Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Περί αλαλαγμών και συμφώνου συμβίωσης.

Θα πρέπει να πάρουμε τα πράγματα εν τάχει, πολύ πριν το σήμερα ώστε να βρούμε μια σταθερά όπου θα μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι και να την εξελίξουμε έως την οριστική διαφωνία μας (εάν υπάρξει). Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να έχουμε στον νου μας πως το κάθε επιχείρημα έχει και τον ανάλογο αντίλογο, μα εμείς που διατεινόμεθα ως αμερόληπτοι θα αποδεχθούμε την αλήθεια της καρδιάς μας και όχι εκείνη που το κοινωνικό μας προφίλ επιτάσσει. 


Ο άνθρωπος λοιπόν γεννήθηκε ελεύθερος. Αργότερα έφτιαξε κοινωνίες και θέσπισε νόμους-απαγορεύσεις προκειμένου να υπάρξουν ομονοούσες.

Όπως ήταν απολύτως λογικό τους νόμους τότε, αλλά ακόμα και σήμερα τους θέτει το ισχυρό μέλος της σύμβασης (ως ισχυρό δεν θεωρείται πάντοτε η πλειοψηφία, ασχέτως εάν στα περί ηθικής ζητήματα εκείνη επέβαλλε -πολλές φορές αγράφως- στον αιώνα, τη γνώμη της), το υπόλοιπο, το ασθενές δηλαδή ή αποδέχεται ή αποχωρεί… Και εδώ θαρρώ πως συμφωνούμε. 

Δημοκρατία λοιπόν. Το δίκαιο της πλειοψηφούσας γνώμης, η οποία αργότερα με τις μονοθεϊστικές θρησκείες (και όχι μόνο) άρχισε να χειραγωγείται αλλά και να εξελίσσεται (μία ικανή περίοδο) μονοδιάστατα. Ας πούμε πως θεωρήθηκε θεμιτή και πασίδηλη –κατά τι αργότερα- η επιθυμία της σωτηρίας της ψυχής για τους χριστιανούς και κάτι ανάλογο για τους πιστούς άλλων θρησκειών. (Σε κάθε περίπτωση που αναφερόμαστε σε οδηγίες Θεού, υπάρχει ανταμοιβή ώστε να υπάρξει και λόγος ακολούθησης… Λογικά και εδώ θα συμφωνήσουμε).

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσουμε πως ο κάθε Θεός δεν απαιτεί πάντα την εφαρμογή του ίδιου νόμου. Π.χ. Στην Σαουδική Αραβία οι γυναίκες φοράνε μπούρκα και μαστιγώνονται εάν φανεί ο καρπός τους. Οι Σαουδάραβες θεωρούν απόλυτα ορθό το μέτρο ασχέτως της γνώμης των δυτικών. Συμφωνούμε και πάλι…

Άρα δεν υπάρχει μία άξια αλήθεια περί των ιδεών όπως π.χ. η καλοσύνη.

Θέλω να τονίσω με έμφαση εκ νέου πως η κάθε κοινωνία θεσπίζει τους δικούς της νόμους οι οποίοι σε κάποιο άλλο μέρος τη γης μπορεί να θεωρούνται απαράδεκτοι! Επομένως οι κάθε πολίτες απολαμβάνουν όχι της ορθής λογικής (η οποία θα έπρεπε να ήταν πανανθρώπινη και άρα μία) αλλά της επικρατούσας στον τόπο που γεννήθηκαν. Και εδώ θαρρώ πως συμφωνούμε. Πως δηλαδή σημασία δεν έχει το άριστο αλλά εκείνο που θεωρούμε εμείς ορθό.

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Έρωτας παιχνίδι.

Είναι ο έρωτας παιχνίδι; Η ιδέα της έλξης μπαίνει σε ταμπλό που ρίχνονται ζάρια; Είναι τελικά μια σχέση αντιπαλότητας, επικράτησης του ενός προς τον άλλον ή είναι μια υπόθεση ανάπαυλας, εξόδου από μια κατάσταση ηρεμίας σε μια άλλη αισθησιασμού και απόλαυσης; Υπάρχει απόλαυση χωρίς πόνο και εάν όχι γιατί παραπονιόμαστε;

Υπάρχει στον αισθησιασμό φόβος; Φόβος απώλειας του υποκειμένου; Αν ναι τότε η υπόθεση έρωτας οδεύει βαθμιαία και αμετάκλητα προς ένα μαρτύριο; Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις;

Πολλά τα ερωτήματα θα χρειαζόταν βιβλίο...

Η λέξη μαρτύριο -ας κάνουμε μία αρχή- δεν είναι μακριά –σε απόσταση- της πραγματικότητας καθώς τα παρακλάδια παράπλευρων συναισθημάτων τείνουν να αποκτήσουν το εύρος του κορμού. Ως κορμός θεωρείται η έννοια έρωτας.

Τελικά οι εραστές εκτός από εγωιστές είμαστε και αντίπαλοι;

Πολλοί θα πουν πως ΝΑΙ. Πως δεν γίνεται αλλιώς καθώς από μόνο του ένα τόσο ισχυρό συναίσθημα δεν είναι δυνατόν να μείνει περιφραγμένο στα 'ως είθισται' περιθώρια. 'Ως είθισται' θεωρούνται τα σύνορα εκείνα όπου και υμνούν τα οφέλη του συναισθήματος και μόνον.

Άλλοι θα πουν ΟΧΙ. Θα επιμείνουν πως για όποια εξέλιξη της κόκκινης αίσθησης προϋποτίθεται η ευγενής προϋπόθεση.  Η προϋπόθεση εκείνη που θέλει τους εραστές αλτρουιστές. Υπεράνω εγωισμών και κάθε άλλης ποταπής λογικής. 

Μα υπάρχει εγωισμός στον έρωτα; 

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

Μια αλήθεια πίσω από την αλήθεια.

Μετανάστες που έχουν σωθεί. Το πρόσωπο, πίσω από το πρόσωπο που βγαίνει στα δελτία των ειδήσεων. Συρία, μια χώρα με εντελώς διαφορετική κουλτούρα που φαντάζει εντελώς διάφορη από τη δική μας τη δυτική.

Αναφέρω μερικά περιστατικά από τις διασώσεις μεταναστών στο Αιγαίο σε συγκεκριμένα μέρη κάποια εκ των οποίων δεν αναφέρονται καθώς οι άντρες του λιμενικού που μου εμπιστεύτηκαν τις πληροφορίες, επιθυμούν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους.

Θα μπορούσε το άρθρο να είναι λυρικό γεμάτο από γλαφυρές περιγραφές εκφράσεων τρόμου, όμως θα χανόταν η ουσία γιατί η πράξη απέχει του μυθιστορήματος. Για τον λόγο αυτό θα αναφερθούν τα περιστατικά ωμά. Η απλή αλήθεια ας προσδώσει την αξία που αρμόζει στο κάθε ένα γεγονός.

Περιστατικό πρώτο: Η βάρκα σκισμένη, βυθίζεται. Φωνές από παντού. Πλησιάζει το σκάφος του λιμενικού. Βράδυ με προβολείς. Τρόμος, αγωνία, φωνές ικεσίας. Οι λιμενικοί προσεγγίζουν, απλώνουν τα χέρια να πάρουν από την βάρκα που βυθίζεται τα μωρά πρώτα, κατόπιν τα παιδιά και κατόπιν τους ενήλικες. Οι Σύριοι άντρες, μέλη της οικογένειας (όπως αποδεικνύεται αργότερα στην καταγραφή) τραβάνε τα παιδιά τους πίσω, ώστε να σωθούν πρώτα οι ίδιοι! 
Ασφαλώς δεν μιλάμε για προτεραιότητα των γυναικών.

Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν η εξαίρεση. Καταγράφει την επικρατούσα νοοτροπία ενός λαού.

Περιστατικό δεύτερο. Το πλήθος των μεταναστών βρεγμένο περιμένει στην ύπαιθρο να καταγραφεί. Ο κόσμος χωρίζεται σε οικογένειες. Κρυώνουν. Πλησιάζει η πρώτη επόμενη οικογένεια. Ο άντρας μπαίνει εμπρός. Τα παιδιά του τρέμουν από το κρύο. Ο λιμενικός του λέει να περάσει πίσω ώστε να καταγράψει πρώτα το μικρότερο από τα παιδιά του, να περάσει μέσα να μην κρυώνει.
Ο Σύριος αρνείται και προτείνει επίμονα τον εαυτό του. Ο λιμενικός αντιδρά και του λέει φωνάζοντας να περάσει πίσω. Πρώτα τα παιδιά, η γυναίκα του και στο τέλος εκείνος, του λέει σε σπαστά αγγλικά.
Ο Σύριος επαναστατεί. Δείχνει να μην καταλαβαίνει. Η γυναίκα του παραμένει βουβή υπομένουσα με το βλέμμα χαμηλά. Με το παιδί στην αγκαλιά.
Ο λιμενικός της παίρνει το παιδί και το ρωτάει το όνομά του. Κανείς δεν μιλάει. Ο Σύριος πατέρας βγαίνει και πάλι εμπρός λέγοντας το δικό του όνομα…
Τελικά ο λιμενικός κατέγραψε πρώτα τα παιδιά, μετά την γυναίκα του -η οποία φοβόταν να πει το όνομα της πριν από εκείνο του αντρός της- και τελευταίο τον επίμονο Σύριο οποίος δεν σταμάτησε να διαμαρτύρεται.

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Περί ιερωμένων και άλλων συναφών.

Είναι απορίας άξιον η πλάνη που βιώνει η μεγαλύτερη μερίδα των πιστών η οποία στέκει στο πλευρό της όποιας ανάρμοστης ‘ιερής’ συμπεριφοράς.

Πράγματι δείχνει ο σκοπός υπηρέτησης (του Θεού), να έχει γίνει ταμάχι, φανατισμός, οδοστρωτήρας ιδεών και εν τέλει αξιών.

Η λαθεμένη αυτή διαδρομή είναι και αυτή όπως και πολλές άλλες θεωρήσεις, θέμα καθαρά υποκειμενικό, έτσι μπορεί και παραμένει φωτεινή καταδεικνύουσα τη …μόνη -για κάποιους- οδό.

Ο όποιος λόγος του κάθε Θεού (υπάρχουν πολλοί μη το ξεχνάμε ασχέτως εάν δεν βρίσκονται ύπερθεν της δικής μας υπηρέτησης) είναι λογικό να στηρίζεται στην αγάπη, στο δίκαιο, στο αγαθό (άλλως δεν θα ήλκε πιστούς, θα απέλυε μάλλον)…

Οι εκπρόσωποί του, άτομα ξεχωριστά και υποτίθεται περισσότερο ‘άγια’ ή εάν προτιμάτε περισσότερο γνωστικά στις επιταγές ‘του είθισται’ χαίρουν της εκτίμησης πάντων των πιστών εξ’ αιτίας αυτού ακριβώς του λόγου και κανενός άλλου. Ως άτομα δηλαδή υπεράνω των ανθρώπινων αδυναμιών.

Είναι γνωστό όμως ότι δεν συμβαίνει έτσι. Ότι δηλαδή όχι απλώς δεν είναι (υπεράνω) αλλά μάλλον παραμένουν …από κάτω. Δέσμιοι προσωπικών ιδεοληψιών και απωθημένων!

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Πορνογραφία.

Ο πολιτισμός φταίει για την οικτρή ηθική μας ή η ηθική μας για τον οικτρό πολιτισμό μας; (Νίτσε)

Σε κάδρο βαλμένη ή σε γυαλί οθόνης μοιάζει με τον έρωτα των άλλων. Όλων εκείνων όπου αντιλαμβανόμαστε την πραγματική μακρινή παρουσία τους, τόσο κοντά.

Η αλήθεια είναι ότι δεν αντέχεται τόση ασχήμια και τόσος συμβιβασμός ...και δεν το κάνει από τη στιγμή που καταδεικνύει τον εαυτό μας στον περίγυρο!

Κανείς δεν είναι άλλος από όλους αυτούς, εκτός από εμάς οποίοι δρούμε με τις ανάγκες μας κοιτώντας τα τεκταινόμενα εκ του μακρόθεν για κάποιους, εκ του σύνεγγυς πάλι κατ’ άλλους. Αναστενάζοντας. (οι παρόντες εξαιρούνται ως είθισται)

Γινόμαστε κάποτε ανεκτικοί στο θέαμα. Κομπάζουμε –στον περίγυρο υποκρινόμενοι- ότι κάποτε το αντέξαμε και είδαμε. ‘’Πω, πω βρε παιδί μου τι ήταν κι αυτό! Πώς τα βλέπουνε…’’ 

Ισχυριζόμαστε ότι δεν μας άγγιξε γιατί πίσω από όλο αυτό υπάρχουμε και εμείς φωτογραφημένοι χωρίς μάσκες, με κοιλιές με ιδρώτες, σε άσχημα δωμάτια, με θελήσεις κρυφές, αλλά ζωντανές ασθμαίνουσες στη διεργασία της γοργής άνθισης της θαμμένης επιθυμίας σε σκοτάδια με απλά ή περίπλοκα όνειρα.

Καλά καταλάβατε δεν είναι μονάχα το θέαμα αλλά και η σκέψη.

Δεν ζητείται συναίνεση. Είπαμε. Πάντες οι παριστάμενοι εξαιρούνται. Πάσα καταδίκη δεκτή καθώς μιλούμε για όλους τους άλλους, για τα όνειρα εκείνων που απουσιάζουν και τα έχουν φθηνά σε πληθώρα, μακριά από τα κοινωνικά καταξιωμένα προφίλ τους. Τους ξέρουμε όλους εκείνους …μακριά από εμάς!

Ποια να είναι άραγε η αρμόζουσα σεξουαλικότητα, ποιο να είναι το καταστατικό της εταιρίας του έρωτα, ποια η νόμιμη και ποια η παράνομη πρακτική του; (Με τον όρο ‘νόμιμη’ εννοώ την κοινωνικά αποδεκτή. Ο νόμος γενικώς δεν είχε ποτέ καλές σχέσεις με την ηθική).