Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Περί αλαλαγμών και συμφώνου συμβίωσης.

Θα πρέπει να πάρουμε τα πράγματα εν τάχει, πολύ πριν το σήμερα ώστε να βρούμε μια σταθερά όπου θα μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι και να την εξελίξουμε έως την οριστική διαφωνία μας (εάν υπάρξει). Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να έχουμε στον νου μας πως το κάθε επιχείρημα έχει και τον ανάλογο αντίλογο, μα εμείς που διατεινόμεθα ως αμερόληπτοι θα αποδεχθούμε την αλήθεια της καρδιάς μας και όχι εκείνη που το κοινωνικό μας προφίλ επιτάσσει. 


Ο άνθρωπος λοιπόν γεννήθηκε ελεύθερος. Αργότερα έφτιαξε κοινωνίες και θέσπισε νόμους-απαγορεύσεις προκειμένου να υπάρξουν ομονοούσες.

Όπως ήταν απολύτως λογικό τους νόμους τότε, αλλά ακόμα και σήμερα τους θέτει το ισχυρό μέλος της σύμβασης (ως ισχυρό δεν θεωρείται πάντοτε η πλειοψηφία, ασχέτως εάν στα περί ηθικής ζητήματα εκείνη επέβαλλε -πολλές φορές αγράφως- στον αιώνα, τη γνώμη της), το υπόλοιπο, το ασθενές δηλαδή ή αποδέχεται ή αποχωρεί… Και εδώ θαρρώ πως συμφωνούμε. 

Δημοκρατία λοιπόν. Το δίκαιο της πλειοψηφούσας γνώμης, η οποία αργότερα με τις μονοθεϊστικές θρησκείες (και όχι μόνο) άρχισε να χειραγωγείται αλλά και να εξελίσσεται (μία ικανή περίοδο) μονοδιάστατα. Ας πούμε πως θεωρήθηκε θεμιτή και πασίδηλη –κατά τι αργότερα- η επιθυμία της σωτηρίας της ψυχής για τους χριστιανούς και κάτι ανάλογο για τους πιστούς άλλων θρησκειών. (Σε κάθε περίπτωση που αναφερόμαστε σε οδηγίες Θεού, υπάρχει ανταμοιβή ώστε να υπάρξει και λόγος ακολούθησης… Λογικά και εδώ θα συμφωνήσουμε).

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσουμε πως ο κάθε Θεός δεν απαιτεί πάντα την εφαρμογή του ίδιου νόμου. Π.χ. Στην Σαουδική Αραβία οι γυναίκες φοράνε μπούρκα και μαστιγώνονται εάν φανεί ο καρπός τους. Οι Σαουδάραβες θεωρούν απόλυτα ορθό το μέτρο ασχέτως της γνώμης των δυτικών. Συμφωνούμε και πάλι…

Άρα δεν υπάρχει μία άξια αλήθεια περί των ιδεών όπως π.χ. η καλοσύνη.

Θέλω να τονίσω με έμφαση εκ νέου πως η κάθε κοινωνία θεσπίζει τους δικούς της νόμους οι οποίοι σε κάποιο άλλο μέρος τη γης μπορεί να θεωρούνται απαράδεκτοι! Επομένως οι κάθε πολίτες απολαμβάνουν όχι της ορθής λογικής (η οποία θα έπρεπε να ήταν πανανθρώπινη και άρα μία) αλλά της επικρατούσας στον τόπο που γεννήθηκαν. Και εδώ θαρρώ πως συμφωνούμε. Πως δηλαδή σημασία δεν έχει το άριστο αλλά εκείνο που θεωρούμε εμείς ορθό.

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Έρωτας παιχνίδι.

Είναι ο έρωτας παιχνίδι; Η ιδέα της έλξης μπαίνει σε ταμπλό που ρίχνονται ζάρια; Είναι τελικά μια σχέση αντιπαλότητας, επικράτησης του ενός προς τον άλλον ή είναι μια υπόθεση ανάπαυλας, εξόδου από μια κατάσταση ηρεμίας σε μια άλλη αισθησιασμού και απόλαυσης; Υπάρχει απόλαυση χωρίς πόνο και εάν όχι γιατί παραπονιόμαστε;

Υπάρχει στον αισθησιασμό φόβος; Φόβος απώλειας του υποκειμένου; Αν ναι τότε η υπόθεση έρωτας οδεύει βαθμιαία και αμετάκλητα προς ένα μαρτύριο; Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις;

Πολλά τα ερωτήματα θα χρειαζόταν βιβλίο...

Η λέξη μαρτύριο -ας κάνουμε μία αρχή- δεν είναι μακριά –σε απόσταση- της πραγματικότητας καθώς τα παρακλάδια παράπλευρων συναισθημάτων τείνουν να αποκτήσουν το εύρος του κορμού. Ως κορμός θεωρείται η έννοια έρωτας.

Τελικά οι εραστές εκτός από εγωιστές είμαστε και αντίπαλοι;

Πολλοί θα πουν πως ΝΑΙ. Πως δεν γίνεται αλλιώς καθώς από μόνο του ένα τόσο ισχυρό συναίσθημα δεν είναι δυνατόν να μείνει περιφραγμένο στα 'ως είθισται' περιθώρια. 'Ως είθισται' θεωρούνται τα σύνορα εκείνα όπου και υμνούν τα οφέλη του συναισθήματος και μόνον.

Άλλοι θα πουν ΟΧΙ. Θα επιμείνουν πως για όποια εξέλιξη της κόκκινης αίσθησης προϋποτίθεται η ευγενής προϋπόθεση.  Η προϋπόθεση εκείνη που θέλει τους εραστές αλτρουιστές. Υπεράνω εγωισμών και κάθε άλλης ποταπής λογικής. 

Μα υπάρχει εγωισμός στον έρωτα; 

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

Μια αλήθεια πίσω από την αλήθεια.

Μετανάστες που έχουν σωθεί. Το πρόσωπο, πίσω από το πρόσωπο που βγαίνει στα δελτία των ειδήσεων. Συρία, μια χώρα με εντελώς διαφορετική κουλτούρα που φαντάζει εντελώς διάφορη από τη δική μας τη δυτική.

Αναφέρω μερικά περιστατικά από τις διασώσεις μεταναστών στο Αιγαίο σε συγκεκριμένα μέρη κάποια εκ των οποίων δεν αναφέρονται καθώς οι άντρες του λιμενικού που μου εμπιστεύτηκαν τις πληροφορίες, επιθυμούν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους.

Θα μπορούσε το άρθρο να είναι λυρικό γεμάτο από γλαφυρές περιγραφές εκφράσεων τρόμου, όμως θα χανόταν η ουσία γιατί η πράξη απέχει του μυθιστορήματος. Για τον λόγο αυτό θα αναφερθούν τα περιστατικά ωμά. Η απλή αλήθεια ας προσδώσει την αξία που αρμόζει στο κάθε ένα γεγονός.

Περιστατικό πρώτο: Η βάρκα σκισμένη, βυθίζεται. Φωνές από παντού. Πλησιάζει το σκάφος του λιμενικού. Βράδυ με προβολείς. Τρόμος, αγωνία, φωνές ικεσίας. Οι λιμενικοί προσεγγίζουν, απλώνουν τα χέρια να πάρουν από την βάρκα που βυθίζεται τα μωρά πρώτα, κατόπιν τα παιδιά και κατόπιν τους ενήλικες. Οι Σύριοι άντρες, μέλη της οικογένειας (όπως αποδεικνύεται αργότερα στην καταγραφή) τραβάνε τα παιδιά τους πίσω, ώστε να σωθούν πρώτα οι ίδιοι! 
Ασφαλώς δεν μιλάμε για προτεραιότητα των γυναικών.

Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν η εξαίρεση. Καταγράφει την επικρατούσα νοοτροπία ενός λαού.

Περιστατικό δεύτερο. Το πλήθος των μεταναστών βρεγμένο περιμένει στην ύπαιθρο να καταγραφεί. Ο κόσμος χωρίζεται σε οικογένειες. Κρυώνουν. Πλησιάζει η πρώτη επόμενη οικογένεια. Ο άντρας μπαίνει εμπρός. Τα παιδιά του τρέμουν από το κρύο. Ο λιμενικός του λέει να περάσει πίσω ώστε να καταγράψει πρώτα το μικρότερο από τα παιδιά του, να περάσει μέσα να μην κρυώνει.
Ο Σύριος αρνείται και προτείνει επίμονα τον εαυτό του. Ο λιμενικός αντιδρά και του λέει φωνάζοντας να περάσει πίσω. Πρώτα τα παιδιά, η γυναίκα του και στο τέλος εκείνος, του λέει σε σπαστά αγγλικά.
Ο Σύριος επαναστατεί. Δείχνει να μην καταλαβαίνει. Η γυναίκα του παραμένει βουβή υπομένουσα με το βλέμμα χαμηλά. Με το παιδί στην αγκαλιά.
Ο λιμενικός της παίρνει το παιδί και το ρωτάει το όνομά του. Κανείς δεν μιλάει. Ο Σύριος πατέρας βγαίνει και πάλι εμπρός λέγοντας το δικό του όνομα…
Τελικά ο λιμενικός κατέγραψε πρώτα τα παιδιά, μετά την γυναίκα του -η οποία φοβόταν να πει το όνομα της πριν από εκείνο του αντρός της- και τελευταίο τον επίμονο Σύριο οποίος δεν σταμάτησε να διαμαρτύρεται.

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Περί ιερωμένων και άλλων συναφών.

Είναι απορίας άξιον η πλάνη που βιώνει η μεγαλύτερη μερίδα των πιστών η οποία στέκει στο πλευρό της όποιας ανάρμοστης ‘ιερής’ συμπεριφοράς.

Πράγματι δείχνει ο σκοπός υπηρέτησης (του Θεού), να έχει γίνει ταμάχι, φανατισμός, οδοστρωτήρας ιδεών και εν τέλει αξιών.

Η λαθεμένη αυτή διαδρομή είναι και αυτή όπως και πολλές άλλες θεωρήσεις, θέμα καθαρά υποκειμενικό, έτσι μπορεί και παραμένει φωτεινή καταδεικνύουσα τη …μόνη -για κάποιους- οδό.

Ο όποιος λόγος του κάθε Θεού (υπάρχουν πολλοί μη το ξεχνάμε ασχέτως εάν δεν βρίσκονται ύπερθεν της δικής μας υπηρέτησης) είναι λογικό να στηρίζεται στην αγάπη, στο δίκαιο, στο αγαθό (άλλως δεν θα ήλκε πιστούς, θα απέλυε μάλλον)…

Οι εκπρόσωποί του, άτομα ξεχωριστά και υποτίθεται περισσότερο ‘άγια’ ή εάν προτιμάτε περισσότερο γνωστικά στις επιταγές ‘του είθισται’ χαίρουν της εκτίμησης πάντων των πιστών εξ’ αιτίας αυτού ακριβώς του λόγου και κανενός άλλου. Ως άτομα δηλαδή υπεράνω των ανθρώπινων αδυναμιών.

Είναι γνωστό όμως ότι δεν συμβαίνει έτσι. Ότι δηλαδή όχι απλώς δεν είναι (υπεράνω) αλλά μάλλον παραμένουν …από κάτω. Δέσμιοι προσωπικών ιδεοληψιών και απωθημένων!

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Πορνογραφία.

Ο πολιτισμός φταίει για την οικτρή ηθική μας ή η ηθική μας για τον οικτρό πολιτισμό μας; (Νίτσε)

Σε κάδρο βαλμένη ή σε γυαλί οθόνης μοιάζει με τον έρωτα των άλλων. Όλων εκείνων όπου αντιλαμβανόμαστε την πραγματική μακρινή παρουσία τους, τόσο κοντά.

Η αλήθεια είναι ότι δεν αντέχεται τόση ασχήμια και τόσος συμβιβασμός ...και δεν το κάνει από τη στιγμή που καταδεικνύει τον εαυτό μας στον περίγυρο!

Κανείς δεν είναι άλλος από όλους αυτούς, εκτός από εμάς οποίοι δρούμε με τις ανάγκες μας κοιτώντας τα τεκταινόμενα εκ του μακρόθεν για κάποιους, εκ του σύνεγγυς πάλι κατ’ άλλους. Αναστενάζοντας. (οι παρόντες εξαιρούνται ως είθισται)

Γινόμαστε κάποτε ανεκτικοί στο θέαμα. Κομπάζουμε –στον περίγυρο υποκρινόμενοι- ότι κάποτε το αντέξαμε και είδαμε. ‘’Πω, πω βρε παιδί μου τι ήταν κι αυτό! Πώς τα βλέπουνε…’’ 

Ισχυριζόμαστε ότι δεν μας άγγιξε γιατί πίσω από όλο αυτό υπάρχουμε και εμείς φωτογραφημένοι χωρίς μάσκες, με κοιλιές με ιδρώτες, σε άσχημα δωμάτια, με θελήσεις κρυφές, αλλά ζωντανές ασθμαίνουσες στη διεργασία της γοργής άνθισης της θαμμένης επιθυμίας σε σκοτάδια με απλά ή περίπλοκα όνειρα.

Καλά καταλάβατε δεν είναι μονάχα το θέαμα αλλά και η σκέψη.

Δεν ζητείται συναίνεση. Είπαμε. Πάντες οι παριστάμενοι εξαιρούνται. Πάσα καταδίκη δεκτή καθώς μιλούμε για όλους τους άλλους, για τα όνειρα εκείνων που απουσιάζουν και τα έχουν φθηνά σε πληθώρα, μακριά από τα κοινωνικά καταξιωμένα προφίλ τους. Τους ξέρουμε όλους εκείνους …μακριά από εμάς!

Ποια να είναι άραγε η αρμόζουσα σεξουαλικότητα, ποιο να είναι το καταστατικό της εταιρίας του έρωτα, ποια η νόμιμη και ποια η παράνομη πρακτική του; (Με τον όρο ‘νόμιμη’ εννοώ την κοινωνικά αποδεκτή. Ο νόμος γενικώς δεν είχε ποτέ καλές σχέσεις με την ηθική).

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

Πότε ένα βιβλίο είναι καλό;


Πότε ένας άνθρωπος έχει απόλυτο δίκιο; Πότε ένας άνθρωπος εκφέρει μια απόλυτη ηθική αλήθεια;*  

Η απάντηση είναι ποτέ! 


Ίσως αυτό φαίνεται δύσκολο να γίνει αντιληπτό και ακολούθως αποδεκτό από όλους, όμως στο τέλος και εκείνοι που σφόδρα διαφωνούν, θα συμφωνήσουν.

Ποιο χρώμα είναι το πιο ωραίο; Ο διπλωμάτης θα απαντήσει το απαλό, όλοι οι υπόλοιποι εκείνο της επιλογής μας και θα έχουμε αμφότεροι δίκιο. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επ’ άπειρον αναφέροντας παραδείγματα όπου η υποκειμενική κρίση και η προσωπική διάθεση θα στέφονται βασιλείς καθώς η αντικειμενικότητα θα υφίσταται συνεχείς ήττες και μάλιστα από τις πλέον βαριές.

Σύμφωνοι μέχρι εδώ.

Όμως ακούμε και κριτικές από ανθρώπους με γνώσεις, από ειδικούς, για βιβλία –μια που για αυτά μιλάμε- που δεν είναι καθόλου, για κάποια από αυτά, κολακευτικές. Καμία αντίρρηση.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να δώσουμε μεγάλη προσοχή. Εάν ερωτηθεί ο αναγνώστης του υφιστάμενου κακή κριτική βιβλίου και απαντήσει περί της ποιότητας του αναγνώσματος θετικά, τότε ποιος ειδήμων κριτικός θα μπορέσει να του αλλάξει γνώμη; Ποιος και από πού θα αποκτήσει το δικαίωμα περί της ορέξεώς του; Ποια επιχειρήματα θα καταφέρουν να πάρουν πίσω την ευχαρίστηση που πήρε ο όποιος –ασφαλώς- τυχερός διαβάζοντάς το;

Κανείς, είναι η απάντηση.

Το 'κακό' για τον κριτικό, βιβλίο, θα παραμένει στον αιώνα άριστο για τον θετικό αναγνώστη και θα προτείνεται εσαεί ως τέτοιο. Και ορθώς θα το κάνει, όταν η γνώμη του ζητείται.

Σαφώς πλέον αυτών, κατά την κρίση όλων ημών των υπολοίπων, υπάρχουν καλά και λιγότερο καλά βιβλία. Κανείς δεν το αρνείται. Ο διαχωρισμός αυτός γίνεται στο νου μας με τρόπο απόλυτο και από πολλούς ταχύ. Συμβαίνει και αποτελεί πραγματικότητα όπως είναι άλλωστε απολύτως φυσικό. 

Λογικά όμως, κάποιος τρόπος θα υπάρχει ώστε να προσδώσουμε κατά το δυνατόν αντικειμενική βαθμολογία για το κάθε ένα ανάγνωσμα…

Ακούγεται λογικό.

Πριν το κάνουμε όμως θα πρέπει να ορίσουμε κατηγορίες, αλλιώς επίπεδα. Όχι επίπεδα βιβλίων, αλλά επίπεδα αναγνωστών! Για τα επίπεδα των βιβλίων θα μιλήσουμε αργότερα εάν χρειαστεί.

Βιβλίο είναι λοιπόν και: τα ‘Φυσικά’ του Αριστοτέλη, βιβλίο και το ‘Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο’ του Μαρσέλ Προυστ, βιβλίο και το ‘Μάζευα στην αμμουδιά λουλούδια’ (φανταστικός τίτλος). Όλα αυτά τα βιβλία, κρίθηκαν από κάποιους αναγνώστες άριστα. Διαφορετικούς την κάθε φορά για το κάθε ένα. Ποιος θα μπορέσει τώρα να πει στην κυρία ή στον κύριο που λάτρεψε το τελευταίο, να διαβάσει Προυστ; Και εάν θα το κάνει, μετερχόμενος ποια επιχειρήματα θα το τολμήσει; Τον Αριστοτέλη ας τον αφήσουμε καθόσον και ο δυσκολότερος…

Θεωρώ πως συμφωνούμε. Έχει τύχει σε όλους να αφήσουμε βιβλίο που μας προτάθηκε στην μέση κρίνοντας το ανιαρό, ομοίως και κάποιος φίλος δικός μας παράτησε στην άκρη τη δική μας προς αυτόν πρόταση...

Πέραν όλων των επιχειρημάτων η γνώμη μου είναι πως ο αναγνώστης εκπαιδεύεται. Ομοίως και ο συγγραφέας (άλλη μεγάλη συζήτηση). Θα επέμενα πως οφείλουν να το κάνουν και οι δύο συνειδητά...

Ας επανέλθουμε.

Θα συμφωνήσω προλαμβάνοντας όλους και όλες εκείνες οποίοι θα αντιλέξουν πως: ‘Απλά θέλουμε να περάσουμε την ώρα μας διαβάζοντας κάτι της αρεσκείας μας όσο ελαφρύ και εάν είναι αυτό’’ Καμία αντίρρηση, περί ορέξεως άλλωστε δεν υφίσταται λόγος. Εκείνο που επιθυμεί ο κάθε ένας εκείνο θα διαβάσει και θα το κρίνει ελεύθερα ως άριστο, μέτριο ή (κατά την γνώμη του σε κάθε περίπτωση), κακό.

Δεν υπάρχει διαφωνία, ερωτώ όμως έχοντας ανάγκη τη γνώμη όλων αυτών: Πόσο ωραιότερο θα ήταν, εάν διάβαζαν κάτι για τον εαυτό τους σε ένα μυθιστόρημα; Εάν αναγνώριζαν στην πένα εκείνου του τυχαίου συγγραφέα μια πτυχή του εαυτού τους;  

Δελεαστικό ακούγεται.

Εάν άφηναν για λίγο στο πλάι την υπόθεση ‘’παραμύθι γιαγιάς με τις χίλιες ανατροπές και τους απωθημένους ιδανικούς ήρωες’’ και διάβαζαν κάτι (π.χ.) για μία ψυχολογική κατάσταση την οποία ενδεχομένως να γνώριζαν επειδή κάποτε την είχαν βιώσει ή εξακολουθούν να βιώνουν ή τυχαίνει να τη βιώνει μια φίλη τους; Και όλα αυτά μέσα από μία ρεαλιστική υπόθεση με αρχή μέση και τέλος, χωρίς υπερβολές και ζωγραφισμένα φινάλε που βιώνουν πνοές …στους αιθέρες;

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Όταν ο σκοπός καταπίνει την ουσία


Θα επιμείνω πως η μεγαλύτερη παγίδα είναι η έπαρση. Η ιδέα πως κάποιος κάτι είναι επειδή απέκτησε είτε βήμα, είτε ένα –πρόσκαιρο ενδεχομένως- ακροατήριο.

Στο μεγάλο αυτό λάκκο πέφτουν συνήθως εκείνοι οι αιφνιδίως αφυπνισθέντες ενός λήθαργου ετών. Όλοι εκείνοι οι οποίοι ‘την είδαν’ αλλιώς και είπαν ένα πρωί : ‘Bρε λες να είμαι κάτι και να μην το ξέρω; Λες να πηγαίνω χαμένος’

Η αλήθεια είναι πως απλά τίποτα δεν είναι.

Η νόσος, εάν μπορεί να λεχθεί τέτοια, κτυπάει συνήθως καλλιτέχνες. Τραγουδιστές, ζωγράφους, συγγραφείς, χορευτές, κ.α.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι όλοι μας έχουμε προικισθεί με κάποιο ταλέντο. Σε κάποιους αυτό το ταλέντο είναι απολύτως εμφανές και σε άλλους αχνοφαίνεται κατόπιν μεγάλης προσπάθειας. Εκεί εστιάζεται η διαφορά. Επίσης θα πρέπει πάντα θυμόμαστε, πως ακόμα και ένας απλά ταλαντούχος άνθρωπος παραμένει ελάχιστος στο να διαμορφώνει ρεύματα στις κοινωνίες. Τουλάχιστον αυτό, είναι σαφές και παραδεκτό από όλους θαρρώ.

Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Ελλάδας ή θα συγγράφει ή θα χορεύει ή θα τραγουδάει ή θα ζωγραφίζει. Το υπόλοιπο θα παίζει άριστη μπάλα… Οι μόνοι που δικαιολογούνται έπαρση, είναι οι πατεράδες των πεντάχρονων υιών που θαρρούν πως γέννησαν Μέσι, οι υπόλοιποι χρειάζεται να σκεφθούν… Εντάξει και πολλές μαμάδες που θάρρησαν για ένα φεγγάρι πως η κόρη τους θα γινόταν πρώτη μπαλαρίνα ή κολυμβήτρια.

Ας έρθουμε στο προκείμενο.

Το όποιο ταλέντο -που υπάρχει ως δώρο της φύσης στον άνθρωπο- επιτελεί έναν σκοπό που δεν άλλος από το να τον κάνει να αισθάνεται όμορφα εκτελώντας το. Εάν αυτή η εκτέλεση είναι απολύτως ξεχωριστή -προς το καλύτερο ασφαλώς- από τις όμοιες άλλες των άλλων εχόντων όμοιων δεξιοτήτων, τότε προοδεύει στον τομέα αυτόν και απολαμβάνει της αποδοχής των υπολοίπων. 
  • Εδώ λοιπόν είναι το ζήτημα… Στη δόλια ιδέα πως το υποκείμενο φαντάζεται-υποθέτει ότι είναι, κάτι πλέον αυτού που πράγματι είναι.
Αυτή η κακούργα ιδέα έρχεται και του αλλάζει τα μυαλά κάνοντάς τον να υποστηρίζει έναν τρόπο ζωής που δεν του ανήκει, που δεν είναι γεννημένος να ζήσει ή να υποστηρίξει. Με αυτό το επιχείρημα δεν ισχυρίζομαι πως κάποιοι δεν έζησαν τον τρόπο που μιμείται το υποκείμενο, όμως εκείνων το επέτασσε η ψυχή και όχι κάποια ιδέα.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Το κακό ως μέτρο πάντων.

Η κάθε ανακρίβεια μπορεί να θεωρηθεί ψεύδος. Η μόνη ειδοποιός διαφορά που μπορεί να αθωώσει είναι η εκ των προτέρων γνώση. Το τίμιο λάθος με άλλα λόγια είναι εκείνο που καταφέρνει να σταθεί ορθό έναντι της εν γνώσει ειπωμένης ανακρίβειας που αναγάγεται άμα τη αποδείξει σε ψεύδος.

Κάθε κουβέντα αποτελεί μία αλήθεια τη δεδομένη στιγμή. Μία αλήθεια η οποία ισχύει για τον ελάχιστο εκείνο χρόνο που μεσολαβεί της επεξεργασίας. Είναι η αλήθεια της πράξης η οποία δεν ενδιαφέρεται για τη ορθότητα των συμβολισμών των λόγων αλλά για αυτήν καθ’ εαυτή την πράξη. Συμβαίνει άρα υφίσταται.

Έχοντας ως μέτρο κοινό ‘το καλύτερο’, την αυτόματη σύγκριση με κάτι άλλο, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι μέτρο πάντων είναι το κακό ή το λιγότερο καλό και όχι το ανάποδο*. Οι αρχές από τις απαρχές των κοινωνιών βασίζονται σε νόμους, οι νόμοι περιορίζουν το μη αντικειμενικώς αποδεκτό, το οποίο ορίζεται ως 'κακό'.

Το 'κακό' που από μία θεώρηση αποτελεί τη βάση όπου πατούν τα λιγότερα κακά και ακολούθως τα λιγότερα, λιγότερα, έως τα καλά και τα άριστα.

Το σχήμα βεβαίως είναι αυθαίρετο, αλλά βοηθάει την κατανόηση.

Ακόμα και όταν αναφερόμαστε σε κάποιο καλύτερο του καλού έχουμε στην βάση του μυαλού μας ένα κάποιο κακό, απευκταίο ή κάποιο άλλο λιγότερο άξιο. 

  • Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι το κάθε καλό-καλύτερο, αποτελεί κάτι χειρότερο σε σχέση με το αμέσως καλύτερο, έως το άριστο το οποίο δεν μπορεί παρά να είναι ένα και μοναδικό σε κάθε περίπτωση.
Ο Σαίξπηρ στο σημείο αυτό θα πρέπει να ομολογήσουμε πως είχε δίκιο ‘’Δεν υπάρχει κάτι τόσο κακό όσο και τόσο καλό. Η σκέψη είναι που το κάνει έτσι’’.

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Η ξύλινη ρητορική και μερικά άλλα….

Είναι πράγματι δύσκολο να ξεφύγει κανείς από όλα εκείνα που έχει μαθημένα. Θα ήταν ως να παραδέχεται την λαθεμένη του πορεία. Πράγμα δύσκολο για εγωιστές και κεφάλια αγύριστα.

Ας περάσουμε κατ’ ευθείαν στο θέμα.

Ο Τσίπρας δεν είναι ψεύτης. Είναι υπηρέτης του μνημονίου –με την καλή έννοια. Όλοι όσοι ενέκριναν την επιλογή του με την ψήφο τους τον Σεπτέμβρη το ξέρουν και εάν δεν το ήξεραν (ως αμάθητα μαθητούδια) το έμαθαν. Κάποιοι ακόμα προσπαθούν να εμπεδώσουν…

Το ‘’υπηρέτης’’, συμφωνώ, ακούγεται κάπως άσχημα αλλά έτσι είναι. Από την αντίπερα όχθη οι επίδοξοι αρχηγοί της Ν.Δ. επιδίδονται σε μία ρητορική που σκοπό έχει την εσωτερική κατανάλωση.

Μάχονται για το ποιος θα βρίσει περισσότερο, ποιος θα κατακεραυνώσει ευστοχότερα και ποιος κρατήσει μια σκληρότερη στάση προς άγραν ψήφων.

Ειλικρινά δεν είμαι με κανένα από τα δύο κόμματα, είμαι απλά κατά του μνημονίου κάτι που επίσης είναι –όπως δηλώνουν- και οι περισσότεροι εκλεγμένοι. (πλην ελαχίστων)… Εφαρμόζουν εκείνο που δεν θέλουν, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Επανερχόμενος αναφέρω ότι είναι πράγματι κωμικό να ακούει ο οποιοσδήποτε από ανθρώπους που επιθυμούν να αναλάβουν την αρχηγία ενός μεγάλου κόμματος, ώστε να κυβερνήσουν αγότερα τη χώρα, να μετέρχονται ομοίων κραυγών. Να ξεχνούν ότι οι ίδιοι πριν από ελάχιστο χρονικό διάστημα έλεγαν και δικαιολογούνταν με τις ίδιες δικαιολογίες που επικαλείται το κυβερνών κόμμα: Δεν θέλουμε αλλά μας αναγκάζουν να εφαρμόσουμε! 

Μοναχικότητα. H επιταγή της προόδου.

Η τάση προς απομόνωση του ανθρώπου είναι πλέον εμφανής. Ήδη ως άτομα έχουμε σήμερα πολλές περισσότερες στιγμές μοναξιάς από οποιεσδήποτε άλλες περιόδους της ζωής μας. Σε αυτές συγκαταλέγονται και εκείνες εμπρός στην οθόνη του υπολογιστή.

Ο θεσμός της οικογένειας κλυδωνίζεται και ο τριγμός της ακούγεται. Η παραδοσιακή σύσταση της εστίας, από μητέρα, πατέρα, παππούδες και παιδιά έχει από καιρό πάψει να υφίσταται.

Καλά, και είναι απαραίτητα κακό αυτό;

Από κάποιες σκοπιές όχι, αλλά από κάποιες άλλες, ναι.

Ασφαλώς και δεν είμαστε εκείνοι οι οποίοι θα σταθούμε σε στερεότυπα την ώρα όπου τα πάντα αρχίζουν να δείχνουν στους ιδεασμένους την όψη που οφείλουν να δείχνουν καθώς οι πραγματικότητες που θεωρούσαμε αληθείς υποχωρούν, αλλά όταν κοιτώντας αλλιώτικα και διαπιστώνουμε ότι ο νέος τρόπος ζωής εξυπηρετεί καταστάσεις τότε επίσης αναδιπλούμεθα.

Είναι γνωστό σε όλους ότι τα άτομα ως μονάδες χειραγωγούνται σαφώς ευκολότερα. Είναι επίσης γνωστό, ότι χειραγωγούμενα υποκύπτουν δεχόμενα όχι πράξεις μικρές -αυτές μοιάζουν ως το λιγότερο κακό-, αλλά –υποκύπτουν- αποδεχόμενα ιδέες προς υλοποίηση πακέτα πράξεων! Ιδέες οι οποίες είναι οι αιτίες, οι πρόξενοι των γενικευμένων πράξεων και των οποιαδήποτε πρακτικών.

Η μοναχικότητα μέσα στην εικονική πραγματικότητα των υπολογιστών προσφέρει ευχαρίστηση, αλλά όχι χαρά. Οι άνθρωποι οι οποίοι στερούνται χαράς, γίνονται σκληρότεροι, ανεκτικοί στον πόνο και στις δυσκολίες. Μεταλλάσσονται –με αργούς ρυθμούς- καθώς η φυσιολογία όλων ημών δεν είναι η κατά μόνας παρουσία στον κόσμο, αλλά η συναναστροφή με όλους τους υπολοίπους.

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Προστάγματα ποιητών...

Κι έρχονται οι ποιητές να μιλήσουν για τον ωραίο τρόπο ζωής αγνοώντας πως όλοι εμείς, σκλαβωμένοι από μια κοινωνία νόμων και συνεχώς αναδιαμορφούμενης ηθικής, μονάχα ως ανυπότακτοι και κατακριτέοι θα καταφέρουμε να ζήσουμε... 

Βαλλόμεθα ακόμα και για τις γνώμες μας, πού να μιλήσουμε για πράξεις... 

Μια και στο σύνολό τους οι διακινητές ιδεών μιλώντας περί ζωής άξιας (χωρίς καταναγκασμούς, ζωής από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο) αναφέρονται στο βάθος των λεγομένων τους για ελευθερία (βούλησης και πράξης. Περί κάποιας -έστω κόσμιας- επανάστασης.) προτείνω να κοιτάξουμε κάπως προσεκτικότερα μερικά από τα λόγια του μεγάλου ποιητή Πάμπλο Νερούντα.

  • Θα πρέπει –πριν ξεκινήσουμε- να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψη μας, πως λαμβάνουμε -ως άτομα- ενεργό μέρος μονάχα σε ένα μικρό κομμάτι της ζωής μας, όσο και εάν αυτό μας φαίνεται παράξενο. Συνήθως ακολουθούμε τον τρόπο του βίου που μας προτείνεται τόσο από τις παγιωμένες ως άριστες διδαχές, όσο και από την αμφίβολη ηθική τους. 

Αμφίβολη* διότι άπασες οι νουθεσίες-προτροπές-προσταγές, κρύβουν στο βάθος τους συμφέροντα. Εμφανή ή όχι. Το ένστικτο, το μόνο υγιές (με την έννοια του παρθένου) κομμάτι του εαυτού μας τιθασεύεται τόσο από τους νόμους όσο και από τους γεμάτους θλίψη ηθικούς και όχι μόνο φραγμούς. 
*Αμφίβολη διότι ουδέποτε παρέμεινε σταθερή στους αιώνες!

Μα δεν γινόταν αλλιώς! 

Οι κοινωνίες από μόνες τους σημαίνουν νόμους. Ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος μονάχα μέσα από την κοινωνικότητα του, κοινωνικότητα, που εκφράζεται μονάχα από νόμους-περιορισμούς ή όπως άλλως θέλετε ονομάστε το. 

Πίσω λοιπόν από αυτή την παραδοχή, γινόμαστε μάρτυρες μιας χίμαιρας. Ρωτάω λοιπόν εάν επιδιώκουμε πέραν αυτής, την απομόνωση, τη μοναξιά... Και εάν όχι, τίνι τρόπο την αποφεύγουμε καθόσον ακόμα και στο σύνολο μερικών ανθρώπων οι κανόνες θεωρούνται προϋπόθεση;

Η ευτυχία -με την έννοια της μη έλλειψης του οτιδήποτε- της οποίας προϋπόθεση είναι η απόλυτη ελευθερία απαντάται μονάχα στην μοναξιά. Επί του πρακτέου –υποχωρούμε- συναναστρεφόμενοι τους ελάχιστους ικανούς ομοϊδεάτες.

Ας έρθουμε στα λόγια του ποιητή.

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2015

Το ζήτημα των Ποντίων.

Πίσω από τις δηλώσεις των εμπλεκομένων πολιτικών ή μη, ξεχωρίζουμε δύο λέξεις: Εθνικό συμφέρον και γενοκτονία.

Δύο σπουδαίες λέξεις που κρύβουν πίσω τους μεγάλες ιστορίες, πολλά συμφέροντα (κρατών), αίμα, πόνο -για τον λαό που υφίσταται- και τέλος όπως είδαμε οργή.

Θέλω να επισημάνω ότι η κάθε ομάδα ανθρώπων που στηρίζει ή, τη μεριά Φίλη ή, την άλλη των οπαδών της λέξης ‘’γενοκτονία’’ –και ακολούθως την αναγνώριση των γεγονότων- αγωνίζεται με φόντο τα πιστεύω της. Και καλά κάνει.

Υπάρχει όμως ένα ζήτημα το οποίο ενσκήπτει από την όλη πρακτική.

  Το κατά πόσο μπορεί κάποιος να εκφράζεται ελεύθερα όταν η έκφρασή του προσκρούει είτε στο Εθνικό Συμφέρον, είτε στα βαθιά πιστεύω τού καθενός και ακολούθως σε σύνολα ανθρώπων, είτε ακόμα και στα ήθη ενός έθνους.
  • Η φιλοσοφία, η ηθική και η πολιτική, βρίσκονται ακόμα σε διάφορους κόσμους, ομοίως και η αλήθεια.
Στο σημείο αυτό ξεκαθαρίζω τη θέση μου λέγοντας ότι απέχω της τοποθέτησης για το εάν επρόκειτο περί γενοκτονίας ή όχι. Όχι γιατί δεν έχω γνώμη αλλά γιατί δεν είναι ο σκοπός του άρθρου. Σαφές. Σκοπός μου είναι να διερευνήσω τις παραμέτρους και τα ζητήματα τα οποία εγείρει η αντιπαράθεση.

Για την αναζήτηση της πραγματικότητας λοιπόν καμία προσπάθεια. Από κανέναν. Μπορεί και να μην υπήρχε χρόνος... 

Καμία αντιπαράθεση επιχειρημάτων ως το γεγονός να είναι σε όλους γνωστό. Επιμένω λοιπόν ότι ελάχιστοι γνωρίζουν την ιστορία των Ποντίων, ...αλλά και λάθος να κάνω, ακόμα και το πασιφανές οφείλει να αποδεικνύεται διαρκώς.

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2015

Η λεμονόκουπα…

Σε ένα κράτος όπου κατακρημνίζεται αναζητούμε εξηγήσεις για τα μπάζα που σωρεύονται.

Η διαχείριση πλέον των θεμάτων που αφορούν τα της χώρας μας έχει καταστεί αδύνατη ή δυνατή μόνο τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών, οι οποίοι από τη μεριά τους απλά δεν θέλουν διότι εφαρμόζουν τη δική τους πολιτική ασφαλώς προς δικό τους όφελος… Το έχουμε πει πολλές φορές όμως ο Έλληνας υπεύθυνος ακόμα προσπαθεί σαν τον Σίσυφο να ανεβάσει τον βράχο στην κορυφή.

Αλήθεια πόσος καιρός πέρασε από τότε που κάποιοι πίστευαν πως η Ευρώπη, οι δανειστές, οι διαμορφωτές πολιτικών, πως: 
  1. Ήθελαν να μας σώσουν 
  2. Πως μάλλον ήθελαν να μας σώσουν.
  3. Που δεν μπορεί θα θέλουν να μας σώσουν, βρε αδελφέ…
Σήμερα υπάρχουν σαφώς λιγότεροι που πιστεύουν κάτι από όλα αυτά, όχι όμως τόσο λίγοι ώστε να μην μπορούν να στηρίξουν μία κυβέρνηση και άλλη μία αντιπολίτευση που ακριβώς τα ίδια πρεσβεύει ασχέτως εάν τσακώνεται, απλά, γιατί πρέπει να τσακώνεται. Όλοι γνωρίζουν ότι στη θέση της κυβέρνησης θα έκανε τα ίδια, μπορεί και χειρότερα για κάποιους. Υπάρχει άλλωστε η καταγεγραμμένη ιστορία, τα υπόλοιπα –που λέγονται ως δικαιολογίες- απλά θίγουν τη νοημοσύνη μας.
  • Υπάρχει έστω και ένας λογικός άνθρωπος, οπαδός, αδιάφορος πολίτης, ο οποίος να φαντάζεται ότι με μια άλλη κυβέρνηση (την οποιαδήποτε) εν μέσω μνημονίου, πως κάτι αλλιώτικο προς το φιλολαϊκότερο θα μπορούσε να συμβεί;
Πώς είναι δυνατόν η πορεία της ισοπέδωσης κάθε Ελληνικής επιχειρηματικής πρωτοβουλίας να μην λαμβάνεται υπ’ όψη από πάντες; Πώς είναι δυνατόν να παζαρεύεται η εμφανέστατη ισοπέδωση της όποιας Ελληνικής προσπάθειας παραγωγής; Παραγωγής του οτιδήποτε. Σήμερα η μπύρα, χθες το γάλα, αύριο κάτι άλλο… Πώς είναι δυνατόν να μην καθίσταται εμφανές το σχέδιο ισοπέδωσης του ντόπιου επιχειρηματία και ακολούθως το άλλο της υπαλληλοποίησης πάντων αναπνεόντων;

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Περί συμβόλων.

Ένα σύμβολο δεν είναι τίποτα παραπάνω από εκείνο που συμβολίζει. Τίποτα παραπάνω από την ιδέα που μεταφέρει.

Ασφαλώς και το μέσο στο οποίο φέρεται η ιδέα δεν έχει καμία απολύτως αξία. Σε αυτό θα πρέπει να συμφωνήσουμε με τρόπο κάθετο. Καμίας εικόνας δεν είναι ιερό το ξύλο στο οποίο εικονίζεται η μορφή του αγίου, ομοίως και καμίας σημαίας το ύφασμα στο οποίο είναι τυπωμένος ο λογότυπος, το σύμβολο που παραπέμπει σε όλη τη φιλοσοφία της ιδέας.

Όλο το σύστημα των χρωμάτων που εικονίζεται, ενεργοποιεί στο νου μας μία ιδέα σαν επικεφαλίδα. Αφυπνίζει -αμέσως μετά- μία συμπυκνωμένη συνείδηση που υπάρχει σε καταστολή. Έτσι πρέπει να λειτουργεί και έτσι λειτουργεί. (Ομοίως καλό και κακό συγχρόνως).

Περί αυτής της επιγραμματικής ιδέας λοιπόν εντετάλμεθα μάχην, περί αυτής εντείνουμε τη διαλεκτική μας επίσης και περί όλων των εννοιών που περιληπτικά καταφθάνουν συν τω ελαχίστω χρόνω συνειρμικά στο νου. Ο άνθρωπος δρα ως εργαλείο, παρασυρμένος από τα ευκλεή προστάγματα, ενσυνειδήτως ασυνείδητα... 

Ας προχωρήσουμε...

Στο κάψιμο μίας σημαίας ή στην καταστροφή μίας εικόνας, αντιδρούμε στην προσβολή των ιδεωδών μας, των πιστεύω μας, των ιδανικών μας. Έχει λοιπόν μεγάλη σημασία το πού καίγεται μία σημαία αλλά κυρίως από ποιον

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Το άλυτο βαθύ πρόβλημα.

Δεν υπάρχει λύση. Η μόνη διέξοδος η άκοπη πορεία μέσα σε αυτό, τη γνώσει αυτού. Ως πρόβλημα ορίζεται το υποκειμενικό εκείνο που άγχει-δυσκολεύει- με τρόπο μοναδικό τον κάθε έναν από εμάς.

Αναφέρομαι όμως και πέραν των απλών καθημερινών θεμάτων, σε πρακτικές που διαμορφώνουν κάποιο τρόπο ζωής και ακολούθως τις αξίες που ορίζουν τον τρόπο αυτό. Τα αποτελέσματα που απορρέουν από τις προσπάθειες υπηρέτησης του επιλεγέντος τρόπου, πέραν της ματαιόδοξης διάστασης που απλώνεται σαν σεντόνι και δείχνει να κατατρώγει το όποιο φως. Ως νίκη θα θεωρήσουμε την πορεία.

Τίποτα δεν είναι εύκολο.

Ακόμα και οι μεγαλύτεροι διανοητές, δεν κατάφερναν να ξεφύγουν από τον χώρο όπου είχαν περιχαρακώσει τη σκέψη τους. Δεδομένης –πάντα- της άπειρης διάστασης που υπάρχει παντού γύρω μας, κρίνεται λογικό, ακόμα και ο πλέον ελεύθερος νους να αδυνατεί να καλύψει το εύρος της, από όποια απόσταση και εάν το δει. Πάντα το εύρος θα είναι μεγαλύτερο! Πάντα κάτι θα διαφεύγει της προσοχής μας τη δεδομένη στιγμή, άρα ποτέ δεν θα μπορούσαμε να έχουμε απόλυτη άποψη για το παν, καθώς τα πάντα αλληλοσυνδέονται.

Πίσω από ετούτη την παραδοχή όλοι -ως εμπλεκόμενοι της πεπερασμένης εν δυνάμει κάλυψης του εύρους του πεδίου- περιφερόμεθα –εκόντες άκοντες- εντός των προσωπικών μας συντεταγμένων.

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Το καίριο σφάλμα μίας συζήτησης.

Όλοι μας έχουμε βρεθεί τουλάχιστον μία φορά στη θέση εκείνη όπου το δίκιο να γίνεται θηλιά στον λαιμό μας. Να μας πνίγει κι εμείς να μην ξέρουμε το πώς να αντιμετωπίσουμε μία κατάσταση η οποία προφανώς και ‘’μπάζει’’ αλλά που όμως ο παραλογισμός της, -εκ πρώτης όψεως- δεν αποδεικνύεται. 

Στο σημείο αυτό οι περισσότεροι –και ορθά- θα πρότειναν ηρεμία καθόσον η οργή και το δίκιο που δεν δικαιώνεται δρα αντίστροφα, με αποτέλεσμα να χάνουμε ακόμα περισσότερα. 

Πού κάναμε όμως λάθος, πώς αφήσαμε να βρεθούμε σε αυτή τη θέση;

Ο Σοπενχάουερ έχει γράψει ένα πόνημα σχετικά με το πώς να επιβάλλουμε τη θέση μας στους άλλους, με το πώς να βγαίνουμε νικητές σε μία συζήτηση (‘’Η Τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο’’ κυκλοφορεί –δωρεάν- σε pdf στο διαδίκτυο) όμως δεν θέλουμε να νικήσουμε μια νίκη που δεν μας αξίζει, προτιμούμε να μην χάσουμε εκείνη που δικαιούμαστε.

Ο καλύτερος τρόπος να φύγουμε με το κεφάλι ψηλά όταν πεισθούμε πως υπερτερεί η γνώμη του συνομιλητή, είναι να το παραδεχτούμε λέγοντας ‘’πως ενδέχεται’’, πως θα πράγματι θα μπορούσε να υπάρχει και η περίπτωση που μας αναφέρθηκε…. κατόπιν εξετάζουμε μόνοι μας με ηρεμία το θέμα ενδελεχώς και εάν το κρίνουμε σκόπιμο, επανερχόμεθα με νέα επιχειρήματα. Με τον τρόπο αυτόν τεκμηριώνουμε τον εαυτό μας ως δίκαιο, ως αμερόληπτο και ως άνθρωπο που νοιάζεται για το δίκαιο. Μεγάλη υπόθεση. Σε μία επόμενη συζήτηση με πολλούς ενδεχομένως ακροατές θα έχουμε το άλλοθι της πρότερης καλής μαρτυρίας ως καλοί συζητητές.

Το θέμα είναι όμως όταν πράγματι έχουμε δίκιο (ή νομίζουμε ότι έχουμε, καθόσον ποτέ το δίκαιο δεν είναι μόνο από τη μία πλευρά) τίνι τρόπο το διεκδικούμε…

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Ειδήσεις....


Ως λαός είμαστε μη ώριμος. Η παραδοχή αυτού του ορισμού καθιστά υπεύθυνο ως μονάδα τον κάθε έναν από εμάς, οι οποίοι ως ένοχοι, φταίχτες της ανωριμότητας μας οφείλουμε αν μη τι άλλο, προσπάθεια.

Τα ΜΜΕ καθρεφτίζουν σε ένα μεγάλο ποσοστό όχι μόνο το επίπεδο πολιτισμού το οποίο μας αξίζει αλλά και ένα άλλο επίπεδο, εκείνο της χειραγώγησης της οποίας είμαστε καθ’ όλα άξιοι. Άξιοι πίσω από την ανοχή που εσκεμμένα επιδεικνύουμε.

Ασφαλώς και δεν αρκεί η γνώση του φαινομένου. Ασφαλώς και είναι ελάχιστες οι κουβέντες οι οποίες δεν συμφωνούν και δεν καταδεικνύουν το πρόβλημα ως τέτοιο. Κανείς όμως δεν αθωώνεται από την επισήμανση, μα από την πράξη που διορθώνει.

Η ανωριμότητά μας έγκειται σε ένα μεγάλο βαθμό στη άρνηση της ενηλικίωσής μας ως σύνολο, ως κοινό με όμοια συνισταμένη και στοχευμένη δράση. 

Δεν μπορεί όλοι –όχι μόνο τις προεκλογικές περιόδους- να καταφερόμαστε του τρόπου πλασαρίσματος των ειδήσεων και όλοι εν κατακλείδι να τις βλέπουμε… 

Να βλέπουμε μαθημένοι! Άρτια εκπαιδευμένοι από ένα σύστημα που έχει τις ρίζες του πολύ βαθύτερα από όσο νομίζουμε. Ας λέμε εναντίον τους τα μύρια όσα. Το αποτέλεσμα μετράει.

  • Σκοπός της προπαγάνδας δεν είναι να πείσει τον πολίτη, αλλά να τον κάνει να πράξει.
Πριν τις τηλεοράσεις λοιπόν και τα ραδιόφωνα, υπήρχε ο όρθρος της εκκλησίας όπου ο από άμβωνος ιερέας μιλούσε -πέραν της κατηχήσεως- για όλα εκείνα που αφ’ ενός έπρεπε να γίνουν από τους πιστούς -και αφορούσαν το σύνολο της κοινωνίας- και αφ’ ετέρου για όλα όσα είχαν ήδη γίνει. Ενημέρωνε...

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Δόγμα. Η αλυσίδα που γυαλίζει.

Ένα από τα πολλά χαρακτηριστικά του έξυπνου ανθρώπου είναι η ικανότητά του να ακούει. Πράγματι είναι πολύ δυσκολότερο το ακούειν του ομιλείν καθώς όλοι -και όχι μόνο εσχάτως- έχουν άπειρα να πουν, ασχέτως εάν καταλήγουν να ομολογούν συμφωνίες με λόγια προ αυτών ειπωμένα.



Γενικώς έχουμε καταντήσει θεματοφύλακες δογμάτων. Οι περισσότεροι δεν το γνωρίζουμε.


Παρ’ όλο που συχνά αναφέρεται ο όρος -δόγμα-, υπάρχουν κάποιοι που αγνοούν την έννοιά του ή την πλησιάζουν στο περίπου. Ξεκαθαρίζοντας λοιπόν -ώστε πλήρως να συννενοούμαστε- αναφέρω το παράδειγμα που επίσης έχω αναφέρει προσφάτως σε κάποιο προηγούμενο άρθρο.

Η γη είναι στρογγυλή. Είναι στρογγυλή γιατί το λέει η δασκάλα μου, ο παπάς, η μητέρα μου = ΔΟΓΜΑ
Είναι στρογγυλή γιατί χάνονται πρώτα τα ιστία του καραβιού άρα δεν μπορεί παρά να είναι. Είναι στρογγυλή γιατί το δείχνουν οι φωτογραφίες από τους δορυφόρους άρα δεν μπορεί παρά να είναι.

Επανέρχομαι λοιπόν λέγοντας ότι έχουμε γίνει θεματοφύλακες δογμάτων θεωρώντας ότι οι πάγιες αντιλήψεις μας -που σημειωτέον διαφέρουν(!) μεταξύ τους- έστω και εάν εν μέρει επαληθεύονται, καθίστανται όλες ...αληθείς, πέραν πάσης αμφισβητήσεως. Μέγα το λάθος.

Τίποτα δεν είναι αδιαπραγμάτευτο και τίποτα δεν μπορεί να είναι απολύτως ορθό (πέραν των αριθμών τους οποίους εμείς -και πάλι -ορίζουμε ως έχοντες παρόμοιο νόημα). 

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Οράματα και ελπίδες.

Νέος, τριάντα ετών πτυχιούχος οικονομικών, Μεταπτυχιακό στη Σουηδία βρήκε δουλειά! Μισθός 700 ευρώ ωράριο 9-5 σε πολυεθνική εταιρία. Δηλώνει ενθουσιασμένος και κερνάει τους φίλους του. Την προηγούμενη.

Την επόμενη παραιτείται.

Ο λόγος οι παράλογες απαιτήσεις. Ο πτυχιούχος θα έφευγε από γραφείο όποτε άδειαζε από επάνω του τα χαρτιά που θα λάμβανε προς διεκπεραίωση, τα οποία διαρκώς ερχόταν. Οι υπεύθυνοι του είπαν ότι συνήθως αυτό συμβαίνει -το τέλος δηλαδή των εκκρεμοτήτων- κατά τις 10:30 με 11:00. Το βράδυ. Μπορούσε όμως εάν ήθελε να φύγει νωρίτερα και να έρθει την επόμενη επίσης νωρίτερα. Στις 5 το πρωί (!) για παράδειγμα -η εταιρεία έδειχνε κατανόηση…- ώστε το γραφείο του τη νέα ημέρα στις 9, να ήταν καθαρό ώστε να υποδεχθεί ο εργαζόμενος τις νέες εκκρεμότητες.

Ο εξ αγχιστείας εξάδελφος μου –διότι περί αυτόν επρόκειτο-, απλά δεν πεινούσε και παραιτήθηκε (φεύγει στο εξωτερικό), πολλοί όμως έμειναν και το βέβαιο είναι ότι κάποιος σήμερα θα έχει αρπάξει(!) τη θέση του και ασφαλώς και θα μπορούσαν να αναφερθούν εκατοντάδες τέτοιων παραδειγμάτων, αν όχι χιλιάδες.

Αυτό το πακέτο του εργασιακού μεσαίωνα πλέον θα είναι η καθημερινή πρακτική. Θα είναι το περιβάλλον στο οποίο θα κληθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά μας. Αυτό και τα πεντάμηνα.
  • Είμαστε όμως στην Ευρώπη και έχουμε ευρώ στις τσέπες μας. Βρισκόμαστε στο περιβάλλον εκείνο όπου και επιθυμούμε. Το κάθε άλλο πέραν αυτής -αναπαυόμαστε- πως θα ήταν χειρότερο.
Οι περισσότεροι αναρωτιούνται για το πού πηγαίνει η χώρα. Λάθος! Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ο προβληματισμός αυτός (τουλάχιστον όχι τώρα, μετά τις εκλογές) διότι είμαστε εκεί όπου αγωνιστήκαμε να παραμείνουμε. Μπορούμε να φωνάξουμε κομπάζοντες ΝΙΚΗΤΕΣ! καθόσον κερδίσαμε τη σημερινή ζωή μας, το μέλλον το δικό μας, αλλά περισσότερο το μέλλον των παιδιών μας. Πρόσφατα επιλέξαμε πορεία όντας γνώστες! Κακώς λοιπόν υπάρχουν αμφιβολίες...

Ευχαριστημένοι λοιπόν…

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

Η δύσκολη σχέση κράτους πολιτών.

Το κράτος κατάντησε εχθρός.

Μακάρι να ήταν αλλιώς, αλλά τότε θα έπρεπε να μιλάμε περί πολιτών δίχως κρίση, κανονικούς υπηκόους με την κακή έννοια του όρου και αυτό, διότι ελάχιστοι πλέον θεωρούν ότι όσα γίνονται, γίνονται για το ευθύ καλό της χώρας και όχι κατ’ ανάγκην και αυτού.

Μα το μνημόνιο έχει και καλές διατάξεις. Ο ίδιος ο Βαρουφάκης το είπε, ο πλέον επώνυμος πολέμιός του. Μίλησε για ένα 70% ορθών αλλαγών που ούτως ή άλλως θα έπρεπε να γίνουν… 

Πολύ σωστά κανένας δεν διαφωνεί πως ασφαλώς και θα έπρεπε γίνουν, αλλά πάντες θεωρητικοί και τεχνοκράτες –συμπεριλαμβανομένων και των δικών μας- κόπτονται για το υπόλοιπο 30% και εν τοις πράγμασι -ως δια μαγείας- εκείνο υλοποιείται -που βολεύει τους δανειστές- την ώρα που υπενθυμίζεται η ορθότητα  -του επί όροις- ορθού υπολοίπου.  

Πίσω από όχι μόνον από αυτό, αλλά και από πολλά άλλα για τα οποία φταίει η αντιμετώπιση των Ελλήνων ιθυνόντων οι οποίοι θεωρούν ότι είναι οι μόνοι που ζουν στο 2015 και όλοι εμείς οι υπόλοιποι στις δεκαετίες των λαμπρών πολιτικών υποσχέσεων της μεταπολίτευσης, δημιουργείται εκ νέου το κλίμα της απαξίωσης πάντων των εμπλεκομένων. Διότι απλά παίζουν με το μυαλό μας.

Το κράτος κατάντησε αφερέγγυο, τα πάντα εξαρτώνται από τα υπόλοιπα των πάντων και διαμορφώνονται από τις εξελίξεις επιθυμίες των κετεχόντων, ελλείψει ουσιαστικού αντιλόγου. Το σύνολο σχεδόν της βουλής ψηφίζει μνημόνιο και τσακώνεται για το ποιος είναι ο καλύτερος να το εφαρμόσει. Εκεί καταντήσαμε. 

Δυστυχώς …καταφέραμε να διαρρήξουμε τις σχέσεις μας. Κανείς δεν πιστεύει πλέον τα λόγια του κράτους-κυβέρνησης. Τελικά όλα στη ζωή αποτελούν ένα κύκλο όντας αναπόσπαστο κομμάτι ενός όλου που ασφαλώς και μας διαφεύγει το μέγεθος ή ο βαθμός εάν προτιμάτε της αλληλένδεσής μας μαζί του. Αυτό το αλληλοδέσιμο είναι και το μόνο αθωωτικό επιχείρημα που του έχει απομείνει. Κανένα άλλο.

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Πάγιες αντιλήψεις. Η τροχοπέδη της ελεύθερης σκέψης.

Σε ένα κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται, είναι εντελώς λαθεμένο να εμμένουμε –άνευ συζητήσεως- σε θεωρήσεις είτε δογματικές, είτε από καιρό αποφασισμένες έστω και κατόπιν ενδελεχούς ερεύνης.

Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να αποδείξει (πέραν των αριθμών) τη μία και μόνη ορθή θεώρηση του οτιδήποτε στο βάθος των χρόνων.

Ο κόσμος εξελίσσεται και μαζί του όλα εκείνα που θεωρούμε ορθά. Αρκεί να σκεφθείτε τα πιστεύω της πλειοψηφίας  ημών μερικές δεκαετίες πίσω, δεν λέω αιώνες… Σκεφθείτε της ανθρωπότητας τώρα.

Η κάθε δογματική θεώρηση (πίστη στα λόγια του ενός ‘’πεφωτισμένου’’) πάσχει εξ’ αρχής. Η ορθολογιστική σκέψη οφείλει και πρέπει να είναι εκείνη η οποία θα διαμορφώνει τις θεωρήσεις μας και αυτή με επιφύλαξη διότι πάντοτε υπήρχαν εξυπνότεροι ημών αφ' ενός και αφ' ετέρου πάντα ανακαλυπτόταν νέα επιχειρήματα..

Στο σημείο αυτό καλό είναι να κάνουμε ένα διαχωρισμό εξηγώντας τη διαφορά της δογματικής αποδοχής μίας θεώρησης, από την άλλη της ορθολογιστικής.

Δογματική θεώρηση: Η γη είναι στρογγυλή γιατί το λέει, ο δάσκαλος, η μητέρα μου, ο παπάς.

Ορθολογιστική θεώρηση: Η γη είναι στρογγυλή γιατί χάνεται το ιστίο πρώτα του σκάφους, γιατί οι φωτογραφίες από το διάστημα αυτό δείχνουν.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Μετανάστευση. Σμύρνη και ‘’συνωστισμός’’.

Η λέξη ''Συνωστισμός'' είναι γεμάτη ατυχία. 

Δεν υπήρξε ''συνωστισμός'' αλλά σφαγή. Ας ξεκινήσουμε έτσι και συνεχίζουμε.

Δεν υπάρχει πόλεμος δίχως ακρότητες. Δεν υπάρχει. Θα μπορούσε να ισχυρισθεί ο οποιοσδήποτε ότι η επικινδυνότητα των στιγμών και η υπεροχή της δύναμης, του όπλου, καταντά τον άνθρωπο έρμαιο των βαθύτερων κακών επιταγών του. Δυστυχώς, ο τρόπος για εκκαθάριση μίας περιοχής είναι οι ''απάνθρωπες προσεγγίσεις'' των κατοίκων. Αλλιώς δεν αφήνουν τα χώματα που μεγάλωσαν...


Δεν υπάρχει λαός που πολέμησε τηρώντας τους κανόνες εκείνους που επιτάσσει το δίκαιο και η ηθική. Οι καταστάσεις οδηγούν τους ανθρώπους –άλλους λιγότερο και άλλους περισσότερο- σε πράξεις για τις οποίες αργότερα –το λιγότερο- θα μετανιώνουν. Αυτό ισχύει για όλους τους λαούς από τα βάθη της ιστορίας, ακόμα και για εμάς τους Έλληνες. (πώς θα μπορούσε να μην ισχύει)

Τα κράτη που καλούνται να συνυπάρξουν θέτουν τα πεπραγμένα τους  επί τάπητος και συμφωνούν -κάνοντας υπερβάσεις-. Συνομολογούν ότι δεν πρέπει να διαιωνίζεται το μίσος γιατί μόνο κακό θα φέρει. Αμβλύνουν λοιπόν τις γωνίες των θεμάτων που τους αφορούν-χωρίζουν, πλησιάζοντας την ιστορία, τα γεγονότα, με ένα κάπως πιο διαλλακτικό τρόπο. Με πολιτική.

Συντάσσουν τα βιβλία της ιστορίας με λογικές οι οποίες αποσκοπούν στον σκοπό και όχι στην απόδοση της αλήθειας καθώς αυτή κανέναν δεν συμφέρει. ‘’Άμα θα πεις εσύ για μένα, θα πω και εγώ για σένα’’
Πράγματι λοιπόν συντάχθηκαν τα βιβλία της ιστορίας των σχολείων μας για την Σμύρνη με τη λέξη ''συνωστισμό'', από την απέναντι μεριά ομοίως συνεγράφησαν αναλόγως τα δικά τους. (Πανεπιστημιακοί στη Θράκη επιμένουν ότι ουδέποτε διανεμήθηκαν, άλλοι λένε ότι έγινε κάποια διανομή σε κάποια σχολεία). Οι σκοποί ουδέποτε έπαψαν να υπηρετούνται... Ο Τούρκος γενικώς, φίλος δεν πιάνεται...

Η ιστορία ήταν ανέκαθεν ένα όπλο χειραγώγησης. Ένα μέσον εάν προτιμάτε που ωθούσε –όλους- τους λαούς προς ανάλογες κατευθύνσεις. Που έδινε άλλοθι, που απάλυνε, που δικαιολογούσε, που προέτρεπε, που αντρείευε. που έφτιαχνε ήρωες.  Πάντα έκανε τα πάντα, με τρόπο στην καλύτερη των περιπτώσεων έμμεσο…

Η ‘’σφαγή’’ λοιπόν έγινε ‘’συνωστισμός’’ από τη δική μας μεριά. Το χέρι συνεννόησης επροτάθη.


Από τη μεριά των Τούρκων ενδεχομένως να άλλαξε η λέξη που θα μιλούσε για το σφαγιασμό κατά την άλωση της Τρίπολης (στις 23 Σεπτεμβρίου του 1821) των χιλιάδων γυναικόπαιδων από του Κολοκοτρώνη,. σε ατόπημα,  απονενοημένη πράξη ή σε κάτι άλλο που δεν γνωρίζω.





Οι μνήμες βεβαίως παραμένουν… 

(Ήφαες Αδελαή; Ένα βιβλίο που περιγράφει την καταστροφή της Σμύρνης από τα μάτια ενός επτάχρονου κοριτσιού, το οποίο  -κορίτσι- αργότερα προσεγγίζει διαφορετικά το θέμα περιφερόμενο στα μέρη που μεγάλωσε, το 1935. Για να διαβάσετε σχετικά πατήσετε  εδώ. Υπάρχουν και ηχητικά αποσπάσματα του από την παρουσίαση βιβλίου στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)


Ας πούμε την αλήθεια. Δεν υπάρχει μία αλήθεια. Υπάρχει η ορατή από την πλευρά που θέλουμε, που μας εξυπηρετεί που μας βολεύει. Για κάθε γεγονός χώρια. Υπάρχει η επιλογή της αλήθειας που μας συμφέρει καθώς υπάρχουν μυριάδες επιχειρήματα ένθεν κακείθεν. 


Και φτάνουμε στο σήμερα.

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015

Δημοκρατία. Το πολίτευμα που πάσχει.


Ο Πλάτωνας θεωρούσε ηθικότερη από την δημοκρατία, την αριστοκρατία* (Πολιτεία ΥΠ 545,κ.εξ). Ο Αριστοτέλης την ταύτιζε με την οχλοκρατία** 

Εκπλησσόμεθα;

Κανονικά δεν θα έπρεπε και δεν αναφέρομαι στις προτιμήσεις των φιλοσόφων εκείνης της εποχής, αλλά στην έκπληξη η οποία ενδεχομένως να προκαταλαμβάνει τη σκέψη μας.

Αν αναλύσουμε τη δημοκρατία την οποία βιώνουν σήμερα τα έθνη (καθόσον η πράξη μας ενδιαφέρει και όχι η θεωρία) θα δούμε ότι όχι μόνο απέχει των προγραμματικών της δηλώσεων, αλλά και επί του πρακτέου αδικεί την όποια μειοψηφία καθώς απαιτεί-προϋποθέτει την υποταγή της, στην οποιαδήποτε πλειοψηφία. Ποτέ οι δοξασίες της όποιας πλειοψηφίας δεν ήταν εξ’ ορισμού ορθές. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα όπου οι πολλοί έκαναν λάθος. Εσκεμμένα ή μη. Ομοίως και της μειοψηφίας θα επισημάνω.

Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει δηλαδή; Εννοώ εάν εξαιρούσαμε την πλειοψηφία…

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οφείλουμε να συμφωνήσουμε ότι για την άριστη συνεννόηση πάντων ημών, οφείλεται πρώτιστα όμοια παιδεία και κατ’ επέκτασιν ορισμός ή προϋπόθεση όμοιων αξιών

Είναι κεφαλαιώδες το ζήτημα των όμοιων αξιών (το έχουμε αναφέρει και σε άλλα άρθρα για άλλους λόγους) καθόσον, ο κάθε προσωπικός στόχος του καθενός ή της ομάδας όπου ανήκουμε -το σύνολο των οποίων συνιστά το κράτος-έθνος -, τίθεται και προσπαθεί να υλοποιηθεί μέσω αυτών, των αξιών. 
  •  Εάν για παράδειγμα η υπέρτατη –άρρητη ασφαλώς- αξία (και ωσαύτως στόχος) μιας ομάδας είναι το χρήμα, όταν θα έρθει στην εξουσία, προς υλοποίηση του σκοπού της θα εφευρίσκει τρόπους προς την απόκτησή του, θεμιτούς και αθέμιτους. Είναι απολύτως λογικό. Ενδεχομένως κομπάζοντας στους κύκλους της –ακόμη!- περί αυτών, καθώς καταφέρνει να υπηρετήσει άξια τον ύψιστο σκοπό της. Την ύλη. 
  • Κάποια άλλη αξία, για παράδειγμα, μιας άλλης μερίδας πολιτών θα μπορούσε να είναι η ευζωία η οποία επίσης, όπως αντιλαμβανόμεθα, εξυπηρετείται δια μέσου του χρήματος… (Σημασία, όπως καταλαβαίνουμε, δεν έχουν τόσο οι δημόσιες προαιρέσεις αλλά οι βαθύτερες δοξασίες των κυβερνώντων).

Διακρίνουμε μήπως κάτι το οποίο μας είναι γνωστό;

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

''Μωρό μου, να σου εξηγήσω, δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι...''

Η πόρτα ανοίγει, ο σύζυγος βλέπει τη νεαρή όμορφη γυναίκα του στην αγκαλιά ενός εξ’ ίσου ωραίου μελαχρινού άντρα… (Για όσες προτιμάτε επιλέξτε ξανθό)


‘’Δεν είναι αυτό που νομίζεις’’ (εξαιρετική αντίδραση. Διαχρονική.)

Ασφαλώς και δεν είναι, διότι κανείς δεν θα ήθελε να ήταν αυτό που κοιτούσε, όμως η λογική, πέραν του νοτισμένου από τα χνώτα χώρου, έλεγε πως δυστυχώς ήταν! Το τραβηγμένο στο στήθος σεντόνι επίσης…

Όπως και έχει οι …υπογραφές έχουν πέσει. Η μάχη έχει δοθεί, το κάστρο έχει παραδώσει τη σημαία του. Το αποδεικνύει πέραν του θεάματος, η ανάγκη εξήγησης. Μας θλίβει το γεγονός.

Το μνημόνιο θα εφαρμοστεί είτε εξηγήσει η σύζυγος, είτε όχι. Αφήστε που στην προκειμένη -της πολιτικής- η παραστρατημένη είναι ειλικρινής. Μας λέει ότι δεν γινόταν και αλλιώς.

Το ζήτημα είναι ένα και ένα θα παραμένει, όσες δικαιολογίες και εάν απλώσουν τα χαμόγελά τους στο τραπέζι. Η εξαπάτηση και όχι μόνον. Η κατ’ εξακολούθησιν εξαπάτηση. Μην περί άλλου απατάσθε.

Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο –θα το έλεγα αποσύνθεσης- που πλέον δικαιολογούμε το ‘’εμπορικό ψέμα’’, την εσκεμμένη πολιτική ανακρίβεια. Αναγνωρίζουμε σε όλους τους πολιτικούς την ‘’γλυκιά’’ τοποθέτηση τη μετερχόμενη από σάχλες έως σάλια και περιφράσεις-μπερδέματα, ως να είναι ο μόνος δρόμος η υπαγωγή μας στα λόγια τους.

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Διαφωνία συμπόρευσης ΛΑ.Ε Λαφαζάνη- ΕΠΑΜ Καζάκη.

 Είναι απορίας άξιο και ενδεχομένως άκρως Ελληνικό το φαινόμενο της διαφωνίας. Σχεδόν οφείλουμε να διαφωνούμε ρητώς και αμετακλήτως ακόμα και όταν σχεδόν συμφωνούμε.



Το κεφαλαιώδες ζήτημα της εν λόγω συμφωνίας εμπεριείχε το πρώτο βήμα στην αντιμετώπιση του μνημονίου. Σαφές. Πρώτα κοιτάμε να σταθούμε ορθοί συγκρατώντας ο ένας τον άλλον -οι λιγοστοί(!) σύμμαχοι- και κατόπιν συζητούμε τις λεπτομέρειες διακυβέρνησης (όταν με το καλό ήθελε εκείνη προκύψει).

Πόσα κόμματα είναι κατά του μνημονίου; Το ΚΚΕ, το κόμμα Λαφαζάνη, το ΕΠΑΜ (το οποίο δίνει εξ’ όσων γνωρίζω μια καθ’ όλα τίμια μάχη*, -εδώ και καιρό με σταθερές απόψεις- μη έχοντας χρήματα ούτε για τα προφανή…), ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ το επόμενο αντιμνημονιακό κόμμα (ομοίως με αγώνες) και η Χρυσή Αυγή. Το ΚΚΕ δεδηλωμένα απόσχει προσπαθώντας με τον δικό του τρόπο, η Χ.Α. εκ των πραγμάτων τίθεται εκτός και τι μένει;

Πόσα κόμματα συμπράττουν κατά του μνημονίου; Κανένα!

Απολύτως λογικό για τα Ελληνικά δεδομένα.

Θα ήθελα να επισημάνω ότι οι όποιες διαφορές-εξισορροπήσεις κάλλιστα θα μπορούσαν να επέλθουν κατόπιν ενός όποιου επιτυχούς αποτελέσματος.

Ο μεγάλος εχθρός είναι το μνημόνιο, ακολούθως, η φθίνουσα πορεία και, του βιοτικού επιπέδου αλλά και, της οικονομίας που επιφέρει η εφαρμογή του. Εχθρός δεν είναι ούτε οι διαδικασίες, αλλά ούτε και οι διαδρομές όσο αυτές εάν διαφέρουν.

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

Οι κοινωνίες.

Οι αναγκαίες συναθροίσεις ατόμων συμβαίνουν γιατί ο φόβος της μοναξιάς καταβάλλει, γιατί ο άνθρωπος λένε είναι κοινωνικό ον και από τις συμπράξεις καταφέρνει πολλά περισσότερα και έτσι είναι.


Κανείς δεν μιλάει για την ελευθερία του μέσα από την επιλεγμένη σκλαβιά του. Κανένας, διότι πάντες(;) είναι ελεύθεροι να επιλέξουν τον δυνάστη τους και άρα κοιτώντας την ελεύθερη κίνησή τους μέσα στη λεκάνη αγνοούν τον ωκεανό. 

Ασφαλώς και δικαιούται, ο όποιος ένας  -και, κατά τον Λοκ και, κατά άλλους ενδεχομένως- να διαθέτει την ελευθερία του όπου κρίνει πως τον συμφέρει. Δικαιούται και υπαλληλία αλλά και ταγή –ως προσωπική επιλογή φυσικά πίσω από την ελευθερία της βούλησης η οποία απλόχερα του προσφέρεται.

Συμφωνώ ότι όλα ετούτα είναι γνωστά και ίσως απορριπτέα από την πράξη του είδους μιας καθημερινότητας. Δεν χρειάζονται καν επιχειρηματολογία, όμως παραμένουν αληθή!

Ο Στίρνερ μπορεί να υπέστη και κριτική από τον Μαρξ και λοιδορία, όμως εν τέλει εκείνος δικαιώνεται με τον ‘’μοναδικό άνθρωπό’’ του ισχυριζόμενος ότι στο τέλος οι κοινωνίες γίνονται δυνάστες.

Ασφαλώς και χωρίς νόμους δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξουν.

Ασφαλώς και δεν ήμαστε έτοιμοι για μία συνύπαρξη χωρίς νόμους.

Βεβαίως και προτιμούμε την όποια δουλεία όπου μέσα της φανταζόμαστε εαυτούς ελεύθερους περιφερόμενους σε όρια τα οποία έχουμε μάθει να μην αναγνωρίζουμε(!).

…Βεβαίως και είναι προτιμότερη η εξάρτηση από τη μη δεδομένη ασφάλεια.

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Διαλεχτοί έρωτες.

Είναι φορές που η επιθυμία σχεδιάζει τοπία. Είναι φορές που το μυαλό σκαρώνει ιστορίες ολόκληρες φανταστικές γεμάτες ψεύδη που φαντάζουν αληθινές.


Η ζωή σε ένα κόσμο ονείρων ξεκουράζει. Απαλύνει, συμμορφώνει -θα τολμούσα- να χτενίσει όλο εκείνο το ανακατωμένο μαλλί της καθημερινής τρέλας που είναι τόσο αλλιώτικο από την μακρινότερη προσδοκία μας.

Χρειάζεται ετούτο το διάλειμμα από τη λογική, αυτή η βόλτα στον παράδεισο της υπόθεσης καθώς η ανάσα έξω από το νερό της υποχρεωτικής πλεύσης κρίνεται αναγκαία.

Πίσω και μέσα στο προσωπικό ωραίο η ψυχή ανασταίνει τις ελπίδες της. Είναι δεδομένο ότι το κάνει αναπαυόμενη πίσω από τις ένδοξες επιτυχίες της. Τις έχουμε ανάγκη και τις επιτυχίες μας αλλά και τις επευφημίες των ανθρώπων που συμπορευόμαστε.

Θα έλεγα ότι σχεδόν ότι για εκείνους ζούμε. Από λάθος ασφαλώς, αλλά μία πραγματικότητα, αλήθεια, νοιάζεται για το σωστό ή το λαθεμένο;

Δεν νοιάζεται, διότι μιλάει άλλη γλώσσα.

Τώρα εάν καταφέρουμε και περάσουμε μέσα σε εκείνο τον πυρήνα τον πολύ προσωπικό μας έναν ακόμα άνθρωπο, τότε μπορούμε να κομπάζουμε για επιτυχία, για νίκη, για φόβο, για πόνο και για χαρά. Με τα χέρια σηκωμένα ψηλά.

Τα δικαιολογείτε-αιτιολογείτε φαντάζομαι όλα, μιας και μιλάμε καιρό και αν μη τι άλλο αντιλαμβανόμαστε για τα καλά μεταξύ μας.

Και τι έγινε; Μερικές ώρες χαμένοι κάπου αλλού. Δεν πάτε σινεμά; Δεν πάτε βόλτες στη παραλία να ξεσκάσετε; Δεν ονειρεύεστε; Ε ποιο το παράταιρο;

Η παραδοχή μήπως;