Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

Αξιοπρέπεια και φόβος.

Το αξιοπρεπές κοστούμι, ο βλοσυρός διάκοσμος του προσώπου που τείνει από τον τρόμο του ενδεχόμενου να γίνει ιλαρός πίσω από τις σαχλές παραληρηματικές γνώριμες συγχορδίες, δεν καταφέρνει να κρατήσει ούτε τα προσχήματα. Εξακολουθεί.

Η λογική της άλογης πτώσης, της μετάπτωσης, από ένα επίπεδο σε κάποιο άλλο χειρότερο ελλοχεύει γεμάτη προσδοκία. Η (καταστροφή), σανίδα της σωτηρίας των από καιρό λεγομένων… Η απόδειξη. Ιδού ο μεσαίωνας καταφθάνει εν τω μέσω της νυχτός. Πάντες οι φοβούμενοι προσέλθετε.

Η καταστροφή αργεί, δεν έρχεται. Πού να είναι η ευλογημένη;

Η ιδέα-λαίλαπα της νοσηρής δια τρόμου εκμετάλλευσης του κάθε άνου πολίτη που δεν επιβεβαιώνεται με έργα, λυσσά ως ζώο εγκλωβισμένο σε μυαλό που δεν θέλει ή που δεν μπορεί (να αντιληφθεί). Ο δάσκαλος δεν αποδεικνύεται. Ο προφήτης κρίνεται ελάχιστος ή ακόμα χειρότερα, ανήκων.

Η Ελλάδα καράβι στα κύματα μέσα.

Οι Κασσάνδρες από τη μια, οι πλανημένοι της λογικής από την άλλη, οι εκούσιοι καταστροφείς, οι κλακαδόροι της συντήρησης, της δεδομένης λατρείας του γονυπετή υπηκόου –από τον φόβο της μάχης- στη μέση. Της συνήθειας οι οπαδοί… οι βολεμένοι της φθηνής ευαρέσκειας.

Οι αναμφισβήτητα τρομεροί, οι έλλογοι συζητητές της ακέραιης αλήθειας, οι μόνοι δικαιούχοι των πατροπαράδοτων αξιών, οι μαχητές της δεδομένα περήφανης διαλεκτικής, αναγκάζονται υπό το βάρος του αυταπόδεικτου, σε επιχειρήματα σαχλά στερουμένης της πλέον ήπιας λογικής.

Η αμφισβήτηση του Θείου Σώστη, του μόνου ισχυρού πάλαι ποτέ άριου, σακατεύει το ευγενές –κυρίου- είθισται, του κάθε ανθρώπου δηλωμένου, υποταγή. Η πιάτσα χαλνά. (χαλάει) Οι αγενείς στο προσκήνιο τιτιβίζουν…

Κι όμως, η αξιοπρέπεια ψηλώνει.

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Κτήση: Η λαμπρή δουλεία...

Το ότι ο κόσμος αλλάζει το καταλαβαίνουν οι πάντες. 
Το ότι αλλάζει με τρόπο επαναλαμβανόμενο χρειάζεται μερικές δεκαετίες ο κάθε ένας από εμάς να το εμπεδώσει.

Θα μπορούσε όλη η ιστορία να ήταν κάποιο παρακλάδι ενός από τους νόμους του Μέρφυ (που κοροϊδεύει χασκογελώντας κρυφά πίσω από τη πλάτη μας την ώρα που σκεφτόμαστε τη σχετικότητα του λεπτού από την έξω μεριά της κλεισμένης πόρτας μιας τουαλέτας -από τη μέσα της πλευρά ο χρόνος έχει σαφώς πλατύτερη αξία-), εάν δεν ήταν η πραγμάτωση-ολοκλήρωση ενός κύκλου που μέλει να γενεί με κάποιον τρόπο απολύτως φυσικό.

Οι άνθρωποι –εάν κάποιος καταφέρει να δει από ‘’ψηλά’’- όσο απρόβλεπτοι και εάν είναι, στο βάθος τους επαναλαμβάνονται διότι οι σκοποί τους παραμένουν σχεδόν μετρημένοι. Οι αξίες τους επίσης. Μπορεί να αλλάζουν τα άτομα γνώμες αλλά όλες οι απόψεις τους παραμένουν περιφερόμενες στον ευρύ κύκλο-περιφέρεια, της νόησης που κατέχουν και στους πεπερασμένους τρόπους δράσης –που γνωρίζουν από τα βάθη των αιώνων- προς επίτευξη του εκάστοτε στόχου τους.

Ο κόσμος βεβαίως στα μάτια μας δεν παραμένει σταθερός, ούτε σε απόψεις, ούτε θέσεις, ούτε σε στάσεις, ούτε σε αντιλήψεις. Η φύση όπως λένε οι φυσικοί βρίσκεται σε διαρκή κίνηση (απολύτως αληθές), άλλωστε μέσω αυτής (κίνησης) γίνεται η οποιαδήποτε παρατήρηση.

Οι ιδέες!

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Ακούω φωνές.

Πρόσφατα βρέθηκα σε ένα κύκλο ανθρώπων στα πλαίσια του τέλους του κύκλου των εκπαιδευτικών μαθημάτων που αφορούσαν τα κοινωνικά αδιέξοδα οι οποίοι προσέφεραν τις γνώσεις, τις συμβουλές μα προπαντός την κατανόησή και την αγάπη τους, στους ανθρώπους που ακούνε φωνές.

Οι περισσότεροι από εμάς αγνοούν το ''πρόβλημα'' ή την εμπειρία εάν προτιμάτε εκείνων των ανθρώπων –οι οποίοι είναι κάποιοι από εμάς- να βιώνουν σε τακτή ή άτακτη βάση το άκουσμα μίας φωνής σε πρώτο, σε δεύτερο ή σε τρίτο πρόσωπο να τους προτείνει, να τους επιβάλλει, να τους νουθετεί ή να τους επιβραβεύει, την ώρα των καθημερινών δραστηριοτήτων τους.

Για να καταλάβει κανείς τη δυσκολία του χειρισμού μιας τέτοιας κατάστασης μπορεί πολύ απλά να κάνει ένα πείραμα. Να καθίσει εν προκειμένω απέναντι από  κάποιον φίλο του με σκοπό να του παραχωρήσει μία συνέντευξη για παράδειγμα προκειμένου να προσληφθεί σε μία εργασία.

Την ίδια ώρα που θα πρέπει να απαντάει στις ερωτήσεις (του εργοδότη), ένα τρίτο άτομο θα του φωνάζει μέσα στο αυτί…  Π.χ. ‘’Ποτέ δεν θα τα κατάφερνες. Ηλίθιε. Μάζευτα και φύγε.’’ ή  ‘’Μπράβο καλά τα πας ή θα αποτύχεις και τώρα όπως όλες τις φορές’’

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

Συμφωνίες…

Είναι απολύτως σημαντικό οι άνθρωποι πέραν μιας ηλικίας να έχουν όχι μόνο κατανοήσει αλλά και εμπεδώσει το νόημα των λόγων και πράξεών τους. Τον εαυτό τους δηλαδή από πριν.

Όσο μικρότερη είναι η ηλικία αυτή, που επέρχεται αυτή η συναίσθηση (βαθιά αντίληψη αυτού που ονομάζουμε πραγματικότητα σε σχέση με εμάς –το σύνολο του εαυτού μας-) τόσο το καλύτερο, καθώς ένα σωρό άσκοπες σκέψεις και ενέργειες θα παραμένουν στο περιθώριο, ανίκανες να συνδράμουν αρνητικά επηρεάζοντας την σκέψη, την ηρεμία, τον χαρακτήρα και ακολούθως τη συμπεριφορά μας.

Επιμένω λέγοντας ότι ο κάθε άνθρωπος δικαιούται εάν όχι οφείλει να έχει κατασταλαγμένες απόψεις για κάθε τι που αφορά τον ίδιο, τον στενό του περίγυρο την κοινωνία ολόκληρη, στο εύρος της οποίας ζει και συναναστρέφεται.

Οι ιδέες του ομοίως παραμένουν προσωπικές και άξιες. Όποιες και εάν είναι (αφ’ ης στιγμής δεν γίνονται πράξη επιζήμια για τους γύρω του).

Όλοι οι υπόλοιποι οι οποίοι συνθέτουν τον περίγυρό του, δικαιούνται  εάν θέλουν να συμφωνούν, να εγκρίνουν, να ακολουθούν ή να απέχουν. Να διαφωνούν οριζοντίως ακόμα …καθέτως. Σιωπώντας ή κραυγάζοντας…

Η όποια συμφωνία ή διαφωνία των λίγων ή των πολλών καθόλου δεν υποχρεώνει το υποκείμενο. Καθόλου.

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Η αλήθεια πίσω από τις λέξεις.

Μία εικόνα χίλιες λέξεις. Μία όψη ενός προσώπου άλλες τόσες. 

Μία κατάφαση δίχως λόγια, μια στάση του σώματος, το πετάρισμα του ενός ματιού, καταφέρνουν από μόνα τους να αποδώσουν όλα εκείνα που θα χρειαζόταν διαλέξεις για να αποδειχθούν και πάλι θα άφηναν στο τέλος κάποιες λεπτές υποψίες για λάθος κατανόηση.

Μιλάω όπως θα έχετε καταλάβει για εκείνη τη στάση του σώματος η οποία χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια και αυθορμητισμό. Αυθορμητισμό και ειλικρίνεια…

Όσο και εάν προσπαθήσει κανείς δεν θα καταφέρει ποτέ να αποδώσει στα μάτια τον πόνο του αποχωρισμού των ερωτευμένων, ομοίως και τη χαρά στο πρόσωπο της μάνας για το παιδί της, εάν δεν βιώνει το -ανάλογο- συναίσθημα.

Το σώμα έχει τον τρόπο του και το ασυναίσθητο τον δικό του να κεντρίζει το συνειδητό. Όλα ωραία...

Υπάρχουν χίλιες περιπτώσεις όπου τα λόγια παραμένουν ανίκανα να μας πείσουν για την αλήθεια του συνομιλητή. Υπάρχουν άλλες τόσες ‘’αδικαιολόγητες’’ υποψίες που ωρύονται ‘’όχι’’, όταν τα πάντα ομολογούν ‘’ναι’’.

Το ασυνείδητο σπανίως λαθεύει καθώς έχει την ικανότητα (της οποίας τον τρόπο, μας κρατάει κρυφό) να αντιλαμβάνεται πριν από εμάς -και λέγοντας ‘εμάς’’ εννοώ ασφαλώς το ΕΓΩ μας  (Για να διαβάστε σχετικά πατήστε εδώ)το ταιριαστό σύνολο στην κάθε περίπτωση. Σώμα, έκφραση, λόγια. 

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Το αίτιο της κάθε διαφωνίας.

Στην αρχή θα πρέπει να τεθεί ένα πλαίσιο επάνω στο οποίο θα γίνει η συζήτηση. Με άλλα λόγια να πρέπει να ομονοήσουμε στην ίδια γλώσσα.

Ακούγεται περίεργο την ώρα που διαβάζουμε όλοι ελληνικά όμως δεν είναι καθόλου έτσι.

Η συμφωνία σε ένα κάποιο θέμα, ας πούμε για αρχή κάτι πολύ απλό (π.χ. ποια ταβέρνα θεωρείται ωραία) θα πρέπει να κατατεθούν όχι μία, αλλά πολλές περισσότερες προτάσεις-ιδέες και αυτό, επάνω στο ίδιο θέμα καθώς τα γούστα μας δεν είναι την κάθε ημέρα και ώρα, τα ίδια. Τη μία ημέρα θέλουμε ηρεμία, και την άλλη μουσική. Ομοίως και οι φίλοι μας. Σε κάποιους αρέσει η απλότητα (παϊδάκια στο χέρι) και σε κάποιους άλλους το επίσημο της εμφάνισης. Η γραβάτα…

Απαιτείται λοιπόν ο καθορισμός μεταξύ της παρέας του τι η πλειοψηφία αποζητά ώστε να ακολουθήσουν οι επί μέρους προτάσεις. Με άλλα λόγια αναζητείται το πλαίσιο στο οποίο θα γίνει η συζήτηση ώστε να επέλθει μια γενικευμένη κατάφαση για κάποιο συγκεκριμένο μέρος. (Βαθύτερη συμφωνία σε όλες τις επιμέρους πλευρές έστω και αυτού του απλού θέματος είναι απίθανο εάν όχι αδύνατο να συμβεί. Κάποιοι θα παρακάμψουν ονομάζοντας ασυνείδητα τις επιθυμίες-διαφωνίες τους ασήμαντες.)

Ας έρθουμε τώρα στις συμφωνίες όπου απαιτούν ‘’κατάθεση’’ ιδεών… 

Αντιλαμβάνεστε την απόσταση…

Ο πρόλογος κατετέθη ώστε να καταδείξει το προφανές.

Λέμε ‘’ναι’’, με ότι δεν βάλλει ενάντια στα γούστα μας, στις θελήσεις μας, στα πιστεύω μας και αναφέροντας τη λέξη ‘’πιστεύω’ δεν εννοώ απαραίτητα κατασταλαγμένες ιδεολογίες (εκεί θα επέρχετο χάος) αλλά αναφέρομαι ακόμα σε απλά καθημερινά πράγματα.

Ο λόγος μη συμφωνίας;