Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

Τα αμαξάκια των ποντικιών

Φανταστείτε μια κοινωνία ποντικών όπου διψούν για ζωή. Τοποθετείστε αυτή την κοινωνία τους τώρα σε ένα μέρος όπου η πυκνή βλάστηση δημιουργεί ένα και μόνο δρόμο, μακρύ με ευθείες και στροφές όπου δεν μπορεί να φανεί το φωτεινό τέλος του όπου ξανοίγεται η πολυπόθητη ελευθερία της ‘αγέλης’.
Το καλό είναι για την κοινωνία των ποντικιών πως έχει στη διάθεσή της αμαξάκια όπου μέσα τους θεωρητικά μπορούν να χωρέσουν ακόμα και όλα τα μέλη της, τα οποία όμως τσακώνονται κάθε τόσο για το ποιο αμαξάκι θα τους πήγαινε καλύτερα στον σκοπό τους.

Το γαλάζιο, το ροζ ή το πράσινο;

Κάθε φορά στη μέση της διαδρομής -η οποία έμοιαζε να μην έχει τέλος-, σταματούσαν, τσακωνόταν και επέλεγαν με δημοκρατικές διαδικασίες -κάθε φορά-  ένα άλλο αμαξάκι με χρώμα διαφορετικό. Ελπίζοντας.

Κατέβαιναν λοιπόν από το πρώτο και επιβιβαζόταν στο δεύτερο ζητωκραυγάζοντας, ελπίζοντας, θεωρώντας επιτέλους πως έκαναν τη σωστότερη επιλογή (προφανώς λησμονώντας την προ ολίγου καιρού κακή εμπειρία τους με το συγκεκριμένο νεοεπιλεγέν όχημα)

Ο οδηγός του μόλις επιλεγέντος αμαξιδίου έταζε εκ νέου δώρα -προκειμένου να γίνει οδηγός-, γιορτές ένδοξες και αποτελέσματα απτά, προσπαθειών. Τα ποντίκια πάντοτε πίστευαν γιατί είχαν στο DNA τους την αισιοδοξία, την ελπίδα και την έφεση στη βρώση δολώματος... (Πάντοτε δε, μετά από μερικές ώρες διαδρομής απογοητευόταν, λες και δεν ήξεραν... )

Συγκεντρωνόταν λοιπόν μετά από κάποια χιλιόμετρα εκ νέου όλα μαζί -πλήρη αγανάκτησης- ώστε να  αποφασίσουν συνετά αυτή τη φορά (κάθε φορά το ίδιο νόμιζαν πως έκαναν ως προς τη σύνεση δηλαδή)  ποιο αμαξάκι να επιλέξουν προς επιβίβαση ώστε η μεταφορά τους να είναι ανετότερη, γιατί εκείνο -το τελευταίο- που είχαν μόλις πιστέψει, τελικά δεν είχε ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους διότι ούτε άνετο ήταν, αλλά ούτε και ικανό.

Αποφάσιζαν λοιπόν να αντί του ροζ να επιλέξουν και πάλι το γαλάζιο -για παράδειγμα- όπου από το τελευταίο ατυχές ταξίδι τους μαζί του, είχε αλλάξει οδηγό!

Το νέο μεταφέρθηκε με ενθουσιασμό στις τάξεις της κοινωνίας τους:

  • ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΑΛΛΑΞΕ ΟΔΗΓΟ!
Μερικά από αυτά -τα ποντικάκια- επέμεναν πως τελικά δεν έφταιγε ούτε ο οδηγός, αλλά και ούτε αυτά καθ’ εαυτά τα αμαξάκια, αλλά ο δρόμος!
  • "Ο δρόμος είναι αδέλφια -έλεγαν- που φταίει γιατί δεν βγάζει πουθενά και όχι τα μέσα που μας μεταφέρουν..."

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

Ή έλλειψη πολιτικής ανδρείας.


Χρειάζεται πολύς δρόμος ώστε να πάψει το συμφέρον να οδηγεί τους ανθρώπους. Βεβαίως για τους ηγέτες αυτό θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο (η απουσία εξάρτησης(!)), καθώς είναι όπως και να το κάνουμε οι μπροστάρηδες ενός έθνους. Οι δάσκαλοι. (λέμε τώρα…)


Τα χαμόγελα ήδη έχουν ανθίσει. Τα ''αναγκαία κακά'' θα επέμεναν να ονομάζουν πολλοί, άλλοι θα μεταχειριζόταν χειρότερες εκφράσεις. 

Ως ηγέτες θεωρώ (στο παρόν άρθρο) όλους τους εκπροσώπους του έθνους και πλέον αυτών και τους υπόλοιπους που έχουν δημόσιο βήμα. (Οι δάσκαλοι -κατά τον εκουσίως εκλιπόντα καθ. Λιαντίνη- έχουν χαθεί και τη θέση τους έχουν πάρει οι δημοσιογράφοι. Αυτούς επιλέξαμε να αφήσουμε να διαμορφώνουν για χάρη μας απόψεις. Αναλογίζεστε… Εάν αυτό δεν είναι παράδοση, υποταγή, έλλειψη κρίσης, τότε τι είναι; Αν δεν ευθύνεται η θέληση για άκοπη, για 'κομψή' μάθηση τότε τι ευθύνεται; Η έλλειψη παιδείας. Θα συμφωνήσω, μαζί όλα τα προηγούμενα που είναι παράγωγα αυτής.) 

Το πράγμα περιπλέκεται πολιτικά (και ασφαλώς διαπλέκεται).

Κατάντια: Πίσω από την όποια κίνηση, το αναλογούν κέρδος των εκλεγμένων.

Δεν υπάρχει ειλικρίνεια (βεβαίως σε ένα κόσμο λύκων η λέξη ακούγεται ως η μεγαλύτερη βλακεία ειπωμένη δημόσια) διότι δεν υπάρχει ήθος. Πολιτικό ήθος.

Η κάθε κίνηση αξιολογείται από το πλήγμα του προσφέρει στον αντίπαλο. Μεγάλη ζημιά συνεπάγεται καλή κίνηση, ΑΣΧΕΤΩΣ εάν ήταν αληθής-πρέπουσα-ειλικρινής -η πρόταση που πολεμήθηκε, ασχέτως εάν στη θέση του κατηγορούμενου και εμείς τα όμοια θα επιλέγαμε... Το επιχείρημα έχει ήδη αποδειχθεί-. 

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2016

Promotion. Ο σκοπός του κέρδους καθιστά άπαντα όμοια...

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν έργα άξια που μένουν στην αφάνεια. Αυτό είναι κάτι που πάντα γινόταν και ταλέντα που θα μπορούσαν να μεσουρανήσουν χάνονταν και θα εξακολουθήσουν να χάνονται, σε κάθε τομέα. Νόμος της φύσης. 
Μονάχα πίσω από μία απόλυτα ειλικρινή κοινωνία -και άρα ουτοπική-, θα μπορούσε να αναστραφεί ο κανόνας.

Τυχαίνει να διαβάζουμε διαφημισμένα έργα και να τα αφήνουμε στη μέση. Τυχαίνει να αναρωτώμεθα πολλές φορές εάν έχει διαβάσει και δεύτερος άνθρωπος το συγκεκριμένο κατασκεύασμα, γνωστού ή μη συγγραφέα, απορώντας με το θράσος (επιτρέψτε μου) του όποιου εκδότη. Και όμως το βιβλίο προχωρά προτεινόμενο, πηχυαία αφισοκολλημένο, υπογραφόμενο μετά βαΐων και κλάδων ως αριστούργημα σε βραδιές λογοτεχνικές οι οποίες μόνο τέτοιες δεν είναι. ‘’Το παραμύθι της γιαγιάς’’, αναγιγνώσκεται, όπως συνηθίζω να λέω. Κάποιες φορές ούτε αυτό δεν καταφέρνει…

Η διαφήμιση θα έπρεπε να κάτσει στο σκαμνί απολογούμενη και πλάι της εμείς οι υπόλοιποι που υποκύπτοντες –ως αναγνώστες- υπακούμε σε λόγια άλλων, μη έχοντες ίδια ισχυρή γνώμη. 

‘’Για να το λέει ο τάδε, δεν μπορεί, καλό θα είναι…’’ 

Όχι δεν μπορεί να είναι καλό επειδή το λέει ο οποιοσδήποτε επώνυμος ή μη. Για να είναι καλό για εμένα θα πρέπει να το πω και εγώ ο ίδιος, ο οποιοσδήποτε ίδιος, που δεν είμαι κατ’ ανάγκην επώνυμος, αλλά απλός αναγνώστης. 

Ξεχνάμε ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να μην υπακούει στα αρεστά των άλλων. Τίποτα δεν είναι καλό επειδή έτσι ορίζεται. Τίποτα απολύτως ακόμα και εάν υπηρετείται από την όποια πλειοψηφία, καθώς η γνώμη της υποχρεώνει μονάχα την ίδια. Ομοίως και τίποτα δεν είναι κακό. 

Ήδη η συγγραφή έχει γίνει η νέα μόδα. Θα έλεγα πως η ιδέα μαγνητίζει. Ο τίτλος επίσης, όμως η καταγραφή ακόμα και αρκετών χιλιάδων λέξεων στις σελίδες του word, δεν κάνει κάποιον ή κάποια συγγραφέα… 

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

Το χαμένο παιχνίδι.

Καλούμεθα με αριθμούς να ερμηνεύσουμε το συναίσθημα. Εάν αυτό δεν είναι απάτη τότε τι είναι;

Το ασφαλιστικό έχει πάψει να είναι βιώσιμο. Το λένε τα νούμερα που από καιρό ερωτεύονται οι δανειστές. Το λέει και η λογική. Ο λόγος σήμερα είναι 1,3/1 δεν βγαίνει πιο απλά δεν λέγεται.

Οι εισφορές κατ’ ανάγκη ανεβαίνουν φτάνοντας σε παράλογα ύψη, τόσο παράλογα όσος είναι και ο όλος σχεδιασμός από την αρχή του μνημονίου. Έστω…

Το είδος αυτό του ασφαλιστικού δείχνει να μην γίνεται αποδεκτό από τον λαό (όσο και αν για τα νούμερα καθίσταται αναγκαίο-ελπιδοφόρο) διότι στέκει απέναντι στη λογική της επιβίωσης. Δεν μπορεί κανείς να κερδίζει 20.000 και να δίνει για φόρους-ασφάλιση τις 15.000 (περίπου). 

Όσο και εάν καταφάσκουν χαρούμενα τα νούμερα η λογική εξαγριώνει την ψυχή που δεν καταλαβαίνει από επιχειρήματα δανειστών-διακυβερνητών ιδίως όταν το στομάχι πιέζει… Και πολύ καλά κάνει (η ψυχή)

Από την αντίπερα όχθη έρχεται ο Μητσοτάκης (και αυτό σημαίνει εμπαιγμός) κατηγορώντας το κατασκεύασμα το οποίο και εκείνος θα κληθεί να εφαρμόσει. Κατασκεύασμα, το οποίο ενδεχομένως να είναι και ακόμα χειρότερο όταν τροποποιηθεί κατά τις επόμενες επιταγές των δανειστών (ο όποιος Μητσοτάκης το έχει το άλλοθι, καταστρέψατε τη χώρα και άρα υποχρεωνόμαστε να πάρουμε σκληρότερα μέτρα). Είπαμε τα νούμερα δεν γνωρίζουν από συναισθήματα. Εάν πρέπει να επαληθευθούν θα το κάνουν ακόμα και όταν για μισθός μείνει 1 ευρώ.

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

ΔΡΑΧΜΗ

Πράγματι υπάρχει δημοκρατία. Πράγματι, διότι εγράφη η λέξη ταμπού, δημοσία και μάλιστα ως επικεφαλίδα και υπάρχω ακόμη ελεύθερος και δη αλοιδόρητος.


Ας μιλήσουμε ανοιχτά. 


Η οικονομική εξαθλίωση του λαού δεν έχει τέλος ομοίως και η πολιτική αναξιοπιστία, διότι απλά δεν υπάρχει τέτοιο. Τέλος εννοώ. Ως τέτοιο ορίζεται μονάχα ο θάνατος. Πριν αυτού υπάρχει μονάχα κατήφορος που σημαίνει πάντα κάτι χειρότερο!

Πάντα κάτι χειρότερο που νομίζουμε ότι θα είναι το τελευταίο κακό και πάντα αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει πάντα κάτι οξύτερο αυτού. Ο θάνατος αργεί.

Εις το προκείμενο. Οι επιλογές του Ελληνικού λαού είναι δύο.

1. Ευρώπη, ευρώ και μνημόνιο από εκείνο που ζούμε σήμερα στο διηνεκές.
2. ΕΞΩ από την Ευρώπη με ΔΡΑΧΜΗ.

Μέσα στην ευρωζώνη δεν υπάρχει λύση. Το ΚΚΕ οφείλουμε να παραδεχθούμε πως είχε δίκιο όταν το έλεγε.

Ο κατήφορος στον οποίο βρισκόμαστε δεν έχει τέλος. Οι λόγοι μπορεί να είναι χίλιοι και στους μισούς από αυτούς μπορεί να φταίμε εμείς, όμως το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ. Όσο και εάν το θέλουν οι ευρωπαϊστές πολιτικοί δεν υπάρχει φως και η ...έλλειψή του φωτίζει όλο και περισσότερο τους απλούς πολίτες που πλέον αρχίζουν να αντιλαμβάνονται…

Βεβαίως οι πολιτικοί έχουν τα συμφέροντα, τις δεσμεύσεις τους, τις ταγές τους, τις υποχρεώσεις τους. Τα ανοιχτά τους κεφάλαια. Ο σκύλος εκεί που τρώει, εκεί γαβγίζει…

Οι δανειστές πέτυχαν να μην υπάρχει η άλλη φωνή, εκείνη της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Εκείνη της δύσκολης (εάν θέλετε) πορείας, αλλά και της μόνης με το ελάχιστο της ελπίδας ορατό. (Στο τέλος θα είναι η μόνη λύση -θεωρείστε το δεδομένο-, αλλά το θέμα είναι το πότε θα έρθει αυτό το τέλος. Το λέγαμε -όσοι το κάναμε- εδώ και χρόνια...)

Ο λαός από την άλλη δείχνει να έχει αρχίσει να καταλαβαίνει.

Το παρόν ασφαλιστικό δεν περνάει τίμια. Το φορολογικό λαιμητόμος επίσης. Όμως αυτό, ακόμα και εάν υποψιαστεί κάποιος ότι θα περνούσε ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ στους ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ! Θέλουν κάτι ακόμα σκληρότερο και με το δίκιο τους. Οι άνθρωποι κοιτούνε τα νούμερα. Χεστήκανε για τους Έλληνες. Ζητάνε κάτι το οποίο θα διαρκέσει μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού και μετά πάλι κάτι άλλο. 
Κάτι όχι το τελευταίο… Για τον απλό λόγο που λέει ότι πάντα κάποιος φτωχαίνει και δεν έχει να δώσει, όταν λοιπόν παρουσιαστεί έλλειμμα τότε οι απαιτήσεις αυξάνονται για τους υπόλοιπους που ακόμα μπορούν, μέχρι να πέσει και ο τελευταίος Έλληνας... Μέχρι τότε οι φόροι θα αυξανονται, οι μισθοί θα μειώνονται, οι συντάξεις θα κόβονται, τα όρια ηλικίας θα ανεβαίνουν.

Τα νούμερα προέχουν! Το λένε τίμια.

Τα νούμερα δεν έχουν αισθήματα, ανθρωπισμό, κατανόηση. Έρμε ρομαντικέ Τσίπρα! Πήγες στη σπηλιά των λύκων να μιλήσεις για προτεραιότητες και αξίες...
Οι ελεύθερες αγορές ακριβώς ετούτο είναι. Ευμάρεια αριθμών, κέρδους. Ο μόνος σκοπός, η αύξηση των χρημάτων. Φιλελευθερισμός. Ο ισχυρός έναντι του αδύναμου. Το ΙΚΕΑ για παράδειγμα, εναντίον του μαραγκού της γειτονιάς.
  • Ο Σύριζα έχει καταντήσει δούλος της ατολμίας του.
Δούλος μιάς κατάστασης που κατά τα φαινόμενα αδυνατεί να διαχειρισθεί. Έγινε κατά πως φαίνεται κομμάτι της παλαιάς καθεστωτικής εξουσίας. Παντού βλέπει εχθρούς και όχι αγανάκτηση.

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

Ελπίδα: Το παυσίπονο των δειλών

Τίποτα δεν διαρκεί επ’ αόριστον. Παραδεχόμενοι το προφανές γινόμαστε μάρτυρες της -πεσιμιστικής έστω- υπογραφής στο κιτάπι της ματαιότητας.

Η όποια αναμονή ενός κάποιου ευτυχούς αποτελέσματος συνδράμει στα σίγουρα στη μετατόπιση της διάθεσης ύπαρξης του υποκειμένου από τη σημερινή -σκληρή ίσως- πραγματικότητα στην μεταχρονολογημένη εκείνη όπου η ελπίδα προσφέρει. Τακτική; Ένστικτο; Κάτι από τα δύο, ίσως και τα δύο σε κάθε περίπτωση όμως άρνηση ευθείας αντιμετώπισης.

Βεβαίως ως ‘διαρκές’ –το γενόμενο- με την έννοια του αμετάβλητου αναμενόμενου μπορεί να χαρακτηρισθεί –στη διάρκεια της ζωής- κυρίως το υλικό μετατρέψιμο καθώς και οι ιδέες (για όσο οι τελευταίες παραμένουν άξιες, σταθερές). Ως υλικό μετατρέψιμο-ανταλλάξιμο, ασφαλώς και νοείται το χρήμα-κτήση, καθώς όλα τα υπόλοιπα τα οποία απέχουν του υλικού (ιδέες, θεωρίες) μεταβάλλονται ανάλογα με τις γνώσεις-γνώμες-ανάγκες-επιθυμίες της στιγμής. Ιδίως οι προσωπικές των απλών ανθρώπων.

Κανείς -για παράδειγμα- δεν μπορεί να προεξοφλήσει τη σταθερή και άρα διαρκή –σε μέγεθος- χαρά της απόκτησης φήμης σε μέλλοντα χρόνο καθόσον τίποτα δεν μπορεί να του αρνηθεί την επίγνωση της ματαιότητας.

Τίποτα δεν διαρκεί επ’ αόριστον… Η ιδέα της προσφοράς του οτιδήποτε, έχει μονάχα πεπερασμένο χρονικό διάστημα ευεργεσίας και άρα ημερομηνία λήξης.

Η ελπίδα βοηθάει το υποκείμενο να αντέξει ένα παρόν, μία πραγματικότητα υπό την υπόσχεση μιας άλλης καλύτερης πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας η οποία μόνο υπό υπόθεση εκπληρεί τα αναμενόμενα. Μόνο υπό υπόθεση χαροποιεί στο παρόν. Με αξία θα ομολογήσω, αλλά επί της ουσίας με πλαστή τέτοια.

Το όνειρο συστηνόμενο συνήθως απογοητεύει. Εάν το πρώτο συστατικό του ονείρου δεν είναι η ελπίδα τότε ποιο είναι; Πού θα αναζητήσουμε ευθύνες για την άνευ νοήματος προεξοφλημένη χαρά; Στην ελπίδα. Η οποία απέχει της ενοχής, μόνο εάν και αφ’ όσον ορίσουμε την εκούσια πλάνη, θεμιτή και δηλώσουμε πίστη στην απάτη του ίδιου μας του εαυτού. ‘’Ναι πιστεύω στη χίμαιρα γιατί μου κάνει καλό’’ Εάν αυτό δεν είναι άρνηση της πραγματικότητας τότε τι είναι; Εάν αυτή η εκούσια παραπλάνηση του εαυτού δεν προέρχεται από την ανικανότητα αντιμετώπισης του παρόντος τότε από τι προέρχεται;

Αν υποθέσουμε ότι χρειαζόμαστε το επιθυμητό μελλοντικό καλό αποτέλεσμα ως φάρο για την εκκίνηση ‘ευγενών’, ευμενών, καθησυχαστικών συναισθημάτων, τότε η ελπίδα πράγματι βοηθά εκείνον που τη χρειάζεται, εκείνον που δεν καταφέρνει χωρίς αυτήν να εξακολουθεί είτε να προσπαθεί, είτε να επιβιώνει μέσα στην σκληρή του πραγματικότητα. Η ελπίδα βοηθάει τον λιπόψυχο καθώς δείχνει στο ναυαγό μία στεριά που μόνο υποθετικά μπορεί να τεκμηριώσει.

Η ελπίδα καθυστερεί τη ζωή. Στερεί από το παρόν την αξία του και προσφέρει σε διανοητική μορφή, παυσίπονο. Κάνει το υποκείμενο να ζει για το μέλλον. Για το μέλλον που δεν κατέχει, που δεν γνωρίζει και που εν τοις πράγμασι δεν ξέρει εάν θα προλάβει.

Η ελπίδα καταδικάζει σε μια μέλλουσα ζωή.

Χωρίς αυτή λέγεται πως τίποτα δεν κυλά, πως τίποτα δε θα υπήρχε, πως ο τροχός της ζωής θα σκούριαζε… Μπορεί να είμαστε καμωμένοι να ζούμε με αυτήν…

Ζώντας το σήμερα το κέρδος είναι ανείπωτο. Ζώντας το τώρα ως να μην υπάρχει αύριο το ανείπωτο κέρδος γίνεται διπλό. Στο παρόν δεν υπάρχει ελπίδα. Η ελπίδα προϋποθέτει αναμονή, μετατόπιση, μεταχρονολόγηση. Πίστη. Η πίστη δεν έχει γνώση… υπόθεση μόνο.

Τίποτα πονηρότερο της αναμονής. Ο χρόνος εξακολουθεί να μετρά αγνοώντας προσδοκίες. Αγνοώντας αποτελέσματα ενεργειών. Κοστολογεί μονάχα και αποδίδει πληρωμή στο παρόν από τα τεκταινόμενα. Όλα συμβαίνουν το ελάχιστο ΤΩΡΑ.

Πάντα τα μέλλοντα στα οποία περιλαμβάνονται και οι αποδόσεις του παρελθόντος, ανήκουν σε ένα παλαιό παρόν το οποίο επίσης θα προσέφερε τα όμοια -ως μέλλον άλλου παρελθόντος- και χωρίς το δεκανίκι της ελπίδας. Το ότι είμαστε συνυφασμένοι με αυτήν μας καθιστά δούλους ενός μέλλοντος που δεν ξέρουμε εάν πραγματικά θα φτάνει.

Οι πράξεις που γίνονται, γίνονται για γενούν. Πολλές από αυτές βεβαίως και αποσκοπούν σε μία μελλοντική απολαβή –που πράγματι μπορεί να υπάρξει- που όμως θα υπήρχε και χωρίς την ελπίδα.

Δεν θα ήταν καθόλου άτοπο να μιλήσουμε για κάποια συστημική εξαπάτηση που προέρχεται από την ανάγκη της πίστης για ένα κόσμο ίσως δικαιότερο, για ένα κόσμο όπου θα καταφέρναμε να αποδείξουμε όλες εκείνες τις αρετές που υποθέτουμε πως έχουμε, για ένα κόσμο όπου όλα θα ρέουν σύμφωνα με τις δικές μας ουτοπικές προσδοκίες…


  • Ενός λεπτού σιγή για κάθε παρόν που χάσαμε ελπίζοντας σε ένα αόριστο μέλλον.