Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Η μεγάλη απάτη: Οι ελεύθερες επιλογές των σύγχρονων εθνών.

Ο άνθρωπος, η ομάδα η κοινωνία τα έθνη έχουν το δικαίωμα της επιλογής. Ω; αναφαίρετο ορίζεται από πάντες, ακόμα και από δικτάτορες. Η δημοκρατία ένα πολίτευμα που ευθέως πάσχει (καθώς βασίζεται στην ωριμότητα των υπηκόων) διότι είναι εκτός από ανίκανη να περιφρουρήσει τον εαυτό της και επιληψίμως ελαστική.

Ελαστική, διότι η φύση της επιδέχεται μύριες παρεμβάσεις και προσαρμογές καθώς η δυνατότητά της να τις αφομοιώνει όλες, κρίνεται εκπληκτική. Βεβαίως και καταλήγει να είναι τύποις δημοκρατία, αλλά αυτό είναι ‘όπως είπαμε, κατάληξη, δεν είναι απότομη μεταβολή και άρα αποδεκτή ως τέτοια. Συνήθεια…

Ο συνηθέστερος τρόπος αλλοτρίωσης της φύσης της είναι η μεταστροφή της γνώμης των μονάδων της. Τι δημοκρατικότερο αυτής!

Υπάρχεις κανείς που να μην έχει δικαίωμα να αλλάξει γνώμη για το οτιδήποτε; Ουδείς μέσα σε μία δημοκρατία (ασχέτως εάν αυτή χειραγωγείται με –βλακωδώς- έξυπνο τρόπο). Ποιος θα μπορούσε να αποδείξει τη χειραγωγία –του όποιου λαού- όταν οι επιλογές του οποιοδήποτε έχουν τη δυνατότητα να είναι οι οποιεσδήποτε;

Θα χρειαζόταν το μέτρο των αξιών για να επιτευχθεί το ευκλεές αποτέλεσμα, κάτι τέτοιο όμως επιμελώς ελλείπει. Δεν διδάσκεται καν… Τυχαίο;

Πίσω λοιπόν από την ελεύθερη επιλογή συγκροτείται ένα μέτωπο το οποίο κινείται σύμφωνα με τις θελήσεις των εκάστοτε συμφερόντων. Είναι τόσο απλό! Προσφέρει την εύκολη λύση καθώς υπόσχεται καταδεικνύοντας τρόπο για το πώς θα την βγάλουμε …καθαρή την ώρα συνεχώς βρομιζόμαστε από φόρους και διαταγές…  

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Ο έρωτας.


Πίσω από την ύπαρξη προϋποτίθεται βάση, μονάχα που αυτή μοιάζει με πλατό, με επίπεδη ράμπα επάνω σε θάλασσα παρά σε στέρεο έδαφος.

Ο έρωτας δείχνει να έλκεται σε πολλές περιπτώσεις από την απιστία, την αμαρτία και κάθε τι μη καθεστωτικό ως το τελευταίο να μάχεται την ουσία της συνείδησής του.

Δώσε στον έρωτα σιγουριά, τάισε τον με χρόνο και θα σε αφήσει. 

Οι μεγαλύτεροι μοιάζουν να αποζητούν την ζωή μακριά από τα φώτα. Οι δυνατοί του είδους. Οι παράφοροι δεν μπορεί να παρά να υπάρχουν πίσω, δηλαδή μακριά από λογικές , νόμους, και προκαταλήψεις.

Κόβοντας έναν βαθιά αναζητώντας τα μέρη τα οποία τον συνθέτουν θα ανακαλύψεις αβεβαιότητα, και διαδρομές πέραν της σύνεσης. Δεν μπορώ να ξέρω γιατί συμβαίνει μπορώ μονάχα να υποθέσω ότι γίνεται γιατί δεν είμαστε κουρδισμένοι να ζούμε υπό το φως των απαγορεύσεων ή είμαστε…

Πίσω από αυτές δείχνουμε τις βαθιές μας ανάσες και αρκεί η σιγουριά, ή νομιμότητα, η πέραν ορίων αποδοχή ώστε να σβήσει το συναίσθημα και να έρθει και πάλι μετά από χρόνια σε όποια ηλικία μας πετύχει νεαρό, ακάματο, ενθουσιώδες. Αειθαλές.

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Από τη μάχη στην υπογραφή...

Μονάχα έλεος. Τίποτα άλλο και αυτό για την όποια νοημοσύνη μας έχει απομείνει…

Για ποιον Σύριζα μιλάμε; Για ποιο αριστερό κόμμα; Ο ιδεολόγος αριστερός λέγει ή πράττει; Από λόγια του κρίνεται κάποιος ή από τις πράξεις του; Από φορεσιά ή την συμπεριφορά του;

Το ΠΑΣΟΚ τι θα πρέσβευε, η ΝΔ τι θα επικροτούσε, το ΠΟΤΑΜΙ σε ποια ιδεολογία θα υποκλινόταν;

Καλημέρα ΝΕΟ ΠΑΣΟΚ! Η πόλις εάλω…

Διώχνοντας την αριστερή πλατφόρμα από τις τάξεις του (πράγμα απολύτως λογικό υπό την νέα διαμορφωμένη κατάσταση) αναρωτιέμαι τι θα έχει απομείνει στο κόμμα εκτός τη μεγάλη ιδέα -στα χαρτιά- και την αντίστροφη πράξη.

Το μεγάλο μας στοίχημα χάθηκε, εκείνο που μας έμεινε ανά χείρας ήταν μια νέα επί της ουσίας φιλελεύθερη παράταξη (λιγότερο ικανή ως εκ του αποτελέσματος αποδυκνύεται) που δυστυχώς την πιστέψαμε (όσοι το κάναμε), εκτός και εάν ετοιμάζει την κόντρα κωλοτούμπα. Αλλά στο ενδεχόμενο αυτό δεν πιστεύει ούτε ο Μεϊμαράκης. Να αφήσει δηλαδή τον κόσμο να δει τι εστί ‘’βάθος μνημονίου’’, ‘’ευρώ πάση θυσία’’ και να την κάνει γυριστή μετά βαΐων και κλάδων στο εθνικό νόμισμα…

Μα τότε δεν θα ετοιμαζόταν να διώξει τους αριστερούς από τα σπλάχνα του… Εκτός κι αν κάνει ο Αλέξης και πάλι κόλπα και τους μαζέψει από το άλλο κόμμα που αυτά θα συστήσουν… Πόσα κόλπα ποια να χωρέσει ο νους; Πόσα συγχωροχάρτια να είναι έτοιμος να υπογράψει ο ταλαίπωρος έλληνας; Και γιατί όλα αυτά; Μα για να μην παραδεχθεί ότι έκανε λάθος!

Είμαστε ποια κατά συρροή λαθάδες, ας το δεχθούμε…

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Το λάθος Τσίπρα και ο ανεπίστρεπτος προς εθνικό νόμισμα δρόμος.

Ανήκωμεν εις Ευρώ και ωσαύτως εις Ευρώπην. Η μη ειπωθείσα πλην σαφώς δεδηλωμένη από την ‘’αριστερά’’ του ΣΥΡΙΖΑ πρόταση.

Το μεγάλο λάθος του καθ’ όλα συμπαθούς, φίλτατου Αλέξη ήταν ακριβώς η δήλωση της απώλειας διαθέσεως ρήξης. Με την άρνηση της ρήξης χανόταν το ένα και μόνο πλεονέκτημα(;) της χώρας και ενέπιπτε η όλη διαδικασία στην ευγενή διάθεση των δανειστών. ’’Αυτοί δεν πρόκειται να φύγουν, μονάχα να φωνάξουν θέλουν, ηρεμήστε κεφαλαιούχοι’’

Το μόνο ‘’όπλο’’ –πλέον χρησιμοποιούμε εισαγωγικά, διότι δεν ξέρουμε εάν παραμένει τέτοιο- που είχαμε ανά χείρας κατετέθη στον βωμό της καλής αίρεσης.

Πού αποσκοπούσε δηλαδή ο πρωθυπουργός… Προφανώς στην ανθρωπιά του θηρίου ή στην πλούσια δημοκρατική αίσθηση του τοκογλύφου ή στο περί της ανάδειξης της καλοσύνης του δικαιούχου των τόκων πρόταγμα, σε σχέση προς την κακότητα του. Ή το -κατ’ αυτόν- δικαίωμά του, όλα να τα λέμε. 

Τρίχες ελπίδες λοιπόν, την ώρα που συναλλασσόμεθα όχι με κάποιον τυχαίο μα με τον Σόιμπλε και τους ακολούθους του… Αναρωτιέμαι τι τελικά γινόταν…

Ο αγώνας έπαψε να υφίσταται ως τέτοιος και κατέληξε παρακάλι ή υπόθεση λύπησης. Μέγα το λάθος και εξ’ ίσου μεγάλη η θλίψη. Εκτός και εάν δεν ήταν λάθος μα εξ’ αρχής προαποφασισμένη στάση που ποντάριζε σε μία ονειρώδη συμπεριφορά των αντιπάλων… δεν θέλω να το πιστεύω διότι τότε θα μιλάγαμε όχι περί κακής οπισθοχώρησης μα περί ηλιθιότητας!

Ο Τσίπρας λοιπόν τα γύρισε και ακούμε από το στόμα του όλα όσα ακούγαμε από τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο… Υπάρχει ένα μούδιασμα ό,τι κι αν πούμε…

  • Γιατί τα φετινά μνημόνια να έχουν δίκιο και όχι τα περσινά; Ο ‘’λόγος’’ κάνει τη διαφορά ή το στόμα που τον εκφέρει;

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

Grexit: Το σπουδαίο ενδεχόμενο.

Η ιστορία είναι μακριά με την έννοια του μεγέθους. Είναι επίσης 
επαναλαμβανό-
μενη  όπως είναι και 
ανίκανη να διδάξει. Η πάστα μας φταίει. Οι τάσεις της όμως, η ροή της με άλλα λόγια είναι τόσο περισσότερο 
εμφανής όσο καταφέρνουμε ψηλότερα να σταθούμε. Το σχήμα του ποταμού, η πορεία που ακολουθεί φαίνεται χωρίς υποθέσεις-αμφισβητήσεις από την κορυφή ενός βουνού. Κανείς λαός που παρήγε έργο σε άλλον λαό δεν αφέθη ποτέ ελεύθερος να μην το κάνει.

Η τάση της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή ένωση μπορεί να μην είναι δεδομένη –εάν βασιστούμε στα λόγια και στις επιθυμίες των κομμάτων που πλειοψηφούν- είναι όμως θεωρώ προδιαγεγραμμένη εάν δεν συντρέξουν όχι σοβαροί, αλλά ειλικρινείς(!) λόγοι. 

Το όλο ζήτημα δείχνει να χάνει έξυπνα την οπτική του, καθώς από το: Θέλω να μείνω και θα μείνω,  πλασάρεται ως εάν μπορώ να παραμείνω. Μας θυμίζει την ατάκα του μάγκα πωλητή: Άστο αυτό δεν είναι για σένα, είναι για μερακλή...

Το εάν πρέπει, να μείνουμε ως παραγιοί στην ευρωζώνη είναι μια άλλη ιστορία. Γιατί εάν μείνουμε, ως τέτοιοι, όχι Θα είμαστε, αλλά είμαστε.

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

251 εθνικά υπερήφανοι

Το ζήτημα είναι βαθύ. Υπάρχει χάσμα σε κάθε συνείδηση περί ορθού, λαθεμένου, τιμίου και άτιμου. Το χάσμα αυτό από την στιγμή κατά την οποία γίνεται αντιληπτό, ενέχει κινδύνους διότι αποτρέπει την όποια ομόνοια.

Δεδομένης της μη υπάρξεως μιας αληθείας, βρισκόμαστε ενώπιον μιας κατάφορης καταστρατήγησης-στρέβλωσης της επιθυμίας του λαού η οποία ακριβώς εδρεύει στην πολλαπλότητα αληθοφανών ερμηνειών. Οι υποκριτές μετέρχονται σοφιστείες περί αποδείξεως παντός αντιθέτου. Τακτική πάγια. (Σοφιστεία: Το αληθοφανές επιχείρημα, όχι το αληθινό)

Η ψυχή γνωρίζει, ομοίως και το μυαλό. Η βούληση διαστρέφει και αιτία της διαστροφής αυτής είναι το όφελος.

Ποιο όφελος; Το πολλαπλό σαφέστατα -θα πω-, το οποίο ξεκινάει από το όριο της ηθικής και φτάνει έως το άκρο της πράξης. Ως πράξη  δεν νοείται μόνο το χρήμα αλλά και το πλησίον αυτού ευνοϊκό. Με εννοείτε θαρρώ.

Ο λαός ψήφισε 62% ΟΧΙ και βγήκε με τυμπανοκρουσίες, ΝΑΙ τεράστιο στην Ευρώπη. Συνεκδοχικά ΝΑΙ στο Ευρώ, ΝΑΙ σε όλα εκείνα που κρίνουμε ορθά αλλά και ΟΧΙ στα μέτρα… (ποιος το αρνείται) που μεταφράζεται -''τιμίως''- ΝΑΙ και στα μέτρα, εάν είναι για το καλό του τόπου, που είναι για το καλό του τόπου (σύμφωνα με τις ερμηνείες όλων εκείνων…), άρα ο λαός ψήφισε σωστά ΝΑΙ σε ό, τι ακολουθεί-παρέλκεται της συμφωνίας! Αφού το ομολογούν οι 251 τότε σε εμάς δεν πέφτει λόγος.

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

Η μεγάλη ταπείνωση.

Το μεγάλο σφάλμα του Αλέξη ήταν ότι προχώρησε χωρίς επι της ουσίας να μπορεί να το κάνει. 

Η μπλόφα, διότι ως εδείχθη περί τέτοιας επρόκειτο, παίχθηκε (η κάθε μπλόφα παίζεται) σε εντελώς λαθεμένο χρόνο διότι ο αντίπαλος δεν είχε τόσα να χάσει όσα εμείς υπολογίζαμε. Πριν από χρόνια μπορεί να ήταν αλλιώς, σήμερα δεν είναι.

Πριν γίνει η όποια τέτοιας εμβελείας διαπραγμάτευση η οποία αποκτά Εθνικό χαρακτήρα οφείλουν να υπάρχουν κάποιες βασικές παράμετροι.

Πρώτα από όλα υπάρχει ομοψυχία και ξεκάθαρη λαϊκή βούληση. Το δημοψήφισμα θα μπορούσε να ήταν κάτι τέτοιο αλλά ...δεν ήταν, διότι το ερώτημα του ήταν προσανατολισμένο σε άλλη κατεύθυνση. Λανθασμένη. 

Μέσα ή έξω από την Ευρώπη, Με εθνικό νόμισμα ή με ευρώ. Αυτό όφειλε να είναι και ας το έχανε. (μικρό το κακό. ας παρέδιδε την εξουσία θα την έπαιρνε και πάλι λίγο αργότερα με ωριμότερο λαό)

Πέραν αυτού υπήρξε και ένα ακόμα λάθος: Είπε δημόσια ότι δεν είναι εντολή για ρήξη! (και ίσως δεν ήταν) Πώς να πάει στη μάχη όταν υπόσχεται μη σκοτωμό; Πως να μιλήσει όπως πρέπει και να πάρει αποφάσεις με θολές εντολές;

Της δρυός πεσούσης πάς ανήρ ξυλεύεται… 

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

Η ουτοπία του απόλυτου της ακινησίας.


Η συζήτηση γινόταν σε καφενείο πίσω από τον Άγιο Δημήτριο στην οδό Πανόρμου σχετικά με το εάν είναι δυνατόν η θερμοκρασία να κατέβει (με οποιοδήποτε μέσον) στους μηδέν (0) βαθμούς Κέλβιν δηλαδή -273,15 Κελσίου. Στο όριο που ορίζεται ως το απόλυτο μηδέν δηλαδή. 


Τι λέτε, είναι είναι δυνατόν να συμβεί; Οι περισσότεροι θα πουν ''ναι'' (όπως και εγώ) και κάποιοι άλλοι θα επαυξήσουν λέγοντας ότι μπορεί να πάει και παρακάτω...

Ας αφήσουμε για λίγο τις θερμοκρασίες καθώς θα επανέλθουμε αργότερα και ας έρθουμε στα δικά μας ζητήματα, τα καθημερινά.

Τι υπάρχει με τρόπο απόλυτο στη ζωή μας; Τίποτα έξω από τα μαθηματικά τα οποία η λογική μας αποδέχεται -ίσως- ως τα μόνα αληθή.

Τα πάντα γύρω μας βρίσκονται σε μία διαρκή κίνηση. Αμφιβάλει κανείς;

Σίγουρα κάποιος θα αμφιβάλλει καθώς βλέπει ακίνητο ένα πλήθος αντικειμένων και ασφαλώς και δεν αναφέρομαι σε οτιδήποτε κρύβει ζωή καθώς για εκείνο αυτονόητα δεν ισχύει η οποιαδήποτε στατικότητα. Λογικό. (ότι ζει αναπνέει, άρα κινείται-μεταβάλλεται) Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι με την κίνηση ο Αριστοτέλης εννοεί τη μεταβολή. Προχωράει δηλαδή -διευκολύνοντάς μας- ένα βήμα παρακάτω.

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Αναλύοντας τα αυτονόητα.

Τελικά ως λαός είμαστε ανικανοποίητος. Αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει τα πάντα.

Πρώτα από όλα επιμένουμε την επόμενη μέρα, όταν την προηγούμενη σαφώς σιωπούσαμε. Περιμέναμε να γυρίσει ο τροχός να δικαιωθούμε εξ’ ενός αποτελέσματος του οποίου τη χθεσινή αγνοούσαμε-αμφιβάλαμε. Τώρα όμως που ανατέλλει δικαίωση, ποιος μας πιάνει…

Γενικώς και για να τελειώνουμε θα πρέπει επιτέλους να κατανοήσουμε όλοι, ότι ενέργεια εκ του μηδενός δεν παράγεται, σε άλλη περίπτωση θα είχαμε λύσει το μέγα πρόβλημα.

Ο δανειστής θέλει τα λεφτά του με τον τρόπο που εκείνος γουστάρει. Και γούστο του και καπέλο του, που λέγαμε οι παλαιότεροι στα παιδικά μας χρόνια.

Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς και επ’ αυτού υπάρχουν δύο λύσεις: Ή του τα δίνουμε όπως θέλει ή δεν του τα δίνουμε όπως θέλει εκείνος αλλά όπως και όποτε γουστάρουμε εμείς. Σε αυτό συμφωνούμε όλοι οι Έλληνες.

Εάν πούμε ότι του τα δίνουμε, τα θέλει όπως τα θέλει. Δικαίωμα του. (τα επιχειρήματα περί ηθικής βρίσκονται από ώρα κουρέλια στα καλαθάκια των άχρηστων της πρακτικής που φωνάζει συμφέρον, επιβολή, πολιτική).

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Η ''εξυπνάδα'' της αμέτοχης παράστασης

Φέρσου έξυπνα, δρέψε δάφνες στο πλάι νικητών και ηττημένων. Ζήσε με τρόπο βολικό, με όλους και με όλα. Στο ασφαλές απυρόβλητο.

Ήρεμος χαμογελαστός/η, ιδίως εάν έχεις λόγους να επιθυμείς αποδοχές, πράγμα που λένε να χάσεις. Η τοποθέτηση, το θάρρος της γνώμης έχει κόστος, μη το ξεχνάς ετούτο, γιατί κάποιος θα είναι αντίθετος, κάποιος θα μείνει δυσαρεστημένος από εσένα. Γιατί;

Να συμφωνείς με όλους.

Η παράσταση, η τοποθέτηση, η επιλογή μεριάς, ενέχει κινδύνους.

Πρώτα από όλα δεν πρέπει να νοιάζεσαι για ιδέες, καθώς, η αποδοχή, η προσκόλληση με πάντες εν δυνάμει βοηθούς, χειροκροτητές, σχεδόν ομοϊδεάτες κρίνεται σκοπός. Χαμόγελα παντού λοιπόν, ασπάσου παρειές.

Ο έξυπνος/η, οφείλει να είναι και με το λύκο και με πρόβατο, άλλωστε επιχειρήματα υπάρχουν. Άπλωμα χεριού στον έναν, κλείσιμο ματιού στον άλλον. Πάντες ευχαριστημένοι κι εσύ αποδεκτός/η.

Εμπόριο να λέμε... Ιδεών επιχείρηση ή συνολική ιδέα για την ζωή; Αυτά είναι φιλοσοφίες, εμάς μας ενδιαφέρει η πράξη. Μάθε να γλιστράς λοιπόν. Το  χέλι δεν ποτέ του πιάστηκε.

  •  Ο σωστός έμπορας (με α) έλεγαν οι παλιοί πηγαίνει με όλους και όλα, διότι δεν τον συμφέρει να είναι με κανέναν παρά μόνο με το πορτοφόλι του. Έξυπνος!

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Σχέση εξουσίας.

Πολύ θα ήθελα να μιλήσω για εκείνη την αφ’ υψηλού αγάπη. Για εκείνη την μονομερή, την αφ’ υψηλού σύνδεση, στη σχέση δύο ανθρώπων.

Έχουμε σε πολλά άρθρα αναφερθεί επί μακρόν στο θέμα του έρωτα αλλά σε αυτό το είδος νομίζω πως όχι, ή τουλάχιστον από ετούτη την οπτική μεριά.

Στη θέση του ανθρώπου που βιώνει, απολαμβάνει, χαίρεται μια όμοια σύνδεση μπορούμε να βρεθούμε όλοι εκείνοι που έχουμε την ικανότητα να εκτιμούμε και να αγαπάμε με ένα τρόπο πιο ορθολογιστικό θα έλεγα, με ένα τρόπο κάπως πιο απόμακρο. Ορθολογισμός και έρωτας είναι δύο έννοιες που ζουν σε διαφορετικά εδάφη. Θα μπορούσα να τολμήσω την φράση ‘’κάνω χάρη’’ με εννοείται φαντάζομαι.

Οι περισσότεροι ίσως ήμασταν –κάποτε- στο απέναντι μέρος, ίσως είμαστε τώρα ή θα βρεθούμε ενδεχομένως κάποτε στο μέλλον. Δεν λέω οι ‘’τυχεροί’’ ούτε οι άτυχοι, καθώς αυτό απλά συμβαίνει και γίνεται απολύτως αντιληπτό με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο σε όσους το ζήσουν…* -Θεωρείται τυχερός άραγε ο απρόσβλητος από έρωτα και από όλα τα ακολουθήματα αυτού ή άτυχος; Βεβαίως μεγάλο ρόλο παίζει και η φάση στην οποία βρίσκεται η ζωή του. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν μπορούμε να μιλάμε για εντιμότητα-

Πιο συγκεκριμένα. Μιλάω για μία παρουσία σε μία σχέση που η επιθυμία θρέφεται περισσότερο από την εκτίμηση στο πρόσωπο του επιλεγέντος ατόμου παρά στην από έρωτος -υποχρεωτική- λαχτάρα. Αποτέλεσμα αυτού η η διαχείριση –της σχέσης- να γίνεται με τρόπο άνετο, σχεδόν χωρίς συναίσθημα…

Το υποκείμενο βιώνει την απολαυστική εκείνη διάθεση η οποία το καταλαμβάνει όταν βιώνει τον έρωτα ενός άλλου ενός ανθρώπου, κάποιου που εκτιμά, που συμπαθεί, που ερωτεύεται χωρίς επί της οποίας να το κάνει!

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Κοινωνικές παράταιρες συμφωνίες

Ο άνθρωπος μόνος δεν μπορεί να ζήσει, αυτό είναι δεδομένο. Η οντότητα εκείνη που ονομάζουμε έτσι, αποκτά υπόσταση μονάχα μέσα από την κοινωνική συμπεριφορά του, η οποία προϋποθέτει το ελάχιστο πλήθος του ενός έστω συντρόφου, της μίας σχεδόν οικογένειας.

Αυτόματα οι απαγορεύσεις χαμογελούν, τα όρια τίθενται και οι τιμωρίες καραδοκούν. Θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; 
Μονάχα με ανθρώπους –απαντώ- οι οποίοι θα άγγιζαν το φιλοσοφικό άριστο και άρα δεν θα ήταν ...άνθρωποι. Θα ήταν κάτι περισσότερο εξελιγμένο ίσως αλλά άνθρωποι με τη σημερινή θεώρηση, όχι*. 

Η πρώτη οικογένεια λοιπόν γειτνιάζει και με μία δεύτερη ωσαύτως και με μία τρίτη. Όσο το πλήθος των ατόμων παραμένει σε γνωστό σε όλους, τότε οι κανόνες μπορούν να παραμένουν άγραφοι και οι συνεννοήσεις να γίνονται κατ’ ιδίαν. Σε διαφορές-διχογνωμίες όπου χρειάζεται, η κρίση-συνδρομή κάποιου περισσότερο πεπειραμένου κρίνεται απαραίτητη. Τότε καλείται συνήθως ο γεροντότερος.

Η ανάγκη λοιπόν της εκπροσώπησης του δίκαιου αποκτά ισχύ.