Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Μεταβαλλόμενος κόσμος.

Ο κόσμος, το σύμπαν, δεν είναι φτιαγμένα με την λογική μας.

Χρειάζεται καλή διάθεση και λίγη προσπάθεια για να γίνει αντιληπτό. Ο νους μας δουλεύει με τον δικό του τρόπο, με την δική του ‘’φορά’’ θα διόρθωνα, κάτι για το οποίο ουδείς πλην ημών –των ανθρώπων- νοιάζεται, καθώς απλά συμβαίνει.


Ο αλγόριθμος που χρησιμοποιεί -ο άνθρωπος- είναι κουρδισμένος να εργάζεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, εκείνοι που καταφέρνουν να δουν πέρα από αυτόν, κάνουν το ένα βήμα, εκείνο το παραπανήσιο. 


Η Νευτώνεια φυσική παύει να ισχύει μετά από κάποια μεγέθη, μετά από κάποιες ταχύτητες, την ίδια ώρα που τα μάτια μας βλέπουν –αποδεδειγμένα- εκείνα που θέλουν να δουν, καθώς υπακούουν –ερεθίζονται, από ένα μικρό φάσμα της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας αγνοώντας το μεγαλύτερο υπόλοιπο. (Το έχουμε ήδη αναφέρει αρκετές φορές σε άλλα άρθρα…) 

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας, έλεγε ότι μπορεί ένα αντικείμενο να πέφτει στο έδαφος άπειρες φορές. Γνωρίζουμε εμπειρικά ότι θα το κάνει και την επόμενη έως το άπειρο, όμως ενδέχεται την άπειρη +1 να μην το κάνει! Μπορεί κάτι να έχει αλλάξει, κάτι να έχει πάψει να ισχύει καθώς τα πάντα βρίσκονται εν κινήσει και άρα τα πάντα υπόκεινται σε μεταβολές… 

Το σύμπαν γενικώς αγνοεί του δικούς μας νόμους, ομοίως και τις έννοιες. Σκεφτείτε σε απόλυτο σκοτάδι, σε απόλυτο κενό, σε ένα απείρου μεγέθους θόλο, την ύπαρξη ενός αντικειμένου. Θα είχε τη δυνατότητα ήταν ποτέ επάνω ή κάτω; Δεξιά ή αριστερά ίσως; Ασφαλώς και όχι, διότι τα πάντα συμβαίνουν-ισχύουν σχετικά με κάτι άλλο. Αλληλοεπιδρώμενα σύμφωνα με τη δική μας περιορισμένη λογική. 

Ταξικώς ...αδιάφοροι.

Δεν είναι ο κόσμος μας χωριστός, δεν υπάρχουν στην ουσία, στο βάθος της υπόθεσης, ούτε καν οι διαφορές εκείνες που λέμε ταξικές, καθώς είναι δημιουργήματα μιας κοινωνίας που χωλαίνει διότι εάν δεν παραπατούσε θα κρατούσε τις αξίες της ψηλότερα, είναι δεδομένο. 

Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση, το λεγόμενο και πανθομολογούμενο προ πάσης αρχής άξιο (ομιλώ περί ισότητας) να τεκμηριώνεται και προ παντός να ομολογείται ως δικαίως(!) άνισο με την πάροδο των ετών από το βάθος της ιστορίας μέχρι τις μέρες μας.

Ως βάση του επιχειρήματος στάθηκαν πολλές παράμετροι όπως η μόρφωση, η ευγένεια (το καλό γένος), το χρήμα και αρκετά άλλα πέραν αυτών…

Τελικά είμαστε όλοι ίσοι; Ασφαλώς και όχι, αλλά από την ανάποδη, θα χαμογελάσω!

Το ‘’μέτρο’’ λοιπόν κάνει τη διαφορά και ο τρόπος σκέψης που αυτό εφαρμόζεται επάνω στις υποστάσεις μας. Λέγοντας υποστάσεις εννοώ ασφαλώς το άυλο μέρος του εαυτού μας.

Ας κοιτάξουμε λίγο πιο πριν. Η έννοια ύλη είναι ένας καθαρά φιλοσοφικός όρος, πολλοί το γνωρίζουν και οι υπόλοιποι εν καιρώ θα το μάθουν… εννοούμε λοιπόν, αναφέροντας αυτόν (τον όρο ύλη), το οτιδήποτε έχει μάζα και βάρος.

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Ελευθερία στα όρια της σκέψης.

Υπάρχει πράγματι καθαρή ελευθερία ελλείψει κινήτρων, σκοπών και κατ’ επέκταση πέραν της σκέψης που προϋποθέτει τα προηγούμενα, αλλά και εάν πράγματι υπάρχει αυτό το αγαθό, σε μια σύγχρονη κοινωνία.

Θα πρέπει, πριν γίνει η οποιαδήποτε αναφορά-συμφωνία, να αναδιαμορφώσουμε τον ορισμό της ελευθερίας καθώς, η όποια κίνηση δίχως σκοπό, δεν συνιστά μία τέτοια...

Η απλή περιφορά του σώματος οπουδήποτε στον χώρο, απούσας της νόησης καθιστά το κορμί, κινούμενη δίχως λόγο, μάζα. 
Είναι σαφές, αποδεχόμενοι τούτο, να θέτουμε-εναποθέτουμε το νόημα της ελευθερίας στο μέρος εκείνο του ανθρώπου όπου συντελείται η σκέψη και άρα η επιθυμία, και άρα η βούληση της πράξης για κάποιο σκοπό.
  • Συνομολογούμε λοιπόν ότι το νόημα του αγαθού της ελευθεριότητας συνίσταται πρώτιστα στο νου.
Ελεύθερα με την παρούσα λογική είναι πάντα τα σκεπτόμενα όντα, έστω και πίσω από μία ‘’πρωτόγονη’’ ή σε ελάχιστο βαθμό, οργανωμένη σκέψη. Η σκέψη αφ’ εαυτού της παράγει επιθυμία, άλλως η κάθε κίνηση, θα ήταν στέρφα, άτοπη, βαλτωμένη, παράγωγο ενός αρχικού ανεπεξέργαστου ενστίκτου, μόνη, μη έχουσα τη δυνατότητα εξέλιξης, κύησης και καρποφορίας

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Το χαμένο νόημα της διαρκούς κατακραυγής.

Καθημερινό φαινόμενο οι άνθρωποι γύρω μας να δυσανασχετούν και άλλες τόσες με εμάς συμπαραστάτες.

Όλες τις φορές δικαίως, θα συνδράμω, αναρωτώμενος τον λόγο της επανάληψης μίας χρόνιας κατάστασης που μάλλον ανίατη είναι, παρά ιατή.

Όλοι εκείνοι που θα βιαστούν να αντιλέξουν πως χωρίς φωνή τίποτα αλλάζει, ας σκεφθούν τις δικές τους πράξεις, τη δική τους προσφορά στο γεγονός. Καμία, θα προφτάσω, αποδεχόμενος τη διαμαρτυρία εκείνων -των ελάχιστων- που έπραξαν, Διότι κάποιοι όντως έπραξαν, μα είναι τόσο λίγοι…

Καταντά λοιπόν δυσφορία η ίδια και γίνεται κόπος η μάταιη –πλην δίκαιη- αναφορά σε κάθε σφάλμα και είναι τόσα πολλά τα κακώς κείμενα όσες και οι πράξεις που αμελήσαμε να κάνουμε. Όση και η αστείρευτη δύναμη του επικριτικού μας δείκτη.

Μέχρι εκεί.

Οι παρήγορες καταφάσεις, οι ρηχές ομονοήσεις, οι απόλυτες συμφωνίες πως τελικά κάτι πρέπει να αλλάξει είναι επί της ουσίας ‘’άλλα λόγια να αγαπιόμαστε’’ τα πριν από αυτά θα ήταν ‘’Πάμε τώρα να αλλάξουμε τον κόσμο’’ μέσα στον ήλιο, τη βροχή και την αντάρα ενός κράτους που βαριέται, που δυσκολεύεται, που απογοητεύει. Ενός κράτους που συνθέτουμε εμείς οι γενικώς διαμαρτυρόμενοι.

Σάββατο, 23 Μαΐου 2015

Άνθρωπος και δημοκρατία.

Ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε από τη φύση του να είναι δημοκράτης για πολλούς λόγους*. Έγινε(;) όμως, δήλωσε τέτοιος από τη μεγάλη ανάγκη του για συντροφιά. 

Μπορεί η φύση να τον προίκισε με αυτή τη ’’δουλεία’’ -της ανάγκης-, όμως στο βάθος της σκέψης της, δεν προδίκαζε το αποτέλεσμα και ως αποτέλεσμα εννοώ, την ιδιαίτερη συμπεριφορά τού κατασκευάσματός της. Την καλλιεργημένη μορφή τού προϊόντος της, την οποία παρουσιάζει-προτάσσει (''αυτό'', δηλαδή εμείς) σε κάθε κοινωνική συναναστροφή του. Καθημερινά έως σήμερα.

Γαλουχημένος με ιδέες των οποίων οι ρίζες τους ήταν μοναδικές –τόσο, όσο και αυτός ο ίδιος- κοιτούσε τους ανθούς των, (ιδεών) και συνέκρινε. Η σύγκριση ως ενέργεια ανέκαθεν γινόταν αυτόματα, προ πάσης -ηθικής- απαγόρευσης, προ πάσης συστολής και το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε παρά να ήταν-είναι, –σύμφωνα με τον Καστοριάδη- τριπλό.

Ή θα ήταν ίσος (με τον απέναντι), ή ανώτερος, ή κατώτερος. Απόλυτη ισότητα δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει (διότι ουδέποτε υφίσταται μεταξύ δύο ατόμων απόλυτη ομοφωνία, πόσο δε μάλλον σε περισσότερα), άρα ή έπρεπε να υποκύψει ή να επικρατήσει. Η αντιπαλότητα θεωρείται δεδομένη σε κάθε περίπτωση.

Ο εαυτός ταυτίζεται με τις ιδέες μας -δεν πρέπει λησμονούμε το ουσιώδες-, καθώς οι σκέψεις μας γίνονται συνειδητά ή ασυνείδητα στόχοι-επιθυμίες, διαμορφώνοντας, όχι τις εξωτερικές μας αντιδράσεις, τις οποίες καταφέρνουμε -πολλές φορές- και τιθασεύουμε, αλλά το ''κάτω'' μέρος της ύπαρξής μας, εκείνο στο οποίο φωλιάζουν όλα τα ανεκπλήρωτα. Τα τσεκαρισμένα προς υπόμνηση στο διηνεκές.

Το κάθε ανεκπλήρωτο έχει -όσο και να πει κανείς-, την απαλή ιδέα έστω, της απόχρωσης του μίσους. Η λέξη δεν είναι σκληρή.

Η ισότητα μεταξύ ημών, αρνείται κοινό έδαφος και στην πρακτική της μορφή, αλλά και στην ουσιώδη της, αρνούμενη από φυσικού της να φιλιώσει με το διάφορο. Εάν οι νόμοι, οι κανόνες, οι απαγορεύσεις, δεν είναι απόλυτα όμοιοι μεταξύ δύο ανθρώπων, κοινοτήτων, κοινωνιών, εθνών κ.τ.λ. επέρχεται η ρήξη.

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Το απώτατο άκρο της αληθείας.


Είναι γεγονός ότι όλο και περισσότεροι ομιλούν περί μη υπάρξεως αληθείας. 
Είναι επίσης γεγονός ότι ο καθένας ονομάζει τη δική του εκτίμηση ως τέτοια, έχοντας παρά πόδα τα δικά του επιχειρήματα τα οποία ασφαλώς και περιλαμβάνουν το προφανέστερο στοιχείο αποδειξης: Την όραση.

Αλήθεια ποιος θα μπορούσε να διαψεύσει τον μάρτυρα αυτόν;

Το θέμα είναι ότι πολλοί θα μπορούσαν να το κάνουν (με πρώτο και κύριο τον Μάνου Δανέζη, αστροφυσικό, γνωστό και μη εξαιρετέο. Αναζητήστε τον στο διαδίκτυο) απλά λέγοντας ότι το μάτι είναι ίσως το ατελέστερο όργανο επάνω στο σώμα μας μια και μπορεί να ''ερμηνεύει'' μονάχα ένα μικρό φάσμα της υπάρχουσας ακτινοβολίας.

Με αυτό καθίσταται σαφές ότι ούτε και αυτό θα πρέπει να εμπιστευόμαστε διότι μεταφέρει στον εγκέφαλό μας μονάχα εκείνα που μπορεί (Αποδεδειγμένα(!)).

Μέσα στον διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο μας –καθώς η φύση ποτέ της δεν παραμένει αμετάβλητη- βρισκόμαστε όπως είναι φυσικό, μέσα σε μία διαρκή κίνηση-μεταβολή (και εμείς και ο χώρος ο οποίος μας περιβάλλει), η οποία αυτή κίνηση, μεταβάλλει ανά παντός ελάχιστου χρόνου την υφιστάμενη κατάσταση εν τω μέσον της οποίας παριστάμεθα ως απλοί παρατηρητές –τον περισσότερο χρόνο-.
  • Η πραγματικότητα την οποία επικαλούμεθα είναι λοιπόν μία κατάσταση επί της ουσίας ψευδής, διότι όπως και ένας χείμαρρος, δεν είναι ποτέ εκείνη (η αυτή πραγματικότητα) την οποία θεωρούμε ως αύτη, για τον απλό λόγο ότι την στιγμή της θεώρησής μας, έχει πάψει ήδη να υφίσταται!
Η βραδύτητα με την οποία κινείται ο νους μας κρίνει το επιχείρημα σαθρό, όμως στο βάθος της λεπτότητας της χρονικής ελαχιστότητας, ισχύει. 

Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Συγγραφείς και εκδότες.

Δεν ξέρω καν εάν είναι θεμιτή η αναφορά μου σε όλα όσα θεωρώ ότι γίνονται με τις εκδόσεις των βιβλίων. Το σίγουρο είναι ότι η δύσκολη εποχή μας δικαιολογεί πολλά. 



Αυτό είναι το πρώτο από τα σίγουρα.

Γενικώς όπως έχουμε πει και στο παρελθόν στη μεγάλη τους πλειοψηφία οι επιχειρήσεις που εκδίδουν βιβλία, είναι ακριβώς αυτό. Επιχειρήσεις. Οι μεγάλες από αυτές έχουν ανθρώπους που ασχολούνται με το μάρκετινγκ -και καλά κάνουν αφού στο τέλος γίνεται η σούμα του ταμείου-, ανθρώπους που σταθμίζουν τα ζητούμενα, τις ανάγκες δηλαδή της αγοράς στρέφοντας όπως είναι φυσικό τα ενδιαφέροντά τους προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση. Δεν υπάρχει στην κίνηση κανένα κακό, καθώς ο σύννομος σκοπός, εξηγεί με ακρίβεια τους λόγους. 

Κατόπιν αυτών η πλειοψηφία των αναγνωστών, των αναγνωστριών δηλαδή, -διότι αυτές κατέχουν έναντι των αντρών το βασιλικό κομμάτι της πίτας (80%)- κανονίζουν τις τάσεις και τις προτιμήσεις της αγοράς.

Το εύπεπτο γενικώς γράφει νίκη ισχυρή και αντιστοίχως το κάπως βαρύτερο, -υφίσταται- ήττα από βαριά, έως βαρύτατη.

Θα μπορούσαμε να σκεφθούμε ότι η πλειονότητα επιλέγει –παρασυρμένη- από την πληθώρα, μη όντες σίγουροι (εμείς) για το εάν η ίδια φταίει -μπορεί άραγε να καταλογισθεί φταίξιμο στη ...διάθεση; -

Σάββατο, 16 Μαΐου 2015

Η χαμένη ματιά...

Οι καιροί εγκυμονούν νέες ιδέες. Το κάνουν εδώ και καιρό, όλοι προσαρμοζόμαστε στη τρέχουσα πραγματικότητα που εκφράζει τόσο η προσωρινή μας αλήθεια, όσο και στις αξίες που βασιλεύουν της εποχής και από έγκριτα χείλη, διαδίδονται-διδάσκονται.

Δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι κατακριτέο, το έναντι, δόγμα που υμνεί ξένα προς την ιστορία (τη δικιά μας, των Ελλήνων) δεδομένα. Ή θα μπορούσε;

Οι καιροί χαράσσουν, επιτάσσουν θα έλεγα καλύτερα, νέα ήθη και νέα μέτρα, καθώς τα παλαιά, ναι μεν, άριστα ήταν, αλλά τα καινούρια βασίζονται σε νέα δεδομένα κουμπωμένα στις παρούσες εξελιγμένες ανάγκες. Οι εποχές αλλιώς πορεύονται. Ή όχι;

Πρώτα ήταν η τιμή, η ανεξαρτησία, η ελευθερία, σήμερα είναι κάτι άλλο, κάτι το περισσότερο έξυπνο ίσως. Η αποφυγή της κακοτοπιάς, ο συμβιβασμός, η διατήρηση του κεκτημένου πάση θυσία. Ο φόβος διαφεντεύει κυρίαρχος μιας κατάστασης, η οποία εν κρυπτώ γιγαντώνεται και τρομάζει με τις προοπτικές της.

Όλες οι αναφορές σε μνημειώδεις- άξιες- σπουδαίες στιγμές τους έθνους μας, ομοιάζουν αγαλμάτινες, πετρωμένες παρωχημένες(!) ιστορικές,  με την άσχημη έννοια του όρου ως να βρισκόταν η τότε ανθρώπινη φύση σε μια άλλη κατάσταση, καμωμένη από άλλη ουσία.

Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Η αίσθηση του χαμένου χρόνου.

Ο χρόνος υφίσταται αφ’ ής στιγμής, ''κάτι'' που έχει μάζα- όγκο, μεταβάλλεται. Εάν αυτό το ‘’κάτι’’ παραμένει αμετάβλητο  το διηνεκές δυο πράγματα μπορεί να σημαίνει: Ή ότι δεν επιδρά με απολύτως τίποτα και άρα …δεν υφίσταται ή υπάρχει σε κενό χρόνου. (Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα και σε σε κενό αέρος στα σώματα επιδρά το φως).

Εάν για παράδειγμα τοποθετήσουμε δύο αντικείμενα μακριά το ένα από το άλλο  -σφαίρες επί τη υποθέσει-, σε απόλυτο κενό –σε ένα κώδωνα δίχως αέρα και σε απόλυτο σκότος- και εμείς παρατηρούμε από έξω το γεγονός, τότε θα αντιληφθούμε κάτι το κύριο. Την σχετικότητα του χρόνου…

Ο χρόνος για εμάς θα προσμετράτο με τις μεταβολές των σωμάτων μας (και άρα θα υπήρχε -σχετικότατος και αυτός ακόμα και σε σχέση με εμάς και τη φύση-σύμπαν γύρω μας-) ενώ για τα αντικείμενα στον κώδωνα μέσα, θα παρέμενε σταθερός-αμετάβλητος. (όπως σε μια μαύρη τρύπα)

Χρόνος συμβαίνει εν τω γίγνεσθαι, -ο Πλάτωνας το είπε- και δικαίως!

Η κίνηση κατά τον μαθητή του, Αριστοτέλη, είναι η φυσική πορεία πάντων των πραγμάτων (μετάβαση). Ο σπόρος που πέφτει στο χώμα φυτρώνει, συν τω χρόνω και κάνει μεταβαλλόμενος- φυτό, το φυτό ωριμάζει κάνοντας καρπό ο οποίος πέφτει στη γη, αποσυντίθεται αφήνοντας ένα νέο σπόρο πίσω του.

Ο χρόνος έχει ουσία, νόημα, ειδικό. Προσωπικό ή πανανθρώπινο θα λέγαμε. (το ίδιο κάνει καθώς το μέγεθος της ανθρωπότητας είναι εν τοις πράγμασι αμελητέο στο σύμπαν) Ο χρόνος λοιπόν, μετράει με τον τρόπο που εμείς ορίζουμε τα λεπτά του, με τις δικές μας σταθερές και μεταβαλλόμενες. Θα μπορούσαμε να ζούσαμε τα διπλά χρόνια εάν το έτος μας είχε 365/2 ημέρες… ή τα μισά εάν είχε 365Χ2. Το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο, ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο.

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Η ηθική, η πράξη και η φορολόγηση.

Όταν το ατομικό όφελος χαμογελά εγωιστικά την ώρα που διαπλέκεται με  τα δίκαια του συνόλου, τότε το αποτέλεσμα επ' ουδενί μπορεί να είναι άξιο και ηθικό για το σύνολο της κοινωνίας...


Η ιδέα της πράξης και της ηθικής σε ένα ενιαίο σύνολο απαντάται κατά κόρον στη διαλεκτική των θρησκειών, στα ορθώς έχει των βίων όλων ημών, στις προτροπές των περισσότερων φιλοσόφων, καθώς επίσης στη διαλεκτική πάντων των ευγενώς αναζητούντων το δίκαιον.

Βεβαίως το ζήτημα σε πλήρη μορφή, ως αδιαίρετο σύνολο άλλως, δυσκόλως απαντάται ως πράξη στις μέρες, οπότε το εγχείρημα σκοντάφτει στην εφαρμογή, ευθύς εξ’ αρχής.

Δεν είναι του παρόντος να εξετάσουμε τα αίτια της δύσκολης σύμπραξης -στην καθημερινότητα-, πράξης-ηθικής, αλλά το ακόμα δυσκολότερο, εκείνο που εδρεύει στο έδαφος της δίκαιης απαίτησης-φορολόγησης των αγαθών των υπηκόων τού κράτους με ηθική στην πράξη.

Εν αρχή οφείλουμε να δεχθούμε ότι ο δάσκαλος υποχρεούται σε τήρηση των διδαχών του, άλλως θα ομιλούμε περί ενός υπεράνω θνητού εν είδει –κάποιας μορφής- θεού ο οποίος σφετερίζεται το δικαίωμα που εμείς του παρέχουμε, ώστε να μας νουθετεί, άνευ ουδεμίας υποχρέωσης εφαρμογής των διδαχών του. Κάτι σαν την ιατρική αυθεντία που κατηγορεί το κάπνισμα, αλλά καπνίζει. (Το λάθος στη συγκεκριμένη περίπτωση βαρύνει και τους δύο).

Κάτι τέτοιο όμως δεν ευσταθεί διότι το ‘’ηθικώς διάγειν’’ δεν έχει να κάνει, με προσωπικές εξαρτήσεις αλλά με το περί δημοσίου άριστο αίσθημα. Και όπως όλοι μπορούμε να κατανοήσουμε -όπως χρόνια διδασκόμαστε- το άριστο ταιριάζει με το ηθικό. (αλήθεια ταιριάζει; Τεράστιο θέμα...)

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

Οι ...δυσερμήνευτες κατηγορούσες φωνές.

Είναι ανάξια λόγου η αναφορά σε παν αυτονόητο, μα η κατάσταση εις την οποία έχουμε περιέλθει καταντά αναγκαία την προσπάθεια και αυτό, επειδή μάλλον κάποια ανώτερη δύναμη έχει καταβάλλει τη θέλησή μας όχι για σκέψη -κάτι τέτοιο θα αποτελούσε όνειδος της ελάχιστης νόησης-, αλλά για την απλή διάθεση αυτής.

Ίσως τόσο η κομματική σκοπιμότητα, όσο και το ασίγαστο πάθος για βλακεία, να στερούν από ανθρώπους νοήμονες το πλέον αυτονόητο.

Καθυστερώ να περάσω στο θέμα, αλλά δεν πειράζει διότι με τον τρόπο αυτό σας εξάπτω την περιέργεια…

Το συμφέρον αλλά και η βολική από τα χρόνια συνήθεια –και η ρουφιάνα συνήθεια(!) επαναλαμβάνω- αποκόπτουν ακόμα και τους ευρύτερους διαύλους επικοινωνίας με τη φωνή της λογικής... Λησμονείται το προφανές.

  • Όταν ο εχθρός μου, λέει καλά λόγια μένα, οφείλω να ψάξω για το λάθος που κάνω.

Ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να πιστεύει ως βάσιμα τα ιταμά λόγια κάθε εκείνου που λέγεται-αναφέρεται ως Ευρωπαίος αξιωματούχος ανώνυμος ή μη; Ποιος, ως αμερόληπτα, ανιδιοτελή, ως μη υπηρετούντα έστω και τα ελάχιστα;

Ποιος έχει το σθένος να καταδεικνύει απαιτώντας σοβαρή απάντηση, όταν μετέρχεται ως επιχείρημα τον λόγο του εχθρού, την ίδια ώρα κατά την οποία αγνοεί το έναντι υπέρλαμπρο συμφέρον;

Αναρωτιέμαι μήπως και παραείμαι σκληρός για όσα αφορούν τη λέξη εχθρός. Φοβάμαι μήπως υπερσκελίζω τα εσκαμμένα από την ίδια πλευρά και γίνομαι και εγώ όμοιος των φανατικών… από την άλλη όμως και πέρα από κάθε κομματική προσκόλληση αναρωτιέμαι ποιοι ηγέτες -αν όχι οι εχθροί της ανθρωπότητας- θα αμελούσαν το κυριότερο μέλημα του κάθε ηγέτη. Την ανθρώπινη ανάγκη.

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Το αίολο ερώτημα: Ευρώ πάση θυσία;

Αίολο χαρακτηρίζεται εν αρχή, διότι επί της ουσίας δεν εμπεδώνεται η ακέραια θέση του, δεν συνειδητοποιείται από κανέναν και άρα δεν απαντάται στη θέση που ρητά ορίζει…όσες αποκρίσεις και εάν δεχθεί.


Ειλικρινά έχουμε μάθει εν τη ρύμη του λόγου όχι μόνο να παραφράζουμε αλλά και τροποποιούμε τα νοήματα των λέξεων κατά δοκούν ή έστω κατά το κοινώς νοούμενο.

Ας δούμε ήρεμα λοιπόν κάνοντας το πρώτο μάθημα της έννοιας ‘’πάση θυσία’’.

-Ευρώ λοιπόν αγαπητέ μου καλλιεργημένε πολίτη;

-Ευρώ.

-Πάση θυσία;

-Πάση! Διότι έξω από αυτό η ζωή θα ήταν κόλαση, πολύ χειρότερη από ήδη κακή υπάρχουσα και καταστροφική και... και.. και προσθέστε και εσείς με τη σειρά σας όποια άλλη τρομολέξη επιθυμείτε και θα με βρει σύμφωνο.

Είναι η αλήθεια, απελπίζεται κανείς…

Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Στο βάθος της υπόθεσης.

Αν θέλαμε να στηρίξουμε επιχειρήματα για όλα εκείνα που θεωρούμε ότι κάνουν όλους εμάς διαφορετικούς, καλύτερους ή χειρότερους από κάποιους άλλους, θα πέφταμε σε ένα πηγάδι που δεν έχει πάτο.
Θα βρισκόμαστε σε κάστες κλειστές να παινεύουμε ανφάς και προφίλ, ιδίους, χαμογελώντες ηλιθίως περήφανοι περί όλων εκείνων που πάντες υπόλοιποι αγνοούν.

Και αναρωτιέμαι στο σημείο αυτό, πια η όποια αξία εάν δεν είναι τοις πάσι αποδεχτή-αναγνωρίσιμη;

Καμία θα απαντήσω, επιχειρηματολογώντας λέγων ότι ποιος από εσάς γνωρίζει π.χ. τον τάδε τοπικό νικητή του τάδε τοπικού αθλήματος για τον οποίο επαίρεται ολόκληρο το χωριό του; Ποιος από εσάς γνωρίζει -τιμώντας τις υπερβάσεις τού άξιου νεαρού- τοποθετώντας τον στο κέντρο των συζητήσεών του; Ουδείς και άρα η νίκη του εν λόγω αθλητή, ομοίως και η απόδειξη-επίλυση ενός δυσεπίλυτου προβλήματος κάποιου επιστήμονα και το επίτευγμα οποιουδήποτε άλλου, παραμένει κλεισμένη στο στενό κύκλο του περιβάλλοντός του και κυρίως στον εαυτό του.


Μα θα μου πείτε κανείς δεν το κάνει για τον άλλον μα για τον ίδιο του τον εαυτό και αμέσως θα σας απαντήσω ότι κυρίως κάνετε λάθος χωρίς όμως να επεκταθώ διότι δεν είναι της παρούσης. Κάποιοι άλλοι θα επιμείνουν: Δηλαδή με το σκεπτικό σου κανείς να μην κάνει τίποτα… Δεν εννοώ αυτό, όποιος θέλει να κάνει το οτιδήποτε, να το κάνει, μα να ξέρει ότι θα έχει αντίκρισμα μόνο στον κύκλο που θα αποδεχθεί την πράξη του ως σπουδαία. Τίποτα άλλο δεν θέλω να πω.

Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

Σχέσεις δηλητήριο Νο 3

(Για να διαβάστε το Νο1 πατήστε εδώ, για το Νο2 εδώ

  • Χαρακτηριστικές σκέψεις γονέα μη ασφαλούς δεσμού μέσα στο γάμο: Θα έπρεπε να ήμουν αλλού τώρα. Χαραμίζομαι εδώ πέρα. Αν είχα πάρει το πτυχίο μου θα ήταν αλλιώς η ζωή μου. Η σχέση μου με τον Κώστα (τρίτο πρόσωπο) θα προχωρήσει άραγε;
Μία γυναίκα η οποία αντιμετωπίζει προβλήματα με τον δεσμό-γάμο της πηγαίνει στον ψυχολόγο της, εκείνος μετά από μια ολιγόλεπτη συζήτηση τη ρωτά πώς θα αξιολογούσε τους γονείς της, τώρα που εκείνοι –π.χ. είναι μακριά από εκείνη, είναι ανήμποροι ή έχουν πεθάνει-. 
Η γυναίκα απαντά ότι θεωρεί τον εαυτό της πολύ ευχαριστημένο και εκτός αυτού και πολύ τυχερό γιατί πράγματι είχε δύο εξαιρετικούς γονείς…

-Θυμάστε κάποιο περιστατικό από αυτούς;

-Βεβαίως και θυμάμαι: Ήμουν μικρή όταν ο πατέρας μου άρχιζε να με αντιμετωπίζει σαν μεγάλη. Μου έδειχνε εμπιστοσύνη πριν πάω σχολείο, με άφηνε να παλεύω με ‘’κάτι’’ και όταν επέστρεφε με επικροτούσε ή μου φώναζε (γελάει) γιατί περίμενε τα καλύτερα από εμένα, πού να τολμήσω να κάνω λάθος… (γελάει). Με την αυστηρότητά του όμως με έμαθε να καταφέρνω τα πάντα μονάχη μου! Η μητέρα μου επίσης με εμπιστευόταν, ποτέ δεν έπεφτε στην παγίδα του κλάματός μου, ξέρετε υπήρχαν ώρες στο σπίτι. Τότε αυτό, τότε εκείνο, και μετά το παιχνίδι… Μετά ύπνος από νωρίς… Οι μεγάλοι έχουν τις δουλειές τους, τις δικές τους ανάγκες, ομοίως πράττω και εγώ με τα δικά μου παιδιά. Τα θέλω ανεξάρτητα ξέρετε...