Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Η γνώμη των άλλων.

Ο Νίτσε το έθεσε αλλιώς: Αν είμαστε ευτυχισμένοι μέσα στη φύση, είναι, γιατί η φύση δεν έχει γνώμη για εμάς!

Προεκτείνοντας θα ήθελα να δούμε γιατί εμείς θα έπρεπε να νοιαζόμαστε για τη γνώμη …όχι της φύσης -μια και θα ήταν άκρως ουτοπικό- μα για όλων των υπόλοιπων ανθρώπων που εμπλέκονται στον κύκλο των γνωριμιών μας.

Βεβαίως, σίγουρα η γνώμη τους επηρεάζει όχι μόνο την ‘’πολιτική’’ μας έναντι αυτών -μου είπε αυτό άρα θα απαντήσω εκείνο- αλλά και ημών έναντι του εαυτού μας –με αποκάλεσε ‘’έτσι’’ άρα θα είμαι καλύτερος ή χειρότερος …από όσο ελπίζω(!)- κ.τ.λ.  Είναι όμως αυτός λόγος ώστε να συμβούν μέσα μας τόσες διεργασίες από τις οποίες οι περισσότερες θα είναι επιζήμιες;

Ας πούμε πώς ‘’όχι’’ και ας συνεχίσουμε αναζητώντας το λόγο.

Είναι σαφές ότι συμβαίνει ένας καθημερινός αγώνας, ένας αγώνας αδήλωτος με στόχο πλαστικό, άνευ ουσίας. Καμουφλάρουμε –οι περισσότεροι- ένα προφίλ που με αγωνία προσπαθούμε να κρατήσουμε ορθό, σε ένα χώρο χωρίς ανατολή δύση ή επάνω και κάτω, όντας έρμαια ενός ηλίθιου ‘’κινήματος’’ αυτοπροβολής. Ευελπιστούμε, είναι σαφές, σε κάτι ομοίως ηλίθιο. Σε κάτι τρανά βλαμμένο…

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Όταν η επιθυμία νικά τη λογική.

Είναι πολλές φορές που εκείνο που θέλουμε έρχεται σε αντίθεση με εκείνο που κρίνουμε ότι πρέπει. Σε όλους έχει συμβεί και όλοι πήραμε μια απόφαση την ώρα που δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Θετική ή αρνητική.

Βρισκόμαστε σε ένα δίλημμα: Πάμε κάπου ή δεν πάμε, μιλάμε σε κάποιον ή όχι, τρώμε χαλώντας τη δίαιτα ή την εξακολουθούμε...  Ενδίδουμε στον πειρασμό-ισχυρή θέληση, -με άλλα λόγια- ή δείχνουμε χαρακτήρα.

Τις φορές εκείνες όπου τα λογικά συμπεράσματα των προερχόμενων από το υπερεγώ και ακολούθως ορθών λογικών επιχειρημάτων, παραγκωνίζονται, συμβαίνουν χιλιάδες διεργασίες στο εσωτερικό του μυαλού μας ελάχιστες από τις οποίες είμαστε σε θέση να καταλάβουμε. (Π.χ. προβολές εικόνων αποτελεσμάτων ευχαρίστησης ή χαράς από τη τέλεση της απαγορευμένης από τη λογική, πράξη...)

Ας φέρουμε πριν συνεχίσουμε μερικά παραδείγματα.

Μιλάει στον εαυτό του ο πικαρισμένος από το υπόλοιπο μισό της σχέσης του και επιμένει ότι σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται θα ενδώσει στον πειρασμό να τον/την πάρει τηλέφωνο. Θα κρατήσει πόζα ισχυρίζεται! 

Αναλύει με επιχειρήματα την θέση του και χαμογελάει βλέποντας την ορθότητα όλων. Τα πράγματα είναι πασιφανή, η κοροϊδία στο πρόσωπό του κατάφορα άδικη. Χαίρεται λοιπόν για την απόφασή του που έχει σχέση και με την ανάλογη επικείμενη στάση  του, αλλά και για την αξιοπρέπεια με την οποία περιβάλλει επιτέλους τον εαυτό του.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Η άλλη όψη του νομίσματος.

Το ζήτημα θα μπορούσε να είναι τόσο απλό, όσο και η αλήθεια και τόσο σύνθετο όσο και αυτή.

Τελικά τίποτα δεν είναι αυτονόητο και όσο η πραγματικότητα θα εξυπηρετεί συμφέροντα,  η αληθής προϋπάρχουσα κατάσταση θα αλλάζει μορφές έως ότου ταιριάξει απόλυτα σε όλα εκείνα τα ‘’καλά και συμφέροντα’’.

Το ζήτημα γίνεται περισσότερο λεπτό όταν οι αναφορές φτάνουν σε εκείνα τα πατριωτικά ζητήματα όπου όλοι προσϋπογράφουμε όντες Έλληνες και πράγματι έτσι είναι. 

Όλοι χαιρόμαστε και επικροτούμε επιτυχίες σχεναχορούμενοι ομοίως για κάθε αποτυχία.,

Τα έθνη χρειάζονται κολώνες. Όλα τα έθνη. Στηρίγματα γερά όπου επάνω τους κτίζεται μια ολάκερη ιστορία, ένας σκοπός, μια ηθική. Θεμιτό υπό την έννοια στη βάση της οποίας αναζητείται το άλλοθι της πράξης. Της όποιας ομοίας.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της λογικής, το κάθε έθνος μπορεί (αδεία σκοπού) να όχι να συστρέφει την αλήθεια, δεν θα είμαι τόσο σκληρός -αν και θα ίσως θα έπρεπε- αλλά να την τροποποιεί αλλάζοντας κατά τι τον προσανατολισμό.

Η ίδια πράξη -με τη ισχύουσα λογική-, μπορεί από ιταμή και καταδικαστέα να στεφθεί άριστη, έχοντας λόγο τον απώτερο στόχο ο οποίος ποτέ δεν θα μπορούσε να απέχει ...της ευγενείας.

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

Η περί καλοσύνης διάθεση.

Επιμένω και θα εξακολουθήσω να το κάνω, ότι τελικά εκείνο που εξάπτει τη θέληση, τη φαντασία και δίνει ώθηση στη σχέση είναι η ιδέα που έχει ένας για τον άλλον.

Ο κάθε ένας, για τον εαυτό του και μόνον φαντάζεται, ότι είναι κάτι το ξέχωρο για το υπόλοιπο μισό της σχέσης του, κάτι που όσο πιο ψηλότερα βρίσκεται τόσο το καλύτερο.

Θα έλεγε ακόμα κανείς ότι παίρνουμε δύναμη από την εντύπωση που φανταζόμαστε ότι δίνουμε στον άντρα ή την γυναίκα που στέκεται πλάι μας και έξω από αυτό, προσπαθούμε με κάθε τρόπο να συντηρήσουμε αυτή του την εντύπωση. Για εμάς τους ίδιους μην απατάσθε... 

Τις περισσότερες φορές -θα τολμήσω να πω- ότι η εντύπωση αυτή, η ιδέα εάν προτιμάτε δεν έχει μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα, καθώς για ένα διάστημα (που ποικίλει από άνθρωπο σε άνθρωπο) καταφέρνουμε και υποδυόμαστε τον άνθρωπο, τον ρόλο που επιθυμούμε ώστε να διατηρήσουμε τον θαυμασμό στα μάτια του συντρόφου μας.

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι κακό όλο αυτό το παιχνίδισμα-ανάγκη1.

Κάποιοι μπορεί να βιαστούν να καταδικάσουν, άλλοι να συνηγορήσουν.

Η κάθε πλευρά έχει τα δίκια της, διότι η μεν πρώτη θα ψέξει μιλώντας για μια καθαρά υποκριτική συμπεριφορά και η δεύτερη, για μια εκ βαθέων ανάγκη ίσως όχι (οριστικής, πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε) αλλαγής (του χαρακτήρα) μα σίγουρα μιας τίμιας2 θέλησης.

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Το κίβδηλο νόμισμα της κορυφής.

Και φτάνει κάποτε η ώρα που όλα έρχονται κάπως πιο κοντά. Αναμετρήσιμα. Όλα εκείνα που φάνταζαν μακρινά, φορεμένα στα πολύχρωμα, γίνονται φιλικά, απλά και όμορφα.

Ποτέ δεν ήταν τόσο απλά, σκιάζεσαι, από την αίγλη που έδινες απλόχερα σε όλα εκείνα που θαύμαζες γιατί να φτάσεις πίστευες πως δεν μπορούσες.

Κι όμως ο κόσμος είναι τόσο κοντινός και τα αστέρια όσα πολλά κι αν πράγματι είναι, φαντάζουν ελάχιστα σαν η φαντασία σου το θελήσει.

Κάθε σου ματιά ανεβάζει και κατεβάζει Χριστούς και αγχόνες Ιδέες λατρεμένες, ιδέες που απέρριψες, ιδέες που απλά τις άφησες να περιμένουν λίγο παρέκει γιατί δεν είχαν, ή είχαν  την αξία που έδινες στη στιγμή.

Τίποτα καλύτερο από το μεγάλο φίλιωμα, από την έσχατη σκέψη πως τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο από όσο το εσύ το φτιάχνεις, ίσως γιατί το έχεις ανάγκη το μεγάλο όταν νιώθεις μικρός. Χρειάζεσαι το φως σαν ζεις μες το σκοτάδι σου, λες και αυτό είναι μια επιλογή από τις δικές σου.

Είναι όμορφα μέσα στο απόλυτο της γνώσης που δεν δείχνει, ούτε σκουντά. Που δεν βιάζει. Είναι πράγματι υπέροχα, στο βάθος της αντίληψης που λέει ότι ο λαός όλος μια σάρκα, πανανθρώπινος δες, και κάποια οστά από τα ίδια, με φόβους με ανάγκες ντυμένους, πίσω από ονόματα που λένε κάτι για το κάθε τι. Και τίποτα απολύτως δεν λένε...

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Ο κύκλος που κάποτε κλείνει.

Η πορεία μοιάζει να είναι δεδομένη, όχι προδιαγεγραμμένη, έχει διαφορά. Λεπτή, μα ουσιώδη, καθώς το δεδομένο προέρχεται από μια πίστη, η οποία ως τέτοια, δεν τεκμηριώνεται. Δείχνει μονάχα μια ροπή που μοιάζει με τη σειρά της, πορεία, κατεύθυνση, προς ένα στόχο που όμως ...ουδέποτε ετέθη.

Ο κόσμος, οι κοινωνίες, ο πολιτισμός ως τέτοιος όπως υφίσταται, συνθλίβει δίχως ήχο, άκροτα, όχι συνειδήσεις -η αναφορά σε αυτές θα έμοιαζε τετριμμένη σε κάθε ιδεασμένο- μα (συνθλίβει) κάτι πολύ βαθύτερο, κάτι που προηγείται αυτής, κάτι σαφώς πιο προσωπικό και πολύ πιο ωραίο, που μένει σχεδόν ασχημάτιστο μεταξύ συνειδητού και ασυνείδητου...

Η ώρα που καταφτάνει από την παραδοχή της ελπίδας που πλέον παγωμένη -όχι πεθαμένη, μια και με κάποιον τρόπο καταφέρνει να μένει αθάνατη στο όριο ίσως της ανέργειας, μα αθάνατη στην έσχατη ανάλυση-  ψιθυρίζει ότι μέχρι εδώ ''βρε αδερφέ'', ο κόσμος δεν πρόκειται να αλλάξει γιατί οι δομές του είναι οι ίδιοι εμείς. Οι σκέψεις, οι πράξεις, οι ενορμήσεις μας. Μπορεί και οι αξίες μας οι ίδιες, στο κατακάθι ή στον αφρό του ρεζουμέ της ιστορίας μας.

Πίσω λοιπόν από την συναίσθηση του δράματος της αποτυχίας, παρουσιάζεται απόλυτα φυσική, η αποτράβηξη και η λήψη της θέσης του θεατή της εξέδρας από εκείνον που έστω και όψιμα έχει αντιληφθεί.

Δεν είναι κατάθεση όπλων -η πράξη-, ούτε υποχώρηση, μα αποδοχή μίας κατάστασης η οποία έρπει στους αιώνες πίσω από καθεστώτα που ανατροφοδοτούνται από τις σάρκες των απαράλλαχτων ιδεών τους. Των ιδεών εκείνων που υπεύθυνοι εν κατακλείδι είμαστε εμείς.

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

Παιδιά και υπέργηροι γονείς.

Ο θάνατος είναι δώρο. Ο καλός θάνατος μακράν το μέγιστο τούτο. Μακράν!

Αυτό ως πρόλογος. 

Η ιδέα που εμφυσήθηκε στην πλειοψηφία θαρρώ των παιδιών της γενιάς μου (1960) βεβαίως και πριν αυτής ήταν ότι το παιδί οφείλει στο γονιό δια βίου υποχρέωση τόσο για την παρουσία του στη ζωή(!) όσο και για την ανατροφή του. Ακολούθως δε, το κορμί του σε εκείνους που του έδωσαν πνοή. 

Τίποτα πιο εγωιστικό και λαθεμένο (κατά την προσωπική μου άποψη). Τίποτα πιο κακό θα τολμούσα. Μια τέτοια θεώρηση πέραν της κακότητας θα έκρυβε και μια τεράστια δόση υποκρισίας. Ποιος κάνει σήμερα παιδιά για να έχει υπηρέτες; Ποιος γεννάει αποσκοπώντας-επενδύοντας σε ανταπόδοση;


  • Σε επόμενο άρθρο θα αναφερθούμε στις υποχρεώσεις των γονέων προς τα παιδιά. Στο σημείο αυτό αναφέρω κρίνοντας πως χρειάζεται ότι είμαι πατέρας δύο παιδιών 22 και 20 ετών. 

Ενδέχεται η θεώρηση στην αρχή του άρθρου (περί υποχρέωσης) να περνάει ακόμα και σήμερα στα παιδιά όμως σε μικρότερο όμως βαθμό πιστεύω. Ο κόσμος εξελίσσεται. Οι μαχητές της εξέλιξης, εκείνοι που δεν έχουν την ικανότητα της προσαρμογής, θα βρίσκονται πάντα ένα βήμα πριν, μπορεί ευχαριστημένοι, αλλά πάντως ...πριν. 

Οι κρίνοντες από το παρελθόν αξίζει να θυμηθούν ότι τα χρόνια της παιδικής μας ηλικίας ήταν αλλιώς. Οι γυναίκες δεν επωμιζόταν το φόρτο εργασίας-υποχρεώσεων που επωμίζονται σήμερα οι δικές μας σύζυγοι. Στην πλειοψηφία τους οι μανάδες μας έμεναν σπίτι...

Κατόπιν του -σαθρού- ισχυρισμού της υποχρέωσης, το κάθε παιδί ήταν απόλυτα φυσικό –καθώς είχε μεγαλώσει με αυτήν την ιδέα- να αισθάνεται ενοχές στην περίπτωση εκείνη κατά την οποία δεν στεκόταν (λόγω διάφορων αιτιών) με τον τρόπο που ήθελαν οι γονείς σε αυτούς. Τη λέξη ‘’δυνάστες’’ ως χαρακτηρισμό την αποφεύγω ακόμα σκοπίμως.

Υπήρχε και ακόμα υπάρχει στο κακό μέρος του λεξιλογίου της οικογένειας και ενδεχομένως των συγγενών, η λέξη ‘’γηροκομείο’’. Θα συμφωνήσω στο σημείο αυτό ότι υπάρχουν χώροι που μόνο άσυλα μπορούν να χαρακτηρισθούν. Χειρότερα να πω από όσα μπορεί να αντέξει κανείς. Συμφωνώ. Εκεί κανείς δεν θα ήθελε να αφήσει τον δικό του άνθρωπο να τελειώσει τις μέρες του. Επίσης όμως θα επιμείνω ότι υπάρχουν και χώροι οι οποίοι πληρούν και με το παραπάνω τις προϋποθέσεις και μεταξύ μας ο πατέρας ή μητέρα όλων ημών θα περνούσε πολύ καλύτερα σε ένα τέτοιο μέρος. Θα επανέλθω επ’ αυτού παρακάτω.

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Ταμπέλες στο σεξ, η μεγάλη δυστυχία.

Το ότι ζούμε σε μία πλάνη, θεωρήστε το δεδομένο. Το έχουμε ήδη εξηγήσει και αποδείξει. 

Το ότι καθοδηγούμαστε σε αυτήν εκόντες - άκοντες1 είναι επίσης σωστό, το ότι μπορούμε όμως –έστω και εν μέρει, σε ορισμένα σημεία- να ξεφύγουμε είναι η επόμενη μεγάλη αλήθεια.

Αναφέρω εκ των προτέρων, βέβαιος ων πως θα συμφωνήσουν άπαντες, ότι δεν είναι σε καμία περίπτωση αναγκαίο να συμπέσουν οι απόψεις μας. Θα ήταν εκτός από ουτοπικό και ολέθριο να υπήρχε τέτοια απαίτηση από και προς το μέρος του οποιοδήποτε. Με αυτή λοιπόν την αρχή, συνεχίζω…

Από τις απαρχές των κοινωνιών αναζητήθηκαν κανόνες. Θεωρήθηκαν -και ορθά- οι νόμοι –άγραφοι ή μη- ως το πεδίο εκείνο το επιτρεπτό, στο οποίο θα μπορούσε ο καθένας να κινηθεί έχοντας την ευλογία2 των πολλών για το ‘’καλώς έχει’’. Το πολυπόθητο –άχρηστο- άλλοθι, που τότε φάνταζε χρήσιμο και σε μερικές περιπτώσεις ακόμα και σήμερα (δυστυχώς) το κάνει.

Η κάθε κοινωνία θέσπιζε τους δικούς της κανόνες -εκείνους που την εξυπηρετούσαν- οι οποίοι ανταποκρινόταν όλως τυχαίως, στις πλειοψηφούσες γνώμες των μελών της, οι οποίες με τη σειρά τους επηρεαζόταν από πολλούς εξωγενείς παράγοντες. Π.χ. Θρησκεία, κράτος, άρχοντες κ.τ.λ. 

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

Περί χρήματος και ευτυχίας

Το σίγουρο είναι ότι αναφέρονται πάντα ως άσπονδοι φίλοι, ως ταξιδιώτες που ποτέ δεν καταφέρνουν να συναντηθούν. Είναι όμως έτσι;

Ευθύς εξ’ αρχής θα πρέπει να συνομολογήσουμε ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να τεκμηριωθεί κατ’ ουδένα τρόπο και με καμία δύναμη, τόσο απλά και τόσο απόλυτα, καθώς κανείς πλούσιος δεν παραμένει εξ' αιτίας κάποιας δύναμης έξω από το κανάλι της ομορφιάς του έρωτα. ή της ευτυχίας.

Η φράση, ‘’το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία’’, επίσης μπορεί να είναι σωστή. με τρόπο τόσο απόλυτο, όσο απόλυτο μπορεί με τη σειρά του να είναι το κάθε τι.

Υπάρχουν στερεότυπα και μύθοι που έχουν περάσει στο πετσί μας από γενιά σε γενιά με ένα τρόπο άξιο θαυμασμού, έστω και εάν δεν είναι -απολύτως- ορθοί και αναφέρω το προηγούμενο παράδειγμα λέγοντας με έμφαση ότι κάποιος μπορεί να είναι και πλούσιος και υγιής και απόλυτα ευτυχισμένος, την ίδια ώρα που κάποιος άλλος φτωχός δεν μπορεί να είναι τίποτα από όλα αυτά. Η περί δικαιότητας έννοια, στο σημείο αυτό έχει καμία θέση.