Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Περί συμβόλων.

Ένα σύμβολο δεν είναι τίποτα παραπάνω από εκείνο που συμβολίζει. Τίποτα παραπάνω από την ιδέα που μεταφέρει.

Ασφαλώς και το μέσο στο οποίο φέρεται η ιδέα δεν έχει καμία απολύτως αξία. Σε αυτό θα πρέπει να συμφωνήσουμε με τρόπο κάθετο. Καμίας εικόνας δεν είναι ιερό το ξύλο στο οποίο εικονίζεται η μορφή του αγίου, ομοίως και καμίας σημαίας το ύφασμα στο οποίο είναι τυπωμένος ο λογότυπος, το σύμβολο που παραπέμπει σε όλη τη φιλοσοφία της ιδέας.

Όλο το σύστημα των χρωμάτων που εικονίζεται, ενεργοποιεί στο νου μας μία ιδέα σαν επικεφαλίδα. Αφυπνίζει -αμέσως μετά- μία συμπυκνωμένη συνείδηση που υπάρχει σε καταστολή. Έτσι πρέπει να λειτουργεί και έτσι λειτουργεί. (Ομοίως καλό και κακό συγχρόνως).

Περί αυτής της επιγραμματικής ιδέας λοιπόν εντετάλμεθα μάχην, περί αυτής εντείνουμε τη διαλεκτική μας επίσης και περί όλων των εννοιών που περιληπτικά καταφθάνουν συν τω ελαχίστω χρόνω συνειρμικά στο νου. Ο άνθρωπος δρα ως εργαλείο, παρασυρμένος από τα ευκλεή προστάγματα, ενσυνειδήτως ασυνείδητα... 

Ας προχωρήσουμε...

Στο κάψιμο μίας σημαίας ή στην καταστροφή μίας εικόνας, αντιδρούμε στην προσβολή των ιδεωδών μας, των πιστεύω μας, των ιδανικών μας. Έχει λοιπόν μεγάλη σημασία το πού καίγεται μία σημαία αλλά κυρίως από ποιον

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Το άλυτο βαθύ πρόβλημα.

Δεν υπάρχει λύση. Η μόνη διέξοδος η άκοπη πορεία μέσα σε αυτό, τη γνώσει αυτού. Ως πρόβλημα ορίζεται το υποκειμενικό εκείνο που άγχει-δυσκολεύει- με τρόπο μοναδικό τον κάθε έναν από εμάς.

Αναφέρομαι όμως και πέραν των απλών καθημερινών θεμάτων, σε πρακτικές που διαμορφώνουν κάποιο τρόπο ζωής και ακολούθως τις αξίες που ορίζουν τον τρόπο αυτό. Τα αποτελέσματα που απορρέουν από τις προσπάθειες υπηρέτησης του επιλεγέντος τρόπου, πέραν της ματαιόδοξης διάστασης που απλώνεται σαν σεντόνι και δείχνει να κατατρώγει το όποιο φως. Ως νίκη θα θεωρήσουμε την πορεία.

Τίποτα δεν είναι εύκολο.

Ακόμα και οι μεγαλύτεροι διανοητές, δεν κατάφερναν να ξεφύγουν από τον χώρο όπου είχαν περιχαρακώσει τη σκέψη τους. Δεδομένης –πάντα- της άπειρης διάστασης που υπάρχει παντού γύρω μας, κρίνεται λογικό, ακόμα και ο πλέον ελεύθερος νους να αδυνατεί να καλύψει το εύρος της, από όποια απόσταση και εάν το δει. Πάντα το εύρος θα είναι μεγαλύτερο! Πάντα κάτι θα διαφεύγει της προσοχής μας τη δεδομένη στιγμή, άρα ποτέ δεν θα μπορούσαμε να έχουμε απόλυτη άποψη για το παν, καθώς τα πάντα αλληλοσυνδέονται.

Πίσω από ετούτη την παραδοχή όλοι -ως εμπλεκόμενοι της πεπερασμένης εν δυνάμει κάλυψης του εύρους του πεδίου- περιφερόμεθα –εκόντες άκοντες- εντός των προσωπικών μας συντεταγμένων.

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Το καίριο σφάλμα μίας συζήτησης.

Όλοι μας έχουμε βρεθεί τουλάχιστον μία φορά στη θέση εκείνη όπου το δίκιο να γίνεται θηλιά στον λαιμό μας. Να μας πνίγει κι εμείς να μην ξέρουμε το πώς να αντιμετωπίσουμε μία κατάσταση η οποία προφανώς και ‘’μπάζει’’ αλλά που όμως ο παραλογισμός της, -εκ πρώτης όψεως- δεν αποδεικνύεται. 

Στο σημείο αυτό οι περισσότεροι –και ορθά- θα πρότειναν ηρεμία καθόσον η οργή και το δίκιο που δεν δικαιώνεται δρα αντίστροφα, με αποτέλεσμα να χάνουμε ακόμα περισσότερα. 

Πού κάναμε όμως λάθος, πώς αφήσαμε να βρεθούμε σε αυτή τη θέση;

Ο Σοπενχάουερ έχει γράψει ένα πόνημα σχετικά με το πώς να επιβάλλουμε τη θέση μας στους άλλους, με το πώς να βγαίνουμε νικητές σε μία συζήτηση (‘’Η Τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο’’ κυκλοφορεί –δωρεάν- σε pdf στο διαδίκτυο) όμως δεν θέλουμε να νικήσουμε μια νίκη που δεν μας αξίζει, προτιμούμε να μην χάσουμε εκείνη που δικαιούμαστε.

Ο καλύτερος τρόπος να φύγουμε με το κεφάλι ψηλά όταν πεισθούμε πως υπερτερεί η γνώμη του συνομιλητή, είναι να το παραδεχτούμε λέγοντας ‘’πως ενδέχεται’’, πως θα πράγματι θα μπορούσε να υπάρχει και η περίπτωση που μας αναφέρθηκε…. κατόπιν εξετάζουμε μόνοι μας με ηρεμία το θέμα ενδελεχώς και εάν το κρίνουμε σκόπιμο, επανερχόμεθα με νέα επιχειρήματα. Με τον τρόπο αυτόν τεκμηριώνουμε τον εαυτό μας ως δίκαιο, ως αμερόληπτο και ως άνθρωπο που νοιάζεται για το δίκαιο. Μεγάλη υπόθεση. Σε μία επόμενη συζήτηση με πολλούς ενδεχομένως ακροατές θα έχουμε το άλλοθι της πρότερης καλής μαρτυρίας ως καλοί συζητητές.

Το θέμα είναι όμως όταν πράγματι έχουμε δίκιο (ή νομίζουμε ότι έχουμε, καθόσον ποτέ το δίκαιο δεν είναι μόνο από τη μία πλευρά) τίνι τρόπο το διεκδικούμε…

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Ειδήσεις....


Ως λαός είμαστε μη ώριμος. Η παραδοχή αυτού του ορισμού καθιστά υπεύθυνο ως μονάδα τον κάθε έναν από εμάς, οι οποίοι ως ένοχοι, φταίχτες της ανωριμότητας μας οφείλουμε αν μη τι άλλο, προσπάθεια.

Τα ΜΜΕ καθρεφτίζουν σε ένα μεγάλο ποσοστό όχι μόνο το επίπεδο πολιτισμού το οποίο μας αξίζει αλλά και ένα άλλο επίπεδο, εκείνο της χειραγώγησης της οποίας είμαστε καθ’ όλα άξιοι. Άξιοι πίσω από την ανοχή που εσκεμμένα επιδεικνύουμε.

Ασφαλώς και δεν αρκεί η γνώση του φαινομένου. Ασφαλώς και είναι ελάχιστες οι κουβέντες οι οποίες δεν συμφωνούν και δεν καταδεικνύουν το πρόβλημα ως τέτοιο. Κανείς όμως δεν αθωώνεται από την επισήμανση, μα από την πράξη που διορθώνει.

Η ανωριμότητά μας έγκειται σε ένα μεγάλο βαθμό στη άρνηση της ενηλικίωσής μας ως σύνολο, ως κοινό με όμοια συνισταμένη και στοχευμένη δράση. 

Δεν μπορεί όλοι –όχι μόνο τις προεκλογικές περιόδους- να καταφερόμαστε του τρόπου πλασαρίσματος των ειδήσεων και όλοι εν κατακλείδι να τις βλέπουμε… 

Να βλέπουμε μαθημένοι! Άρτια εκπαιδευμένοι από ένα σύστημα που έχει τις ρίζες του πολύ βαθύτερα από όσο νομίζουμε. Ας λέμε εναντίον τους τα μύρια όσα. Το αποτέλεσμα μετράει.

  • Σκοπός της προπαγάνδας δεν είναι να πείσει τον πολίτη, αλλά να τον κάνει να πράξει.
Πριν τις τηλεοράσεις λοιπόν και τα ραδιόφωνα, υπήρχε ο όρθρος της εκκλησίας όπου ο από άμβωνος ιερέας μιλούσε -πέραν της κατηχήσεως- για όλα εκείνα που αφ’ ενός έπρεπε να γίνουν από τους πιστούς -και αφορούσαν το σύνολο της κοινωνίας- και αφ’ ετέρου για όλα όσα είχαν ήδη γίνει. Ενημέρωνε...

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Δόγμα. Η αλυσίδα που γυαλίζει.

Ένα από τα πολλά χαρακτηριστικά του έξυπνου ανθρώπου είναι η ικανότητά του να ακούει. Πράγματι είναι πολύ δυσκολότερο το ακούειν του ομιλείν καθώς όλοι -και όχι μόνο εσχάτως- έχουν άπειρα να πουν, ασχέτως εάν καταλήγουν να ομολογούν συμφωνίες με λόγια προ αυτών ειπωμένα.



Γενικώς έχουμε καταντήσει θεματοφύλακες δογμάτων. Οι περισσότεροι δεν το γνωρίζουμε.


Παρ’ όλο που συχνά αναφέρεται ο όρος -δόγμα-, υπάρχουν κάποιοι που αγνοούν την έννοιά του ή την πλησιάζουν στο περίπου. Ξεκαθαρίζοντας λοιπόν -ώστε πλήρως να συννενοούμαστε- αναφέρω το παράδειγμα που επίσης έχω αναφέρει προσφάτως σε κάποιο προηγούμενο άρθρο.

Η γη είναι στρογγυλή. Είναι στρογγυλή γιατί το λέει η δασκάλα μου, ο παπάς, η μητέρα μου = ΔΟΓΜΑ
Είναι στρογγυλή γιατί χάνονται πρώτα τα ιστία του καραβιού άρα δεν μπορεί παρά να είναι. Είναι στρογγυλή γιατί το δείχνουν οι φωτογραφίες από τους δορυφόρους άρα δεν μπορεί παρά να είναι.

Επανέρχομαι λοιπόν λέγοντας ότι έχουμε γίνει θεματοφύλακες δογμάτων θεωρώντας ότι οι πάγιες αντιλήψεις μας -που σημειωτέον διαφέρουν(!) μεταξύ τους- έστω και εάν εν μέρει επαληθεύονται, καθίστανται όλες ...αληθείς, πέραν πάσης αμφισβητήσεως. Μέγα το λάθος.

Τίποτα δεν είναι αδιαπραγμάτευτο και τίποτα δεν μπορεί να είναι απολύτως ορθό (πέραν των αριθμών τους οποίους εμείς -και πάλι -ορίζουμε ως έχοντες παρόμοιο νόημα). 

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Οράματα και ελπίδες.

Νέος, τριάντα ετών πτυχιούχος οικονομικών, Μεταπτυχιακό στη Σουηδία βρήκε δουλειά! Μισθός 700 ευρώ ωράριο 9-5 σε πολυεθνική εταιρία. Δηλώνει ενθουσιασμένος και κερνάει τους φίλους του. Την προηγούμενη.

Την επόμενη παραιτείται.

Ο λόγος οι παράλογες απαιτήσεις. Ο πτυχιούχος θα έφευγε από γραφείο όποτε άδειαζε από επάνω του τα χαρτιά που θα λάμβανε προς διεκπεραίωση, τα οποία διαρκώς ερχόταν. Οι υπεύθυνοι του είπαν ότι συνήθως αυτό συμβαίνει -το τέλος δηλαδή των εκκρεμοτήτων- κατά τις 10:30 με 11:00. Το βράδυ. Μπορούσε όμως εάν ήθελε να φύγει νωρίτερα και να έρθει την επόμενη επίσης νωρίτερα. Στις 5 το πρωί (!) για παράδειγμα -η εταιρεία έδειχνε κατανόηση…- ώστε το γραφείο του τη νέα ημέρα στις 9, να ήταν καθαρό ώστε να υποδεχθεί ο εργαζόμενος τις νέες εκκρεμότητες.

Ο εξ αγχιστείας εξάδελφος μου –διότι περί αυτόν επρόκειτο-, απλά δεν πεινούσε και παραιτήθηκε (φεύγει στο εξωτερικό), πολλοί όμως έμειναν και το βέβαιο είναι ότι κάποιος σήμερα θα έχει αρπάξει(!) τη θέση του και ασφαλώς και θα μπορούσαν να αναφερθούν εκατοντάδες τέτοιων παραδειγμάτων, αν όχι χιλιάδες.

Αυτό το πακέτο του εργασιακού μεσαίωνα πλέον θα είναι η καθημερινή πρακτική. Θα είναι το περιβάλλον στο οποίο θα κληθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά μας. Αυτό και τα πεντάμηνα.
  • Είμαστε όμως στην Ευρώπη και έχουμε ευρώ στις τσέπες μας. Βρισκόμαστε στο περιβάλλον εκείνο όπου και επιθυμούμε. Το κάθε άλλο πέραν αυτής -αναπαυόμαστε- πως θα ήταν χειρότερο.
Οι περισσότεροι αναρωτιούνται για το πού πηγαίνει η χώρα. Λάθος! Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ο προβληματισμός αυτός (τουλάχιστον όχι τώρα, μετά τις εκλογές) διότι είμαστε εκεί όπου αγωνιστήκαμε να παραμείνουμε. Μπορούμε να φωνάξουμε κομπάζοντες ΝΙΚΗΤΕΣ! καθόσον κερδίσαμε τη σημερινή ζωή μας, το μέλλον το δικό μας, αλλά περισσότερο το μέλλον των παιδιών μας. Πρόσφατα επιλέξαμε πορεία όντας γνώστες! Κακώς λοιπόν υπάρχουν αμφιβολίες...

Ευχαριστημένοι λοιπόν…

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

Η δύσκολη σχέση κράτους πολιτών.

Το κράτος κατάντησε εχθρός.

Μακάρι να ήταν αλλιώς, αλλά τότε θα έπρεπε να μιλάμε περί πολιτών δίχως κρίση, κανονικούς υπηκόους με την κακή έννοια του όρου και αυτό, διότι ελάχιστοι πλέον θεωρούν ότι όσα γίνονται, γίνονται για το ευθύ καλό της χώρας και όχι κατ’ ανάγκην και αυτού.

Μα το μνημόνιο έχει και καλές διατάξεις. Ο ίδιος ο Βαρουφάκης το είπε, ο πλέον επώνυμος πολέμιός του. Μίλησε για ένα 70% ορθών αλλαγών που ούτως ή άλλως θα έπρεπε να γίνουν… 

Πολύ σωστά κανένας δεν διαφωνεί πως ασφαλώς και θα έπρεπε γίνουν, αλλά πάντες θεωρητικοί και τεχνοκράτες –συμπεριλαμβανομένων και των δικών μας- κόπτονται για το υπόλοιπο 30% και εν τοις πράγμασι -ως δια μαγείας- εκείνο υλοποιείται -που βολεύει τους δανειστές- την ώρα που υπενθυμίζεται η ορθότητα  -του επί όροις- ορθού υπολοίπου.  

Πίσω από όχι μόνον από αυτό, αλλά και από πολλά άλλα για τα οποία φταίει η αντιμετώπιση των Ελλήνων ιθυνόντων οι οποίοι θεωρούν ότι είναι οι μόνοι που ζουν στο 2015 και όλοι εμείς οι υπόλοιποι στις δεκαετίες των λαμπρών πολιτικών υποσχέσεων της μεταπολίτευσης, δημιουργείται εκ νέου το κλίμα της απαξίωσης πάντων των εμπλεκομένων. Διότι απλά παίζουν με το μυαλό μας.

Το κράτος κατάντησε αφερέγγυο, τα πάντα εξαρτώνται από τα υπόλοιπα των πάντων και διαμορφώνονται από τις εξελίξεις επιθυμίες των κετεχόντων, ελλείψει ουσιαστικού αντιλόγου. Το σύνολο σχεδόν της βουλής ψηφίζει μνημόνιο και τσακώνεται για το ποιος είναι ο καλύτερος να το εφαρμόσει. Εκεί καταντήσαμε. 

Δυστυχώς …καταφέραμε να διαρρήξουμε τις σχέσεις μας. Κανείς δεν πιστεύει πλέον τα λόγια του κράτους-κυβέρνησης. Τελικά όλα στη ζωή αποτελούν ένα κύκλο όντας αναπόσπαστο κομμάτι ενός όλου που ασφαλώς και μας διαφεύγει το μέγεθος ή ο βαθμός εάν προτιμάτε της αλληλένδεσής μας μαζί του. Αυτό το αλληλοδέσιμο είναι και το μόνο αθωωτικό επιχείρημα που του έχει απομείνει. Κανένα άλλο.