Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Τα ''κακά'' παιδιά.

Πιθύμησα κραιπάλη. Ξενύχτι και βόλτα στον έρημο δρόμο, με τσιγάρο. Η παλιά παρέα των όμορφων χρόνων χάθηκε. Σκόρπισε δεξιά και αριστερά. Για κάποιους κάτι γνωρίζω, για άλλους τίποτα λες και η γη άνοιξε και τους μάσησε μέχρι το κόκκαλο.

Ο ένας λέει τα έφτιαξε με μια παντρεμένη. Δύο παιδιά αυτή και άντρα τρέχα γύρευε. Κόλλησε κοντά της κι έμεινε εκεί στα χνώτα της. Στα σεντόνια της μέσα. Ούτε οικογένεια ούτε τίποτα. Ψόφησε κι ο σκύλος του. Ένα πομεράνιαν νευρικό που ποτέ μου δεν συμπάθησα. Λευκό. 
Πενήντα έξι θα είναι τώρα φίλος και θα σέρνεται από κρεβάτι σε κρεβάτι. Θα γελάει εύκολα όπως τότε και θα τις ρίχνει όλες με τον τρόπο του. Με το τσιγάρο κρεμασμένο στη δεξιά μεριά των χειλιών του. Τον είχε τον τρόπο του με τις γκόμενες. Όμορφος δεν ήταν, αλλά έκανε καλή παρέα.

Κάποιος άλλος, έγινε ‘’κάποιος’’ έμαθα. Μεγάλος. Γιατρός είπαν κάποιοι από τα παλιά που τους πέτυχα επάνω στη βιασύνη τους στο σύνταγμα. Δεν είχαν χρόνο για καφέ, αλλά χάρηκαν που με είδαν. Το μισό πόδι στο φεύγα. Στη Βούλα ο τάδε γέλασαν. Διευθυντής. Βέβαια… Μου έριξαν μια φιλική στη πλάτη. Εκείνοι οι δύο ήταν κολλητοί από παλιά. Κράτησαν τη φιλία τους. Υπάλληλος ο ένας παντρεμένος με ένα παιδί φαντάρο και γυναίκα παχιά. Με γκόμενα όμως πολύ σπέσιαλ στολισμένη με γέλια, πολύ σκαμπρόζα. Ο άλλος χωρισμένος και ξαναπαντρεμένος που τα πήγαινε πολύ καλά. Υπάλληλος κι αυτός κάπου. Πιστός. ‘’Τέτοια’’ σαν και τον άλλον δεν έκανε ή δεν ήθελε να πει.

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Η μαχητή ισχύς της όποιας απόφασης

Όσο και εάν θεωρούμε την όποια μας γνώμη ορθή, όσο και εάν παλεύουμε να εφαρμόσουμε την ισχύ της στους άλλους, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι βάσεις στις οποίες έχουμε στηριχθεί για την εδραίωσή της είναι απολύτως προσωπικές.

Κατόπιν αυτής της αποδοχής η οποία δεν μπορεί να αμφισβητηθεί* αυτομάτως η σκέψη μας μπαίνει ομοίως με όλες τις άλλες στον ντορβά προς αξιολόγηση.

Η άποψη ότι δεν υπάρχει πραγματικότητα στις διαπροσωπικές μας σχέσεις ολοένα βρίσκει και περισσότερους θιασώτες οι οποίοι ψάχνοντας υποπτεύονται ότι δεν υπάρχει (και) γενικώς πραγματικότητα, μιά και υπάρχει περίπτωση να ζούμε μία εικονική πράξη, μία υπόθεση! (Αντιλαμβάνομαι τα χαμόγελα)

Στην περίπτωση κατά την οποία καταφέρουμε και κάνουμε (προσωρινά) την υπέρβαση συμφωνώντας στο …αδιανόητο, τότε αυτομάτως όλες οι γνώμες καθίστανται θετικές, με την έννοια του ορθού. Φαντάζομαι ότι ότι είναι κατανοητό.

Η πλειοψηφούσα γνώμη λοιπόν χάνει το δικαίωμα της επιβολής  …εκτός πραξικοπήματος.

Επανέρχομαι.

Για να υπάρξει πραγματικότητα, οφείλει να είναι μία (καθώς η δεύτερη θα αναιρεί και την πρώτη). Μία λοιπόν και αληθής στις συνειδήσεις όλων ημών. Κάτι τέτοιο όμως φυσικά δεν ισχύει**. Η αποδοχή του ‘’μόνου ενός’’, δεν υποχρεώνει κανέναν να συμφωνήσει. Το μόνο κοινό έδαφος βρίσκεται πέραν του ‘’υποτιθέμενου’’, εκείνου δηλαδή που εικάζεται… Το εικαζόμενο όμως δεν μπορεί παρά να έχει υποτιθέμενη ισχύ! Σε αυτό και μόνο σε αυτό, επέρχεται συμφωνία.

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Η πολύ καλοσύνη καταντά ...εμμονή.

Βάλε ζάχαρη. Ρίξε κι ακόμα λίγη. Πάρε τώρα το γλυκό και πέταξέ το.

Το ρητό, μηδέν άγαν, (τίποτα πολύ) των αρχαίων ημών… είχε την αξία του. Δώσε θάρρος στο χωριάτη… Παροιμία με τη δική της αξία.

Επί της ουσίας λοιπόν.

Η πολύ καλοσύνη δεν εκλαμβάνεται ως τέτοια. Θεωρείται με μεγάλη επιείκεια να πω, ανάγκη. Δεν θα πω ‘’βλακεία’’, γιατί τέτοια δεν είναι, αλλά θα επιμείνω προσθέτοντας μία ακόμα λέξη σε εκείνη της ανάγκης. Εξάρτηση.

Ο ευεργετημένος ως άλλος αγνώμων –ισχυρός του είδους- θεωρεί ότι εκείνος που του προσφέρει, τελικά ...υποχρεούται. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς (και δυστυχώς μπορεί να έχει δίκιο).

Μέγα το λάθος και ανήκει ολόκληρο σε εκείνον που ευεργετεί δίχως να καταφέρνει να τιθασεύσει την ανεπάρκειά του σε αίσθημα. ‘’Δίνω, άρα πρέπει να πάρω κι όταν δεν παίρνω, δίνω ακόμα περισσότερο ελπίζοντας…’’

Η ευγενής διάθεση με την πάροδο του χρόνου εκλαμβάνεται ως αδυναμία, ως υποχρέωση και ο άνθρωπος ο οποίος ευγενώς δίνει, καταντά κατοικίδιο ευγενές. Χαριτωμένο.

Αυτή λοιπόν η ‘’χαριτωμενιά’’ προσβάλει.

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Πόνος: Η μαύρη ουρά του έρωτα. Νο 1

Το καράβι όλοι το πήραμε. Το βγάλαμε βόλτα και καλά του κάναμε. Όλες τις πρώτες φορές γυρίσαμε κολυμπώντας, μπορεί και τις επόμενες. Είπαμε ότι μάθαμε. Μαθαίνεται ο έρωτας;

Τέλος πάντων. Μικρό το κακό κάθε φορά κερδίζαμε τουλάχιστον …εμπειρίες.

Ο καπετάνιος ή η καπετάνισσα επαναλαμβάνει τη διερεύνηση στα πέλαγα. Σιγά μη δεν το έκανε! Η ζωή το ορίζει με διάφορους όρους. Η ψυχή καμιά φορά, η τύχη, κάποια άλλη. Πάει κι έρχεται ο καραβοκύρης απολαμβάνοντας τα τοπία, τις αισθήσεις και άλλα πολλά.

Κάθε φορά όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο ωραία, όλο πιο σίγουρα. Μάθαμε* πια τη θάλασσα, σχεδόν προαισθανόμαστε τις ξέρες… Κάποτε στην ανάπαυση επάνω, την ώρα που η στεριά ταυτίζεται με τη γραμμή του ορίζοντα και η απομάκρυνση είναι γεγονός, να, που ο καιρός σκοτεινιάζει…

«Θέλω να χωρίσουμε»
«Πρέπει να σταματήσουμε»
«Δεν πάει άλλο»

Δεν έχουν σημασία τα λόγια γιατί καμιά φορά δεν λέγονται κιόλας, η ουσία στην άρνηση που εισπράττουμε είναι στην κουρασμένη μορφή που αντικρίζουμε ή στο χαμηλωμένο -ένοχο(!)- βλέμμα. Στην απουσία ενθουσιασμού.

Θεωρώ ειλικρινά ότι δεν υπάρχει χειρότερο είδος χωρισμού από το αναγκαίο. Από εκείνο που λέει «δεν θέλω, αλλά πρέπει». Ή από το παρεμφερές «Σε αγαπάω, αλλά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Να ξέρεις πάντα θα σε σκέφτομαι…» Αυτό είναι το χειρότερο όλων των περιπτώσεων, το είδος εκείνο που δεν αφήνει την πληγή να κλείσει. Θα το δούμε στα επόμενα άρθρα αναλυτικά αυτό και αρκετά άλλα.

Επί της ουσίας η παραπάνω άρνηση, είναι ψέμα. Δεν υπάρχει ‘πρέπει’, υπάρχει δεν τολμώ, δεν θέλω (επειδή οι καταστάσεις που δυσκολεύομαι να διαχειριστώ ξεπερνούν τη θέλησή μου να μείνω μαζί σου), αλλά πώς να το πω, κουράστηκα, βαρέθηκα, δεν σε γουστάρω άλλο. Κάθε μία από τις προηγούμενες εξηγήσεις είναι τιμιότερη, λιγότερο πονηρή. Αυτή είναι η λέξη. Οι εξαιρέσεις ελάχιστες.

Το κεφάλι κάτω λοιπόν.

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Η βαθιά μας στιγμή.

Ο πλανήτης γη βρίσκεται στα δύο τρίτα του γαλαξία μας προς τα δεξιά. Για να διατρέξει κανείς τον γαλαξία μας από τη μια του άκρη έως την άλλη, χρειάζεται εκατό χιλιάδες έτη φωτός (100.000 χρόνια Χ 360.000 χλμ το δευτερόλεπτο) -οι γνωρίζοντες ας ανεχθούν την περιττή αναφορά για εκείνους τους μη-.

Μεγάλη απόσταση στα αλήθεια.

Στο γαλαξία μας υπολογίζεται ότι υπάρχουν 200.000.000.000 αστέρια (διακόσια δις) ενώ πρόσφατα ο Tedd Henry και κάποιος άλλος αστρονόμος μίλησαν για 500 δις. (πηγή: Science Illustrated) εκ των οποίων ένα μεγάλο τους μέρος είναι κόκκινοι νάνοι. Αστέρια δηλαδή με μεγάλη πιθανότητα να έχουν τριγύρω τους πλανήτες με αυξημένες τις πιθανότητες για ζωή.

Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι το σύμπαν αλλάζει σχήμα. Διαστέλλεται και συστέλλεται για λόγους που εδώ δεν μας ενδιαφέρουν.

Υπολογίζεται ότι φιλοξενεί περίπου 250 δις γαλαξίες. Σημειώνεται ότι ο γαλαξίας της Ανδρομέδας έχει περί 1 τρις αστέρια!

Μεγάλο το νούμερο.

Η τεράστια τυχαιότητα τού να υπάρχει ζωή εκεί έξω γίνεται από το εύρος του χώρου και μόνον, ισχυρή βεβαιότητα. Πέραν των πιθανοτήτων υπάρχουν και επιστημονικές θεωρίες που πλησιάζουν την απόδειξη. Τη βεβαιότητα.

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Η επόμενη ημέρα θα είναι νύχτα.


Η επαναλαμβανόμενη αποδοχή ιταμών προτάσεων ενέχει ενοχές. Ουδείς δικαιούται να θεωρεί εαυτόν αμέτοχο ή έστω ολίγον υπεύθυνο, εάν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο καταφάσκει.

Ως ιταμότητα στη πρόταση, θεωρείται η προσφορά εκείνη του ισχυρού μέρους η οποία προσβάλει υποτιμώντας την απέναντι πλευρά, η οποία είναι θέσει ανίσχυρη και άρα υποχρεωμένη (κατά τη γνώμη πολλών) στην μίζερη αποδοχή.

Μιλάω για την επιβολή του νέου μνημονίου και εξηγούμαι με απλά Ελληνικά.

Βιώνουμε μία κατάσταση την οποία έχουμε ζήσει ξανά και ξανά και δεν ομιλώ για το θέμα των διαρθρωτικών αλλαγών τις οποίες –μεταξύ μας- θα έπρεπε ως κράτος να έχουμε κάνει χωρίς την υπόδειξη κανενός, αλλά για το μείζον θέμα των ‘’φίλιων’’ εκβιασμών, γιατί περί τούτων πρόκειται.

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι μας εκβιάζουν. Ανοιχτά. Δίχως αιδώ. Με το δάκτυλο στο κούτελο.

Εδώ ο κανόνας είναι ένας και ισχύει για κάθε εκβιασμό, είτε αυτός γίνεται με κουκούλα είτε με γραβάτα (Το ηθικό ατόπημα παραμένει το ίδιο και ομοίως κολάσιμο). 

Δεν ενδίδουμε, είναι η απάντηση. Αρνούμεθα, όντας αποφασισμένοι να δεχθούμε το οποιοδήποτε κόστος ευθύς εξ’ αρχής.

Η απληστία είναι στην ιδιοσυγκρασία του εκβιαστή, είναι κομμάτι του αναπόσπαστο.

Η ιστορία είναι γνωστή. Ξεκινάμε ελπίζοντας, φοβούμενοι τα χειρότερα (τα οποία ποτέ δεν έφυγαν μακριά) και υποκύπτουμε σε εκείνον που κρατάει το χρήμα. Όχι μία φορά!

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Εθελούσια υποταγή, η νέα τάξη πραγμάτων.

Δεν υπάρχει κάτι περισσότερο φυσιολογικό από αυτό που παρακολουθούμε και μιλάω για τον απεριόριστο φόβο των Ευρωπαίων εταίρων.

Συμφωνώ ότι σήμερα σε καμία περίπτωση η Ελλάδα δεν είχε τη δυνατότητα με την αποχώρησή της από την ευρωζώνη να τους κάνει την ζημιά που θα τους έκανε μερικά χρόνια πριν. Συμφωνώ, όμως τόσοι κόποι να πάνε χαμένοι;

Ασφαλώς και μιλάω για τους κόπους των κρατών της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, για τους δικούς μας κόπους κανείς δεν νοιάζεται. Έστω, κανείς από αυτούς.

Όλη η καταστροφολογία είναι απολύτως δικαιολογημένη και ωσαύτως αναμενόμενη.

Χάνουνε τις επενδύσεις τους, όχι σε χρήμα (αυτό είναι το λιγότερο για αυτούς μια και είναι εύκολα κερδισμένο) αλλά σε είδος και λέγοντας είδος αναφέρομαι σε εκείνο της επιρροής. Το απώτερο σχέδιο κλυδωνίζεται (πολύ ελαφρά, ένας ΣΥΡΙΖΑ ή όποιος άλλος, τι να σου κάνει…)

Οι βόρειοι άνθρωποι επένδυσαν. Προσπάθησαν (και προσπαθούν) να κάνουν το Νότο την Ινδία του βορρά.

Ξεκίνησαν με τις παροχές. Πάρτε να έχετε.

Ποιος δανείζει όταν βλέπει ότι ο δανειζόμενος δανείζεται για να ξεπληρώσει τα δανεικά του; Ποιος; (Ή μήπως δεν ήξεραν τι κατάσταση επικρατούσε στη χώρα… Θα γελάσουμε στην υπόνοια τής άρνησης και μόν0ν.)

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Τα διαμάντια ήταν ζιργκόν.

Αγώνας και πάλη. Ιδρώτας, θα προλάβω; Το είδωλο εκεί, στέκει ψηλά. Τα πόδια του. Nα, τα πόδια του να φιλήσω να πω ότι μ’ άφησε να πέσω στα γόνατα, να νοιώσω μικρός εμπρός του.

Ναι, λοιπόν φίλοι μου, του το έπιασα το χέρι και κάποτε εμένα που με βλέπετε του φίλησα και τα πόδια κι εκείνος γύρισε και με είδε! Μου χαμογέλασε.

Στην υγειά μας λοιπόν.

Τους πόντους μου εκεί αφήστε και πείτε με τη σειρά σας, γνωρίζω εκείνον που γνώρισε αυτόν που φοράει κορδέλα φαρδιά. Διαγώνια. Κάποτε ήπια καφέ μαζί του. Φιλαράκια από παλιά -λέμε τώρα-. Το δικαίωμα, σάς το δίνω ακέραιο.

Η ανάγκη μου για αρχηγό παίρνει οστά. Και σάρκα επίσης. Το μυαλό μου δύναμη και τα λόγια μου επιχείρημα. Πρώτος μεταξύ έσχατων παλινδρομούντων.

Κάποτε στάθηκα πλάι σε εκείνον!

Δεν μπορεί να μην άξιζε ε;

Δεν μπορεί να μην εκπνέει οξυγόνο η πρωινή του ανάσα. Κοιτάξετε γύρω πόσοι ζουν από τα λόγια του.

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Σχέση, Γάμος, Σεξ. Μέρος έκτο (τελευταίο)


 Κανείς δεν είπε ότι κάτι το οποίο εμπεριέχει ως κύριο συστατικό του τη ψυχολογία πως κινείται στο χώρο του εύκολου. Κανείς επίσης δεν ισχυρίστηκε ότι είναι εύκολο να παρακαμφτούν όλα εκείνα τα καθημερινά θέματα τα οποία μας στερούν τη διάθεση ώστε ελλείψη τους να φτιάξουμε μια νέα –διάθεση- με κορδέλες στα μαλλιά και τραγούδια στο στόμα… Παίζει όμως τεράστιο ρόλο η θέληση. Τεράστιο μια και μπορεί να υπερκεράσει όλα τα εμπόδια.

Συνοψίζοντας, καθώς αυτό είναι το τελευταίο κεφάλαιο θα ήθελα να τονίσω εκείνο που είχα αναφέρει ευθείς εξ’ αρχής ως προϋπόθεση πάντων των εκλεκτών προσπαθειών-προσδοκιών.

Το ζευγάρι (για να έχει πιθανότητες) δεν θα πρέπει να έχει κλείσει τους κρουνούς της σεξουαλικής επικοινωνίας του. Θα πρέπει μεταξύ των δύο συντρόφων να υπάρχει η ελάχιστη σπίθα, η ελάχιστη διάθεση, η ανάμνηση των όμορφων στιγμών του ζωντανή, καθώς η χρέωση, η απαξία, η παντελής απομυθοποίηση δεν είναι δυνατόν να ξεπεραστούν ούτε να ομονοήσουν σε οποιαδήποτε προσπάθεια. Η όποια παρεμφερής γνώμη-ιδέα-πρόταση με τέτοιες συνθήκες, μόνο γέλια και χλεύη θα φέρει –εάν ποτέ καταφέρει να ειπωθεί-. Σε αυτή την έσχατη περίπτωση η συμβουλή κάποιου ειδικού ψυχολόγου θα ήταν ίσως η καλύτερη επιλογή.

Βεβαίως στον αντίποδα, εφ’ όσον η διαλεκτική υπάρχει σε έναν εκ των δύο συντρόφων, πολλά θα μπορούσαν να συμβούν ακόμα και υπό την προοπτική του αστείου. Ο ''τρόπος'' εδώ έχει τον πρωτεύοντα ρόλο.

Ο βρεγμένος την κοροϊδεύει τη βροχή. Σε ένα πεθαμένο ''κάτι'', δεν είναι δυνατόν να συμβεί τίποτα το χειρότερο. Ακόμα και εκεί όμως χρειάζεται η ελάχιστη διάθεση παιχνιδιού. Αυτή η διάθεση λοιπόν είναι που κρίνεται σπουδαία. Είναι όλα τα λεφτά που λένε (εκεί που καταντήσαμε…).

‘’Εάν μπορέσεις να μου φέρεις το τηλέφωνο εκείνου εκεί, θα μπορούσα να σου προσφέρω ‘’αυτό’’ ή να σε πάω ''εκεί'' ένα ταξίδι'' Ή -αναφέρουμε- κάτι άλλο τέλος πάντων που θα αρέσει και στους δύο. ‘’Εγώ θα σε παρακολουθώ από εδώ να φλερτάρεις να δω τι μπορείς να καταφέρεις μακριά μου.‘’ Περιμένουμε λίγο να ανασάνει... ''Βάζω στοίχημα ότι δεν τα καταφέρεις'' Και πράγματι στοιχηματίζουμε κάτι που θα εξυπηρετεί τον σκοπό μας σε κάθε περίπτωση και θα κάνουμε τον σταυρό μας σταυρώνοντας τα δάκτυλα να το ...χάσουμε!

Ήταν μία καλή πρόταση-προσπάθεια…