Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

Δικτατορία ή πόλεμος; Η μόνη 'διαλεκτική' της αλλαγής.

Τα είπαμε και παλαιότερα. Η δημοκρατία είναι ένα πολύ ευαίσθητο πολίτευμα. Ένα πολίτευμα που προϋποθέτει ανθρώπους που έχουν βαθιές άριστες ιδέες, περί της ευγενούς πολιτικής στην υπηρεσία του αντικειμενικώς κρινόμενου κοινωνικού καλού.

Στην περίπτωση αυτή συνομολογούμε δανειζόμενοι από τον Ρουσώ την έκφραση περί ‘γενικής βούλησης’ η οποία οφείλει σε κάθε περίπτωση να εκφράζει το άτομο όχι ως μονάδα, αλλά ως ενταγμένο συνειδητά υπήκοο στην υπηρεσία ενός κοινωνικού συνόλου το οποίο και αποφασίζει για τον εαυτό του (κοινωνικό σύνολο) τα καλύτερα.

Κάθε προσωπική προτίμηση-όφελος-συμφέρον, οφείλει να περνάει σε δεύτερη τρίτη ή τέταρτη μοίρα, εφόσον δεν συμβαδίζει με τον στόχο τον οποίο και έθεσαν οι εκλεγμένοι δημοκρατικά από τον λαό, ηγέτες…

Η πολιτική ως εργαλείο εφαρμογής, έρχεται και καλύπτει το κενό της φύσης, του φυσικού κόσμου όπου τα πάντα ανήκουν σε όλους (Χομπς) όπου δεν υπάρχει ούτε αδικία και συνεκδοχικά ούτε και ανομία. (Πώς θα μπορούσε άλλωστε ελλείψει νόμων, μια και αυτοί υφίστανται από τη δημιουργία της πολιτείας και εντεύθεν, αφού η ίδια τους θέσπισε, πολιτευόμενη.)

Ο κάθε ένας από εμάς, ψηφίζει πλημμυρισμένος αλτρουισμό!

Μέσα στο κοινωνικό το ενιαίο κράτος δεν θα πρέπει να υπάρχουν μεμονωμένες ομάδες -φράξιες- που να μάχονται για το δικό τους καλό, διότι πιθανόν αυτό το καλό να αναμετράται με το άλλο, το δημόσιο. (Βλέπε συνδικαλισμό).

Και συνεχίζουμε...

Ο πολίτης μετά από την καταμέτρηση των ψήφων γίνεται υπήκοος. Υπακούει στη θέληση των πολλών, της πλειοψηφίας δηλαδή αποδεχόμενος πως οι πολλοί κατέχουν το δίκαιο. Το ορθό, το μη λανθασμένο.

Δεν γίνεται αλλιώς. (Εννοώ στα αισιόδοξα παραμύθια…)

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Περί ματαιότητας και άλλων συναφών.

Υπάρχει τέλος οριστικό; Θα υπάρξει και πάλι απόλυτο μηδέν;

-Μα καλά είμαστε σίγουροι ότι κάποτε υπήρξε;

Η επιστήμη και η λογική αυτό λένε. Πως κάποτε υπήρξε, σε αυτό συμφωνούν και όλες οι θρησκείες-πλην την ύπαρξη του Ενός, του οικείου θεού της κάθε μιας φυσικά-. 

Πέραν αυτών –των θρησκειών- όμως, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να μιλούν-θεωρούν, θεωρίες και πιστεύματα που εδρεύουν μονάχα σε …πίστεις (εξ' αποκαλύψεως αλήθειες και ευγενείς πόθους) και άρα –από απόψεως λογικής- πουθενά, όλα δείχνουν πως κάποτε σε Χ δις, τρις, τετράκις ή πολλαπλάσια αυτών -δικά μας-εκατομμύρια χρόνια τα πάντα στο σύμπαν θα καταλήξουν στην αρχική τους μορφή. Στο τίποτα. Στο μηδέν. (Σας θυμίζω εκείνο που ήδη έχετε ακούσει: Το τέλος του ήλιου και άρα το δικό μας, της γης δηλαδή, ορίζεται σε λιγότερο από πέντε δισεκατομμύρια χρόνια).

Κατόπιν αυτού του τέλους, της μεταστροφής του ήλιου σε κόκκινο νάνο, άλλες, ακόλουθες, έξω από τη γη νοήμονες υπάρξεις που θα ανακάλυπταν τον πλανήτη μας, δεν θα μπορούσαν να ανιχνεύσουν τίποτα από τον πολιτισμό μας. Θα αναρωτιώταν κι εκείνοι -όμοια με εμάς- αν κάποτε υπήρξε ζωή στο σύμπαν… 

  • Μια νέα τελευταία θεωρία μιλάει για επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος (σε βάθος ανάλογου χρόνου) που θα έχει ως αποτέλεσμα την ψύξη και την καταστροφή του… Μία επόμενη, σύγχρονη της προαναφερόμενης, για τη «μεγάλη σχάση». Το τέντωμα, τη διαρραγή και άρα την οριστική κατάρρευσή του.

Θα ήταν αστείο να μας στεναχωρεί η ιδέα, ομοίως θα ήταν κουτό να προσπαθούμε να δούμε τον εαυτό μας σε κάποιο βάθος χρόνου το οποίο όχι απλά ξεπερνά τα όρια της πλέον ευφάνταστης σκέψης μας, αλλά ανήκει μονάχα στον αιθέρα κάθε μεταφιλοσοφικής μας προσπάθειας.

Τα πάντα στο μηδέν οδεύουν λοιπόν; Μία νέα θεωρία - η Θεωρία των Ιδιομεταβολών – που έχει προταθεί από τον Εμμανουήλ Μανούσο του Ινστιτούτου APM (APM Institute for the Advancement of Physics and Mathematics) και υποστηρίζεται και από άλλους ερευνητές όπως ο Κυριάκος Κεφάλας –που τυχαίνει να γνωρίζω- προβλέπει ότι το σύμπαν ξεκίνησε από μία κατάσταση που ελάχιστα διέφερε από το κενό. Για το απώτερο μέλλον ο Κυριάκος Κεφάλας προβλέπει τρεις εκδοχές, οι δύο από τι οποίες είναι παρόμοιες με την αρχική κενή κατάσταση του σύμπαντος.
  • Για όσους ενδιαφέρονται μπορούν να ακολουθήσουν τον σύνδεσμο: http://apminstitute.org/
Στα δικά μας τώρα…  έλεγα λοιπόν, πως είναι απολύτως ανεδαφική η οποιαδήποτε στενάχωρη ή αγωνιώδης ιδέα περί θανάτου, καθώς θα γνωρίζουμε από το επόμενο λεπτό του τέλους μας ...όλα όσα γνωρίζαμε και πριν τη γέννηση μας. Θα στεναχωριόμαστε το ίδιο, θα ανησυχούμε το ίδιο και θα χαιρόμαστε το ίδιο. 

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Η επόμενη πραγματικότητα.

Διαγράφεται πλέον με αδρές γραμμές η πορεία την οποία επιλέγουν όχι μόνο οι πληθυσμοί της Ευρώπης αλλά και ολόκληρου του κόσμου καθώς το όραμα της παγκοσμιοποίησης έχει αισθητά αρχίσει να φθίνει. Η άνοδος της Λεπέν στη Γαλλία η οποία απειλεί την ευρωπαϊκή συνοχή, ακολουθεί η Αυστρία, η Ιταλία κινδυνεύει, η Ουγγαρία απειλεί να υψώσει τείχος,  και ασφαλώς δεν μιλάμε για τις αντιλήψεις των πιο βόρειων χωρών...

Οι λόγοι πολλοί με πρώτο και καλύτερο την ανασφάλεια και με έναν δεύτερο την απαίτηση της ταυτότητας. 

Στον υποθετικό κόσμο εκείνο, όπου θα μπορούσε να ζήσει ο κάθε άνθρωπος ευτυχισμένος προϋποθέτει απουσία ''ιδιαίτερης'' κουλτούρας, (όχι τη μη ύπαρξη) απουσία ίσως ακόμα και μνήμης… Ανάδειξη κοινών αξιών (όμοιας ενδεχομένως θρησκείας μιας και οι πίστεις καταθέτουν τις δικές τους διαφορετικές αξίες). Άλλως θα χρειαζόταν η υπερβατική εκείνη συμπεριφορά απάντων, της αναγνώρισης του απόλυτου δικαιώματος του πλησίον. Λέμε τώρα...

Κάτι τέτοιο  (η ύπαρξη του κόσμου όπου ο καθένας όχι απλά θα δικαιούτο ευτυχία, αλλά που θα μπορούσε επιπροσθέτως και να την βρει) ασφαλώς και δεν είναι δυνατόν να συμβεί τουλάχιστον στους επόμενους αιώνες. 

Η ιδέα, το όραμα αν προτιμάτε πως ένας ολόκληρος κόσμος χωρίς σύνορα, με ενιαίο νόμισμα, αγαστή συνεργασία και παντοτινή αγάπη (μια και στη τελειότητα του οράματος-εγχειρήματος αυτό θα ήταν το ζητούμενο) απέχει έτη φωτός…

Βεβαίως επί του παρόντος κανείς δεν μιλάει για ευφάνταστα σενάρια όμως ακόμα και η αρχή, το πρώτο βήμα σε αυτό όπως ήταν αρχικά το όραμα της ενωμένης Ευρώπης σκοντάφτει στο συμφέρον, στην ιδιοτέλεια, στην διάθεση των ισχυρών να επιβάλουν τη γνώμη τους προς ίδιον συμφέρον στους αδυνάτους. Ποτέ δεν ήταν αλλιώς. Οι παιδικές αρρώστιες δεν μας εγκατέλειψαν.

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Το μαντρί.

Στο μαντρί υπάρχει σιγουριά, το καλό χορτάρι όμως είναι στην εξοχή.

Δεν μπορούν να συνυπάρξουν τα αντίθετα. Το βολικό, το σίγουρο ας πούμε με το μοναδικό. Το ‘ένα’, θα γινόταν βαρετό, θα έπαυε να ήταν το πρώτο κι o επικαρπωτής ως αποτέλεσμα κούρασης θα γινόταν κι αυτός ράθυμος στο πανηγύρι της χαράς.

Το εξαιρετικό δεν βρίσκεται στην απόλυτη σιγουριά. Πολλοί θα διαφωνήσετε μία καθ΄ όλα θεμιτή διαφωνία, όμως ακολούθως θα συμφωνήσετε στο ότι το όποιο άριστο με τη έννοια του έκπληκτου παύει να είναι τέτοιο μετά από κάποιο χρονικό διάστημα. Παύει να κελαηδάει στο κλουβί.

Τότε χρειάζεται η βόλτα. Η βόλτα στην εξοχή, στον αέρα, στο φόβο του λύκου, πλάι στον κίνδυνο. Όχι σε αυτό το άρθρο δεν θα αναφέρω από την αρχή παραδείγματα, θα σας αφήσω να τα βρείτε μονάχοι σας. Η αλήθεια άλλωστε δεν είχε ποτέ μία όψη, βρείτε λοιπόν τη δική σας και συμφωνούμε.

Το κέρδος ήταν πάντα ανάλογο του ρίσκου. Υπήρχαν εκείνοι που ρισκάριζαν κι εκείνοι πού όχι. Κανείς καλύτερος από τον άλλον. Ο καθένας είχε τις δικές του απολαβές.

Οι μισοί και ίσως οι περισσότεροι στο μαντρί λοιπόν. Φαγητό εξασφαλισμένο, ζέστη, οικογένεια, παιδιά, εργασία, τις Κυριακές (κάποιοι από αυτούς) εκκλησία… Οι υπόλοιποι καβάλα στ’ άλογο, δρόμο κι όπου τους βγάλει…

Αναρωτιέμαι στο σημείο αυτό γιατί οι λεύτεροι καβαλάρηδες υμνήθηκαν από όλα τα τραγούδια. Αναρωτιέμαι...

Αναρωτιέμαι γιατί οι περισσότεροι χαζεύουν τους φευγάτους από το παράθυρο φορώντας παντόφλες, έχοντας την εφημερίδα διπλωμένη στην πολυθρόνα την ώρα που δηλώνουν χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Γιατί μη μου πείτε πως δεν καμαρώσατε ποτέ σας καβαλάρη την ώρα που πηδούσε τον φράχτη μέσα στην βροχή. Μη μου πείτε πως δεν λατρέψατε έστω για μία φορά το θάρρος του, πως δεν γείρατε από αυτό, το λαιμό μέσα στους ώμους…

«Παλαβός είναι»

Συμφωνήσαμε όλοι μας. Κι εγώ μπορεί μαζί σας. Μπορεί...

Θα θέλαμε όμως να είχαμε την παλαβομάρα τη δική του.

Κι αναρωτιέμαι και πάλι. Στα καφενεία ποιον τριγυρίζουμε, το φίλο με την παντόφλα ή τον άλλον με το σπαθί; Εκείνον που 'ρχετα από το σπίτι σκασμένος στο φαγητό ή τον τον κουρασμένο με τις δροσερές ιδέες από τον δρόμο;

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Αναγκαίες ειλικρίνειες

Την αλήθεια τη μαθαίνεις από τους εχθρούς σου είχε πει ο Σοπενχάουερ εννοώντας προφανώς πως όλοι εκείνοι που είναι ανοικτά ταγμένοι εναντίον σου και δεν έχουν καμία ανάγκη τη συμπάθειά σου, αποκτούν το δικαίωμα να είναι όσο ‘κακοί’ τους επιτρέπει η αληθινή γνώμη τους. Η καλή ή κακή εμπαθής τους.


Δεν θα ασχοληθούμε επί του παρόντος για το ποια γνώμη είναι καλή ή κακή, αλλά θα αναφερθούμε επιγραμματικά στην ανάγκη του καθενός να ακούει για τον εαυτό του ευχάριστα, κολακευτικά σχόλια. Γνώμες που στηρίζουν τις ιδέες και τις πράξεις του.

Αυτή η ανάγκη μας λοιπόν να είμαστε αρεστοί, είναι η μεγάλη πηγή του κακού, είναι τρόπος της ζωής όλων μας που μπορεί να μην εγκαταστάθηκε 'ενέσιμος' μέσα μας αλλά το έκανε με ένα τρόπο που φαντάζει φυσιολογικός, πίσω από τις άριστες πρακτικές των κοινωνιών στους αιώνες που πέρασαν. Την εξέλιξη ποιος μπορεί να την κατηγορήσει;

Είναι γνωστό από τον Ρουσώ πως στον φυσικό κόσμο δεν υπάρχει αδικία. (Η αδικία προϋποθέτει την ύπαρξη νόμων(!)) Θα ήταν εντελώς κουτό να κατηγορήσουμε ένα λιοντάρι που κλέβει τη τροφή μιας ύαινας ή κάποιο ζώο που σκοτώνει κάποιο άλλο και ασφαλώς δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως και ο άνθρωπος σε κείνο εκείνο το περιβάλλον γεννήθηκε για να ζει, ασχέτως της κατάληξής του. Και ο άνθρωπος χρειάστηκε να σκοτώσει για να ζήσει, χωρίς κανείς να τον κατηγορήσει. (Το επιχείρημα πως ο άνθρωπος έχει μυαλό δεν ευσταθεί, διότι και τα υπόλοιπα ζώα έχουν, το εάν έχει περισσότερο δεν τον καθιστά αξιότερο έναντι της φύσης, διότι και μεταξύ ημών των ανθρώπων δεν έχουμε όλοι την ίδια νοητική επίδοση και η διαφορά αυτή δεν κάνει κάποιον ανώτερο από κάποιον άλλον. Αυτό το τελευταίο -πρακτικά- το χρωστάμε (εν αρχή) στους νόμους και όχι στη μεγαλοψυχία μας)

Ασφαλώς και είναι καλύτερα, ασφαλέστερα, ανετότερα, στο σπίτι μας μέσα από ότι στο δάσος. Θα ήταν δε, εντελώς ηλίθιο να προσπαθήσει να συγκρίνει ο οποιοσδήποτε τους δύο τρόπους ζωής έχοντας ανά χείρας τα σημερινά δεδομένα, όμως η φύση του ζώου (κάθε τι που ζει, που έχει ζωή, ζώο ονομάζεται) χρειάζεται εκατομμύρια χρόνια να αλλάξει –αν αλλάξει ποτέ-. Μπορεί να προσαρμόζεται, μπορεί να καταφέρνει να επιβιώνει, μπορεί να καταφέρνει ακόμα και να ευτυχεί για κάποιον χρονικό διάστημα, όμως στην ουσία του δεν αλλάζει. Τρανό παράδειγμα όλοι εμείς.

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Η κοινωνία έρμαιο των σεξουαλικών απωθημένων της

Ένα ολόκληρο σύστημα, μια κοινωνία, ένα κράτος μπορεί να αντέξει τα πάντα, ακόμα και εκείνα που δεν θα φανταζόταν κανείς και μπορεί να καταρρεύσει όπως οι τεράστιες τζαμαρίες που μετρούν αρκετά εκατοστά πάχος και μοιάζουν απρόσβλητες, από μία ελάχιστη ακίδα, από μία και μόνη εικόνα.


Ένας άνθρωπος μπορεί να παραμένει ισχυρός ακόμα και πάνω από τις δυνάμεις του, μπορεί να διατηρεί την αξιοπρέπειά του ακόμα και μερικά δευτερόλεπτα πριν τον θάνατο και να φύγει μ’ αυτήν ακατάβλητος. Μπορεί να το κάνει, πίσω και πέρα από κάθε βασανισμό, από κάθε δυσκολία, από κάθε εναντίωση θεμιτή ή αθέμιτη. Αντρίκεια ή ύπουλη σε πεδίο μάχης αποδεκτό.



Οι κοινωνία αντέχει τις ταλαιπωρίες, τις ανέχειες, τις φυσικές καταστροφές ακόμα, στωικά, υπερβάλει εαυτόν όταν από την ψυχή του συνόλου τής ζητηθεί.

Και όλοι και όλα ηττώνται από μία φωτογραφία, από ένα γράμμα, από την αποκάλυψη ενός προσωπικού δεδομένου.

Δικαστές, υπουργοί, αρχηγοί κρατών, πλανητάρχες… Ελάχιστοι όλοι στα απωθημένα των πολιτών που ορίζουν τη δύναμή τους. 

  • Κάτι έχει αξία όταν συνομολογήσουμε πως πράγματι έχει!
Το ζήτημα μοιάζει κωμικό και είναι αν αναλογιστεί κανείς πως όλα όσα έχουν πρόσφατα αποκαλυφθεί, δεν αποτελούν κάτι το πρωτόφαντο, εξωπραγματικό αλλά μια καθημερινότητα στις ζωές όλων.

Ποιος δεν έχει ερωτευθεί; Ποιος δεν έχει κάνει σεξ, ποιος δεν έχει κάνει βρόμικες σκέψεις; (προσέξτε τις απαντήσεις σας είμαστε έτοιμοι για γέλια τρελά)

Ωραία, κάποιοι ομολογούν πως τις υλοποίησαν κιόλας. Αυτό είναι καλό ή κακό;

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Η πεπατημένη οδός.

Εάν φανταστούμε τις κοινωνίες ως ένα σύνολο ανθρώπων, το οποίο, ομονοεί αν μη τι άλλο, πολιτισμό, τότε θα πρέπει με την ίδια ευκολία με τρόπο καθ’ όλα αντικειμενικό να υπογράψουμε πως η υπουλότητα, η υποκρισία, αποτελεί ένα άξιο συστατικό του πολιτισμού αυτού, καθότι ευημερεί, έχοντας πάντα μια δεύτερη σκέψη πίσω από την πρώτη. Πάντα ένα στόχο με τέχνη κρυμμένο καλά, μία επιθυμία καθαρής απόλαυσης πίσω από κάθε τι λευκά ηθικό. Ακόμα και από την όποια θυσία.



Οι πράξεις των ανθρώπων διακρίνονται από αδυναμία ειλικρίνειας -λόγω της έμφυτης κακότητας τους-, από υστεροβουλία, η οποία μάλιστα -πολλές φορές- ονομάζεται θεμιτή ακόμα και άξια, προς χάριν της αγαστής συνεργασίας των πολιτισμένων μονάδων που απαρτίζουν τις κοινωνίες μας. (εμείς αποφασίζουμε πώς θα ονομάσουμε το κάθε τι).


Οι συναλλαγές, οι τόσο απαραίτητες πράξεις διακανονισμού του υλικού μέρους της σύμπραξης-συμπόρευσης-λειτουργίας του οικοδομήματος, βρίσκονται πνιγμένες στη μετέπειτα σκέψη, στη δόλια μεριά της ικανοποίησης του αρχέγονου ενστίκτου εκείνου της επικράτησης έναντι του άλλου συνοδοιπόρου, φίλου, συνεργάτη, συνανθρώπου.

Η ηθική των θρησκειών απέχει στην ουσία την παρουσία της, αδυνατούσα να επιβληθεί στο καίριο έμφυτο αξίωμα της νίκης. Στέκει μονάχα πότε ως τιμωρός και άλλοτε ως προτροπός αντισταθμίσματος χαράς ηθικής (κάποτε μετά θάνατον) από την πολέμηση του ενστίκτου.

Η πάγια υποδούλωση των ατόμων στην υποκρισία θα μπορούσε να θεωρηθεί αφύσικη μονάχα εάν καλλιεργείτο δια μέσω του οράματος μιας επιθυμίας ως τέτοια –κακή- εν μέσω μιας θάλασσας απέραντης καλοσύνης. Μιας καλοσύνης η οποία εδραιωμένη στέρεα, θα δίεπε άγραφους ενστικτώδεις παλλαϊκούς, πανανθρώπινους νόμους, κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει, το αντίθετο μάλλον.

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Ζώντας τις λογικές του παραλόγου.

Όνειρο ζω μη με ξυπνάτε…


Τσακωμοί σε πάνελ τηλεοπτικά εκλεκτών βουλευτών του Σύριζα και μη εξαιρετέων ομοίων της Ν.Δ.

Η ερώτηση μία.

Πράγματι πιστεύουν όλα αυτά που διατείνονται; Απορώ. Τρέμω στην ιδέα πως συνεννοημένοι μας εμπαίζουν το παιχνίδι της λεπτής ραφής. Αναρωτιέμαι φοβούμενος μήπως δεν έχουν καταλάβει πως δεν είναι στο χέρι κανενός από δαύτους τους ελάχιστους μικρούς (εμπρός στους δανειστές) να διώξουν ούτε καν τη μύγα από το κέντρο της μύτης τους που τους γαργαλάει και τους χώνεται στο ρουθούνι. Και εξακολουθούν να λεονταρίζουν ηλίθια (θα μπορούσε και βρομερά, επί σκοπό) εμπρός στα μούτρα των εκστατικών πολλαπλώς εξαπατημένων πολιτών.

Ασφαλώς και προέχει η άδεια των εχόντων την επόμενη δόση. Να το αγνοούν;

Μέμφονται οι μεν τους δε (Σύριζα-ΝΔ και πλάι τους κολαούζοι οι υπόλοιποι γυρεύοντας μερτικό δόξας, παρουσίας στο πολιτικό γίγνεσθαι) για τα επικείμενα αντιλαϊκά μέτρα προτείνοντας άλλα δικά τους, αγωνιζόμενοι έως εγκεφαλικού για τα δίκαιά τους και αναρωτιέμαι εάν αγνοούν πως στο διευθυντήριο μοιράσματος διαταγών τους κοιτούν και γελούν. ''Να οι μικροί πεντάχρονοι που σχεδιάζουν το μέλλον τους!'' Η μεγαλύτερη ειρωνεία θα ήταν οι γονείς-δανειστές να καμαρώνουν για τις προσπάθειες των κακομαθημένων τους!

Ο Ντάιζεμπλουμ μαζί με τη Βελκουλέσκου σίγουρα θα απορούν-χαμογελούν με το θράσος όλων αυτών που αλληλοκατηγορούνται λες και κάποιος καημένος θα μπορούσε να κάνει πράξη το ελάχιστο της χιμαιρώδους σκέψης του πριν ποδοφιλήσει για τα καλά τα ποδάρια τους.

Για όλα όσα κατηγορούν τον Σύριζα οι Νεοδημοκράτες, πρώτοι απ’ όλους θα τα εφάρμοζαν υπακούοντας, γιατί πολύ απλά δεν θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Ομοίως και οι ψευταράδες του Σύριζα οι οποίοι προκειμένου να κυβερνήσουν χαμήλωσαν εκτός από τον πήχη των προεκλογικών τους εξαγγελιών-υποσχέσεων και τα παντελόνια τους.

Θυμάστε το ‘’στα τέσσερα’’ του συμπαθούς κατά άλλα Καμμένου. Όπου φτύνεις, γλύφεις και ό, τι κοροϊδεύεις συνήθως το λούζεσαι…

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Η συμπαθής μαϊμουδίτσα και η θεωρία της σχετικότητας.

(Για όλους εμάς που κριτικάρουμε με περισσή ευκολία, θεωρίες, επιλογές και ίσως τον τρόπο της ζωής φιλοσόφων και λοιπών καταξιωμένων διανοητών)


Πριν από κάμποσο καιρό ένας διάσημος σκακιστής έκανε κάποια κίνηση στον μέσον μιας παρτίδας. Μια κίνηση που του πήρε κάμποσο χρόνο να σκεφθεί. O αντίπαλος που του έτυχε ήταν άξιος.  Μελετώντας αρκετά χρόνια αργότερα την συγκεκριμένη κίνηση, -σε κάποια εφημερίδα που είχε δημοσιεύσει την παρτίδα-, ένας αρχάριος σκακιστής απορούσε με το μέγεθος της ανοησίας του μαιτρ… Αδυνατούσε να βρει το νόημα της κίνησης και έκρινε την επιλογή της προώθησης που συγκεκριμένου κομματιού, αψυχολόγητη αν όχι κακή…


Πράγματι μια καημένη  μαϊμουδίτσα –με κάθε συμπάθεια κυριολεκτικά και μεταφορικά- την ίδια χρονική στιγμή σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου, αδυνατούσε να βρει ενδιαφέρον, αξία, στη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, πράγμα το οποίο όλοι ανεξαιρέτως το βρίσκουμε απολύτως φυσικό. 

Τώρα κάνουμε τους ανάλογους συνειρμούς.

(Μεταξύ μας, οι περισσότεροι στη μοίρα του συμπαθούς ζώου είμαστε, απλά έχουμε τη νόηση-κρίση-αυτοσυγκράτηση, να μην επιτιμούμε - υποτιμούμε εκτιθέμενοι δημοσίως- εκείνο που δεν καταλαβαίνουμε. Κάποιοι άλλοι στην ίδια μοίρα με εμάς, αντιδρούν αξιότερα προσπαθώντας να καταλάβουν (λόγια και πράξεις) στο μέτρο που μπορούν. 

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν πολλά επίπεδα νόησης γύρω μας και συνακόλουθη αλήθεια είναι, πως όλοι μας έχουμε πρόσβαση (κατανόησης) σε πολλά κατώτερα από το δικό μας, σε αρκετά όμοια και σε λιγότερα ανώτερα.

Η σκέψη μοιάζει σε κάποια πολλά σημεία με τα μαθηματικά. Χρειάζεται να κατέχει κάποιος το προηγούμενο μάθημα ώστε να προχωρήσει με αξιώσεις στο επόμενο, επομένως κρίνεται προφανές πως είναι σχεδόν αδύνατον να ερμηνεύσει κάποιος απαίδευτος, τη σκέψη, τις αποφάσεις, τις κινήσεις, τον λόγο ενός κάποιου καταξιωμένου διαχρονικά διανοητή-φιλοσόφου με την πρώτη ανάγνωση.

Μπορεί κάλλιστα να μην συμφωνεί, δικαιούται άλλωστε να έχει δική του γνώμη, άποψη, στα πλαίσια της ελευθερίας του λέγειν. Κατανοητό και απολύτως αποδεκτό καθόσον το δικαίωμα είναι σαφές και αναφαίρετο, όμως το αποκτά –επί της σοβαρής ουσίας του λόγου, δημοσίως- ο οποιοσδήποτε έχει εντρυφήσει στο έργο εκείνου που κρίνει θετικά ή αρνητικά, αλλιώς πολύ απλά γενικώς απαξιώνεται και εάν επιμένει, καταντά ‘πρόχειρος’, γραφικός, ενδεχομένως κι αστείος.

Δεν είναι δυνατόν να συμφωνούμε με όλους τους στοχαστές. Αυτό είναι δεδομένο καθώς οι απόψεις τους αντιδιαστέλλονται. Δεν το κάνουν άλλωστε και οι ίδιοι μεταξύ τους (πώς θα ήταν δυνατόν;)… Όμως υποκλινόμαστε στο μεγαλείο της σκέψης τους. Είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα η διαφωνία κατόπιν γνώσης και εντελώς αλλιώτικο η αποκαθήλωση με συνοπτικές διαδικασίες-με δυό λόγια, ενός στοχαστή που έχει αναπτύξει δική του φιλοσοφική θεωρία έχοντας ο ίδιος αναδειχθεί σε πρόσωπο ιστορικό. Η ατεκμηρίωτη κίνηση (αποδοχής αλλά κυρίως απόρριψης) δηλοί επιεικώς αμάθεια. 

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Πίστεις: Συναλλαγές συμφέροντος.

Ο φόβος και η αγωνία γα το μέλλον μας, ανοίγει την όρεξη σε κάθε είδους πειρατές.

Σχεδόν όλοι μας έχουμε μάθει να ζούμε μέσα σε οικογένειες που παρέχουν στήριξη, ασφάλεια, χάδι κι ελπίδα. Αυτή η ανάγκη όσο κι αν μοιάζει αθώα, είναι ολέθρια για το –ελεύθερο- μέλλον όχι μόνο το προσωπικό δικό μας αλλά και για εκείνο μιας πραγματικά ελεύθερης ανθρωπότητας.

Τον νεοσσό αν τον βοηθήσεις να σπάσει το κέλυφος για να βγει από το αβγό, δεν θα κάνει ποτέ του δυνατά φτερά. Τον άνθρωπο όταν τον κανακεύεις σε όλη του την ζωή πως τίποτα δεν τελειώνει με τον θάνατο, δεν θα ζήσει, δεν θα δει ποτέ την ζωή του με τα μάτια εκείνα που θα μπορούσε, που θα έπρεπε, που θα του άξιζε να την δει. 

(Στο σημείο αυτό επισημαίνω τη γνωστή δοκιμασμένη συνταγή τού πως να δημιουργήσεις ένα πιστό ακόλουθο της οποιαδήποτε ορθής ή λαθεμένης πίστης -αλήθεια υπάρχουν ορθές και λαθεμένες πίστεις; θα πρέπει να ρωτήσουμε τους απανταχού πιστούς για τις θρησκείες των άλλων και να συγκρίνουμε τις γνώμες τους. Θα έχει πράγματι μεγάλο ενδιαφέρον- 
Πρώτα λοιπόν παίρνεις ένα μωρό και το πηγαίνεις στον τόπο λατρείας του θεού σου. Μόλις κάπως μεγαλώσει και αρχίσει να καταλαβαίνει, του μιλάς συνεχώς για τον θεό που πιστεύεις, το παίρνεις από το χέρι εξακολουθείς να το πηγαίνεις υποχρεωτικά σε κάθε εκδήλωση της αποδεδειγμένα -κατ' εσέ- μόνης ορθής ανά τον κόσμο θρησκείας που υπηρετείς ώστε να συνηθίζει τα ακούσματα, τις ομιλίες, τις προτροπές, τα επιχειρήματα. Να μάθει ολόκληρη τη θεωρεία. Να βλέπει τον πιστό κόσμο, να λέει πως όλοι οι καλοί έτσι είναι. Πώς όλοι οι τυχεροί γνώστες άξιοι, βρίσκονται εδώ. Του τάζεις τα πάντα, το επιβραβεύεις σαν καλό παιδί που είναι, του υπόσχεσαι μια ολόκληρη μέλλουσα ζωή αν ζήσει όπως επιμένουν-καταδεικνύουν οι προφήτες παράλληλα του δείχνεις την καταστροφή αν παρακούσει τις εντολές τους... Του μιλάς για θαύματα, για τιμωρίες, για χαρές. Το μαθαίνεις να αρκείται στο πως: ''Αυτό έτσι είναι επειδή το είπε εκείνος που του το είπε ο  θεός. ΤΕΛΟΣ. 
Ως αποτέλεσμα έχεις ένα υπέροχο αγωνιστή πιστό ο οποίος θα δίνει την πάμφθηνη πλέον ζωή του για το όραμα...) 

Παραδείγματα έχουμε πολλά και ως τέτοια μην θεωρείτε μονάχα εκείνα που ζώνονται βόμβες αλλά και όλα τα άλλα που απλά ζουν μονάχα εκουσίως υπηρετώντας. (Ασφαλώς και είναι δικαίωμά τους -καθόσον είμαι βέβαιος πως το κάνουν μέσα από την (μαθημένη) ευτυχία τους-, όμως είναι και δικαίωμα δικό μας να έχουμε-καταθέτουμε τις αντιρρήσεις μας)

Συμμέτοχες στο ρόλο του σκληρού πειρατή οι θρησκείες. Κανείς σχεδόν δεν μιλάει για τα δικαιώματα και τις επιθυμίες των μονάδων-ανθρώπων. Οι δομή των κοινωνιών δεν είναι αμέτοχη ευθυνών καθόσον τιμά αυτές -τις θρησκείες- προκειμένου να τιθασεύσει έκνομες ροπές. 
Η πολιτική ουδέποτε απεσχίσθη των εκκλησιών-θρησκειών. Η μία βοηθούσε την άλλη, μαντρώνοντας τους ατίθασους λαούς. Θεσπίστηκαν νόμοι κοινή συναινέσει. Κάποτε θα πρέπει να μιλήσουμε για την ηθικότητά τους. 

Και είναι τόσο όμορφα μέσα στο παραμύθι, τόσο γλυκά στην ιδέα της αιώνιας απόλαυσης, υπακοής, που εγκαταλείπεται ο εαυτός και η ζωή του ανθρώπου καταντά στην ουσία φθηνό αναλώσιμο, ένα αναγκαίο στάδιο αγώνα προς απόκτηση του πολυπόθητου εισιτηρίου με προορισμό το μέρος όπου κανείς ουσιαστικά δεν έχει αποδείξει πως υπάρχει. Κάποιοι θα προφτάσουν να επιχειρηματολογήσουν ‘’Πως και κανείς δεν απέδειξε πως ΔΕΝ υπάρχει. Στο σημείο αυτό επισημαίνουμε την παγίδα του επιχειρήματος: Δεν οφείλουμε εμείς να αποδείξουμε πως κάτι δεν υπάρχει... Απεναντίας είναι υποχρέωση εκείνου που επιμένει, που προτείνει την ύπαρξη, που επιμένει εκθέτοντας τη θεωρία-πίστη του, να μας αποδείξει με όποιο τρόπο νομίζει την θεωρία του και εμείς θα κρίνουμε…

Τα πάντα γίνονται από μια πίστη σε μία ιδέα που κολακεύει, που υπόσχεται, που ξοφλάει την ζωή, το παρόν, με αντάλλαγμα μία χαρούμενη υπόθεση, μία ένδοξη πίστη –προς πάσα θρησκευτική κατεύθυνση- .

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Άνθρωποι και κοινωνίες.

Οι άνθρωποι ζουν για τις κοινωνίες. Για την ευημερία αυτών  ή αλλιώς για το κοινό ανώνυμο συμφέρον που μοιράζεται δια μέσου της θυσίας των μονάδων της σε ένα σύνολο αδηφάγο, πλεονεκτικό και αδιάντροπο.

Κατηγορούμαστε για τις πράξεις μας όταν δεν συμφέρουν το σύνολο. Κατηγορούμαστε ότι δρούμε εγωιστικά, κοιτώντας τον εαυτό μας –που η λογική και η φύση μας καλεί να σκεφτόμαστε πρώτο-. Αλήθεια υπάρχει κακό σε αυτό;

Η κοινωνία αντιδρά μέμφεται κατηγορεί και καταδικάζει, μαζί της και όλοι εμείς, πιόνια,  κομμάτια άμορφα βαμμένα στα χρώματα της προσδοκίας εκείνων που νέμονται τις θυσίες μας.

Κάθε πράξη που δεν συμφέρει το κοινό καλό καθαίρεται,  λοιδορείται, αναφέρεται ως παράδειγμα προς αποφυγή των υπόλοιπων υποψήφιων ανταρτών που κοιτούν πρώτα το δικό τους καλό και όχι των όλων των απρόσωπων υπολοίπων.

Είναι μια πάγια τακτική εκείνη του αλτρουισμού να προσπαθεί διαμέσου των κανόνων και των εύφημων μνειών, να αποξενώσει το άτομο από το ένστικτο. Να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να τα χώσει (τα άτομα) ίσαμε τον λαιμό στην υποχρέωση που ποτέ δεν καταδέχτηκε με αυτούσια θέληση, κανένα να υπογράψει.

Ποια κοινωνία νοιάζεται για την ευτυχία των υπηκόων της; Καμία απολύτως.

Όλες σε κάθε γωνιά του πλανήτη ενδιαφέρονται για την ευημερία του συνόλου τους που από το σύνολο αυτό τελικά επωφελούνται λίγοι. Οι έχοντες τα σκήπτρα τις πρώτες καθέδρες. 

Χρόνια δασκαλεμένοι πολίτες, μυρμήγκια πασχίζουν γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι ορίζει το σύνολο της οικουμένης, γιατί έτσι έχουν ορίσει εκείνοι που γνωρίζουν καλύτερα και κρατούν τους επαίνους στα χέρια. Και οι πολίτες έχουμε μάθει να θέλουμε τους επαίνους, τα χαρτιά με το μελάνι, θαρρώντας πως πρόκειται για κάτι σπουδαίο. Δέσμιοι πονηρών στόχων και παμπόνηρων αμοιβών.

Πριν το βραβείο θα πρέπει να έχει αξία εκείνος που το απονέμει. Θα πρέπει να έχει αξία ο λόγος που δίνεται αυτό κι όταν ο λόγος αυτός είναι η αιτία καταστροφής του ίδιου του ατόμου, τότε μάλλον η αλτρουιστική πράξη στρέφεται δια μέσου της μονάδας κατά του εαυτού της πραγματικής κοινωνίας.

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

Όταν οι θρησκείες δυναστεύουν.

Ένα θέαμα που από μόνο του θα έπρεπε να μας προβληματίζει όχι για τη μεγάλη αυτή καθ' εαυτή ενδυματολογική αντίθεση, ούτε για την αντίληψη της όποιας –πλέον- έκπληξης στα μάτια της μουσουλμάνας αθλήτριας –η οποία πιθανώς να υποχρεώνεται να ακολουθεί την ενδυματολογική αντίληψη της θρησκείας της- αλλά για το τι μπορεί να καταφέρει η παράλογη πίστη-θρησκεία στον άνθρωπο.

Και ποιος θα μπορούσε να μιλήσει, να ονομάσει, να ισχυρισθεί το ποια είναι η παράλογη και ποια η ορθή πίστη; 

Ασφαλώς και κανείς. 

Απολύτως κανείς, οποιοδήποτε θρησκευτικού δόγματος. Άπειρα τα επιχειρήματα με πρώτο και κύριο την επιρροή των προσωπικών ''πιστεύω'' του καθενός (ως καθένας νοείται τόσο το μεμονωμένο άτομο όσο και η ομάδα) τα οποία ''πιστεύω'', δεν δέχεται ο ''αντίδικος' και δικαίως διότι η πίστη δεν είναι θέμα απόδειξης αλλά ...πίστης(!) και η οποιαδήποτε πίστη μια και απέχει της απόδειξης σημαίνει απλά, στο έσχατο βάθος της: Γιατί έτσι θέλω, γιατί έτσι μ' αρέσει (!)

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημάνουμε κάτι πολύ σοβαρό, κάτι στο οποίο όλοι θα πρέπει να συμφωνήσουμε:
  •  Ο τόπος γέννησης του κάθε ανθρώπου προδικάζει τη θρησκεία του.
Ο φανατικότερος μουσουλμάνος γεννημένος σε μια χώρα της Δύσης θα γινόταν φανατικός χριστιανός και εάν όχι φανατικός (διότι εδώ υπάρχουν περισσότεροι διέξοδοι), χριστιανός στα σίγουρα. Ομοίως στο σύνολό τους οι ένθερμοι οπαδοί του χριστιανισμού θα γινόταν μουσουλμάνοι εάν είχαν γεννηθεί  σε κάποια χώρα της Ασίας. 

Όλοι εκείνοι λοιπόν, που ωρύονται φανταζόμενοι πως κρατούν τη μία και μόνη αλήθεια, θα διατηρούσαν –και πάλι ίσως, λόγω των διαφορετικών επιρροών τους- τον φανατισμό ή την θέρμη τους υπέρ του ‘αντιπάλου’ όμως δόγματος…

Μοιάζει αστείο και όμως ισχύει. 

Έχω συχνά ακούσει το επιχείρημα πιστών που συμφωνούν με τη σχέση: Τόπος καταγωγής-θρήσκευμα, να δικαιολογούνται: ''Εμείς έτσι τα βρήκαμε έτσι τα συνεχίσουμε''. Το επιχείρημα αφοπλίζει! Καλώς, περί ορέξεως άλλωστε του διπλανού, δεν πέφτει λόγος σε κανέναν.

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2016

Το βάρος της δυστυχίας και η ελαφράδα της ευτυχίας.

Είναι κάπως δύσκολο να μην συμφωνήσει κανείς –όσο αισιόδοξος και εάν είναι- με τον Σοπενχάουερ προσυπογράφοντας στο ότι η δυστυχία χρωματίζει τη ζωή μας περισσότερο από την ευτυχία. (Η δυστυχίες μας δεν ξεχνιούνται και λειτουργούν προσθετικά, οι ευτυχίες μας, ακολουθούν, έπονται.)


Είναι ακολούθως πολύ δύσκολο ο οποιοσδήποτε να μην νιώθει μέσα στη ευτυχία του το μικρό πετραδάκι στο πλάι του παπουτσιού του –κυριολεκτικά αναφέρομαι- κι επίσης θα συμφωνήσουμε πως αν εξακολουθήσει να προχωράει μ’ αυτό, στο τέλος του δρόμου η σκέψη του θα σκαλώσει εκεί, σε αυτό το ασήμαντο γεγονός. Αρκεί μια μικρή δυστυχία να εξουδετερώσει μια σαφώς μεγαλύτερη ευτυχία.



Οι άνθρωποι στεκόμαστε πολύ περισσότερο στις δυστυχίες μας. Σχεδόν μετράμε τις ευτυχίες μας υπολογίζοντας αυτές -τις δυστυχείς στιγμές μας-. Η έλλειψη δυστυχίας –δυστυχώς τείνει να-προσμετρά το μέγεθος της ευτυχίας που βιώνουμε.

Ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι, οι άνθρωποι του μισογεμάτου ποτηριού θα συμφωνήσουν πως στην πρώτη άτυχη στιγμή τους σκέφθηκαν τα χειρότερα των συνανθρώπων τους ώστε να καταφέρουν να αισθανθούν καλά. Καλύτερα. ‘’Κοινός ο πόνος. Μόνο που εγώ υποφέρω λιγότερο άρα είμαι ευτυχέστερος, σε καλύτερη μοίρα’’ Ο πόνος η δυστυχία των άλλων μας κάνει όσο και εάν δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε να νοιώθουμε -έστω- κάπως καλύτερα... (όσοι διαφωνούν ας ομολογήσουν πως ποτέ δεν αισθάνθηκαν καλύτεροι (ευτυχέστεροι) σκεπτόμενοι κάποιους άλλους (δυστυχέστερους). Το καλό φέρνει χαρά, η χαρά ευτυχία. Το να είναι κανείς καλύτερος από κάποιον άλλον και να χαίρεται γι' αυτό, εκτός από ανθρώπινο, -αν δεν το παραδέχεται ευθέως εμπρός τους, που μεταξύ μας κανείς δεν το παραδέχεται- είναι και υποκριτικό.) Οι συγκρίσεις είναι μέρος της ζωής μας όπως και η υποκρισία καθαρό καθημερινό φαινόμενο και αφορά όλους μας.

Η ηρεμία, η έλλειψη κάποιας δυσκολίας στη ζωή μας, θεωρείται από όλους μας η βάση. Το σύνηθες αναμενόμενο αποτέλεσμα μίας κανονικά ρέουσας ζωής, οπότε η απουσία τής οποιαδήποτε τύπου δυσκολίας, ψυχικής, σωματικής κ.ά. -κάκιστα- δεν συνιστά μέσα στη καθημερινότητά μας ένα διαρκές ευχάριστο γεγονός, παρά μια κάποια τρόπον τινά υποχρέωση της φύσης. Κάκιστα θα επαναλάβω.

Στον αντίποδα η όποια δυσκολία συνιστά εμπόδιο που κινητοποιεί μυαλό και σώμα, θέτει το άτομο σε δράση, ώστε να επανέλθει και πάλι ο οργανισμός μας σε ισορροπία. Αυτή την ισορροπία θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε προσδίδοντάς της τον αριθμό: ΜΗΔΕΝ.

Λογικό ακούγεται. (Ασχέτως αν θα έπρεπε να θεωρείται λανθασμένο. Η ανικανότητα της αίσθησης της ευτυχίας από το υποκείμενο δεν συνιστά την απουσία αυτής)

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

O Ερντογάν, οι τρομοκράτες και το εύπλαστο κοινωνικό δίκαιο

Οι αντιφρονούντες πολιτικοί, στρατιωτικοί και όσοι άλλοι τιμητές της κατάλυσης της όποιας δημοκρατίας στην γείτονα, βαφτίζονται τρομοκράτες.


Ασφαλώς και στα πλαίσια της όποιας δημοκρατίας είναι καταδικαστέοι αλλά είναι εντελώς αλλιώτικη η καταδίκη τους ως πραξικοπηματίες και εντελώς διαφορετική ως τρομοκράτες.

Ο Ερντογάν ο οποίος την παρούσα στιγμή δικτατορεύει -και θα εξακολουθήσει να το κάνει για το λιγότερο μερικούς μήνες ακόμα, ενδιαφερόμενος αποκλειστικά για την εδραίωση της προσωπικής του εξουσίας- ενδεδυμένος μανδύα δημοκράτη (καθώς κακά τα ψέματα έχει και τη στήριξη μιας μεγάλης μερίδας του τουρκικού λαού αλλά και πολλών άλλων κομμάτων στο κοινοβούλιο, μιας και όλα είναι ενάντια των στρατιωτικών για τους δικούς του λόγους το καθένα) είναι η αφορμή για το άρθρο καθώς μας δείχνει ανάγλυφα το ότι πολύ απλά μέσα στις κοινωνίες το δίκαιο είναι το πρώτο που καταστρατηγείται στο όνομα μάλιστα του δικαίου!

Αρκεί λοιπόν ο λόγος ενός ηγέτη, η άγνοια πολλών οπαδών και περνάει αβρόχοις ποσί η επιθυμία του ενός. Εν προκειμένω η θανατική ποινή. Το επιχείρημα ένα. Ποιος θέλει να ταΐζονται τρομοκράτες στις φυλακές την ίδια ώρα που πεινάνε παιδιά στην επικράτεια; (Απάντηση υπάρχει και μάλιστα αποστομωτική: Τι έκανες όλα αυτά τα χρόνια πρώτα για τα παιδιά που πεινάνε και αμέσως μετά για να πάψουνε να υπάρχουν παιδιά που πεινάνε;)

Είναι απολύτως σαφές πως οι μάζες άγονται. Δεν αναφέρομαι μόνο στους πολίτες της γείτονος, αλλά και σε όλους τους πολίτες όλου του κόσμου. 

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Κριτικοί και συγγραφείς: Το κυνήγι της χίμαιρας.

Το δέλεαρ των προβολέων είναι πράγματι ισχυρό. Οι φωνές του κόσμου που λατρεύει -τον καλλιτέχνη- ασύγκριτα θελκτικό, η κοινωνική καταξίωση σκοπός, όνειρο ζωής.

Ο τρόπος επιτυχίας όμως εξ’ αρχής λαθεμένος και βιαστικός. Πρόχειρος, σύγχρονος πλαστικός, πιεστικός, μαζικής παραγωγής, ενέδωσης.


Αφορμή για το άρθρο στάθηκε η κριτική για κάποιο μυθιστόρημα την οποία και διάβασα σε ένα διαδικτυακό κλαμπ φίλων του βιβλίου. Είναι βεβαίως και θεμιτό και δεδομένο πως όλοι οι νέοι συγγραφείς (και όχι μόνο) επιδίδονται στην πρακτική της επιστράτευσης των φίλων, των γνωστών και όλων όσων υπολοίπων παρουσιάζονται βολικοί, φιλικοί να γράψουν δυό λόγια καλά προς θετικό επηρεασμό των υπολοίπων, να πουν μία καλή κουβέντα για την προσπάθεια του φίλου ή της φίλης συγγραφέως (και ίσως καλά κάνουν όσοι δεν το κάνουν μέσα από 5-10 ψεύτικα διαδικτυακά προφίλ με διαφορετικά ονόματα). 

Υπάρχει βεβαίως όμως, όπως σε όλα τα πράγματα όριο, πέραν του οποίου συναντάται η έκθεση. Το απροκάλυπτο και πασιφανές τρολάρισμα το οποίο δεν αφήνει εκτεθειμένο μόνο τον συγγραφέα που δεν αντιδρά –τις ελάχιστες φορές που μπορεί (μη θέλων άκομψους-υπερφίαλους επαίνους)- αλλά κυρίως τον κριτικό. Για τους απλούς φίλους που γράφουν από το πραγματικό τους προφίλ και κάτι παραπάνω δεν γεννάται ζήτημα, καλά κάνουν.

Στην κριτική την οποία και διάβασα (το όνομα της κυρίας που διατείνεται κριτικός -προφανώς και δεν είναι- δεν θα το αναφέρω ούτε και τον τίτλο του μυθιστορήματος με το οποίο καταπιάστηκε το οποίο ειρήσθω εν παρόδω θεωρείται από αρκετούς αναγνώστες καλό) ένοιωσα απόλυτα ξένος με την έννοια της σύνεσης. Απόρησα με το μέγεθος της αντίληψης της διατεινομένης ‘’κριτικού’’ περί της νοήσεως των αναγνωστών. Η θεϊκότητα του συγγραφέως ανυπέρβλητη και από αυτόν τον ίδιο τον Θεό. Η τιμή μας που γεννήθηκε στις μέρες μας, μεγάλη…

Ακόμα και εάν ήταν επί πληρωμή η καταχώρηση (που πιστεύω πως δεν ήταν διότι ο συγγραφέας δεν θα το επέτρεπε) θα έπρεπε να κρατηθούν στο ελάχιστο τα προσχήματα. Το ότι μιλούσε η γράφουσα για επικό μυθιστόρημα είναι κάτι που μπορεί κάποιος διακατεχόμενος από την αρίστη των διαθέσεων να αποδεχθεί, όμως αυτό ήταν το λιγότερο. Τελειώνοντας την κριτική έκπληκτος –ελάχιστα υπερβάλλοντας- ένοιωσα τον Όμηρο μαθητή του. Μετά από αυτό το μυθιστόρημα, τι; Για ποιο λόγο άραγε ζούμε; Κλείσαμε ως αναγνώστες!

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Η σημερινή κατάσταση απότοκος της πτώσης των αξιών και της λατρείας του χρήματος

Ακούγεται μακρινό όπως κάθε φιλοσοφία. Μπερδεμένο, ανεδαφικό μακριά από την απτή καθημερινότητα. ‘’Πτώση αξιών’’ σου λέει ο άλλος, τρέχα γύρευε…

Δεν είναι έτσι.

Εκείνοι που καταφέρνουν να κάνουν μια σμίκρυνση και να δουν τη χώρα ως μια οικογένεια θα μπορέσουν εύκολα να καταλάβουν όχι μόνο το τι έφταιξε αλλά και το γιατί υπήρξε το φταίξιμο. Ένα βήμα πίσω δηλαδή.

Όταν λοιπόν στην οικογένεια –η οποία λειτουργεί με την δημοκρατία που είναι άξια να έχει- ο αρχηγός πλειοδοτεί για να διοικήσει, είναι λογικό τα μέλη της να ωφελούνται. Να ωφελούνται –προσωρινά- λόγω της εξαγοράς τους φυσικά. Της εξαγοράς της προτίμησής τους. Της ψήφου τους.

Φταίνε να μέλη, τα παιδιά της οικογένειας που τους παρέχεται η δυνατότητα της επιλογής του γλυκίσματος προκειμένου να αποφασίσουν; Είναι ένα ερώτημα το οποίο απαντάται βαθμολογώντας τις αξίες που δίνει ο γονιός στο παιδί του.

Προσωπικά, ο δικός μου πατέρας –παιδί της κατοχής και της ανάγκης- μου έλεγε ‘’να είσαι έξυπνος, να αφήνεις τους άλλους να πηγαίνουν μπροστά, να κοιτάς να βολευτείς’’ όπως έκαναν στην εποχή του ('70-'80) και πολλοί άλλοι γονείς. Δεν τον κατηγορώ, αυτά ήξερε αυτά έλεγε. (για την ιστορία αναφέρω πως οι συμβουλές του δεν ευδοκίμησαν. Δεν βολεύτηκα) Επιμένω εξακολουθώντας όμως πως πίσω από αυτή την πρακτική λειτουργούσαν είτε με την παραίνεση των γονιών τους είτε δίχως αυτή, ένα πλήθος κόσμου που παρέσυρε και τον διπλανό του. Πόσο χαζός αισθάνεται εκείνος που περιμένει το πράσινο φανάρι στην ερημιά την ώρα που ο επόμενος οδηγός περνάει –έστω ελέγχοντας- με κόκκινο και φεύγει… Πόσο βλάκας ή αδικημένος νιώθει ο υπάλληλος που δουλεύει και πληρώνεται λιγότερο από τον άλλον υπάλληλο που δεν δουλεύει; Πόση οργή σωρεύεται μέσα του και πώς θα εκτονωθεί;

Ο λαός διαπαιδαγωγημένος στην συντριπτική του πλειοψηφία με αυτή τη λογική, απέκτησε μία στρεβλή ιδέα περί της πραγματικότητας. Δεν είναι δυνατόν μονίμως να παίρνεις. Όσοι είχαν πιάσει το νόημα ψήφιζαν μια το ένα κόμμα, και μια το άλλο. Μία ΠΑΣΟΚ και μία Ν.Δ. Σου λέει κάθε ένας που βγαίνει θα μου δίνει και κάτι παραπάνω από τον προηγούμενο. Με συμφέρει...

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Ακούστε ηλίθιοι: Νικήσαμε.

Μονάχα κάποιος παλαβός ή εμπαθής θα μπορούσε να πανηγυρίζει για τη συμφωνία., αλλά και εάν κάποιος αμφιβάλει για τ' αληθές αυτού, μπορεί να κοιτάξει τη λάμψη στο πρόσωπο του Σόιμπλε. 

Τι στην ευχή δεν μπορεί να χαίρεται ο εχθρός μας και θαρρούμε νίκη…


΄Η μήπως ο Σόιμπλε δεν ήταν εχθρός μας και πάλευε για το καλό του έθνους μας; Κάποιοι μπορεί να το στηρίζουν οι περισσότεροι όμως όχι.

Τώρα εδώ  που φτάσαμε θα πρέπει ίσως να ορίσουμε το ''καλό μας'' ώστε να έχουμε μια κοινή βάση επιχειρηματολογίας.

''Καλό'' λοιπόν  θεωρείται η ανάπτυξη του κράτους που θα έχει ως αποτέλεσμα την ευημερία του λαού.

Ασφαλώς και την ανάπτυξη βαυκαλίζονται πάντες, όπως και οι απανταχού πιστοί τη σωτηρία της ψυχής, αλλά όπως λέει και το τραγούδι ‘’είναι μεγάλο πράγμα’’ και τα μεγάλα πράγματα απαιτούν μεγάλους ανθρώπους.

Τι καταφέραμε λοιπόν;

Καταφέραμε μια υπόσχεση για τη συζήτηση της μείωσης του χρέους. Πολύ θετικό. Μέχρι πρότινος ούτε υπόσχεση, αλλά ούτε και υπόνοια συζήτησης δεν ελπίζαμε.

Με τι κόστος;

Με την παραχώρηση ολόκληρης της Ελλάδας. Για λιγότερο από 100 χρόνια και αυτό είναι και μια δεύτερη επιτυχία…

Και πως το καταφέραμε; Με μια λυσσαλέα διαπραγμάτευση και με άγριο –λεκτικό- ξύλο, αλλά νικήσαμε! Αποδεχθήκαμε όλους τους ουσιώδεις όρους των δανειστών και τους δείξαμε τι μπορούν να καταφέρουν οι Έλληνες που μάχονται για τα ιδανικά τους. Για το Ευρώ.

Δεν ντραπήκαμε καθόλου Δεξιοί και προσφάτως –ακόμα χειρότερα- οι λεγόμενοι Αριστεροί (εκ του άριστος να μην ξεχνιόμαστε) να πανηγυρίσουμε το 3,5% πλεόνασμα ως κόψη της σπάθης. (Τέτοιο πλεόνασμα κανένα κράτος δεν πετυχαίνει επομένως εμείς τι έχουμε να πανηγυρίζουμε; Τα αποτελέσματα της επιτυχίας μας. Τον δεδομένα επερχόμενο σφαγιασμό μισθών και συντάξεων και δήμευση και της ιδιωτικής περιουσίας -με την πάροδο του χρόνου- πάντων)

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

Θάρρος και υποκρισία.

Χρειάζεται γνώση και σθένος ώστε να καταφέρει 'ο όποιος' να καταγράψει την αληθινή πλευρά των γεγονότων από την ανθρώπινη πλευρά της. Από εκείνη τη πλευρά όπου όλοι αρνούνται να δουν. 


Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι αυθεντικές χαρές και απολαύσεις κρύβονται στην ιακονοποίηση του ενστίκτου, σε εκείνου -του δόλιου- όπου πετροβολείται, τιθασεύεται, τιμωρείται, αλυσοδένεται, αποβάλλεται και απαγορεύεται με τρόπο ρητό, σε διαλέξεις, γκαλά και επίσημες συγκεντρώσεις, ακόμα και η αναφορά στις ορέξεις του καθώς οι αξίες ορίζουν ζωές καθ’ ολοκληρίαν άξιες, πλην όμως χωρίς την αναλογούσα σ’ αυτές ευτυχία. (σε αντίθετη περίπτωση οι εισηγητές-παροτρύνοντες-συμβουλάτορες περί αγαθούς τρόπου διαβίωσης θα ήταν όλοι ευτυχισμένοι)

Η υποκρισία ανάγεται αρχηγός ουδέποτε έκπτωτος, την ίδια στιγμή όπου όλοι λησμονούν τις κατ’ ιδίαν ορέξεις τους. Τις βαφτίζουν προσωπικές, ιδιωτικές. Καταλήγουν μη ομολογούμενες, και καταντούν μη αναγνωρίσιμες.

Δεν μπορεί να υπάρξει ευτυχία μακριά από εκείνο που η ψυχή βαθιά της, αποζητά. Δεν μπορεί να υπάρξει απόλαυση από άκρη σε άκρη εάν δεν νιώσει το άτομο λεύτερο, λεύτερο από χρεώσεις, επιβολές, κατακρίσεις.

Οι κοινωνίες οφείλουν την ύπαρξή τους σε κοινώς ομολογούμενες αξίες. Κάποιες ορθές, αλλά σίγουρα όχι όλες. Το ζήτημα είναι εάν οι κοινωνίες αντικατοπτρίζουν τις ειλικρινείς επιθυμίες μας.

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Ξέρω κι εγώ; Εσύ τι λες;

Είναι πράγματι άξιο να απορεί κανείς με την ελαφράδα με την οποία μία μεγάλη μερίδα του κόσμου ενδίδει σε κορώνες, στριγκλιές και οιμωγές εντελώς άνοων ανθρώπων καταφάσκοντας στις εντελώς βλακώδεις δοξασίες τους.

Παράδειγμα: 1. Δείτε τι κάνουν οι ΑΘΕΟΙ ΟΙ ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ ΣΥΡΙΖΕΟΙ 2. ΕΛΕΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΔΕΣ ΞΕΠΟΥΛΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ. 3. ΣΚΥΛΙΑ ΤΡΩΝΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΖΕΨΑΜΕ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ. Και άλλα πολλά.

Είναι σύνηθες το φαινόμενο η κυκλοφορίας τους στα μέσα κοινωνικών δικτύων facebook, εσχάτως στα mail και όχι μόνον εκεί, να αυγατίζουν καθώς πολλοί συμπολίτες μας που γυρεύουν οδηγό πέφτουν στην παγίδα και θεωρώντας ότι τιμούν την πολιτική τους ταγή με την ακολούθηση και την αναπαραγωγή-υποστήριξη όμοιων λογικών, καταντούν.

Πώς είναι δυνατόν λογικός άνθρωπος να σαβουριάζει σε ένα τσουβάλι χαρακτηρισμούς–κανόνες για ένα σύνολο ανθρώπων και να επιμένει πως πράγματι είναι οπαδός του ορθού λογισμού; Π.χ. Όλοι οι Άγγλοι είναι ομοφυλόφιλοι… Όλοι οι Μανιάτες κακοί και εκδικητικοί… 

Και όμως εάν κρίνουμε από την αποδοχή των ηλίθιων (επιεικώς) υστερικών αναρτήσεων-κραυγών, θα δούμε ότι πράγματι υπάρχει ένα τεράστιο κίνημα άνοης αποδοχής μετακίνησης προς το μέρος του δείκτη που δείχνει, του οποίου η κυριότητα είναι αμφίβολη!

Το ζήτημα δεν είναι εάν ένας μουσουλμάνος -για παράδειγμα- κτύπησε τη γυναίκα του,  ούτε εάν την κακή (για όλους εμάς) αυτή πράξη τη δικαιολογεί με κάποιο τρόπο η θρησκεία τους, αλλά ο τρόπος με τον οποίο η πράξη αυτή εκμεταλλεύεται. Στο σημείο αυτό θέλω να τονίσω πως πολλοί Έλληνες επίσης δέρνουν τις γυναίκες τους ακόμα και εάν η θρησκεία μας δεν το επιτρέπει, αυτό δεν κατατάσσει όλους τους υπόλοιπους στην ίδια με τα κτήνη μοίρα.

Και όμως άνθρωποι σοβαροί, με λόγο άξιο, συναινούν, προφανώς γιατί εξυπηρετούνται τα ελάχιστα κομματικά τους συμφέροντα ή ακόμα χειρότερα επειδή κρίνουν πως βολεύονται τα κομματικά συμφέροντα του κόμματος που υπηρετούν.

Πόσο καημένοι!

Θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η πρακτική σε αυτούς (πίσω από κάποια στρεβλή λογική) εάν το όποιο θεμιτό ή αθέμιτο κέρδος είχε υλικό άμεσο ή έμμεσο αποτέλεσμα στις τσέπες τους, αλλά ουαί, ούτε και αυτό στην συντριπτικότατη πλειοψηφία υπάρχει.

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Ο ιερός δρόμος της Ευρώπης

Ας συμφωνήσουμε πρώτα στο αληθές που επιμένει πως ό,τι καταφέραμε -εμείς οι παλαιοί και άλλοι οι παλαιότεροι ημών- το καταφέραμε με δραχμές. Με δραχμές και πληθωρισμό που έτρεχε τελευταία με πάνω από 20%, τότε που οι Ελληνικές τράπεζες είχαν φτάσει να δίνουν τόκο μέχρι και πάνω από 25%. Πάνω από 25% !

Ο κάθε ένας διπλασίαζε το κεφάλαιό του σε τέσσερα χρόνια κάνοντας ασφαλείς τοποθετήσεις, τότε, που το κράτος ήτανε πολύ περισσότερο κράτος…

Κι έπειτα ήρθε ο έρωτας! Το Ευρώ κι από εκεί που η κάθε κυβέρνηση έκανε το κουμάντο της, μέρα με την μέρα άρχισε να παλεύει με τον εαυτό της και τα ξένα κεφάλαια -που κανείς τότε δεν όριζε ως επικίνδυνα- όχι για να αναπτύξει το κράτος μας αλλά για να στέκεται στην εξουσία και να εξαπλώνει το δικό της κράτος στον ευρύτατο δημόσιο τομέα. 

Ξάφνου (για κάποιους, για άλλους κατόπιν σχεδίου) η πολιτική της διευθέτησης της οικονομικής της πολιτικής (λόγω ευρώ) άρχισε να χάνεται από τα χέρια της και η ίδια (η κάθε κυβέρνηση) να γίνεται έρμαιο των ορέξεων ξένων κυβερνήσεων και ασφαλώς και όχι μόνον.

Μα θα πουν πολλοί για αυτό δεν φταίει το ευρώ, μα η άλογη ‘’εκμετάλλευση’’ του προς –βασικά- ίδιον κυβερνητικό όφελος. Θα συμφωνήσουμε εν μέρει, διότι με την αποδοχή του νέου σκληρού νομίσματος –την ώρα που αποδεδειγμένα πλέον, δεν είμαστε ποτέ άξιοί του- χάθηκε η δυνατότητα χειρισμού του νομίσματος και, ως προς τη ισοτιμία του με τα υπόλοιπα άλλα αλλά και, ως την κοινωνική πολιτική. Παραδόθηκε το ισχυρότερο όπλο του εκάστοτε έθνους και μάλιστα πανηγυρικά. Καμαρώνοντας…

Επίσης θα αναρωτηθούν πολλοί: Η κατάσταση παλαιότερα ήταν η άριστη; Τότε δεν δανειζόμαστε ώστε να έχουμε όλα εκείνα που είχαμε; Κάποτε δεν θα έπρεπε να τα ξεπληρώσουμε;

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Τα όρια του ανθρωπισμού.

Έχει αποδειχθεί με πάμπολλους τρόπους πως η ευγένεια, η ανεκτικότητα, η υπομονή, η ανοχή, τις περισσότερες φορές εκλαμβάνεται από πολλούς, ως αδυναμία.


Είναι λυπηρό, διότι η λήψη αυτή του λάθος μηνύματος από τον ευεργετηθέντα τον καθιστά αυτομάτως αγνώμονα.


Περί μεταναστών ο λόγος.


Ο κάθε άνθρωπος από όλους αυτούς που επέλεξαν να περάσουν δια μέσου της Ελλάδας στην Ευρώπη, οφείλει αν μη τι άλλο, σεβασμό στην χώρα που τον δέχθηκε με τις δυνάμεις τις οποίες είχε. Με τον τρόπο με τον οποίο ήξερε να εφαρμόσει την υποδοχή του. Καλό ή κακό, αυτόν γνώριζε.

Η Ελλάδα ασφαλώς και δεν φταίει που οι βόρειοι έκλεισαν τα σύνορά τους, ασφαλώς και οι Έλληνες πολίτες δεν είναι υπεύθυνοι της όποιας ταλαιπωρίας τους, απεναντίας θα έλεγα...


Το κράτος έστω και πλημμελώς προσπάθησε να κάνει εκείνο που νόμιζε καλύτερο για όλους αυτούς τους ανθρώπους. Έκλεισε τα αυτιά του σε κάθε ρατσιστικό και απάνθρωπο επιχείρημα που ακουγόταν στο εσωτερικό του και όχι μόνον, εφαρμόζοντας με τον τρόπο που κατάφερε την πολιτική του. Αυτό δεν μπορεί κανείς να του αρνηθεί. 


Αν δεν ήταν σωστά μελετημένη η εφαρμογή της βούλησής του,  είναι μια άλλη ιστορία. Μπορεί να είναι υπόλογο σε κάποια ανθρωπιστικότερη αντιπολίτευση αλλά ποτέ στους μετανάστες. Ποτέ σε εκείνους που ευεργέτησε, υποδέχθηκε και σε πολλές περιπτώσεις έσωσε από βέβαιο πνιγμό.

Σύμφωνοι, δεν ήταν όλα όμορφα, σύμφωνοι, πολλά ήταν άσχημα και άλλα απαράδεκτα. Οι υποδεχόμενοι όμως δεν έχουν το παραμικρό δικαίωμα, ως φιλοξενούμενοι να ομιλούν, πόσο δε μάλλον να απαιτούν!

Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Διδαχές πατέρων

Κρατώντας ανά χείρας ένα βιβλίο (συγγραφέας του οποίου ήταν κάποιος γέρων του οποίου η αγιοποίηση αν δεν έχει ήδη γίνει, είναι επί θύραις) το οποίο μιλούσε για την ‘’ορθώς φέρεσθαι’’ συμπεριφορά των συζύγων στο γάμο (και όχι μόνο). Διαπίστωσα χωρίς την παραμικρή έκπληξη την ορθότητα των παροτρύνσεων.


Διδαχές, συμβουλές γνωστές σε όλους, μη απορριπτέες. ‘’Οι σύζυγοι οφείλουν να φέρονται με σεβασμό ο ένας στον άλλον’’ και πάμπολλα άλλα περισσότερο σύνθετα...

Πίσω και πέρα από τα λόγια αυτά καθ’ εαυτά, θέλω να εξακολουθήσω να επιμένω πως η οποιαδήποτε θρησκεία δεν έχει το προτέρημα της ιδιοκτησίας του ΜΟΝΟΥ ορθού λόγου καθώς αυτός βρίσκεται διάσπαρτος στη συντριπτική πλειοψηφία τόσο των φιλοσοφικών κειμένων, όσο και σε όλα τα απλά βιβλία όλων των ψυχολόγων (για όσα αφορούν τις σχέσεις μια και σ’ αυτές αναφερόταν το συγκεκριμένο βιβλίο). Ο ορθός λόγος ανήκει στους πάντες και σίγουρα όχι ΜΟΝΟ στη εκκλησία. Αυτό βεβαίως θα έπρεπε να είναι κατανοητό σε όλους τους βαθέως θρησκευόμενους, καθώς χρειάζεται η απλούστερη λογική, όμως δεν είναι! 

Υπάρχει ένα πλήθος πιστών και μια συντριπτική πλειοψηφία ιερωμένων που θεωρεί πως, ναι μεν υπάρχει ορθός λόγος και εκτός εκκλησίας, αλλά το επιθυμητό αποτέλεσμα επέρχεται μόνο δια μέσου αυτής. Της θρησκείας. 

Δηλαδή δεν υπάρχουν ζευγάρια τα οποία ευτυχούν εκτός εκκλησίας; Δεν υπάρχουν άνθρωποι που εφαρμόζουν τα άριστα των γνώσεών τους απολαμβάνοντας το επιθυμητό αποτέλεσμα των αγαθών πράξεών τους; 

Κακά τα ψέματα, τα σωστά, όλοι τα γνωρίζουμε. Τα νόμιμα επίσης, και όλοι θέλουμε τα πρέποντα. Το εάν δεν τα εφαρμόζουμε δεν είναι εξ’ αιτίας της άγνοιας, αλλά λόγω της ανθρώπινης παρόρμησης (την εκ Θεού προερχόμενη -για τους πιστούς-) τής ακολούθησης του ενστίκτου που έστω και πρόσκαιρα ευχαριστεί. (ορθά ή λαθεμένα επί του παρόντος αδιάφορο). 

α. Ο σύντροφός μου γνωρίζει ότι η απιστία είναι καταδικαστέα από την θρησκεία του και δεν την επιλέγει φοβούμενος τις επιπτώσεις του αμαρτήματός του.
β. Ο σύντροφός μου γνωρίζει ότι η απιστία είναι καταδικαστέα και δεν την επιλέγει όχι φοβούμενος τις επιπτώσεις κάποιου αμαρτήματος (άθεος ή άθρησκος ων ή ούσα) αλλά λόγω τήρησης των κανόνων της ηθικής του.

Ο δεύτερος λοιπόν χαίρει σαφώς ανώτερης αξίας του πρώτου διότι πράττει κατά συνείδηση και όχι του φόβου κάποιας τιμωρίας. Η ηθική (το άριστο) βρίσκεται στη συνείδηση και όχι έξω από αυτήν. Το εάν θα την καλλιεργήσουμε με θρησκεία ή με φιλοσοφία είναι καθαρά δική μας επιλογή. Η εφαρμογή του άριστου δεν ζητά αμοιβή ούτε τηρεί-εφαρμόζει κάτι εξ’ αιτίας κάποιου φόβου τιμώρησης ή αγάπης. Πράττει κατά συνείδηση μη αποσκοπώντας πουθενά. 

Ας επανέλθουμε.

Η μόνη προσφορά (προς όφελος της αποτροπής αμαρτίας) την οποία και θα μπορούσε να προσφέρει η θρησκεία είναι ο φόβος. Ο φόβος της πράξης λόγω της επερχόμενης τιμωρίας. Άλλος λόγος μη ακολούθησης του ενστίκτου δεν υπάρχει, εξαιρουμένου ασφαλώς της τήρησης του ηθικού νόμου ο οποίος επ’ ουδενί είναι κτήμα του οποιαδήποτε θεού.

Υπάρχουν άθεοι σαφώς ηθικότεροι πιστών και μεγαλόσχημων. Υπάρχουν άθρησκοι τιμιότεροι ένθεων κοινωνούντων… Οι πριν τον Χριστό αιώνες βρίθουν κειμένων περί άριστης διαβίωσης, κείμενα τα οποία μετήλθε οικειοποιούμενη και η θρησκεία μας πολύ αργότερα…

Στο σημείο αυτό αναρωτιέμαι εάν είναι το αποτέλεσμα που τιμάται ή ο δρόμος μέσω του οποίου επιτυγχάνεται. Έχει διαφορά ο ηθικός άθεος από τον ηθικό ένθεο; Προτιμάται ο ένας από τον άλλον λόγω της διαδρομής που ακολούθησε;

Μέχρι εδώ όλα καλά.

Η ένσταση την οποία θέλω να καταθέσω (καθώς δεν διαφωνώ με τα λεγόμενα του οποιαδήποτε ήδη ή μέλλοντος αγίου) είναι η εξής: 

Η ευτυχία δεν υπάρχει μονάχα μέσα στη θρησκεία, υπάρχει παντού έξω αυτήν.

Η ευτυχία και ο άριστος βίος προϋποθέτει γνώση. Οι ενσυνειδήτως θρησκευόμενοι -μην απατάσθε υπάρχουν και πολλοί που θρησκεύονται ασυνειδήτως-  θεωρούν (σαφώς εγωιστικά κατά την δική μου άποψη) πως μόνο μέσα από τη θρησκεία μπορεί κάποιος να φτάσει στο σημείο εκείνο το κορυφαίο της ευτυχούς ύπαρξης, το οποίο οι χριστιανοί ονομάζουν θέωση, οι Αριστοτελικοί ευδαιμονία και κάπως αλλιώς οι υπόλοιποι...

Το μονοπάτι της θρησκείας είναι ένας δρόμος που υπόσχεται (πέραν της δεύτερης ζωής για τους χριστιανούς, πέραν των παρθένων για τους ισλαμιστές, πέραν των όποιων άλλων δολωμάτων για τους άλλους των άλλων θρησκειών) ευτυχία. 

Η ευτυχία είναι γνωστό πως δεν είναι μια πάγια κατάσταση, αλλά μια στιγμιαία απολαυστική ψυχολογική αίσθηση, η οποία χρειάζεται μία διαδρομή και ένα αποτέλεσμα ώστε να επέλθει.

Αποποιούμενοι των προβλημάτων μας, νοιώθοντας ευγνωμοσύνη για το κάθε τι που μας παρέχεται (από τον ήλιο έως το χαμόγελο) μπορούμε να νοιώσουμε ευτυχείς.

Η ευτυχία αγκαλιάζει την αυτάρκεια και λατρεύει την ευγνωμοσύνη.

Δεν χρειάζεται καμία θρησκεία, κανένας φόβος καμιάς τιμωρίας, καμιά υπόσχεση δεύτερης ζωής ή παροχής μετά θάνατον ικανού αριθμού παρθένων, ώστε να επιτευχθεί το ευκλεές ζητούμενο. Το μόνο που χρειάζεται είναι γνώση. Πρώτα του εαυτού μας και μετά αναγνώριση πάντων ως μάταια.

Συμφωνώ. Ένας τεράστιος στόχος δεν μπορεί να είναι τόσο απλός και ασφαλώς δεν είναι, καθώς χρειάζεται πίστη όχι σε θρησκείες αλλά στον ίδιο μας τον εαυτό. Θα ίσως μπορούσαμε να δεχθούμε τις εκάστοτε θρησκευτικές παραινέσεις-πρακτικές ως θετικούς δρόμους-καθοδηγήσεις, προς μία ευτυχισμένη διαβίωση εάν δεν έθεταν όρους και αναπόφευκτα υποχρεώσεις ως προς την παρεχόμενη ‘αμοιβή’.

Οι παράμετροι που προϋπάρχουν του αποτελέσματος (της ευδαιμονικής κατάστασης του ατόμου) είναι εκατομμύρια, καμία αντίρρηση, όμως όλες είναι γραμμένες σε χιλιάδες αντίστοιχα βιβλία. Θρησκευτικά ή μη. 

Κανείς δεν μπορεί να οικειοποιηθεί το επιχείρημα πως μόνο μέσω μίας οδού φτάνει κανείς στο κέντρο. 

360 μοίρες που υπάρχουν εμπρός μας και το αποδεικνύουν…