Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Ο έρωτας σε άλλο επίπεδο.

Η λέξη είναι από μόνη της μαγική. Η ουσία της, χωρίς συζήτηση, επίσης. Το βίωμα όμως είναι καθαρά -σε πλείστες περιπτώσεις- θέμα εκπαίδευσης…

Διδάσκεται ο έρωτας; Δεν βιώνεται από όλους το ίδιο; Κάποιοι μπορεί να τον ξεπερνούν δια μέσω αυτού, μετερχόμενοι άλλες ιδέες;

Πολλά τα ερωτήματα.

Γενικώς ο έρωτας δεν διδάσκεται. Σαφώς και όχι με την έννοια του όρου που ορίζουμε ως ορθή. Περιπλέοντας όμως τη ‘’κοινή’’ του ουσία, διευρύνοντας τις αποδοχές μας φιλοσοφώντας περί αιτίων και αποτελεσμάτων (πράξεων, κινήσεων), απομυθοποιώντας- αποκαθηλώνοντας ορισμένες παγιωμένες ιδέες, ναι

Υπό την έννοια αυτή διδάσκεται όχι ο έρωτας αλλά ο εαυτός να κοιτάει εκείνα που δεν μπορεί να δει κάποιος άλλος και να στηρίζεται σε ξέχωρα στηρίγματα. Να απενοχοποιεί, να υπερβαίνει έστω και αν δεν έπρεπε καν να ονομάζονται έτσι. Απενχοποιήσεις-υπερβάσεις. Θα έπρεπε όλες οι κινήσεις που απαιτούνται να είναι εκ των προτέρων δεδομένες και αδιαπραγμάτευτες. Ελεύθερες. Στη λέξη ‘’κινήσεις’’ προσάπτω και μία άλλη εξ΄ ίσου σημαντική σε χρόνο πληθυντικό. Αποδοχές.

Οι αποδοχές λοιπόν αυτές –οι αυταπόδεικτες- κινούνται πέρα από κοινωνικά δεδομένα τα οποία δεν θα έπρεπε καν να υπολογίζουμε διότι δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν διότι τα δεδομένα προϋποθέτουν κανόνες. Η αίσθηση δεν έχει θέση για κανόνες. Ο έρωτας είναι αίσθηση.

Όταν ο ολοκληρωμένος κύκλος του συναισθήματος προς τον σύντροφο (για παράδειγμα) καταφέρει και κλειδωθεί σε …ένα σιδερένιο κουτί, έξω και μακριά από οποιαδήποτε επηρεασμό, τότε μπορούμε να προχωρήσουμε παραπέρα. Τότε η σχέση θεωρείται αδιαπραγμάτευτη* και μέσω αυτής η αίσθηση μπορεί να προεκταθεί σε δρόμους που για το ευρύ κοινό, είναι το λιγότερο παντελώς άγνωστοι. Αγνοούνται.

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Τα διέξοδα εν μέσω προφανών ...αδιεξόδων.

Θα ήταν εμπαιγμός να μιλάμε για διέξοδα σε μία αδιέξοδη κατάσταση. Σε μία κατάσταση η οποία κρίνεται ως τέτοια από τους πάντες γνωστικούς, καθώς αυταποδεικνύεται.

Επίσης θα ήταν άτοπο να θεωρήσουμε εαυτούς ευέλικτους την ίδια ώρα που κοιτάμε να περισώσουμε το οτιδήποτε (εάν σώζεται) με σκοπό τη διατήρηση των -αμφιλεγόμενων- κεκτημένων.

Είναι προφανής η μετάλλαξη την οποία έχουμε υποστεί όχι ως Έλληνες αλλά ως άνθρωποι γενικότερα και όχι μόνο εμείς στον τόπο μας, αλλά και πολλά άλλα έθνη στον τόπο τον δικό τους. Ο λόγος είναι η πλήρης μεταστροφή λόγω του πολιτισμού των ιδεών και ο κατά 180 μοίρες τροποποιημένος προσανατολισμός σε ένα τρόπο ζωής αλλιώτικο. Ξένο θα τον ονόμαζα.

Ο τρόπος ζωής είναι το μέγα ζητούμενο το οποίο και ελέγχει ''φυσικά'' πλέον τις αποφάσεις μας. Έχει αναχθεί η ''καλοπέραση'' ως ο υπέρτατος στόχος για την διατήρηση-κατάκτηση του οποίου, αλέθουμε πάντα αλέσιμα και ενδεχομένως μη.

Οι ιδέες είναι οι πρώτες οι οποίες υπέστησαν πίεση και στρέβλωσαν το δρόμο τους. Μεταλλάχθηκαν καθώς αστράφτουν την αλήθεια τους προς την πλευρά του καθενός. Δεν υπάρχει ένα επιχείρημα, μία βάση, μία αλήθεια η οποία θα μπορούσε να στηθεί σαν μπούσουλας ώστε να μετρηθούν οι ανάλογες αποστάσεις.

Το καλό τού ενός, γίνεται το κακό του άλλου.

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

Μετανάστευση. Το πρόβλημα της Ευρώπης

Οι ορδές των ανθρώπων που περνούν τα σύνορα όχι μόνο τα δικά μας αλλά όλων των νότιων χωρών, πέραν της προφανών προβλημάτων που αναμφίβολα δημιουργούν (πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς) ενέχουν ένα ακόμα κίνδυνο που παραμένει αφανής σε πολλούς.
Το θρήσκευμα των ανθρώπων αυτών ‘’αρνείται’’ από τη φύση του να συμπλεύσει -έστω- με τη θρησκεία η οποία κυριαρχεί στη Δύση και αναφέρομαι σε όλες ορθόδοξες, καθολικές καθώς επίσης και στις υπόλοιπες αιρέσεις του Χριστιανισμού. Αυτό από μόνο του δημιουργεί θέμα.

Είναι δεδομένο ότι οι διαφορές των δύο θρησκειών (Χριστιανισμού- Ισλαμισμού) είναι χαώδεις και αναφέρομαι απλά σε μία μόνον αλλά ειδοποιό αυτών. Τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία.

Αποτέλεσμα των διαφορών αυτών -που δεν αναφέρονται οι υπόλοιπες διότι θα μακρηγορούσαμε- στο σύνολό τους είναι η μεγάλη δυσκολία ένταξης των ισλαμιστών μεταναστών -σε μακρύ βάθος χρόνου- με τον τρόπο εκείνο της απόλυτης αφομοίωσης στα κράτη μέσα στα οποία νομίμως ζουν και εργάζονται. Ομόθρησκοι αλλοεθνείς μετά από μερικές γενιές εντάσσονται-αφομοιώνονται με τρόπο απόλυτα φυσικό. 


Ακόμη και εάν το θέλουν  -οι αλλόθρησκοι- η πίστη τους, δρα ως ποδοκάκη*. Φιλίες μεταξύ των γειτόνων –για παράδειγμα- μπορεί να υπάρξουν όμως οι διαφορές της θρησκείας, των αξιών οι οποίες απορρέουν από τις ορθές ή εσφαλμένες θεωρήσεις του καθενός (σύμφωνα πάντα με κριτήρια τα οποία δεν μπορούν παρά να είναι υποκειμενικά), ο αλλιώτικος τρόπος θεώρησης της ζωής γενικότερα που απορρέει από τις υποδείξεις του εκάστοτε θρησκευτικού ηγέτη, αντιδρούν στο σύνολό τους ουσιαστικά και έντονα, σε μία καθ’ ολοκληρίαν ομοίωση του πληθυσμού. 

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

Μετανάστες. Από το παρακάλι στην απαίτηση.


Θεωρώ την προσωπική μου εμπειρία ειδοποιό, έναντι κάθε θεώρησης η οποία άλλως πρεσβεύει και η θεώρηση αυτή κάθε άλλο παρά εγωιστική είναι, καθώς μάχεται προσωπικά ‘’πιστεύω’’ ετών. "Πιστεύω'' όλα, υπέρ της ελευθερίας και της ισότητας των ανθρώπων...

Πριν ξεκινήσουμε θα έπρεπε να κάνουμε ένα διαχωρισμό ονομάζοντας τους ανθρώπους που έρχονται στη χώρα μας ως μετανάστες, καταργώντας αυθαίρετα το πρώτο συνθετικό ‘’λαθρό’’ από από το όνομα τους καθώς μεταφέρονται εκ συστήματος και τη γνώση πάντων στον τόπο μας.

Δεν κατηγορώ, απλά αναφέρω μία κατάσταση στην οποία ως έθνος έχουμε συρθεί.

Επί του θέματος.

Βρέθηκα στο Πυθαγόρειο της Σάμου -από τύχη- τη συγκεκριμένη ημέρα όπου ένα φουσκωτό είχε προ ώρας βγάλει περί τα 40 άτομα στην τοποθεσία ‘’Ποτοκάκι’’. Άτομα τα οποία έτυχε –πηγαίνοντας στον προορισμό μου- να δω να προχωρούν μόνα σε σειρά, ανά παρέα ή οικογένεια, στο δρόμο προς το Αστυνομικό τμήμα ή στο Λιμεναρχείο Πυθαγορείου –μία απόσταση 2-3 χιλιομέτρων περίπου- με προφανή σκοπό -φαντάζομαι-, την απόκτηση του χαρτιού εκείνου όπου και θα τους επιτρέπει την ελεύθερη διακίνησή τους στη χώρα για ένα μήνα. (Προσοχή: εάν έγραφα: Μέσα στο ήλιο, με το βλέμμα χαμηλό, με ελπίδες σβησμένες προχωρούσε ο ανθρώπινος πόνος, θα έκανα το άρθρο εκτός από δραματικό –όπως συνήθως γίνεται- και ψευδές(!) διότι σε καμία περίπτωση δεν θύμιζαν ανθρώπους με ανάγκη. Θα το δούμε παρακάτω.)
Στο σημείο αυτό οφείλουμε ασφαλώς να πούμε ότι κάθε ένας από εμάς και άρα και από εκείνους όπου αναγκάζεται να αποχωριστεί το σπίτι του έχει όχι μόνο μία, αλλά πολλές ανάγκες, όμως υπάρχει μία διαφορά από τον μετανάστη αυτό που θα περιγράψω, από τη Σομαλή μάνα με το πεινασμένη μωρό στην αγκαλιά τον πεθαμένο-πνιγμένο άντρα και τα δάκρυα στα μάτια που φιλάει τα πόδια του πρώτου τυχόντα για για ελάχιστη βοήθεια. Υπάρχει μια τεράστια διαφορά!

Το απλωτό μπουλούκι λοιπόν, συνέθεταν άνθρωποι νεαρής κυρίως ηλικίας (20-30 ετών) με μερικά παιδιά (8-10 ετών) και κάποιοι λιγότεροι μεσήλικες. Φορούσαν αθλητικά παπούτσια, κάπρι παντελόνια, μαντήλες οι γυναίκες με μακριά φορέματα,σακίδιο στην πλάτη και βλέμμα περιηγητή. Φώναξαν μάλιστα σε ένα αυτοκίνητo του λιμενικού που κατά τύχε περνούσε ''Police police'' και γέλασαν. Στο δρόμο πειραζόταν και αστειεύονταν. Καλά έκαναν. Είχαν καταφέρει πληρώνοντας ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό (2000 ευρώ, από ό,τι λέγεται) ανα κεφάλι για αυτή τους τη διέλευση.

Στο λιμεναρχείο του Πυθαγορείου –όπως είδα επιστρέφοντας για καφέ σε παρακείμενη καφετέρια ώρες αργότερα-, είχαν ήδη συγκεντρωθεί σχηματίζοντας ένα κύκλο μπροστά από κάποιον υπεύθυνο -φαντάζομαι- ο οποίος τους εξηγούσε σε σπαστά αγγλικά, ότι θα έπρεπε μην σταθούν περιμένοντας εκεί -στο λιμεναρχείο- αλλά να συνεχίσουν με όποιο τρόπο μπορούσαν προς το Βαθύ –την πρωτεύουσα του νησιού-. Απόσταση 10 χιλιομέτρων –όπως κατ’ επανάληψη τους ενημέρωσε πριν αποχωρήσει.

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2015

Το ''ψεύδος'' ως βάση μικρής ή μεγαλύτερης ευτυχίας.

Προφανές θεωρείται ότι η όποια πράξη πριν καταλογισθεί ως ομοία -έργω-, προϋπήρξε ως ενδεχόμενο στο νου κάποιου ανθρώπου.

Είναι γνωστό σε όλους ότι η αλήθεια είναι ένα αγαθό όπου πίσω της στριμώχνονται συν όλων των άλλων άπασες οι ανακρίβειες. Οι θεμιτές και οι μη. Ως θεμιτές χαρακτηρίζονται οι ακούσιες εκείνες -οι αυθόρμητες- οι οποίες θεωρούνται υποκειμενικές -αλήθειες- και άρα στη βάση τους ειλικρινείς και αφορούν αναφορές σε γεγονότα ή θεωρήσεις, ακολουθούν οι μη θεμιτές, εκείνες οι οποίες λέγονται σαν αληθείς -μετερχόμενες αληθοφανείς λογισμούς- από μεγάλο ή μικρό δόλο.

Πίσω και πέραν των εξαρτήσεων που όλοι μας έχουμε από τις ιδέες-''πιστεύω'', τις οποίες και θεωρούμε άριστες καθώς βασίζονται σε λόγια, και γνώμες ανθρώπων που εκτιμούμε αλλά και πλέον αυτών σε προσωπικές εμπειρίες, υπάρχει και εκείνο το μέρος της αληθείας όπου βασίζεται το απώτερο επιθυμητό μας.

Είναι με άλλα λόγια η γη, της οποίας το έδαφος κρίνεται πρόσφορο-εύφορο για την ευδοκίμηση των απωθημένων-προσφιλών  ιδεών μας. Και γιατί όχι!

Στο σημείο αυτό αναρωτιέμαι εάν υπάρχει κανείς εξ' ημών ο οποίος απόσχει. (Ομοίων ιδεών, ασφαλώς.)

Η πραγματικότητα όχι μόνο στις μέρες μας αλλά και σε όλα τα παρελθόντα χρόνια ήταν ομοίως σκληρή, στρυφνή, και άτενγκτη. Τίποτα (από τη φυσιολογία μας) δεν μπορεί να αλλάξει με την πάροδο ελάχιστων -σε σχέση με το μέγεθος του χρόνου που απαιτήθηκε για την δημιουργία μας- ετών ούτε με την παρουσία της τεχνολογίας στην ζωή μας, ούτε με εκείνη του πολιτισμού, διότι οι θεωρήσεις του καθενός μας απέχουν πάντων πλην της φιλοσοφίας, η οποία παρουσιάζεται διαχρονική.

Με αυτό δεν θέλω κατ' ούδενα τρόπο να πω ότι η φιλοσοφία δεν βρίσκει πράξη στη ζωή, στην πραγματικότητα ακολούθως και στην ζωή μας γενικότερα. Θα ήταν μέγα το λάθος, επιμένω όμως πως χρειάζεται προσπάθεια ώστε να εμπεδωθεί το ανούσιο των στερεότυπων ισχυρισμών.

Στις σχέσεις με τους κοινωνικούς γνωστούς μας αλλά ιδίως με τους συντρόφους μας, το έδαφος το οποίο εσκεμμένως καλλιεργείται ως άριστο στο μυαλό και των δύο (συντρόφων) δεν μπορεί παρά μόνο όφελος να προσφέρει.

Το ''ψεύδος'' εκείνο το θεμιτό δεν κρίνεται αδιάφορα ως καλό τέτοιο, αλλά ως ευεργετικό και άριστο. 


  • Ως ''ψεύδος'' νοείται το αποδεκτό -καθ' υπέρβαση του όρου- ουτοπικό, καθώς τέτοιο -ουτοπικό- δεν μπορεί να είναι υπό την ορθή θεώρηση πάντων των πιθανοτήτων ως ενεργών.

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015

Υποταγή στο κοινό.


Θα έπρεπε ο κάθε συγγραφέας να ήταν από μόνος του μία σημαία ιδεών. Δικών του ιδεών, δικών του αντιλήψεων και δικών του αγώνων.

Ένα άτομο που με ίδια άποψη, ισχυρή τεκμηριωμένη –πίσω από τις δικές του ισχυρές γνώμες- να προσπαθεί να εξηγήσει με τη γραφή του των λόγων του τ’ αληθή. (Γνώμη ισχυρή επ’ ουδενί σημαίνει μη μαχητή, άλλωστε μονάχα κάποιος κουτός επαρμένος θα πίστευε ότι κρατάει τη μία -ορθή- γνώμη καθώς τέτοια απλά δεν υφίσταται με την έννοια και την αποδοχή της μη μίας και μοναδικής αληθείας)


Είτε το κείμενο είναι άρθρο, είτε δοκίμιο, είτε μυθιστόρημα, υπάρχει χώρος άπλετος μέσα του και για φλυαρία και για κουταμάρα και για φθηνή συνδιαλλαγή αλλά και για προσπάθεια.

Ασφαλώς και ο κάθε επίδοξος κριτής καταφέρνει και δικαιούται την άποψη που δικαίως του ανήκει (στο καλό και στο κακό). Ασφαλώς και όλες οι απόψεις μπαίνουν στον ντορβά καθώς η πλειοψηφία δεν αποδεικνύει, ούτε προδικάζει… Υπάρχει όμως το περιρρέον αίσθημα το οποίο και αφορά μονάδες που έχουν κάτι να πουν, σε αυτιά που θέλουν να ακούσουν. Αυτών η γνώμη έχει μια χρησιμότητα και κάτι επιπλέον. Σε αυτές λοιπόν στεκόμαστε λίγο παραπάνω.

Η κατάσταση που επικρατεί σήμερα δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώτικη ούτε στο χώρο του βιβλίου διότι το ήδη διαμορφωμένο από αξίες (στην πλειοψηφία του) κοινό απαιτεί δρώμενα που να αποδεικνύουν τα πρέποντα των αξιών του. (Είδε ο γύφτος τη γενιά του κι αναγάλλιασε η καρδιά του.)

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015

Αποξένωση και μικρές προσωπικές ευτυχίες.

Οι κοινωνίες κάποτε ασθμαίνουν. Διαστρέφουν τις αξίες τους και δρέπουν τους καρπούς της μεταστροφής τους. 


Οι αξίες εξελίσσονται γινόμενες επί το πλείστον θύματα της ανάπτυξης, η οποία καλλιεργείται και αναπτύσσεται από την στρέβλωση αυτών. Των αξιών.

Καταντά οξύμωρο όμως η πρόοδος αργά αλλά σταθερά όπως και η άκρατη, η επί σκοπόν ευζωία μάχεται το ευρέως -και ορθώς- αποδεκτό. Ποιος εκθειάζει την παρανομία; Κανείς. Ποιος παρανομεί; Όλοι! (ή έστω, σχεδόν όλοι. Η μη αντίδραση σε έγκλημα, ενέχει τον μη αντιδρώντα)

Όπως και σε παλαιότερα άρθρα έχουμε αναφέρει, ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ων και μη τέτοιο δεν θα μπορούσε να υπάρξει διατηρώντας παράλληλα την επί σειρά ετών καλλιεργημένη ευγένεια της μορφής του, τον χαρακτήρα του και συνεκδοχικά την υποταγή του στους νόμους(!).

Οι κοινωνίες προσέφεραν και εξακολουθούν να προσφέρουν σε αυτόν –τον άνθρωπο- ακόμα και ασθμαίνουσες όπως αρχικά αναφέραμε, όμως μόνο τα απαραίτητα στην αρχή της κόπωσης τους και τα απολύτως όμοια, στη αδράνειά-αδιαφορία τους.

Οι μικρές κοινωνίες απαρτίζουν τις μεγαλύτερες, οι μεγαλύτερες συνεργαζόμενες διαμορφώνουν το έθνος και το έθνος με τη σειρά του το κράτος όπου εμπεριέχει στα σύνορά του το έθνος. Το κράτος τροφοδοτεί-υποστηρίζει τις μεγάλες περιφέρειές του, ώστε αυτές με τη σειρά τους να βοηθήσουν τις μικρότερες συνάξεις ανθρώπων να δημιουργήσουν με ασφάλεια τις βάσεις για την πρόοδο τη δική τους που σε σύνολο με τις γειτονικές μικρές ή μεγαλύτερες, να αποδώσουν-επιστρέψουν τα αποτελέσματα στο έθνος. Το κράτος εφαρμόζει κοινωνική πολιτική.