Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Καλημέρα Ευρώπη των ονείρων μας.


Το κίνημα των αγροτών μοιάζει αυτόνομο καθώς απέχουν όλα τα κόμματα της βουλής από τη στήριξή του πλην του ΚΚΕ.


Θα έλεγα ότι μοιάζει με μια μάχη του λαού ενάντια σε ένα σύστημα το οποίο δεν επιβάλλεται απλά, αλλά φορμάρεται με τρόπο επιτακτικά άσχημο.

Ο λαός δεν είχε ποτέ όλα τα δίκια με το μέρος του- αυτό είναι σωστό-, η φωνή του όμως ήταν ειλικρινής από τα βάθη των αιώνων. Απλή, όταν υψωνόταν, γεμάτη αγανάκτηση.

Δεν είναι της παρούσης να εξετάσουμε εάν οι αγρότες έχουν απόλυτο δίκιο. Το απόλυτο δεν υπήρξε πουθενά και ούτε πρόκειται να υπάρξει. Εδώ καταδικάζεται η πορεία της χώρας, η οποία έχει καταστεί πέραν πάσης αμφιβολίας ορατή.

Μετά την καταστροφή της βιομηχανικής παραγωγής, της βιοτεχνίας, ολοκλήρωση του προγράμματος με διάλυση και της αγροτικής παραγωγής. Με οποιονδήποτε τρόπο. Αδιάφορο με ποιόν. Οι δανειστές γνωρίζουν πριν από την εφαρμογή του προγράμματος εξυγίανσης της Ελληνικής οικονομίας ότι το εγχείρημα -διάσωσης- ήταν καταδικασμένο, όμως η επιδίωξή τους δεν ήταν ποτέ η γιατρειά, αλλά η εκμετάλλευση, τής με τρόπο έξυπνο, δημιουργηθείσης κατάστασης. 

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

Και εσείς, τι φανταστήκατε;

Η ιστορία διδάσκει μονάχα εκείνον που καταφέρνει να δει από ψηλά την πορεία της. Μονάχα εκείνον όπου αποστασιοποιημέ-
νος των ιδεών του, αναλύσει δράσεις και αντιδράσεις της όποιας κοινωνίας,  αποφάσεις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές…

Κι εδώ τι έχουμε;

Μια επανάληψη που εμπαίζει λογικές. Από το 2000 και εντεύθεν διδασκόμεθα άνευ μαθήσεως και αυτό γιατί ακόμα η ιδέα του ελιγμού, της καλοπέρασης, της υπεκφυγής εξακολουθεί να είναι η πρώτη αξία μας. Η πρώτη μας επιδίωξη.
  • Επιχορήγηση για να καούν αμπέλια στη Σάμο, ομοίως για να βουλιάξουν βάρκες. Η βιομηχανία καταστράφηκε, οι βιοτεχνίες επίσης, τα μαγαζιά κλείνουν, οι μισθοί πέφτουν, τάξη των υπαλλήλων δημιουργείται... Τα εργοστάσια του εξωτερικού ετοιμάζονται (θα έρθουν ως επενδύσεις υπό τον ήχο ζητωκραυγών), οι μηχανές βάφονται αναμένοντας φθηνό εργατικό χέρι. Δουλειές θέλετε; Περάστε, με τους δικούς μας όρους στη χώρα σας μέσα!  Χαχαχα... (Ενοχλεί το γέλιο έτσι δεν είναι; Υπάρχει όμως, μην αμφιβάλλετε)
  • Το κάθε κράτος οφείλει να παράγει μονάχα ένα προϊόν ώστε να έχει ανάγκη όλα τα υπόλοιπα. Νόμος. Στην Ελλάδα δεν χρειάζεται να παράγεται τίποτα. Έχει εκείνο που χρειαζόμαστε. Εργατικό δυναμικό και μάλιστα το καλύτερο. Διαιρεμένο! 


Κάποτε θα μάθουμε πως δεν υπάρχει πλέον εύκολος δρόμος. Ας ευχηθούμε η μάθηση αυτή να μην έρθει όταν πλέον θα είναι εντελώς αργά.  Αργά είναι ήδη…

Κάποτε θα διδαχθούμε εξ αρχής πως ο δυνάστης δεν χαρίζεται στον υπό τη δούλεψή του, παρά μόνο από ανάγκη και αυτό για το δικό του συμφέρον. Για το δικό του και κανενός άλλου. Τις περισσότερες φορές αρκείται μια επιβράβευση. (Η χειρότερη πουτανιά από όλες... καθώς κάνει τον δούλο, δουλικότερο)

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Όταν η οργή μετατρέπεται σε λύπη.

Κακά τα ψέματα, πίσω από το πρόσωπο του προσβεβλημένου Αλέξη, είμαστε όλοι εκείνοι όπου ευσυνείδητα και σκεπτόμενοι ορθά υποστηρίζουμε  την Ελλάδα. Δεξιοί κεντρώοι και αριστεροί. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι στο πρόσωπό του δεν κοροϊδεύεται ο ίδιος, αλλά ο οποιοσδήποτε πρωθυπουργός της Ελλάδας που δεν συμπλέει με τα νομίσματα των ισχυρών. Των Γερμανών εν προκειμένω.

Σε άλλη περίπτωση, επειδή πολλά ακούγονται –επιτρέψτε μου θλιβερά όλα- θα ήταν σαν ένας παίχτης της αντίπαλης ομάδας να κτυπούσε κάποιον δικό μας και εμείς να επικροτούσαμε, το κτύπημα, όντας αντίζηλοί του. Ή να λέγαμε: ''Σιγά, δεν έβγαλε και αίμα…’’ Να δικαιολογούσαμε δηλαδή.

Σε κάθε περίπτωση η μόνη μας ελπίδα, είτε έχουν δίκιο οι οπαδοί της μίας πλευράς (του ευρώ), είτε της άλλης (της δραχμής), οφείλουμε ομόνοια στις έξωθεν προκλήσεις. (Επί της ουσίας δύο είναι τα στρατόπεδα. Από μια τα κόμματα των μνημονίων και από την άλλη τα ελαχίστως υπαρκτά, εκείνα του εθνικού νομίσματος. Οι οπαδοί και των δύο συνθέτουν την Ελλάδα. Να μην το λησμονούμε)

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

Την αλήθεια φωνάξτε στα ‘’παιδιά’’…

Πανηγύρι τρέλας μοιάζει η κοινωνία. Δείχνει μια χαρά παιδική με κορδέλες καρνάβαλου ντυμένη, με καπέλα ημίψηλα και στολές Ναπολεόντιες το πρωί ιστάμενη κορδωτή και το βράδυ ενδεδυμένη τα όμοια να συζητά σοβαρά επί στρογγυλών τραπέζων καθήμενη.

Όλοι φωνάζουν για τα ακόμη νεώτερα επαχθή (φέροντα άχθη) μέτρα (τα χθεσινά είναι ήδη παλιά). Όλοι καταρώνται την ώρα και την στιγμή που βγήκε ο Σύριζα και τους κατέστρεψε αφ’ ης στιγμής επιμένουν ευρωπαϊκά. Ναι στο Ευρώ και στην Ευρώπη. Μονόδρομος.

Οι δυστυχείς, δεν έχουν αντιληφθεί (ή κάνουν πως δεν το έχουν, οπότε δεν είναι δυστυχείς αλλά τουλάχιστον ανειλικρινείς) πως η παρούσα πολιτική κατάσταση (μέτρα, φόροι, ασφαλιστικό) είναι μέρος εκείνου που επιθυμούν, εκείνου που προσκυνούν, υπέρ εκείνου που αγωνιζονται.

Εκείνοι οι οποίοι προσφέρουν(;) ευρώ, δεν το κάνουν τζάμπα… Ακόμα να το καταλάβουμε;

Αυτή λοιπόν την εμπέδωση, συλλήβδην τα κανάλια αποσιωπούν, εξυπηρετώντας ασφαλώς συμφέροντα. Όλοι κατηγορούν, όλοι πνέουν οργές ανείπωτες και όλοι τρέμουν στο άκουσμα της λέξης Grexit!

Ας μας πουν λοιπόν τι θέλουν. Ας χωνέψουν επιτέλους άπαντες πως η Ευρώπη πηγαίνει πακέτο με το ‘’πήδημα’’. Δεν λέγεται απλούστερα.

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Το μάταιο.

Η ελπίδα η μεγαλύτερη απάτη. Η χρήση του αποτελέσματος της πράξης στο βάθος του χρόνου αποδεικνύει το αληθές. Η μόνη σωτήρια άποψη που χρησιμοποιείται ως δικαιολογία, η πλήρωση του χρόνου με κάτι άξιο. Ναι, θα συμφωνήσουμε αλλά προσυπογράφοντας την πράξη, για την πράξη και μόνο για αυτήν.

Η ιδέα πως πράγματι υπάρχει χρόνος, το μεγαλύτερο ψέμα. Δυστυχώς πρέπει να γεράσει κανείς ώστε να διαπιστώσει την πλάνη της ποσότητας των λεπτών. Ο Σοπενχάουερ αποδεικνύεται αληθινός σε κάθε μας βήμα. Τα παιδιά χαίρονται ανεβαίνοντας τον λόφο γιατί δεν γνωρίζουν την ύπαρξη του θανάτου πίσω από αυτόν.

Ματαιοδοξούμε υπερβολικά;

Σίγουρα ναι, όμως δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αδράξει κανείς την πραγματικότητα. Μας θλίβει αυτή αλήθεια; Κάποιους ναι, κάποιους άλλους όμως όχι και αυτοί οι δεύτεροι είναι εκείνοι οι οποίοι γνωρίζουν πως το σήμερα είναι η μόνη αλήθεια, το μέλλον είναι απλά ένα παιχνίδι του νου. Κάτι το οποίο φανταζόμαστε, ωραιοποιούμε ή κακοποιούμε ανάλογα με τις συναισθηματικές μας επιταγές.

Ποιο πράγμα διατήρησε την αξία του; Ποιο αντικείμενο του παρελθόντος πέραν της ισχυρής πλασματικής συναισθηματικής αξίας κατάφερε να κρατήσει στο ακέραιο τη προσφορά του σε αντιστάθμισμα του κόπου κατάκτησής του -εκτός μίας  πνευματικής παρακαταθήκης ίσως-;

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Απαξίωση, η φθηνή άρνηση

Θεωρείται λογικό και πέραν πάσης αμφισβητήσεως πως απόλυτη ταυτότητα απόψεων δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ακόμα και για τα προφανή. 

Με γνώμονα την συμφωνία αυτή, οφείλουμε αποδοχή στη διάφορη γνώμη του οποιοδήποτε άλλου με συμπάθεια. Είναι γνωστό πως ο κάθε ένας από εμάς έχει διαμορφώσει τις γνώμες του -επί παντός επιστητού- σύμφωνα με τις διδαχές-εμπειρίες του αλλά και τις λογικές, που αλληλοεπιδρώμενες αυτών –των διδαχών-εμπειριών- υιοθετούνται. Επομένως επί του πρακτέου είναι αδύνατον να συμπέσουμε με τρόπο απόλυτο ιδίως σε θέματα ισχυρά τα οποία άπτονται πάγιων, κατασταλαγμένων θέσεων. Θέσεων, αποκρυσταλλωμένων στα χρόνια.

Έπειτα είναι και το άλλο, το κυριότερο όλων. Η διαφορά των αξιών που μας διακρίνει!

Υπάρχουν πέραν των καταξιωμένων πανανθρώπινων αξιών (π.χ. η ζωή, η τιμιότητα, αλτρουισμός κ.α.) και μύριες προσωπικές άλλες, οι οποίες στο σύνολό τους ταξινομούνται με διαφορετική σειρά κατάταξης (όπως είναι απόλυτα φυσικό) στη συνείδηση του κάθε ενός.

Κανείς δεν μπορεί να επιβάλλει στον συνομιλητή την δική του σειρά όσο και εάν προσπαθήσει διότι θα υπάρξουν άξια εκατέρωθεν επιχειρήματα. Όλα ορθά. 

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

Ας φιλιώσουμε με τον σκοτεινό και πιο ειλικρινή εαυτό μας.

Οι κοινωνίες ουδέποτε έπραξαν το καθήκον τους, απλά θεσμοθέτησαν. Έφτιαξαν κανόνες για μία κατά το δυνατόν αγαστή συνεργασία μεταξύ των πολιτών τους, αδιαφορώντας για την ευτυχία τους.

Τα κοινωνικά προφίλ, είναι αυτό ακριβώς αυτό που λένε. Κοινωνικά και καθόλου προσωπικά.

Το τι έπρεπε να γίνει, έμεινε απλά θέμα για συζήτηση σε βραδιές τσαγιού ή ουίσκι, γιατί ακόμα ενδιαφέρονται όλες οι ηλικίες ψάχνοντας το πού έτυχε το λάθος… 

Μα επί της ουσίας δεν υπήρξε λάθος, τα πράγματα κύλισαν με τον τρόπο που έκρινε το σύνολο των τυραννισμένων στους αιώνες ανθρώπων. Των ανθρώπων εκείνων όπου αισθάνθηκαν το πάθος ως προσβολή και όρισαν χαρά και έπαινο τη μάχη προς τιθάσευση της πηγαίας λογικής.


Ποιος θα μιλήσει για την ηθικότητα της ηθικής; Η οδύνη κατάντησε αρετή, και η γνώση κίνδυνος...

Μπήκαν κανόνες απόλυτοι στο ένστικτο. Τρύπωσαν με το ζόρι εξαναγκάζοντας την εκκίνηση της διεργασίας απόρριψης του επιθυμητού. Του επιθυμητού που δεν παλεύεται γιατί έρχεται σε αντίθεση με το βαθύτερο εγώ μας. Πώς να νικήσει κανείς τον εαυτό του, τις επιθυμίες του που αλλάζουν όνομα χάριν της κοινωνίας και βαφτίζονται δεύτερες, τρίτες ή κακές… Που κλείνονται και σφραγίζονται σε ερμάρι σκοτεινό αλλά που όμως δεν ξεριζώνονται.

Και πώς θα μπορούσαν άλλωστε...

Η υποκρισία στερεί το δικαίωμα της ανάπαυσης. Παύει την αγαστή συνεργασία της επιθυμίας και με τη δικαίωση. Ονομάζει βρόμικα, άθλια, απορριπτέα όλα εκείνα που δίνουν βαθιά χαρά και αυτά δεν μπορεί παρά να είναι τα καταξιωμένα συναισθήματα. Τα καταξιωμένα σε έναν άλλο κόσμο ή σε κάποιο άλλο δωμάτιο.

Οι απολαύσεις της ψυχής (λογίζονται ως τέτοια) που επιτάσσονται με τρόπο μαγικό καθώς στο ευρύ βάθος τους είναι ανερεύνητες. Οι ψυχολόγοι προσπαθούν και καταφέρνουν σε πολλές περιπτώσεις σχεδόν το ακατόρθωτο, όμως η ρίζα της επιθυμίας θα παραμένει κρυφή πίσω από δισεκατομμύρια λόγους και άλλες τόσες αιτίες.

Ποιος μπορεί να είναι επί της ουσίας υπεύθυνος για εκείνα όπου το ένστικτο επιτάσσει; Προσπαθώντας να βρούμε άκρη θα τιμωρούσαμε χιλιάδες φορές μια κοινωνία που έδρασε ή που κάκιστα δίδαξε… Μια κοινωνία που προσπάθησε να νουθετήσει, που στέρησε την ειλικρίνεια από το αυθόρμητο.

Ίσως τίποτα να μην μπορεί να αλλάξει, ίσως πάλι και κάποια λίγα σε προσωπικό επίπεδο. Σε κάθε περίπτωση αυτό ονομάζεται κέρδος.