Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Το δίκαιο ως μέσω επιβολής.


Η κοινωνία στηρίζεται σε κάποιους κανόνες, αυτό είναι σε όλους γνωστό. 

Η ατομικότητα όπως αρχικά μπορεί να θεωρηθεί, σωστό, δεν προηγήθη της κοινωνίας καθώς ο άνθρωπος εξέλαβε την ανθρωπιστική υπόστασή του μέσα από το σύνολο συναναστροφής με τους ομοίους του. Δίχως αυτούς (τους συντρόφους) θα παρέμενε ένα ‘’ζώο’’ με τα ‘’ευγενή’’ ένστικτα της αγέλης. Στην καλύτερη περίπτωση.

Ευθύς εξ’ αρχής, οι συναθροισμένες οικογένειες, φυλές, έπαιξαν τον ρόλο της πρώτης κοινωνικής συνοχής και θεσπίστηκαν οι πρώτοι άγραφοι κανόνες, σχεδόν δίχως δεύτερη σκέψη.

Το αυτονόητο κοινό αποδεκτό, ήταν και το σωστό.

Ο άνθρωπος ως άτομο είναι μοναδικό, καθώς έχει μία και μόνη ταυτότητα η οποία προέρχεται από το σύνολο των ρόλων τους οποίους εκών-άκων διαχειρίζεται.

Είμαι πατέρας, υπάλληλος, φίλαθλος. Τρεις ρόλοι, αποδεκτοί και πιστά υπηρετήσιμοι. 

Στο σύνολο της συμπεριφοράς του ο οποιοσδήποτε μπορεί προσμετρήσει ακόμα και μερικές χιλιάδες ρόλων μια και η κάθε του κίνηση ή η κάθε του σκέψη, απαιτεί και έναν ακόμη.

Αποποίηση ρόλου δεν υφίσταται υπό την έννοια της κενής θέσης. Αφήνοντας ένα ρόλο, αυτόματα λαμβάνουμε ένα άλλο. Π.χ. Είμαι παντρεμένος και χωρίζω. Μπορεί να χάνω τον ρόλο που ‘’έπαιζα’’ –παντρεμένος- για ένα διάστημα της ζωής μου, αλλά αυτόματα με την έκδοση του διαζυγίου μου αποκτώ έναν άλλο, εκείνο του χωρισμένου.

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Η πλαστή τιμή της αξίας.

Θα έπρεπε ίσως κάποιος να έχει κατανοήσει την πλαστότητα της αντίληψης αυτού που όλοι ονομάζουμε πραγματικότητα, ώστε να έχει ένα παράδειγμα ανά χείρας απτό, καθιστώντας εν παραλλήλω το παρόν άρθρο άχρηστο, όμως σίγουρος ων ότι ελάχιστοι κατανοούν, κρίνω τη συνέχειά του χρήσιμη.

Επ’ ουδενί θεωρώ ότι έχω την δυνατότητα να πείσω κάποιους με όρους επιστημονικούς για την ορθότητα των λεγομένων μου για ένα πολύ απλό λόγο: Δεν είμαι φυσικός. Θα προσπαθήσω όμως δια της πλαγίας να τεκμηριώσω την ορθότητα του  τίτλου.

Χρειάζεται η υπέρβαση. Σίγουρα η ματιά εκείνη που έχει ξεπεράσει την ‘’τεράστια’’ γνώση του καθενός μας είναι απαραίτητη. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει σε ένα κοινό που δεν έχει την ελάχιστη διάθεση κατανόησης. Κανένας νομίζω.

Ο κάθε ένας από εμάς έχει μία ιδέα για τον εαυτό του. Την έχει ακόμα και εάν το αρνείται με τρόπο απόλυτο.

Η εικόνα αυτή που έχει –καλοπροαίρετα- για αυτόν τον ίδιο στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων –για να μην μιλήσω για ολότητα και με πείτε απόλυτο- λαθεύει. Λαθεύει με τρόπο απόλυτο!

Για παράδειγμα παίρνουμε δύο ανθρώπους στην τύχη.

Ο πρώτος θεωρεί τον εαυτό του καλύτερο από ότι στην πραγματικότητα είναι και ο δεύτερος χειρότερο. Αυτό θα συνέβαινε ακόμα και εάν μοιράζαμε τον κόσμο στη μέση -καθώς μονάχα ελάχιστοι  θα είχαν την ικανότητα του να γνωρίζουν ποιοι πραγματικά είναι-. Κάποτε συμβαίνει μέσα σε αν μικρό χρονικό περιθώριο ο ίδιος άνθρωπος να εναλλάσσει τη γνώμη του...

Το πρωί που ξυπνάει να νιώθει ‘’χαμένος’’, ‘’μικρός’’, ‘’ελάχιστος’’ και προς το μεσημέρι μετά από μία καλή κουβέντα που έτυχε να ακούσει να νιώθει ως ο ‘’ένας’’, ο ‘’μοναδικός’’, μα και εάν ακόμα υπερβάλω, θα θεωρεί -ο άνθρωπος του παραδείγματος- εαυτόν σε κάθε περίπτωση αποδεκτό στο κύκλο των συναναστροφών του.

Η ‘’πλάνη’’ ξεκινάει για τους πάντες από τη διαφορά του τι πιστεύουν ότι είναι, από εκείνο που πραγματικά είναι και τελικά φαντάζει το παιχνίδι της αυτογνωσίας εντελώς χαμένο μια και ακόμα και οι ψυχολόγοι δείχνουν να μην ενδιαφέρονται τόσο για την πραγματική εικόνα του ενδιαφερόμενου, όσο να ενδιαφέρονται για την εικόνα τής φαντασίας του υποκειμένου στο άτομό του και για την άλλη (σε σχέση με) την ιδανική, εκείνη που θα ήθελε να έχει και σίγουρα έχει πλασμένη και φυλαγμένη κάπου βαθιά του.

Με άλλα λόγια λέω: Δεν με νοιάζει το ποιος πράγματι είσαι, αλλά το ποιος φαντάζεσαι ότι είσαι σε σχέση με αυτό που θα ήθελες να είσαι!

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Πνεύμα: Ο θρόνος του κάθε έρωτα.

Είναι δεδομένο ότι σε κάθε περίπτωση που χρειάζεται να αντιληφθούμε το οτιδήποτε το κάνουμε μέσω των αισθήσεών μας. Μάθαμε να χειριζόμαστε την κάθε μία από αυτές με τρόπο άξιο θαυμασμού και είμαστε πράγματι εντυπωσιακά καλοί. 

Πώς θα μπορούσε άλλωστε να υπάρξουμε πλην αυτής της ικανότητας…

Εκεί όπου και εδρεύει το λάθος μας είναι στους λόγους, στις αιτίες για τις οποίες πράττουμε το λίγο ή το πολύ.

Καταλήγουμε επίσης λαθεμένα να θεωρούμε ως απάντηση σε κάθε μας δράση, την εύκολη αντίδραση αγνοώντας το βαθύτερο αίτιο. Μπορεί να μην νοιαζόμαστε κιόλας, διότι δεν γνωρίζουμε το πόσα προβλήματα θα λύναμε εάν ψάχναμε να βρούμε την αιτία που δημιούργησε τον λόγο.

Ζούμε (για πολλούς) σε έναν αιτιοκρατούμενο* κόσμο. Σε ένα κόσμο όπου το ένα αίτιο διαδέχεται το άλλο και πάει λέγοντας μέχρι να συναντήσει τον πρώτο κρίκο της αιτιοκρατικής αλυσίδας που κατόπιν άπειρων διαδρομών καταλήγει στην κοιλιά της μάνας μας. Κάποιοι λένε κι ακόμα παραπίσω. Μιλάνε λοιπόν ακόμα και για κληρονομικότητα μνήμης αλλά εμείς ας μην φτάσουμε εκεί...

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Περί ουσίας και πίστεως Νο 3.

Το πλέον εγωιστικό πράγμα που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να θεωρήσουμε τον εαυτό μας ως το κέντρο του κόσμου. Τη γη εν προκειμένω.

Βεβαίως το είδος αυτό του εγωκεντρισμού δεν έλειψε από την ιστορία… 

Προοδεύσαμε όμως.

Από το 300 π.χ. περίπου ο Αρίσταρχος από τη Σάμο πρότεινε …τον ήλιο ως το κέντρο του σύμπαντος (ηλιοκεντρικό) αργότερα κάποιοι άλλοι το ηλιακό μας σύστημα στο σύνολό του και φτάσαμε σήμερα εδώ να γνωρίζουμε ότι απλά το σύμπαν (σχετικό άρθρο ''Η βαθιά μας στιγμή, για να διαβάστε πατήστε εδώ) ‘’αγνοεί’’ την ύπαρξή μας και πως τίποτα πλην των ιδεών μας και της …σελήνης δεν περιστρέφεται γύρω από εμάς. Τίποτα απολύτως. Όλα τα υπόλοιπα που το κάνουν έχουν μια τυχαία ...περιοδικότητα το μέγεθος της οποίας προσπερνάει κατά πολύ τον θαυμασμό μας.

Πάει καλά, λέμε να τα καταφέρουμε και μόνοι μας.

Κατόπιν αυτών, μαζί με το κορμί μας έχουμε και τις ιδέες μας. Δικά μας αμφότερα και το σύμπαν μπορεί να πάει σύμφωνα με πολλούς από εκεί που ήρθε. Τις λύσεις θα τις δώσουμε μονάχοι μας.

Μονάχοι μας, ναι, αλλά πριν το κάνουμε θα πρέπει να συμφωνήσουμε. Ωραία να συμφωνήσουμε.

-Αμ δε!
-Αμ δε;
-Ναι. Αμ δε που θα το κάνουμε.

Παύουμε λοιπόν το ωραία, που είναι μία λέξη η οποία δεν είναι καθόλου ''ωραία'' διότι δεν πρόκειται όπως συμφωνήσαμε να συμφωνήσουμε.

Πάει καλά και το δεύτερο. Κατανοητό και αυτό αλλά δεν ανησυχούμε διότι στις δημοκρατίες όπως ξέρουμε δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά λέω τώρα, αφού δεν υπάρχουν σε αυτές που μετράει η γνώμη όλων, πώς θα μπορούσαν να υπάρξουν στις τυραννίες όπου η γνώμη του ενός αρκεί. Θα έπρεπε ο ένας αυτός να μάλωνε με τον εαυτό του για να μην ισχύει... Να διαφωνούσε με τη γνώμη του. Σωστό και αυτό.

Άρα γενικώς δεν υπάρχουν αδιέξοδα γενικώς στην ελεύθερη βούληση, υπάρχουν μονάχα δεσμευμένες βουλήσεις. Και αυτό μοιάζει σωστό. Δεν μοιάζει; Βουλήσεις δηλαδή που δεν καταφέρνουν να δουν πέρα από τις ίδιες θεωρήσεις. Πολλά τα παραδείγματα.

Πάει -και πάλι- καλά.

-Θα κάνουμε συνάξεις να τα βρούμε μεταξύ οι λιγότεροι
-Να τις κάνουμε.
-Εμείς από εδώ και εσείς από εκεί.
-Όπως θέλετε.

Στην Αμερική αυτοί, στην Ευρώπη εμείς, στη Ασία κάποιοι υπόλοιποι, και όπου αλλού θέλει και κάποιοι άλλοι δεν θα σκάσουμε τώρα…

-Εμάς εδώ μας γέννησε ο Θεός
-Κι εμάς από εκεί, αυτός μας γέννησε.
-Ναι, αλλά ο δικός μας έχει τις καλύτερες προθέσεις…
-Και ποιες να είναι αυτές;

Εκείνες που σέβεται το κάθε έθνος χωριστά. Εκείνες στις οποίες υποκλίνεται η βαθύτερη γνώση και το ηθικό ''πρέπει'' του εκάστοτε πολιτισμού τής κάθε κουλτούρας. Τα καλά που εξυπηρετούν ακόμα και τις πολιτικές του (διότι μέσω αυτών θα υπάρξει ασφαλές το δόγμα) Απαιτείται λοιπόν άρρηκτη συνεργασία (ξεφεύγουμε όμως...)

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Ενισχυτικά και λόγοι εξαρτήσεων.

Η κακή, μάθηση-επαναληπτική συμπεριφορά, είναι καθαρό αποτέλεσμα μιας ‘’δόλιας’’ ευχαρίστησης. 

Με τον όρο ‘’δόλια’’, εννοώ εκείνη την απολαυστική* αίσθηση η οποία πολύ απλά κακομαθαίνει και σε βάθος χρόνου αποβαίνει επιζήμια. Εθίζει.

Θα μπορούσε να είναι η επήρεια του αλκοόλ στο αίμα που κάνει το κεφάλι να φαντάζει μεγαλύτερο και τα προβλήματα λυμένα ή έστω λιγότερο αιχμηρά, μα για αυτή που μιλώ, δεν είναι τόσο προβλέψιμη-αναμενόμενη. Είναι θα την έλεγα πονηρή.

Θα μπορούσε τότε για παράδειγμα να είναι το κέρδος σε ένα τυχερό παιχνίδι ή το φιλί κάποια νύχτα μιας τυχαίας ‘’περίπτωσης’’ εξαιρετικής, που μοιάζει να είναι ‘’λαχείο’’. Θερμό ολοκόκκινο. 

Αυτά τα δύο ναι, πράγματι θα μπορούσαν να είναι, γιατί η πράξη του υποκειμένου δεν είχε εκ των προτέρων προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα.

Εδώ είναι το μεγάλο μυστικό. 

Η ευχάριστη έκπληξη- η επίτευξη προσδοκίας κατόπιν μιας κάποιας σκέψης.

Ο δράστης δρα προσπαθώντας, ελπίζοντας, επιδιώκοντας το ευκλεές γεγονός που δεν είναι τίποτα άλλο από την μη σίγουρη επιτυχία. Η προσπάθεια τον καθηλώνει τον εθίζει, τον ‘’τραβάει’’ από τα μαλλιά. Τον κάνει να θέλει και πάλι. Πιο απλά δεν λέγεται.

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Έρωτας αντάρτης.

Το είδος του έρωτα που σερβίρεται ως hors- d'œuvre (ορεκτικό) σε δύο πιάτα στο ίδιο τραπέζι. Το άσπρο και το μαύρο και τα δύο σε ίσες αποστάσεις από το κυρίως γεύμα της ζωής.

Αρέσκεται σε ανθρώπους με υψηλές ηθικές αξίες. Τους βρίσκει και χώνει το σαράκι του βαθιά στη ψυχή ως ενδεχόμενο, ως πράξη μακρινή. Απροσκάλεστος. Κάνει την ιδέα του μεγαλειώδη, πονετική. Εμμένει δίχως αγωγή και στέκει παρόν (το σαράκι του) εκεί που δεν κανείς δεν το θέλει. Ούτε η λογική αλλά ούτε και οτιδήποτε άλλο που έχει σχέση με τη νόηση. Μόνος σύμμαχος ένας κάποιος μικρός, ελάχιστος, ελεεινός εγωιστής επαναστάτης που φωλιάζει βαθιά μας και θρέφεται από ένα αποκηρυγμένο ‘’θέλω’’.

Μόνος του φίλος μία ανάγκη τόσο δειλή που ποτέ δεν φανερώνεται και τόσο ατρόμητη, που ποτέ δεν υποκύπτει σε καμία λογική. Στέκει αγέρωχη και σκανταλεύει.

Ο έρωτας αυτός έρχεται τόσο ύπουλα όπως θα ερχόταν ο χειρότερος χαφιές. Ο πιο επαγγελματίας. Δεν έχει καν τη μορφή του δόλιου. Φοράει μονάχα τα ρούχα τού ενδεχόμενου και έχει την ομορφιά της υπέροχης γιατρειάς. Του λάβδανου την ξεκούραση από τη γραμμή του χάρακα, που επιμένει ότι η ζωή οφείλει να είναι ευθεία... Το πάθος ακέραιο, κόκκινο. 

Ποτέ δεν παραδέχεται την ύπαρξή του, τη δείχνει μονάχα με τρόπο σκοτεινό, γεμάτο υποθέσεις και όμορφα υπονοούμενα. Με θελήσεις τρελές. Με πόνο και με επιθυμία συγχρόνως. Με άγχος και βούληση ισχυρή, πέρα από τα όρια.

Κυνηγάει ανθρώπους τακτικούς. Άντρες και γυναίκες με βολεμένες ζωές, πάνω από κάθε ύποπτη σκέψη.

Παντρεμένους, σε αρραβώνα, σε σχέση με μέλλον. Για τους άλλους δεν νοιάζεται γιατί πολύ απλά τους έχει όποτε θελήσει, οπότε δεν συντρέχει λόγος να ξεδιπλώσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του…

Η γυναίκα που (δίχως στη ουσία να θέλει) του συστήνεται, γίνεται έρμαιο της σκέψης της για εκείνον. Συνήθως έχει ασύμβατο παρουσιαστικό –ο έρωτας- και προτείνει διαδρομές ομοίως μη αποδεκτές.

Αυτό είναι ο όπλο του.

Η παρέκκλιση από τα ειωθότα! Η τρεχάλα στη πολυπόθητη βροχή δίχως ομπρέλα, δίχως λογική.

Από την άλλη πλευρά σπέρνει σπόρους σε δεκτικά χωράφια. Ιδίως ηθικά. Μαθημένα στην υποχρέωση της ορθότητας και τέτοια υπάρχουν πολλά, στις -από υποκρισία(!)- σωστά δομημένες ζωές.

Υπάρχουν φορές βλέπετε που η περίσσια δασκαλεμένη (ή μη) ευγένεια, σκοντάφτει στο πρωτόγονο συναίσθημα, το ακαλλιέργητο, εκείνο που υπόσχεται θύελλες και βόλτες ξυπόλυτες αρχών, σε ακρογιαλιές κι έρωτες στα βράχια.

Τα πουπουλένια στρώματα ήδη μετρούν μια ήττα στο ταπί της συνήθειας.

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

Οι άμυνες της ψυχής.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Άλλα λέμε, άλλα εννοούμε, άλλα καταλαβαίνει ο συνομιλητής μας και αντιδρά σύμφωνα με εκείνα που εκείνος γνωρίζει. Σχεδόν μοιάζει να μην μας ακούει εμμένοντας στις δικές του αλήθειες.

Πράγματι είναι παράξενο το πώς καταφέρνουμε και συνεννοούμεθα μεταξύ μας. Βεβαίως αυτή η συνεννόηση δεν ξεπερνά το ‘’περίπου’’ μα τη δουλειά μας δείχνουμε να την κάνουμε. Μοιάζουμε συνηθισμένοι.

Για αυτό και οι παρεξηγήσεις.

Όλες οι παρανοήσεις επίσης… Επιφανειακές και βαθύτερες. Ας δούμε δύο παραδείγματα.

Η γυναίκα στέκει στη κουζίνα απορροφημένη στη νέα της συνταγή. Η προηγούμενη που είχε διαβάσει και είχε εκτελέσει μια μέρα πριν, πέτυχε ή απέτυχε. Η ίδια -βαθιά της- καθόλου δεν νοιάζεται ασχέτως τι λέει. Το χρέος της η συνταγή το επιτέλεσε στο έπακρο. Το μυαλό της γυναίκας έμεινε έξω από τα χρονίζοντα προβλήματά της, από όλα εκείνα που δεν κατάφερε επιτυχώς να απωθήσει. Εξακολουθεί επισταμένως να καταπιάνεται με εκείνο που λέει ότι της αρέσει ίσως γιατί εξυπηρετεί και όλη την υπόλοιπη οικογένεια. Άλλοθι.

‘’Μετάθεση’’ λέγεται η πράξη της στη Φροϋδική ψυχολογία και είναι μια από τις πολλές –άμυνες- που υπάρχουν –και λειτουργούν ασυνηδείτως- για την αντιμετώπιση του άγχους το οποίο προέρχεται από τις ενορμήσεις που εδρεύουν στο ασυνείδητο και βαδίζουν έχοντας προσπεράσει το υπερεγώ (στο οποίο βρίσκονται όλοι οι νόμοι-απαγορεύσεις της κοινωνίας) προς το συνειδητό. Απλά δεν το καταλαβαίνει, δεν νοιάζεται, δεν γνωρίζει. Αμύνεται. 

Ο άντρας κάποιας άλλης γυναίκας ή και της ιδίας, καταπιάνεται με το νέο του χόμπι. Κατασκευάζει σήμερα ένα ξύλινο κουτί το οποίο δεν πρόκειται να προσφέρει τίποτα σε κανέναν γιατί απλά είναι κάτι πολύ περισσότερο από περιττό. Εντελώς άχρηστο για την ακρίβεια. Θα μπορούσε ίσως να το βρει φθηνότερα στο εμπόριο. Εκείνος όμως χαίρεται την κατασκευή του ζώντας στο ‘’μέρος’’ που θέλει, τις ώρες που επιθυμεί επί της ουσίας να ξεχνιέται. Από μυαλό του δεν περνάει η ιδέα ότι ίσως να μεταθέτει, αφήνοντας την κοροϊδία φαντάζει ειλικρινής. Του εαυτού του φυσικά.

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Η παρφουμαρισμένη σχέση, η ποζάτη*.

Απαιτείται τουλάχιστον ένας γνώστης. Ένας άντρας ή μία γυναίκα που να έχει ‘’ισχυρή’’ γνώμη, εκείνη του καθοδηγητή, μια και με δύο αδαείς θα υπάρξει μονοδιάστατη προβολή (καλή ή μη, αδιάφορο).

Η γυναίκα θα μπορούσε να είναι άνω των –ηντα και ο άντρας κάπου στα τριάντα-σαράντα. Λέμε τώρα, δεν το δένουμε σε μαντήλι ψιλό. Μπορεί και ανάποδα. Τα πάντα μπορούν…

Το απαραίτητο συστατικό, το αδιαπραγμάτευτο, είναι η γνώση. Πρωτίστως αυτή, γιατί τι είναι ο έρωτας έξω από πάθος και μερικά άλλα; 

Ιδέα!

Κρατάμε λοιπόν το πάθος και την ιδέα, τα άλλα τα αφήνουμε. Πρώτα την ιδέα παίρνουμε για την ακρίβεια και μετά το πάθος μια και το δεύτερο συνήθως …δεν κρατιέται.

Εικόνα: Ο χώρος στο σαλόνι ατμοσφαιρικός, στην εργασία κάποια ώρα περασμένη, στο εξοχικό που έχει ανέσεις, στη σουίτα του ξενοδοχείου ή όπου άλλου βάλει ο νους σας. Η γυναίκα στα ωραία της και ο άντρας …επί σκοπόν.

Το ενδεχόμενο μένει ελεύθερο να πλανάται στον αέρα καθώς κοιτάμε από τη μεριά τής γνώστριας (για παράδειγμα) τα ευγενή τεκταινόμενα. Τα ερωτικά. Τίποτα δεν προδίδει σιγουριά, καθώς τα πάντα μπορούν να γύρουν από κάθε πλευρά.

Αυτή η αμφισημία της ώρας που μπορεί να ανατρέψει ή να καλωσορίσει το ευκταίο είναι τα περισσότερα λεφτά μια και αναλαμβάνει το ρόλο του φακού στο σκοτάδι. Την ηδονική διερεύνηση. Τα χαμόγελα, τα πολύ γλυκά υπονοούμενα που έχουν την δύναμη της τροφής της λίμπιντο.

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Μετριοφροσύνη και γνώση.

Ο Ρουσώ ήταν ο πρώτος που είπε ότι η μετριοφροσύνη αρχίζει με την γνώση του κακού. Και είχε δίκιο.

Με την αποδοχή της ύπαρξης του ‘’μη άριστου’, με τρόπο αυτόματο τεκμαίρεται στον αντίποδα και η συμφωνία της υπόστασης τού ορθού.

Λογικό, διότι ποτέ δεν θα δικαιούτο θέση ο ένας πόλος, δίχως την βέβαιη έδρα του άλλου.

Αποδεχόμενοι τον σατανά, ακολούθως προσυπογράφουμε την ύπαρξη του Θεού και το αντίθετο.

Αναλογιζόμενοι λοιπόν το εύρος της άγνοιάς μας σε σχέση με το σύνολο της γνώσης του κόσμου δεν μπορεί παρά να γινόμαστε οπαδοί της ''κλίκας'' εκείνης που ελάχιστα ξέρει και χαίρεται για αυτή της την επίγνωση.

Ζωντανός αντίποδας του άξιου, η μετριότατη προσπάθεια εκφοράς φθόγγου. Τίποτα περισσότερο.

Η γνώση κρύβει τεράστιο πόνο. Το έχουμε πει και τεκμηριώσει παλαιότερα, πέραν αυτού όμως κρύβει μία, ωσαύτως, μεγάλη ικανοποίηση. 

Δεδομένης όμως της ολιγότητας των γνώσεων την οποία μπορούμε να τεκμηριώσουμε, αρκούμεθα να πιστεύουμε ότι το εύρος της μάθησης δεν έχει ανάλογη σχέση με το μέγεθος της απολαυστικής αίσθησης -του κάθε υποκειμένου-. Η δεύτερη, είναι πολλαπλάσια μεγαλύτερη. Και ορθά.

Ελάχιστη γνώση, πολύ χαρά.

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Πόνος. Η μαύρη ουρά του έρωτα. Νο 2.

Σε συνέχεια από το προηγούμενο.  εδω

Σε όποια κατηγορία και εάν ανήκουμε λοιπόν οι πρώτες συναισθήσεις παραμένουν όμοιες το ίδιο και οι κινήσεις που οφείλουμε να κάνουμε ώστε να καταφέρουμε να εντάξουμε τον εαυτό μας στον κανονικό του ρυθμό.
  
Πρώτα από όλα πρέπει να κάνουμε το αυτονόητο. Να πάρουμε απόφαση ότι χωρίσαμε. Μοιάζει εύκολο, μα δεν είναι τόσο, όσο δείχνει.

Πάντα η ελπίδα σβήνει μετά την έσχατη λογική σκέψη. Μπορεί να λέμε ‘’ναι’’, μπορεί να καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να εννοούμε αυτό το λογικότατο ‘’ναι’’ και μάλιστα με όλη μας τη δύναμη, την ώρα που μέσα μας χαμογελούμε πονηρά ένα ‘’όχι’’ τέτοιων διαστάσεων, που θα τρόμαζε την όποια δυναμική μας.

Η συνεπής απόφαση λοιπόν ότι όλα τελείωσαν, είναι το πρώτο βήμα. Ότι όλα τελείωσαν με τρόπο μη αναστρέψιμο. Να εξηγούμεθα, διότι ακόμα και τώρα μπορεί να κοροϊδευόμαστε! Διάολε, είμαστε τόσο έξυπνοι. τόσο τόσο χαζοί ή τόσο ευάλωτοι; (!)

Κατόπιν αυτής της εμπεδωμένης απόφασης, αρχίζουμε να ξεμπερδεύουμε με ότι αφορούσε τον πρώην. Φωτογραφίες, μηνύματα πετυχημένα, αποδείξεις της αγάπης του περίτρανες, τρόπαια που θα μπορούσαν να μας θυμίζουν στα γεράματα ιστορίες πάθους, δώρα και όλα τα συναφή…

Δύσκολο;

Εάν ναι, τότε γυρνάμε και πάλι στην προηγούμενη παράγραφο και προσπαθούμε εκ νέου να πάρουμε απόφαση ότι ο άνθρωπος που ζήσαμε μαζί του ωραίες και άσχημες στιγμές μας …τελείωσε.

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

Σχέσεις δηλητήριο.

Είναι αλήθεια ότι πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να ανήκουν. Μπορεί να φταίει το χούι, ο χαρακτήρας τους οι καταβολές τους, μπορεί και χίλια ακόμα πράγματα καθώς η αιτία βρίσκει τον λόγο της στον προηγούμενο κρίκο της αλυσίδας των αιτιάσεων της διαμόρφωσης του χαρακτήρα τους και πάει λέγοντας…

Η ζωή όλων αυτών των ανθρώπων μπορεί να βρίσκεται σε σχέση, σε γάμο, σε δεσμό περιστασιακό ή μη, η παρουσία τους όμως σκορπίζεται παντού, σαν να χαραμιζόταν πλάι σε ένα άτομο και μόνο.

Ευτυχία ή δυστυχία; Θεωρώ ότι ούτε το υποκείμενο μπορεί να με σιγουριά να ομολογήσει μια και το ανικανοποίητο, καθώς δεν πληρούται, παραμένει ως τέτοιο στο διηνεκές. Ανικανοποίητο.

Όλοι οι υπόλοιποι θα μιλήσουμε ανάλογα με τις δικές μας εμπειρίες οι οποίες θα παραμένουν υποκειμενικές και άρα μοιρασμένες.

Ας προσπαθήσουμε να ξεδιαλύνουμε τα πράγματα.

Ο οποιοσδήποτε βρίσκεται μέσα σε σχέση οφείλει κατ’ αρχήν σεβασμό. Πρέπει να σέβεται τον άνθρωπο που παρίσταται πλάι του για έναν μήνα ή για μία ζωή, το ίδιο. Οφείλει κατά την εκδοχή του Καντ, την προτεραιότητα του ορθού απέναντι στο ίδιο αγαθό.

Είναι τρόπος ζωής. Είναι θέμα αξιών.

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Δύο αλλιώτικες γραφές.

Μοιράζομαι μαζί σας την εμπειρία μου μετά την συγγραφή 3 θεατρικών έργων δημοσιοποιώντας παράλληλα τις θερμές ευχαριστίες μου στην ηθοποιό Πηνελόπη Σταυροπούλου (απόφοιτο εθνικού θεάτρου) για τις συμβουλές, τις παρεμβάσεις και την ακούραστη συμπαράστασή της στο ‘’εγχείρημα’’ που κάθε άλλο παρά εύκολο ήταν (…μετά την συγγραφή 16 μυθιστορηματικών έργων*).

Το θέατρο είναι ζωή!

Αυτά ήταν πρώτα λόγια που άκουσα από το στόμα της ηθοποιού-Πηνελόπης. Πολύ εύκολα και πολύ κατανοητά… όμως όπως όλες οι αλήθειες, λέγονται, ξαναλέγονται, μα δύσκολα εμπεδώνονται και ακόμα δυσκολότερα υλοποιούνται...

Η ίδια ατάκα επαναλήφθηκε αρκετές φορές, κάθε επόμενη περισσότερο έντονα… ‘’Το θέατρο δεν είναι μυθιστόρημα, είναι ή ίδια η ζωή’’.

Μην σας κάνει εντύπωση το γεγονός. Είναι πραγματικά κάτι εντελώς διαφορετικό το να θέλει κανείς να γράψει θεατρικό, μια και στο θέατρο η περιγραφή των πάντων απουσιάζει. Όλα επαφίενται στους διαλόγους.