Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

Η αναγκαιότητα της ανάγκης*.

Πίσω από κάθε επιθυμία σαφώς και κρύβεται μία ανάγκη το μέγεθος της οποίας έρχεται σε αναλογία με την αιτία που την προκαλεί. (Μεγάλη ανάγκη, ισχυρή επιθυμία, ευχάριστο-δίκαιο αποτέλεσμα ακόμα και από μη επιθυμητή πράξη.) 

Η ενόρμηση, το πλέον αρχικό στάδιο της όποιας θέλησης απέχει στον βαθμό όπου η συναίσθηση οργανώνει την κάθε τάση για δράση. Ως τάση για δράση νοείται η κάθε θέληση.

Ο έλεγχος της ανάγκης αυτομάτως υποβιβάζει -όπως γίνεται εύκολα κατανοητό-, τη θέληση καθώς τα δύο αυτά κίνητρα δράσης έχουν πορείες συγκλίνουσες.

Η αντίληψη –υπό το πνεύμα της επεξεργασίας- η οποία ελέγχει με την σειρά της όλα τα μεγέθη τής κάθε ανάγκης, μοιάζει να αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς μέσω αυτής καταφέρνουμε να αυξομειώνουμε το επιθυμητό. Με αυτή τη συμφωνία αποδεχόμεθα την ‘ανάγκη’ ως κάτι το ελεγχόμενο και όχι ως κάτι το αυθορμήτως δημιουργούμενο.

Εξακολουθώντας, καταλαβαίνουμε ότι η γνώση ενός –συγκεκριμένου- ενδιαφέροντος διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο στις αντιδράσεις μας που σχετίζονται μαζί του. Όσο μεγαλύτερο το βάθος της γνώσης μας στο εκάστοτε θέμα αναλόγως εκτείνονται οι ανάγκες μας γύρω από αυτό. 

Π.χ. Η απομυθοποίηση έρχεται με τη γνώση. Κατόπιν αυτής (απομυθοποίησης) τα πάντα γίνονται επεξηγήσιμα και όπως είναι φυσικό, ελεγχόμενα και άρα διαχειρήσιμα και άρα λιγότερο απαιτητικά.

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Κοινός νους.

Πολλοί άνθρωποι προτιμούν τη δυστυχία από τη μοναξιά. Αλλιώς θα χώριζαν τα τσανάκια τους που λένε με τον σύντροφο που απεχθάνονται, που φοβούνται, που δεν αντέχουν, που σχεδόν μισούν, που δεν περνούν καλά μαζί του. ¨όμως μένουν και κάποτε δηλώνουν και ευχαριστημένοι για τη σιγουριά που τους παρέχει.

Θλιβερό!

Οι δύο δρόμοι. Ο ένας εκείνος της μόνιμης εποπτείας και ο άλλος εκείνος της μοναχικής πορείας. 

Να μιλήσουμε για σχέσεις ή για πολιτική;

Και τα δύο μου μοιάζουν εξ’ ίσου δελεαστικά. Ας επιλέξουμε την πολιτική και ενδιαμέσως αφήνουμε τις σπόντες μας και για τις σχέσεις, άλλωστε τα πάντα στις ζωές μας συγκλίνουν καθώς πατούν σε αυτές. Στις ζωές μας. Τίποτα ανεξάρτητο λοιπόν και προ πάντων ο τρόπος της σκέψης του καθενός μας…

Αλήθεια ποιοι πιστεύουν σήμερα ότι η όποια εποπτεία των δανειστών μπορεί να έχει κάποιο τέλος κάποτε. Κάποιο αίσιο τέλος για εμάς τους εντόπιους εννοώ… Πολλοί η αλήθεια είναι πως διατείνονται πως ΝΑΙ, πως κάποτε όταν θα έχουμε ξεχρεώσει πράγματι θα μας παραδώσουν μια ώρα υγιή.

Το ερώτημα είναι το ποιοι θα μας τη παραδώσουν… Οι δανειστές προφανώς… 

Μοιάζει οξύμωρο το σχήμα καθώς ευελπιστούμε από ένα λιοντάρι να μας παραδώσει τη τροφή του και κάποιοι εξ΄ ημών αγωνίζονται μάλιστα να μας πείσουν ότι θα το κάνει καθώς το ζώο -επιμένουν-δεν βρυχάται αλλά χαμογελά... Ας είναι, το έχουν το δικαίωμα της όποιας πίστης.

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Η ουτοπία του απόλυτου ελευθερίας.

Η θεώρηση ότι κάποιος βιώνει την ελευθερία με την απόλυτη έννοια του όρου εδρεύει μόνο σε νόες αδαείς, καθώς η εκούσια περιφορά της 'σάρκας' μονάχα σε κάποια χονδροειδή μορφή –του νοήματος της ελευθερίας - μπορεί να εκληφθεί ως τέτοια.


Πριν περάσουμε στο κυρίως θέμα καλό θα ήτανε να αναλογιστούμε την κάθε μας εξάρτηση ως ένα ιδιότυπο δεσμό ο οποίος μας καθηλώνει-εξαναγκάζει να περιφερόμεθα -σε μία καλή περίπτωση-, σε χώρο με έκταση πεπερασμένη και άρα μη, επί της ουσίας, ελεύθεροι.


Αυτή η οριοθέτηση, άλλως περιχάραξη, όπως είναι εύκολα κατανοητό είναι η γραμμή μίας άγριας σκλαβιάς θεατής από μίλια μακριά. Ασφαλώς λοιπόν και δεν πρόκειται να αναφερθούμε στον ήλιο όταν αναζητούμε ψήγματα φωτός.

Οι εξαρτήσεις είναι ορισμοί-αποδείξεις μιας ανελεύθερης ζωής καθώς αποτελούν, ογκόλιθους υπό το βάρος των οποίων, δεν μπορούμε παρά να υλοποιούμε την εναπομείνασα υποτιθέμενη βούλησή μας, νομίζοντας ότι εκλεκτά βιώνουμε, τη χειραφετημένη μας επιθυμία. 

Στο σημείο αυτό κρίνεται αναγκαίο το ερώτημα προς διευκρίνηση, ότι πώς μπορεί να είναι κανείς ελεύθερος ακόμα και μέσα στην ευτυχία την οποία (θαρρεί) πως βιώνει όταν υφαίνει σκέψεις περί αυτής(!). Όταν επεξεργάζεται τρόπους π.χ. διεύρυνσης της διάρκειας,  πίσω από τους οποίους δεσμεύεται -καθώς απαιτούνται- σε συμπεριφορές οι οποίες θα απουσίαζαν (άρα εξαναγκάζουν, υποχρεώνουν) σε περίπτωση της απόλυτης ύπαρξή της. (ελευθερίας) Η ύπαρξη ακόμα και οποιαδήποτε συναισθήματος δεσμεύει στην άκρη της φιλοσοφίας του, καθώς προϋποθέτει 'κινήσεις' και πράξεις από πριν επεξεργασμένες και άρα υπό οποιαδήποτε εύρος, υποχρεωτικές!
  • Η υποχρέωση, απόσχει της απόλυτης κυριαρχίας και άρα ελευθερίας, σώματος και νου από κάθε υποκείμενο, αυτό είναι πασιφανές και δεδομένο.

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

Το φαινόμενο ’’Έλληνας’’

Είμαστε περίεργη φυλή, πραγματικά περίεργη. Θέλουμε το καλό με το καλό, δεν σηκώνουμε αγριάδα, συμβιβαζόμαστε κάποτε, αλλά στο βάθος μένουμε ανυπότακτοι, θυμόμαστε και παύουμε τον κατ’ ανάγκην συμβιβασμό σε χρόνο ανύποπτο, εκδικούμαστε με τον δικό μας προσωπικό τρόπο. Κάποτε αυτοκαταστρεφόμαστε, πεθαίνουμε από ένα καπρίτσιο χαρούμενοι και λυπούμαστε σε κάθε συμπεριφορά μη ανθρώπινη, έχοντας κατά νου μια ιδιαίτερη ιδέα περί της ανθρωπιάς, ο κάθε ένας από μία, την καθαρή προσωπική του.

Ίσως αυτή μας η μεγαλόψυχη συμπεριφορά και η –άγραφη- απαίτηση κατανόησης να είναι ένα πρόβλημα που τροφοδοτεί προεκτάσεις απαντητικών τρόπων ή άλλως, αντιδράσεων, ερμηνεύοντας πάντοτε με ίδιο (προσωπικό) τρόπο το κάθε ερέθισμα του συνανθρώπου- συνέλληνα.

Σαφέστερα, η κατανόηση απαιτείται δεν προσδοκάται και θεωρείται εκ των ουκ άνευ δεδομένη από πάντες προς πάντες.

Ο χωρίς κράνος μοτοσικλετιστής επί παραδείγματι, ζητά και στο βάθος του απαιτεί κατανόηση από τον τροχονόμο, διότι μόλις δύο τετράγωνα έχει διανύσει γνωρίζοντας-αποδεχόμενος τους κινδύνους… ή κάποιος άλλος, ο οποίος ελαφρά παρανόμησε σε κάποιον άλλον τομέα αστικής ευθύνης, ομοίως ζητά κατανόηση, παράκαμψη του ‘’ξύλινου’’ γράμματος του νόμου –όπως ισχυρίζεται-.

Πίσω από την απαίτηση αυτή όλων ημών, βρίσκεται η διεκδίκηση της ουσίας και όχι του λόγου. Του βαθέως δικαίου(;). Π.χ. Περνώντας ένα κόκκινο φανάρι με ελάχιστη ταχύτητα, αφού πρώτα έχω ελέγξει ενδελεχώς το δρόμο, απαιτώ κατανόηση υπό το σκεπτικό ότι εάν δεν υπήρχε φανάρι -όπως και σε κάθε διασταύρωση που δεν υπάρχει- με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θα περνούσα! Ναι, αλλά τώρα που υπάρχει, δεν περνάει ο άλλος με τον ίδιο τρόπο… η απάντηση.

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Το μηδέν, ο τέλειος κύκλος.

Πάντα εκ του μηδενός. Η θεωρεία που μελετάται εξ’ αρχής και έχω τη τύχη να γνωρίζω σε προσωπικό επίπεδο τον ένα Έλληνα φυσικό όπου στελεχώνει με την παρουσία του τους υπόλοιπους τρείς ανά τον κόσμο.

Στο άρθρο αυτό δεν ασχοληθούμε με το θέμα της γεννήσεως του σύμπαντος αναλύοντας την συγκεκριμένη θεωρία –νύξεις υπέρ αυτής έχουν αναφερθεί σε προηγούμενα άρθρα- αλλά με όλα όσα έχουν να κάνουν με εμάς τους ίδιους.

Ξεκινώντας θα ήθελα να τονίσω ότι όλοι εμείς χωρίς εξαίρεση (παρακάμπτοντας τις θεωρίες του ντετερμινισμού οι οποίες σε κάποια ακραία τους μορφή φτάνουν μέχρι τους …πρωτόπλαστους) ξεκινάμε την ζωή μας με διάθεση η οποία ισούται με το μηδέν. Ούτε χαρά ούτε λύπη.

Αφ’ ης στιγμής εγκαταλείψουμε τη μήτρα το ρολόι ξεκινάει το μέτρημα και παύει με την τελευταία ανάσα μας.

Εάν υπήρχε η δυνατότητα να μετρηθεί σε κάποια κλίμακα το κάθε μας θετικό συναίσθημα, η κάθε μας σωματική όμορφη αίσθηση και να βαθμολογηθεί, ομοίως και το κάθε μας αρνητικό –σε κάθε επίπεδο- την ύστατη στιγμή κατόπιν του υπολογισμού, θα έδειχνε μηδέν.

Αποφεύγοντας την μακρηγορία, επιμένω ότι υπάρχει μία αντιστοίχηση της κάθε μας πράξης, του κάθε μας συναισθήματος, της κάθε μας δράσης, ομοίως και της όποιας αντίδρασης. 

Θα μπορούσαμε αυθαίρετα να ορίσουμε με πρόσημο θετικό τα ευχάριστα και με αρνητικό τα αντίθετα αυτών τα δυσάρεστα. Ουδέτερα δεν υπάρχουν και εάν νομίζουμε ότι κάποια γεγονότα τα αντιμετωπίζουμε με παγερή κενότητα, απατόμεθα. 

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

Οι Γερμανόφιλοι Έλληνες.


 Κάλλιστα θα υπήρχε η δυνατότητα η λέξη ''Γερμανόφιλος'' στο βάθος της συνείδησής μας να μην είναι υποτιμητική ή προσβλητική, όπως δεν είναι είναι και οι άλλες, Γαλλόφιλος ή Αγγλόφιλος, κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει, καθώς θεωρείται στις μέρες μας  ο χαρακτηρισμός σχεδόν προδοτικός. Δικαίως ή αδίκως;

Σίγουρα δεν είναι θέμα πολιτικής -εξαιρουμένης αυτής των ημερών μας- καθώς οι Γερμανοί ανήκαν ανέκαθεν στους παραδοσιακούς μας εχθρούς, όπως και οι Τούρκοι.

Οι λαοί των δύο χωρών στις οποίες και αναφέρθηκα ενδεχομένως σήμερα να απόσχουν κατά ένα μέρος αυτής της εχθρότητας καθώς τα σύγχρονα προβλήματα των κοινωνιών στους νοήμονες ανθρώπους, πλησιάζουν τα θέματά τους καθιστώντας τα σχεδόν όμορα. Οι άνθρωποι είναι λογικό να νοιάζονται για ανθρώπους. 

Πέραν αυτών όμως των απλών ανθρώπων οι πολιτικές παραμένουν όμοιες όσο κι αν –λόγω πολιτισμού και σκοπιμότητας- δείχνουν, οι εμπαθείς του είδους, να είναι μέρος ενός κακού παρελθόντος, εν τούτοις παραμένουν κεκαλυμμένες εχθρικές. Εξαιρέσεις ασφαλώς και υπάρχουν όπως υπήρχαν -καθώς όλοι εννοούμε τους Γερμανούς- και στην εποχή του ναζισμού, δεν μιλάμε όμως γι' αυτές.

Σε δύο ή τρία άρθρα μου κατά το παρελθόν είχα αναφερθεί με τρόπο –δικαίως κατά τη γνώμη μου- δηκτικό στη στάση των Ελλήνων οι οποίοι τασσόταν με το μέρος των Γερμανών την εποχή του 1940 και μέχρι της απελευθέρωσης. Ασφαλώς και δεν εννοώ τους προδότες ή τους σθεναρούς-έμπρακτους συνεργάτες των εχθρών, στους οποίους το ελάχιστο που αξίζει στη μνήμη τους είναι η περιφρόνηση, αλλά σε όλους τους άλλους τους απλούς πολίτες οι οποίοι έβλεπαν με ''συμπάθεια'' ή συναινούσαν λόγω φόβου –για τα κακά ενδεχόμενα- με τον εισβολέα. Μιλάω επίσης και για εκείνους οι οποίοι ανίχνευαν έστω και ελάχιστα δίκαια στον κατακτητή. 

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

Η μεγάλη μας νίκη.

Δεν είναι η ελπίδα εκείνη η μορφή εξαπάτησης του νου που χρειάζεται ‘’συμμάζεμα’’, μα η πεποίθηση στο ψευδές θεώρημα που εκείνη διακινεί, ότι κάτι μπορεί να αλλάξει την επόμενη μέρα, την ώρα που εμείς θα στεκόμαστε αδρανείς να παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα ή που θα υποσχόμαστε –αμέτοχοι- για μία ακόμα φορά δράση.

Οι επιλογές που έχουμε κάνει έως τώρα στην ζωή μας, έχουν συμβεί με τρόπο τακτό, χρόνιο, συνεπή, όλες αποτελέσματα μίας θεώρησης γενικής του εαυτού μας –ασφαλώς σχετικής με όλα όσα περιβάλλουν αυτόν- που μας χαρακτηρίζει-ωθεί, από την ημέρα της γέννησης μας. 

Θα έλεγα ότι σπρωχθήκαμε στον συγκεκριμένο τρόπο διαβίωσης από ένα σύνολο αιτιών που γαλούχησαν τον χαρακτήρα μας καθιστώντας τον μοναδικό. Με τα καλά του και όλα του κακά, άπαντα αγαπημένα. (Εκατομμύρια οι αιτίες συνωστίζονται. Στρατιές οι λόγοι στριμώχνονται –της διαμόρφωσης του εγώ). 

Για το ΧΘΕΣ κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Το μόνο που καταφέρνει το παρελθόν, είναι να προσφέρει καλές ή κακές αναμνήσεις, τη θέαση μιας πορείας ακολουθημένης και τα αποτελέσματα αυτής, ορατά πλέον ως αποτελέσματα των ενεργειών μας. Σε κάποιες δε άλλες ελάχιστες περιπτώσεις να προειδοποιεί… 

Το ΑΥΡΙΟ -ως μέλλον- επί του πρακτέου δεν μας ανήκει, είναι βεβαίως στα σχέδιά μας αλλά επί του παρόντος μακρινό υπό την έννοια ότι δεν μπορεί να πράξει κανείς τίποτα μέσα σε εκείνο, τώρα. ΓΙΑ εκείνο μπορεί, αλλά όχι ΣΕ εκείνο.