Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Σχέσεις δηλητήριο. Νο 2

Σε συνέχεια του παλαιότερου άρθρου μου Σχέσεις Δηλητήριο, (για να διαβάσετε πατήστε εδώ. Προτείνεται.) πρόκειται να αναφερθώ -προσεγγίζοντας με εντελώς αλλιώτικο τρόπο το ζήτημα-, στην παθολογία των ατόμων που χαρακτηριστικά λέμε ότι δεν μπορούν να ανήκουν πουθενά.

Πράγματι το κάνουν, όμως μία μερίδα από αυτά, αναρωτιέμαι, εάν θα μπορούσαν να πράξουν διαφορετικά, εάν θα είχαν τη δυνατότητα να ακολουθήσουν άλλο δρόμο. 

Όπως καταλαβαίνω και εγώ, αλλά και εσείς, όποιος προσπαθεί να υπεισέλθει στον ψυχισμό του οποιοδήποτε το κάνει με τεράστιο ρίσκο εάν είναι μη επαγγελματίας (ψυχολόγος) και με προσοχή υπό τον ελλοχεύοντα κίνδυνο του ανθρώπινου λάθους εάν είναι του επαγγέλματος, άρα, οφείλουμε πάντα να κρατάμε τις δέουσες αποστάσεις.

Ας πάρουμε τα πράγματα από πολύ νωρίς, ώστε να μπορέσουμε να καταλάβουμε...

Μέχρι την ηλικία των δύο (2) ετών αγόρια και κορίτσια χαράσσουν στην άδηλη μνήμη τους, περιστατικά, συμπεριφορές, προσωπικά συμπεράσματα. Άδηλη θεωρείται –αναφέρω για τους μη γνωρίζοντες- η μνήμη εκείνη η οποία δρα ασυναίσθητα, ακαριαία, δίχως καμιά προσπάθεια. Θα μπορούσαμε να τη πούμε και ενστικτώδη. Είναι η μνήμη εκείνη η οποία μας θυμίζει για παράδειγμα τον τρόμο κατά τη διάρκεια ενός σεισμού ή τις καλές ή κακές αναμνήσεις από τη θέα μιας συμπεριφοράς. 

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι στην άδηλη μνήμη δεν έχουμε τη δυνατότητα να επέμβουμε.

Ειρήσθω εν παρόδω, άλλη μας μνήμη εκείνη που όλοι γνωρίζουμε, επεξεργαζόμαστε και χρησιμοποιούμε είναι η έκδηλη.

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Ο έρωτας ως επιθυμία. Η άλλη ματιά

Ουάου συναίσθημα! 

Πραγματικά η αίσθηση είναι απαράμιλλη καθώς η φύση αποκτά χρώμα, η ζωή νόημα (παντρεμένων ή μη όλα να τα λέμε) και η μέρα, φως. Σκοπό. Ιδίως σκοπό.




Η αναμονή ενός τηλεφωνήματος… Με σκέφτεται, με σκέφτεται… τελικά είμαι κάποιος/α για κάποιον/α… Κουβέντα, υπονοούμενα, χαρές, επιθυμίες, ελπίδες αλλά προ πάντων ευκλεείς αναμονές και ισχυρή έκλυση ντοπαμίνης.
  • Η ντοπαμίνη είναι μια ουσία η οποία σχετίζεται άμεσα με την επιθυμία. Αλλιώς το ‘’Θέλω’’ μας. 
Η ευτυχία επίσης έχει άμεση σχέση με την ουσία αυτή, καθώς η βίωση της επιθυμίας φέρνει κατά ένα μεγάλο ποσοστό την παρουσία της στο πλευρό μας. 
  • Επί του πεζού πρακτέου. Καταφέρνουμε εκείνο που θέλουμε, και παίρνουμε τη δόση μας σε ουσία…
Τι πιο φυσικό από το να θέλουμε και πάλι την επαφή με π.χ. το πρόσωπο που καταφέρνει να επιδράσει χημικά-ευεργετικά στον εαυτό μας. Θα ήμασταν κουτοί –στην περίπτωση κατά την οποία η κατάσταση μας το επιτρέπει-, να απορρίπταμε το ενδεχόμενο.

Νέα επαφή με το ‘’πρόσωπο’’ λοιπόν και νέα έκχυση της πολύτιμης ουσίας. Η ανίχνευση ενός νέου ανθρώπου λαμβάνει χώρα. Τι όμορφες που είναι οι εκπλήξεις… και πραγματικά είναι μια άριστη εμπειρία, εκπληκτική (εκτός πλήξης), θα την έλεγαν πολλοί, την εξερεύνηση του ανθρώπου που μας εμπνέει. Θα μπορούσα να την ονομάσω μαγευτική πορεία στο φιλικό άγνωστο!

Χωρίς τίτλο.

Είναι πολλές φορές που η ανθρωπιά μας ξεχειλίζει και το κάνει αβίαστα. Είναι οι φορές εκείνες που δακρύζουμε από μεγαλοσύνη κρυφά, με μόνο γνώστη της πράξης τον εαυτό μας.

Την ώρα όπου κάποιο αδύναμο ζώο σώζεται, τη στιγμή όπου με κίνδυνο της ζωής του σώζει κάποιος κάτι το αδιάφορο για πολλούς, τότε επικροτούμε συντετριμμένοι την πράξη εγκρίνοντας, επιβραβεύοντας με απόδειξη τη συγκίνηση ή και τα δάκρυά μας.

Είναι οι στιγμές που νοιώθουμε άξιοι, δεν χρησιμοποιώ την λέξη άνθρωποι γιατί έχουμε άπειρα παραδείγματα ζώων-ψυχών που κάνουν το ίδιο μη έχοντα τη δική μας νόηση, τη δική μας καλλιέργεια… αλλά λάθος. Η πράξη της ανιδιοτέλειας δεν προέρχεται από κανενός είδους καλλιέργεια –σε άλλη περίπτωση όλοι οι καλλιεργημένοι σε επίπεδο μόρφωσης θα ήταν αλτρουιστές και μεγαλόψυχοι…- αλλά από μία ευγένεια εντελώς διαφορετική, από μία ομοία της ψυχής.

Μετά από αυτόν το πρόλογο θα ήθελα να τονίσω με έμφαση την στάση όλων ημών στα άτομα του περιβάλλοντός μας τα οποία αδυνατούν πλέον να συντηρήσουν τον εαυτό τους.

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Η μία ή η καμία αλήθεια.

Γνωρίζω πως επιμένω εδώ και μερικά χρόνια ότι δεν υπάρχει μία αλήθεια και πιθανώς να μην υπάρχει καν αλήθεια και να είναι όλο αυτό το πανηγύρι -της ταυτοποίησης- μια δικά μας εφεύρεση η οποία καθησυχάζει τοποθετώντας το μέτρο στις συμπεριφορές μας.

Γνωρίζω επίσης ότι κάθε τόσο αναφέρομαι στην ελάχιστη υπαιτιότητα του οποιοδήποτε, για το οτιδήποτε, αναγνωρίζοντας τον τεράστιο αντίλογο ο οποίος μάλιστα δεν έχει μη ισχυρά επιχειρήματα, που όμως κατά την γνώμη μου στηρίζονται στο μέτρο της αληθείας των οποίων με τη σειρά τους μετέρχονται.

Και μέχρι εδώ καλά, αλλά θα έρθει κατόπιν αυτόν, ο οποιοσδήποτε λογικός και θα πει: από την στιγμή που πιστέψουμε ότι δεν υπάρχει αλήθεια για ποιο λόγο θα θεωρήσουμε τα λόγια σου αληθή… και ομοίως σωστά ή λαθεμένα, διότι και το ορθό και το μη ορθό χρειάζονται μια βάση, μια παγκόσμια σταθερά αντικειμενικώς αποδεκτή ώστε να πατήσουν, κάνοντας μία αρχή.

Εξηγούμαι λοιπόν λέγοντας ότι δεν ισχυρίζομαι περί της μη ύπαρξης της αληθείας σε επίπεδο συμπαντικού εύρους, αλλά περί της σθεναρής εκείνης της προσωπικής, η όποια βασίζεται σε γεγονότα αδιαμφισβήτητα (;) ...μα σαφώς κρινόμενα ως τέτοια από εμάς τους ίδιους και άρα και πάλι από κάποιους αλλόπιστους, μαχητά.

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Στο λαγούμι της σκέψης.

Το μαύρο, αφώτιστο και αληθές –για πολλούς- μέρος του εαυτού μας δεν μπορεί παρά να φωλιάζει στα έγκατα, στα όρια της ίδιας συνείδησης, μιας συνείδησης η οποία υπό το βάρος της διαλεύκανσης-απάντησης στο ερώτημα: Ποιος τελικά είμαι, αντιφάσκει καταφάσκοντας, ευρισκόμενη διαρκώς στην περιφέρεια του ορισμού της φαυλότητας ενός κύκλου.

Για να απαντήσει ευθέως με σύνεση και ειλικρίνεια στο ερώτημα οφείλει να αποδεχτεί τους ορισμούς τους οποίους και απορρίπτει-ξορκίζει. Οφείλει να σταθεί στα λόγια και στις έννοιες τις οποίες θεωρεί πλαστές, αναγορεύοντας την πλαστότητά τους, έστω και προς στιγμήν άξια και παραδεκτή ώστε πίσω από την εφήμερη ισχύ του κανόνα τους να βρει την επόμενη αλήθεια.

Μέσα σε μια πλαστή πραγματικότητα δεν μπορεί παρά και οι ορισμοί της να είναι πλαστοί καθώς στηρίζονται σε έννοιες βλιτές, -στη δεδομένη απειροελάχιστη έστω στιγμή, θετικές δηλαδή αποδεκτές- και άρα, στην πράξη αμελητέες από πάσαν κατεύθυνση.

Το μέγα ζήτημα, η παρατήρηση δηλαδή του ‘’είμαι’’, σκοντάφτει σε ένα και κύριο πρόβλημα. Στο εάν θα δω τον εαυτό μου από μέσα προς τα έξω ή από έξω προς τα μέσα και αυτό γιατί η γωνιά, αλλάζει και το νόημα-αποτέλεσμα.

Πρόβλημα βεβαίως, διότι η ορθή παρατήρηση θα ήταν από έξω προς τα μέσα αλλά πλήρως αποστασιοποιημένη εμού, πράγμα επίσης αδύνατον, διότι –όπως θα πούμε και παρακάτω- η σκέψη διακλαδίζεται αναγεννάται και θνήσκει και σε καμία περίπτωση δεν παραμένει ομοία. Οι λόγοι, οι εμπειρίες, τα αποτελέσματα ως διδαχές ή ενδεχόμενα, δεν παύουν όσο η ζωή διαρκεί.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Περί κακότητας ο λόγος (Μέρος 2)


(Για να διαβάσετε το Πρώτο μέρος πατήστε εδώ. Προτείνεται)


Ξεκινάμε το δεύτερο μέρος λέγοντας ότι ίσως  σε γενικές γραμμές αντί για ‘’κακό’’, θα έπρεπε να αναφερόμαστε σε ‘’λιγότερο καλό’’, μια και είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. Κατά την άποψη μου.


Όλοι γεννιόμαστε αθώοι και ζούμε μέχρι το τέλος της ζωής μας δικαιολογούμενοι για τα λάθη μας, πως με ειλικρίνεια1 σφαλλόμεθα2 κατά λάθος ή επιλέγοντας κατόπιν πιέσεως –ψυχολογικής ή μη-, τη δεδομένη στιγμή, την κίνηση που αποκηρύσσουμε αργότερα.

Με αυτό θέλω να πω ότι οι αιτίες που οδήγησαν τον όποιο τυχαίο συνάνθρωπο σε σφάλμα κοινώς κατακριτέο -και άρα λιγότερο καλό3-, θα μπορούσαν να οδηγήσουν και εμάς κάτω κάποιες παρόμοιες συνθήκες στο αυτό αποτέλεσμα4

Ποιος θεωρεί τον εαυτό του κακό; Ποιος στο βάθος του δεν δικαιολογείται απολογούμενος για τα αίτια; Πόσοι από όλους αυτούς-εμάς δεν έχουν-έχουμε δίκιο;

Ξεφεύγουμε όμως συνηγορώντας υπέρ πάντων… Ας επανέλθουμε,

παίρνοντας κάποια πράγματα από την αρχή...

Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

Περί κακότητας ο λόγος. (Μέρος 1)

Πριν ξεκινήσουμε θα πρέπει να δώσουμε τον ορισμό του κακού. Τι είναι κακό, ποιο πράγμα θεωρείται κακό και γιατί. 

Είναι πράγματι αυτό που μάθαμε να λέμε ''κακό'', κακό ή μήπως είναι κάποιο, λιγότερο καλό;

Φαίνεται σχετικά εύκολη η απάντηση μα δεν είναι. Για παράδειγμα θα πει ο πρώτος πως, το να σκοτώνεις είναι κακό. Σύμφωνοι με την ευρεία έννοια του όρου, όμως θα αναρωτηθεί-αντιτάξει ένας δύσπιστος δεύτερος, εάν είναι πράγματι κακό να σκοτώσεις τον άνθρωπο που ''αναίτια''1 ετοιμάζεται να σκοτώσει κάποιον ανυπεράσπιστο αθώο ή κάποιο μέλος της οικογενείας σου λίγο πριν το ληστέψει;

Μήπως το κράτος σε κάποια μέρη του κόσμου δεν σκοτώνει για συνέτιση-τιμωρία των υπολοίπων στερώντας από κάποιους το δικαίωμα της πλήρους μετάνοιας, αναμόρφωσης ακόμα και μέσω της Θείας χάριτος; (έχουν και οι θεοκράτες το λόγο τους). Ο πολιτισμός μας είναι αποδεκτός όταν επιτρέπει χάριν τιμωρίας-παραδειγματισμού, τον θάνατο και εάν ναι, πότε θα πρέπει να κάνουμε εξαιρέσεις, με ποία δικαιολογητικά και με πόση αντικειμενική παραδοχή αυτών...

Ο πόλεμος; Συμφωνούμε όλοι ότι στον πόλεμο είναι θεμιτό ο σκοπός στέφεται νικητής, αφήνοντας κατά μέρος όλα τα υπόλοιπα φιλοσοφικά-ανθρωπιστικά θεωρήματα (και όχι μόνο) και γιατί; Οι αιτίες ανακηρύσσονται νικήτριες και εάν ναι, υπό το βλέμμα ποίου κριτή;

Όλα αυτά αποτελούν ένα μόνο παράδειγμα μη ομοφωνίας.

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

Το νόμισμα της γνώσης.

Οι διδάκτορες κλειδωμένοι στα όρια των διδαχών τους. Η μοίρα επιφυλάσσει ετούτο το παιχνίδι στους ‘’πονηρούς’’ του είδους που κομπάζουν σοφίας διδάγματα.

Έρμαια ολόρθα, σθεναρά φαντάζονται πως οι ύμνοι ηχούν για αυτούς μα λαθεύουν και η ύστερη γνώση καταφτάνει ασθμαίνουσα, δρομαία, με το τικέτο στο χέρι.

Το χαμόγελο αυτό στα χείλη μοναχά μπορεί να σημάνει πως όλα όσα γνώριζα γινήκαν πουλιά σε χέρια παιδιών κι όχι σε νου ανθρώπου που έχει δεκαετίες φορτωμένες στη ράχη να σέρνει.

Ο απόηχος των ιαχών δεν ήταν τίποτα άλλο παρά το χρήμα στα χέρια των άλλων εκείνων που μόνιμα κρατούσαν τα γκέμια και όριζαν τα ορθά και τα πρέποντα λέει...

Το χρήμα ουδέποτε ηττήθη, ομοίως κι η δόξα.

Κι η δόξα, η μετά θάνατον, τιμή μπορεί να σημαίνει στον αχό μονάχα τ’ αντίλαλου κι άρα ματαίως τα πάντα που ‘χαν σκοπό αυτήν.

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Περί απιστίας, φιλοσοφώντας…

Θα ήταν τετριμμένο, κοινό και ίσως βαρετό να μιλήσουμε για τα κακά της απιστίας, να ψέξουμε τον/την μοιχό/μοιχαλίδα, να διαρρήξουμε ιμάτια πνιγμένοι στα αναμφίβολα δίκαια των απατημένων εξαπολύοντας μύδρους και πύρινες αγορεύσεις αναλύοντας τους λόγους των ‘’μη’’ και όλα τα συναφή…

Μπορεί να μην είναι διασκεδαστικό αλλά θα ήταν ίσως ενδιαφέρον να κάνουμε τον συνήγορο του διαβόλου, χάριν φιλοσοφίας, ψάχνοντας για τις ‘’δίκαιες’’ αιτίες της περί της απιστίας πράξης.

Πριν ξεκινήσουμε θα πρέπει όλοι να συμφωνήσουμε ότι το σωστό βρίσκεται στη διατήρηση της συμφωνίας, του συμβολαίου εάν προτιμάται (γιατί επί της ουσίας αν και δεν ξεκινά σαν τέτοιο  ως αυτό καταλήγει), επομένως εκείνος που έδωσε τον λόγο του ...πολύ απλά οφείλει και να τον τηρήσει. Καμία αντίρρηση. 

Κατόπιν λοιπόν αυτής της κατάφασης, θα μπορούσαμε να αναλύουμε για ημέρες και ισόποσες νύχτες, επιχειρήματα περί της ορθότητας της καθαρής εξήγησης πριν την ολοκλήρωση της κατακριτέας πράξης, όπως επίσης θα μπορούσαμε ανηλεώς να σταυρώνουμε...

Ειρήσθω εν παρόδω, η τιμή ευρίσκεται σε εκείνον που έχει το δίκαιο με το μέρος του, αλλά αρνείται την εξαργύρωση...

Ας έρθουμε λοιπόν στον αντίλογο ο οποίος δείχνει να έχει ένα έστω μικρό ενδιαφέρον…

·  Σε μία απιστία δεν είναι υπεύθυνος ποτέ μόνον ο ένας. Νόμος!

Θεωρώ ότι πρέπει να συμφωνήσουν άπαντες και άπασες. Απατημένοι και απατήσαντες.

Ποτέ δεν υπήρξε δράση χωρίς αντίδραση και το ανάποδο, κυρίως στο παράδειγμά μας ισχύει το ανάποδο. Επομένως θα πρέπει έστω και δια πρώτη να αναζητηθούν ‘’οι ρωγμές’’ –ας μου επιτραπεί- στην συμπεριφορά του συζύγου ο οποίος και υπέστη το γεγονός.

Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Η επιστροφή του ασώτου...

Ο καιρός πέρασε, εκείνος που είχε ανοίξει πανιά επέστρεψε και όπως έλεγαν οι παλαιότεροι ο κάθε κατεργάρης1 στο πάγκο του.

Ο άντρας ή η γυναίκα που είχε για κάποιο διάστημα ξεστρατίσει από γάμο συνάπτοντας σχέση, αποφάσισε, δική του ή μη απόφαση, να επιστρέψει στα πάτρια πριν την -ολοσχερή- αποκάλυψη... 

Το κλειδί μπαίνει στην πόρτα και …καλημέρα, άβυσσος!

"Πνίγομαι'', η πρώτη λέξη που του έρχεται στο νου καθώς βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που το νιώθει εντελώς ''ξένο''. Ίσως αδιάφορο, να ήταν η καλύτερη λέξη. Πληκτικό, χωρίς καθόλου αλάτι. Άνοστο. Οι αναμνήσεις στήνουν χορό.

Το κενό στέκει παρόν καλύπτοντας σαν σεντόνι τα πάντα και καθώς τίποτα δεν δείχνει ικανό να ανατρέψει την νέα κατάσταση, η απόγνωση διαδέχεται τη θλίψη. Το μέλλον ζοφερό. Οι πρώτες ημέρες είναι και οι πλέον δύσκολες.

Οι φίλοι παραμένουν μια ανάσα, αλλά δεν μπορεί να υπάρχουν πάντα και παντού...

Η κατάθλιψη στέκει κρυμμένη στη γωνιά κουνώντας το σκουρόχρωμο καπέλο της. Καμία διέξοδος, καμία περίπτωση χαράς... Ο έρωτας δεν έχει ακόμα πάψει τη λάμψη του...

Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

Ο κρίκος του γάμου. Η βέρα.

Κανείς που ετοιμάζεται να παντρευτεί δεν βλέπει τον γάμο ως δέσμευση. Θέλω να το πιστεύω αυτό, άσχετα με ό,τι ισχυρίζεται η όποια πλειοψηφία(;) 

Σε άλλη περίπτωση όλοι οι έχοντες νου και ακολούθως ορθή σκέψη, θα παντρευόταν κατόπιν ανωτέρας βίας και μόνον, λογικό ακούγεται...


Υπογράφοντας οπουδήποτε, δηλώνουμε πίστη, είτε γινόμαστε μέλη σε όμιλο, είτε σε κόμμα, είτε σε αθλητικό σωματείο, είτε σε συμβολαιογράφο. Πίστη δηλώνουμε και αποδοχή στα λόγια του όποιου εγγράφου έχουμε αφήσει το 'σημάδι' μας. 


Το μυστήριο της σύζευξης όμως των ανθρώπων δεν είναι υποχρεωτικό, άρα έρχεται ως αποτέλεσμα επιλογής του κάθε εμπλεκόμενου. Θεωρώ και είναι σαφές. Στη στεγνή διαλεκτική μας θα πρέπει θαρρώ, να εντάξουμε και τις λέξεις αγάπη, έρωτας συναίσθημα… Να δώσουμε χρώμα στο εκούσιο γεγονός*… Συνήθως έτσι δεν γίνεται; Δεν μπορεί να ισοπεδώσουμε τα πάντα.

Ποιος είναι εκείνος που δηλώνει οπαδός μιας ομάδας και κρυφά υποστηρίζει μια άλλη; Κανένας θα πω.
Πόσοι/ες μετά από μερικά χρόνια συμβίωσης ενδέχεται να πράξουν έστω και κατά διάνοια το προφανές; Ας μην το σκεφθούμε…

Το επιχείρημα, ''άλλο'' το ένα και ''άλλο'' το άλλο επιτείνει τη σκέψη μου. Ακριβώς, επειδή είναι ''άλλο'' θα επιμείνω και επειδή δεν υπάρχει σχέση, θα επαυξήσω!

Δεν θα εξετάσουμε λοιπόν το πώς θα έπρεπε να ήταν τα πράγματα, τα λένε για εμάς οι πάντες, εμείς θα δούμε το πώς είναι.

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

Η ταυτότητα του εαυτού διαμέσου του χρόνου.






Τι είναι εκείνο που μας κάνει να θεωρούμε εαυτούς ταυτόσημους με το μωρό* της φωτογραφίας της γέννησής μας; 



Μια εξέταση DNA, θα προλάβει ο πρώτος. Οι μνήμες ο δεύτερος, οι αντιδράσεις σε όμοια ερεθίσματα, τα ταλέντα, ο χαρακτήρας, το σύνολο όλων ...η προσωπικότητα, η ψυχή θα ‘’πετάξει’’ ο τελευταίος μεταξύ πάρα πολλών άλλων. 

Όλα -εκ πρώτης όψεως-- σωστά, μέρη ενός όλου που μας διαφεύγει. 

Γεννώνται δύο ζητήματα. Το πρώτο είναι εκείνο της ύλης και το δεύτερο, το άλλο του πνεύματος –εάν επιλέγαμε  τη λέξη ‘’ψυχή’’ θα χρειαζόταν περισσότερη συζήτηση καθώς δίνονται σε αυτή δεκάδες ερμηνείες (μεταφυσικές ή μη) από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη συμπεριλαμβανομένων δεκάδων άλλων φιλοσοφικών ρευμάτων και εκπροσώπων τους, ακολουθούντων αυτών και οι όποιες θρησκευτικές θεωρήσεις και πάει λέγοντας…- 

Καθώς το θέμα δεν κλείνει εδώ (το αντιλαμβάνομαι) θα πρέπει πριν προχωρήσουμε να βάλουμε τα όρια στο τι εννοούμε λέγοντας ψυχή (π.χ. ο τάδε έχει καλή ψυχή ή, ψυχούλα η Κατερίνα)… Το σύνολο λοιπόν των χαρακτηριστικών του χαρακτήρα του, οι εν παντί τρόπο εκφράσεις των συναισθημάτων του, θα έλεγα πως οριοθετούν την ψυχή -το είδος της οποίας μας ενδιαφέρει στο παρόν άρθρο- (επαναλαμβάνω ότι η τοποθέτηση στο άρθρο απέχει της όποιας θρησκευτικής προσέγγισης )

Επανερχόμεθα. 

Η όψη επίσης κάποιο άλλο -συνδετικό- χαρακτηριστικό… 

Η όψη…  Είμαστε όμως ίδιοι με εκείνον τον άνθρωπο που εχθές είχε το όνομά μας, τα ρούχα μας, τους φίλους, τη φωνή μας; 

Ας ανοίξουμε μία παρένθεση πριν τεκμηριώσουμε πως όχι! 

Ο Πλούταρχος είχε θέσει ένα ερώτημα το οποίο θα είναι ίσως γνωστό σε πολλούς. Το καράβι του Θησέα. Έλεγε λοιπόν ότι επί τη υποθέσει το εν λόγω πλεούμενο προσέδεε σε ένα λιμάνι. Προφανώς, κανείς δεν αμφιβάλλει -την στιγμή που το βλέπει να αράζει- ότι είναι το καράβι του Θησέα.
Ο χρόνος περνάει... Στο χρόνο επάνω λοιπόν σάπισε μία σανίδα του η οποία αμέσως αντικατεστάθη από τους συντηρητές.. 

Παραμένει το καράβι του Θησέα; Παραμένει, ασφαλώς και παραμένει…