Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Πάγιες αντιλήψεις. Η τροχοπέδη της ελεύθερης σκέψης.

Σε ένα κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται, είναι εντελώς λαθεμένο να εμμένουμε –άνευ συζητήσεως- σε θεωρήσεις είτε δογματικές, είτε από καιρό αποφασισμένες έστω και κατόπιν ενδελεχούς ερεύνης.

Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να αποδείξει (πέραν των αριθμών) τη μία και μόνη ορθή θεώρηση του οτιδήποτε στο βάθος των χρόνων.

Ο κόσμος εξελίσσεται και μαζί του όλα εκείνα που θεωρούμε ορθά. Αρκεί να σκεφθείτε τα πιστεύω της πλειοψηφίας  ημών μερικές δεκαετίες πίσω, δεν λέω αιώνες… Σκεφθείτε της ανθρωπότητας τώρα.

Η κάθε δογματική θεώρηση (πίστη στα λόγια του ενός ‘’πεφωτισμένου’’) πάσχει εξ’ αρχής. Η ορθολογιστική σκέψη οφείλει και πρέπει να είναι εκείνη η οποία θα διαμορφώνει τις θεωρήσεις μας και αυτή με επιφύλαξη διότι πάντοτε υπήρχαν εξυπνότεροι ημών αφ' ενός και αφ' ετέρου πάντα ανακαλυπτόταν νέα επιχειρήματα..

Στο σημείο αυτό καλό είναι να κάνουμε ένα διαχωρισμό εξηγώντας τη διαφορά της δογματικής αποδοχής μίας θεώρησης, από την άλλη της ορθολογιστικής.

Δογματική θεώρηση: Η γη είναι στρογγυλή γιατί το λέει, ο δάσκαλος, η μητέρα μου, ο παπάς.

Ορθολογιστική θεώρηση: Η γη είναι στρογγυλή γιατί χάνεται το ιστίο πρώτα του σκάφους, γιατί οι φωτογραφίες από το διάστημα αυτό δείχνουν.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Μετανάστευση. Σμύρνη και ‘’συνωστισμός’’.

Η λέξη ''Συνωστισμός'' είναι γεμάτη ατυχία. 

Δεν υπήρξε ''συνωστισμός'' αλλά σφαγή. Ας ξεκινήσουμε έτσι και συνεχίζουμε.

Δεν υπάρχει πόλεμος δίχως ακρότητες. Δεν υπάρχει. Θα μπορούσε να ισχυρισθεί ο οποιοσδήποτε ότι η επικινδυνότητα των στιγμών και η υπεροχή της δύναμης, του όπλου, καταντά τον άνθρωπο έρμαιο των βαθύτερων κακών επιταγών του. Δυστυχώς, ο τρόπος για εκκαθάριση μίας περιοχής είναι οι ''απάνθρωπες προσεγγίσεις'' των κατοίκων. Αλλιώς δεν αφήνουν τα χώματα που μεγάλωσαν...


Δεν υπάρχει λαός που πολέμησε τηρώντας τους κανόνες εκείνους που επιτάσσει το δίκαιο και η ηθική. Οι καταστάσεις οδηγούν τους ανθρώπους –άλλους λιγότερο και άλλους περισσότερο- σε πράξεις για τις οποίες αργότερα –το λιγότερο- θα μετανιώνουν. Αυτό ισχύει για όλους τους λαούς από τα βάθη της ιστορίας, ακόμα και για εμάς τους Έλληνες. (πώς θα μπορούσε να μην ισχύει)

Τα κράτη που καλούνται να συνυπάρξουν θέτουν τα πεπραγμένα τους  επί τάπητος και συμφωνούν -κάνοντας υπερβάσεις-. Συνομολογούν ότι δεν πρέπει να διαιωνίζεται το μίσος γιατί μόνο κακό θα φέρει. Αμβλύνουν λοιπόν τις γωνίες των θεμάτων που τους αφορούν-χωρίζουν, πλησιάζοντας την ιστορία, τα γεγονότα, με ένα κάπως πιο διαλλακτικό τρόπο. Με πολιτική.

Συντάσσουν τα βιβλία της ιστορίας με λογικές οι οποίες αποσκοπούν στον σκοπό και όχι στην απόδοση της αλήθειας καθώς αυτή κανέναν δεν συμφέρει. ‘’Άμα θα πεις εσύ για μένα, θα πω και εγώ για σένα’’
Πράγματι λοιπόν συντάχθηκαν τα βιβλία της ιστορίας των σχολείων μας για την Σμύρνη με τη λέξη ''συνωστισμό'', από την απέναντι μεριά ομοίως συνεγράφησαν αναλόγως τα δικά τους. (Πανεπιστημιακοί στη Θράκη επιμένουν ότι ουδέποτε διανεμήθηκαν, άλλοι λένε ότι έγινε κάποια διανομή σε κάποια σχολεία). Οι σκοποί ουδέποτε έπαψαν να υπηρετούνται... Ο Τούρκος γενικώς, φίλος δεν πιάνεται...

Η ιστορία ήταν ανέκαθεν ένα όπλο χειραγώγησης. Ένα μέσον εάν προτιμάτε που ωθούσε –όλους- τους λαούς προς ανάλογες κατευθύνσεις. Που έδινε άλλοθι, που απάλυνε, που δικαιολογούσε, που προέτρεπε, που αντρείευε. που έφτιαχνε ήρωες.  Πάντα έκανε τα πάντα, με τρόπο στην καλύτερη των περιπτώσεων έμμεσο…

Η ‘’σφαγή’’ λοιπόν έγινε ‘’συνωστισμός’’ από τη δική μας μεριά. Το χέρι συνεννόησης επροτάθη.


Από τη μεριά των Τούρκων ενδεχομένως να άλλαξε η λέξη που θα μιλούσε για το σφαγιασμό κατά την άλωση της Τρίπολης (στις 23 Σεπτεμβρίου του 1821) των χιλιάδων γυναικόπαιδων από του Κολοκοτρώνη,. σε ατόπημα,  απονενοημένη πράξη ή σε κάτι άλλο που δεν γνωρίζω.





Οι μνήμες βεβαίως παραμένουν… 

(Ήφαες Αδελαή; Ένα βιβλίο που περιγράφει την καταστροφή της Σμύρνης από τα μάτια ενός επτάχρονου κοριτσιού, το οποίο  -κορίτσι- αργότερα προσεγγίζει διαφορετικά το θέμα περιφερόμενο στα μέρη που μεγάλωσε, το 1935. Για να διαβάσετε σχετικά πατήσετε  εδώ. Υπάρχουν και ηχητικά αποσπάσματα του από την παρουσίαση βιβλίου στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)


Ας πούμε την αλήθεια. Δεν υπάρχει μία αλήθεια. Υπάρχει η ορατή από την πλευρά που θέλουμε, που μας εξυπηρετεί που μας βολεύει. Για κάθε γεγονός χώρια. Υπάρχει η επιλογή της αλήθειας που μας συμφέρει καθώς υπάρχουν μυριάδες επιχειρήματα ένθεν κακείθεν. 


Και φτάνουμε στο σήμερα.

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015

Δημοκρατία. Το πολίτευμα που πάσχει.


Ο Πλάτωνας θεωρούσε ηθικότερη από την δημοκρατία, την αριστοκρατία* (Πολιτεία ΥΠ 545,κ.εξ). Ο Αριστοτέλης την ταύτιζε με την οχλοκρατία** 

Εκπλησσόμεθα;

Κανονικά δεν θα έπρεπε και δεν αναφέρομαι στις προτιμήσεις των φιλοσόφων εκείνης της εποχής, αλλά στην έκπληξη η οποία ενδεχομένως να προκαταλαμβάνει τη σκέψη μας.

Αν αναλύσουμε τη δημοκρατία την οποία βιώνουν σήμερα τα έθνη (καθόσον η πράξη μας ενδιαφέρει και όχι η θεωρία) θα δούμε ότι όχι μόνο απέχει των προγραμματικών της δηλώσεων, αλλά και επί του πρακτέου αδικεί την όποια μειοψηφία καθώς απαιτεί-προϋποθέτει την υποταγή της, στην οποιαδήποτε πλειοψηφία. Ποτέ οι δοξασίες της όποιας πλειοψηφίας δεν ήταν εξ’ ορισμού ορθές. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα όπου οι πολλοί έκαναν λάθος. Εσκεμμένα ή μη. Ομοίως και της μειοψηφίας θα επισημάνω.

Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει δηλαδή; Εννοώ εάν εξαιρούσαμε την πλειοψηφία…

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οφείλουμε να συμφωνήσουμε ότι για την άριστη συνεννόηση πάντων ημών, οφείλεται πρώτιστα όμοια παιδεία και κατ’ επέκτασιν ορισμός ή προϋπόθεση όμοιων αξιών

Είναι κεφαλαιώδες το ζήτημα των όμοιων αξιών (το έχουμε αναφέρει και σε άλλα άρθρα για άλλους λόγους) καθόσον, ο κάθε προσωπικός στόχος του καθενός ή της ομάδας όπου ανήκουμε -το σύνολο των οποίων συνιστά το κράτος-έθνος -, τίθεται και προσπαθεί να υλοποιηθεί μέσω αυτών, των αξιών. 
  •  Εάν για παράδειγμα η υπέρτατη –άρρητη ασφαλώς- αξία (και ωσαύτως στόχος) μιας ομάδας είναι το χρήμα, όταν θα έρθει στην εξουσία, προς υλοποίηση του σκοπού της θα εφευρίσκει τρόπους προς την απόκτησή του, θεμιτούς και αθέμιτους. Είναι απολύτως λογικό. Ενδεχομένως κομπάζοντας στους κύκλους της –ακόμη!- περί αυτών, καθώς καταφέρνει να υπηρετήσει άξια τον ύψιστο σκοπό της. Την ύλη. 
  • Κάποια άλλη αξία, για παράδειγμα, μιας άλλης μερίδας πολιτών θα μπορούσε να είναι η ευζωία η οποία επίσης, όπως αντιλαμβανόμεθα, εξυπηρετείται δια μέσου του χρήματος… (Σημασία, όπως καταλαβαίνουμε, δεν έχουν τόσο οι δημόσιες προαιρέσεις αλλά οι βαθύτερες δοξασίες των κυβερνώντων).

Διακρίνουμε μήπως κάτι το οποίο μας είναι γνωστό;

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

''Μωρό μου, να σου εξηγήσω, δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι...''

Η πόρτα ανοίγει, ο σύζυγος βλέπει τη νεαρή όμορφη γυναίκα του στην αγκαλιά ενός εξ’ ίσου ωραίου μελαχρινού άντρα… (Για όσες προτιμάτε επιλέξτε ξανθό)


‘’Δεν είναι αυτό που νομίζεις’’ (εξαιρετική αντίδραση. Διαχρονική.)

Ασφαλώς και δεν είναι, διότι κανείς δεν θα ήθελε να ήταν αυτό που κοιτούσε, όμως η λογική, πέραν του νοτισμένου από τα χνώτα χώρου, έλεγε πως δυστυχώς ήταν! Το τραβηγμένο στο στήθος σεντόνι επίσης…

Όπως και έχει οι …υπογραφές έχουν πέσει. Η μάχη έχει δοθεί, το κάστρο έχει παραδώσει τη σημαία του. Το αποδεικνύει πέραν του θεάματος, η ανάγκη εξήγησης. Μας θλίβει το γεγονός.

Το μνημόνιο θα εφαρμοστεί είτε εξηγήσει η σύζυγος, είτε όχι. Αφήστε που στην προκειμένη -της πολιτικής- η παραστρατημένη είναι ειλικρινής. Μας λέει ότι δεν γινόταν και αλλιώς.

Το ζήτημα είναι ένα και ένα θα παραμένει, όσες δικαιολογίες και εάν απλώσουν τα χαμόγελά τους στο τραπέζι. Η εξαπάτηση και όχι μόνον. Η κατ’ εξακολούθησιν εξαπάτηση. Μην περί άλλου απατάσθε.

Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο –θα το έλεγα αποσύνθεσης- που πλέον δικαιολογούμε το ‘’εμπορικό ψέμα’’, την εσκεμμένη πολιτική ανακρίβεια. Αναγνωρίζουμε σε όλους τους πολιτικούς την ‘’γλυκιά’’ τοποθέτηση τη μετερχόμενη από σάχλες έως σάλια και περιφράσεις-μπερδέματα, ως να είναι ο μόνος δρόμος η υπαγωγή μας στα λόγια τους.

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Διαφωνία συμπόρευσης ΛΑ.Ε Λαφαζάνη- ΕΠΑΜ Καζάκη.

 Είναι απορίας άξιο και ενδεχομένως άκρως Ελληνικό το φαινόμενο της διαφωνίας. Σχεδόν οφείλουμε να διαφωνούμε ρητώς και αμετακλήτως ακόμα και όταν σχεδόν συμφωνούμε.



Το κεφαλαιώδες ζήτημα της εν λόγω συμφωνίας εμπεριείχε το πρώτο βήμα στην αντιμετώπιση του μνημονίου. Σαφές. Πρώτα κοιτάμε να σταθούμε ορθοί συγκρατώντας ο ένας τον άλλον -οι λιγοστοί(!) σύμμαχοι- και κατόπιν συζητούμε τις λεπτομέρειες διακυβέρνησης (όταν με το καλό ήθελε εκείνη προκύψει).

Πόσα κόμματα είναι κατά του μνημονίου; Το ΚΚΕ, το κόμμα Λαφαζάνη, το ΕΠΑΜ (το οποίο δίνει εξ’ όσων γνωρίζω μια καθ’ όλα τίμια μάχη*, -εδώ και καιρό με σταθερές απόψεις- μη έχοντας χρήματα ούτε για τα προφανή…), ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ το επόμενο αντιμνημονιακό κόμμα (ομοίως με αγώνες) και η Χρυσή Αυγή. Το ΚΚΕ δεδηλωμένα απόσχει προσπαθώντας με τον δικό του τρόπο, η Χ.Α. εκ των πραγμάτων τίθεται εκτός και τι μένει;

Πόσα κόμματα συμπράττουν κατά του μνημονίου; Κανένα!

Απολύτως λογικό για τα Ελληνικά δεδομένα.

Θα ήθελα να επισημάνω ότι οι όποιες διαφορές-εξισορροπήσεις κάλλιστα θα μπορούσαν να επέλθουν κατόπιν ενός όποιου επιτυχούς αποτελέσματος.

Ο μεγάλος εχθρός είναι το μνημόνιο, ακολούθως, η φθίνουσα πορεία και, του βιοτικού επιπέδου αλλά και, της οικονομίας που επιφέρει η εφαρμογή του. Εχθρός δεν είναι ούτε οι διαδικασίες, αλλά ούτε και οι διαδρομές όσο αυτές εάν διαφέρουν.

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

Οι κοινωνίες.

Οι αναγκαίες συναθροίσεις ατόμων συμβαίνουν γιατί ο φόβος της μοναξιάς καταβάλλει, γιατί ο άνθρωπος λένε είναι κοινωνικό ον και από τις συμπράξεις καταφέρνει πολλά περισσότερα και έτσι είναι.


Κανείς δεν μιλάει για την ελευθερία του μέσα από την επιλεγμένη σκλαβιά του. Κανένας, διότι πάντες(;) είναι ελεύθεροι να επιλέξουν τον δυνάστη τους και άρα κοιτώντας την ελεύθερη κίνησή τους μέσα στη λεκάνη αγνοούν τον ωκεανό. 

Ασφαλώς και δικαιούται, ο όποιος ένας  -και, κατά τον Λοκ και, κατά άλλους ενδεχομένως- να διαθέτει την ελευθερία του όπου κρίνει πως τον συμφέρει. Δικαιούται και υπαλληλία αλλά και ταγή –ως προσωπική επιλογή φυσικά πίσω από την ελευθερία της βούλησης η οποία απλόχερα του προσφέρεται.

Συμφωνώ ότι όλα ετούτα είναι γνωστά και ίσως απορριπτέα από την πράξη του είδους μιας καθημερινότητας. Δεν χρειάζονται καν επιχειρηματολογία, όμως παραμένουν αληθή!

Ο Στίρνερ μπορεί να υπέστη και κριτική από τον Μαρξ και λοιδορία, όμως εν τέλει εκείνος δικαιώνεται με τον ‘’μοναδικό άνθρωπό’’ του ισχυριζόμενος ότι στο τέλος οι κοινωνίες γίνονται δυνάστες.

Ασφαλώς και χωρίς νόμους δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξουν.

Ασφαλώς και δεν ήμαστε έτοιμοι για μία συνύπαρξη χωρίς νόμους.

Βεβαίως και προτιμούμε την όποια δουλεία όπου μέσα της φανταζόμαστε εαυτούς ελεύθερους περιφερόμενους σε όρια τα οποία έχουμε μάθει να μην αναγνωρίζουμε(!).

…Βεβαίως και είναι προτιμότερη η εξάρτηση από τη μη δεδομένη ασφάλεια.

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Διαλεχτοί έρωτες.

Είναι φορές που η επιθυμία σχεδιάζει τοπία. Είναι φορές που το μυαλό σκαρώνει ιστορίες ολόκληρες φανταστικές γεμάτες ψεύδη που φαντάζουν αληθινές.


Η ζωή σε ένα κόσμο ονείρων ξεκουράζει. Απαλύνει, συμμορφώνει -θα τολμούσα- να χτενίσει όλο εκείνο το ανακατωμένο μαλλί της καθημερινής τρέλας που είναι τόσο αλλιώτικο από την μακρινότερη προσδοκία μας.

Χρειάζεται ετούτο το διάλειμμα από τη λογική, αυτή η βόλτα στον παράδεισο της υπόθεσης καθώς η ανάσα έξω από το νερό της υποχρεωτικής πλεύσης κρίνεται αναγκαία.

Πίσω και μέσα στο προσωπικό ωραίο η ψυχή ανασταίνει τις ελπίδες της. Είναι δεδομένο ότι το κάνει αναπαυόμενη πίσω από τις ένδοξες επιτυχίες της. Τις έχουμε ανάγκη και τις επιτυχίες μας αλλά και τις επευφημίες των ανθρώπων που συμπορευόμαστε.

Θα έλεγα ότι σχεδόν ότι για εκείνους ζούμε. Από λάθος ασφαλώς, αλλά μία πραγματικότητα, αλήθεια, νοιάζεται για το σωστό ή το λαθεμένο;

Δεν νοιάζεται, διότι μιλάει άλλη γλώσσα.

Τώρα εάν καταφέρουμε και περάσουμε μέσα σε εκείνο τον πυρήνα τον πολύ προσωπικό μας έναν ακόμα άνθρωπο, τότε μπορούμε να κομπάζουμε για επιτυχία, για νίκη, για φόβο, για πόνο και για χαρά. Με τα χέρια σηκωμένα ψηλά.

Τα δικαιολογείτε-αιτιολογείτε φαντάζομαι όλα, μιας και μιλάμε καιρό και αν μη τι άλλο αντιλαμβανόμαστε για τα καλά μεταξύ μας.

Και τι έγινε; Μερικές ώρες χαμένοι κάπου αλλού. Δεν πάτε σινεμά; Δεν πάτε βόλτες στη παραλία να ξεσκάσετε; Δεν ονειρεύεστε; Ε ποιο το παράταιρο;

Η παραδοχή μήπως;

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Συναλλαγές...

Η προσπάθεια είναι γνωστό ότι καταβάλλει. Η οποιαδήποτε μη αυθόρμητη κίνηση προϋποθέτει εκτός από σκέψη και ένα στοιχειώδη προγραμματισμό.

Προσπαθώ να σκεφθώ τη δύναμη που χρειάζεται να καταβάλλει κάποιος ώστε να αντιμετωπίσει την προφανή πρόθεση κάποιου να του φερθεί ανέντιμα. Πριν ακόμα εκείνη εκδηλωθεί. Αναφέρομαι όχι στις αντίρροπες πράξεις μα στις άλλες εκείνες που θα εκκινήσουν τις ψυχολογικές διεργασίες στο βάθος του μυαλού του.

Ετούτη η γνώση, η ανάγκη του άλλου η οποία θεωρείται πέραν όλων εξυπνάδα, καματώνει και στεναχωρεί τον κάθε έναν που έχει προσπεράσει το επίπεδο αυτό έχοντας ανέβει κατά τι ψηλότερα.

Μην απατάσθε θεωρώντας ότι ο κόσμος απλά έτσι είναι. Υπάρχουν πολλοί οι οποίοι απέχουν της πρακτικής. Πολλοί οι οποίοι απλά δεν νοιάζονται όντες σίγουροι και ασφαλείς. Μη έχοντες ανάγκη ούτε την ιταμή πράξη, αλλά και ούτε και τα αποτελέσματα αυτής.

Η ματαιόδοξη συμπεριφορά συναντάται σε ανθρώπους που ακόμα ψάχνουν το νόημα πίσω από την ύλη. 

Ο άνθρωπος είναι τα ένστικτά του φιλτραρισμένα από το υπερεγώ του (Οι άμυνες της ψυχής. Για να διαβάστε πατήστε εδώ