείας πατρίδος και οικογένειας. Βασιλικό και ψαλμωδία.

Δεν μάχομαι τίποτα των ανωτέρω (βιαστικός εξηγούμαι), αλλά δικαιούμαι -ακεραίαν ευθύνην-  να ερευνώ και να τροποποιώ αναλόγως. Ας μην λησμονούμε ότι οι περισσότεροι ημών θα αριστεύαμε ως εξαιρετικοί αιρετικοί και όχι μόνο σε θέματα θρησκείας αλλά και πλείστων άλλων.

Η αίρεση δεν είναι κάτι το κακό. Είναι απλά μία διαφοροποίηση, μια επανάσταση ελαφράς ή βαρυτέρας μορφής (αναλόγως), αλλά και δικαίωμα του κάθε πολίτη. Του κάθε σκεπτόμενου πολίτη και ενδεχομένως και ηθική υποχρέωση.

Θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε στο σημείο αυτό, εάν υπάρχει ελευθερία μέσα στην απόλυτη δημοκρατία και θα ήταν ένα καλό ερώτημα με πολλές παραμέτρους, αλλά για σήμερα θα ήθελα να αναρωτηθώ εάν η ελευθερία απολαμβάνει του δημοκρατικού της εύρους όταν θίγει παγιωμένες, ντε φάκτο καταστάσεις. Όταν θίγει ταμπού θέματα βαλμένα σε κορνίζες στις ψηλές γωνιές των δωματίων.

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

Ο πυρετός της τουλίπας.


Τον 170 αιώνα μία νέα μόδα έκανε την εμφάνισή της στη Ολλανδία. Η τουλίπα.
Θεωρήθηκε κατόπιν κοινής επιλογής ως το πιο πρέπον δώρο.
Προσπαθούσαν όλοι σε κάθε επέτειο, σε κάθε γιορτή, με κάθε ευκαιρία να προσφέρουν το συγκεκριμένο είδος άνθους.
Οι τουλίπες την εποχή εκείνη, γινόταν  εισαγωγή στις κάτω χώρες, από την Τουρκία το μεγαλύτερο μέρος τους και από την Χίο.
Η συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση έκανε τους εμπόρους να τρέχουν προπληρώνοντας, προλαμβάνοντας τις παραγγελίες οι οποίες και θεωρούντο δεδομένες.
Οι πελάτες οι οποίοι έφταναν στα ανθοπωλεία πλέον δεν εύρισκαν και αναγκαζόταν να παραγγείλουν προπληρώνοντας με τη σειρά τους, το 1/10 της αξίας του εμπορεύματος (άνθους εν προκειμένω). Με τον τρόπο αυτόν ο καταστηματάρχης δεσμευόταν ότι την συγκεκριμένη ημερομηνία θα έχει το άνθος στα χέρια του ο οποίο και θα ανήκει στο τάδε αγοραστή. Προς απόδειξη της συμφωνίας υπέγραφε το σχετικό μπιλιετάκι.
Το φαινόμενο πλέον του άνθους στο ανθοδοχείο με καρτέλα ονόματος έγινε συνήθης.
Κάποιοι αγοραστές, έξυπνα σκεπτόμενοι, προσφέρθηκαν να  δώσουν το αποδεικτικό παραγγελίας (μπιλιέτο- συμβόλαιο) σε κάποιον άλλον ο οποίος και προτίθετο να προσφέρει περισσότερα πιθανώς γιατί βιαζόταν να αποκτήσει τη τουλίπα.
Ο ευφυής πωλητής λοιπόν του συμβολαίου, επήγε την επόμενη συνάπτοντας δέκα παραγγελίες πληρώνοντας το 1/10 όλων, και δυο μέρες αργότερα βάλθηκε να πουλά αποκομίζοντας ένα καλό κέρδος. 
Ένας εκ των αγοραστών σκέφθηκε ότι αφού το αγόρασα ακριβότερα θα μπορούσα ενδεχομένως να το πουλήσω και εγώ. Και πράγματι βρήκε κάποιον τρίτο που το ήθελε διακαώς και πούλησε το συμβόλαιο σε πολλαπλάσια αξία.