Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Περί ημών των ιδίων.

Το ότι ως έθνος χρειαζόμαστε κοινά συνδετικά στοιχεία για να βαδίσουμε στο μέλλον, είναι κατανοητό και απέχει κάθε αντίρρησης. Το ίδιο άλλωστε συμβαίνει με όλα τα έθνη της υφηλίου. Το ίδιο επίσης και με τις κοινότητες, ομάδες κ.τ.λ. Τα μέλη τους οφείλουν να συμφωνούν και να προσυπογράφουν σε ορισμένες πίστεις κοινές και αδιαπραγμάτευτες.

Θα πρέπει να αναφέρουμε μερικά παραδείγματα γιατί είμαι σίγουρος πως δεν είναι κατανοητό από όλους. Π.χ. Ο σύλλογος Ποντίων θεωρεί δεδομένο πως τα μέλη τους υποστηρίζουν τα δίκαια των ομοϊδεατών, παρίστανται στις εκδηλώσεις στις οποίες μπορούν να παραστούν και θεωρούν ως γενοκτονία (όπως και είναι) τον διωγμό από τους Τούρκους. Ο σύλλογος των εμπόρων θεωρεί το ασφαλιστικό ως ένα πεδίο άξιων αγώνων, μη δεχόμενα -τα μέλη του- την κατάργηση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. κ.τ.λ.

Εμείς όλοι ως Έλληνες αποφασίσαμε ως κοινό έδαφος υπεράσπισης, τη γλώσσα, τη θρησκεία, τη σημαία ως σύμβολο, την εθνική μας κληρονομιά και κάποια άλλα που ενδεχομένως μου διαφεύγουν.

Πίσω από όλα αυτά -τα οποία είναι στην ουσία μόνο ιδέες που απαιτούν συνομολόγηση-, διατεινόμαστε και άλλα πάρα πολλά μικρότερα, ώστε να καταφέρουμε μια εν δικαίω μάχη στους όποιους αντιτιθέμενους.

Επιμένουμε καμαρώνοντας λοιπόν πως είμαστε οπαδοί της δημοκρατίας την οποία και εγένησαν οι πρόγονοί μας. Δίκαιοι όλοι μας, δίχως αμφισβήτηση, υπέρμαχοι της ελευθερίας όχι μόνο του δικού μας έθνους, αλλά και όλων των υπολοίπων. Πράγματι όλα ετούτα τα πιστεύουμε ως γνήσιοι απόγονοι των φιλοσόφων της αρετής και της θρησκείας μας που διακηρύσσει αγάπη.

Πλέον αυτών έχουμε θεσπίσει –επίσης καμαρώνοντας- κράτος ελευθερίας, δημοκρατικό.

· Το μόνο μελανό σημείο όλων αυτών είναι ότι δεν έχουμε επαρκώς εμπεδώσει τα νοήματα των προτερημάτων μας. Καταντούμε λοιπόν, να μοιάζουμε καίτοι …παντρεμένοι, μοιχοί, ωρυόμενοι όμως σε όλους δικηγορώντας απαιτώντας κατανόηση …πως πίσω από τις όποιες κατά συρροή απάτες μας παραμένουμε μονογαμικοί!

Ανεξίθρησκοι λοιπόν, ναι,  αλλά μαινόμενοι στην πρώτη μαντήλα της παρέλασης.

Μήπως θα έπρεπε να βγάλουμε το ανεξίθρησκοι από το κιτάπι των προτερημάτων μας. Τι σημαίνει ανεξίθρησκος; Να προσκυνώ το θρήσκευμα της αρεσκείας μου διατηρώντας  το δικαίωμα να λέγομαι Έλληνας.

Βεβαίως, εξακολουθούμε να είμαστε: Ανθρωπιστές, υπερασπιστές των δικαίων των λαών.

Σίγουρα είμαστε τέτοιοι όντας ενάντιοι σε κάποιους ανθρώπους;

(Σύμφωνοι, κανείς δεν 'απολαμβάνει' τους μετανάστες στον τόπο του, αλλά τουλάχιστον τούς γνωρίζει την ανθρώπινη ιδιότητά τους. Τους αναγνωρίζει το δικαίωμα να προσπαθούν για μία καλύτερη ζωή και επειδή υπάρχουν αρκετοί σκάρτοι ανάμεσά τους δεν τους καταδικάζει όλους. Σάμπως οι Έλληνες είμαστε όλοι καλοί; Κι αν υποθέσουμε πως είμαστε άριστο έθνος για εμάς, είμαστε σίγουροι πως είμαστε το ίδιο και άριστοι και για τους άλλους;)

Ασφαλώς υπάρχουν εκατέρωθεν ορθά επιχειρήματα όμως επίσης σίγουρα θα πρέπει να αλλάξουμε και κάποια από τα επίθετα που στολίζουν τις ιδέες περί των εαυτών μας.

Η αλήθεια είναι πως τα μεταξωτά βρακιά μοιάζουνε με τις αξίες, με μόνη διαφορά πως τα πρώτα χρειάζονται επιδέξια οπίσθια οι δε δεύτερες επιδέξιους νόες… και λέγοντας επιδέξιους νόες εννοώ μυαλά όπου απέχουν της όποιας δογματικής σκλήρυνσης.

Αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος, αλλά υπάρχει και μία άλλη που μας αφορά. Εκείνη του ελάχιστου, ποταπού προσωπικού πολιτικού συμφέροντος.

Το καράβι έχει πάρει κλίση. Γέρνει εν μέσω θαλασσοταραχής και οι πολιτικοί ασχολούνται με την λεπτομέρεια της τάξης. Τακτοποιούν ως άριστες νοικοκυρές τα πιατάκια στα ντουλάπια, τα κουταλάκια στις θήκες τους ξσκονίζοντας επισταμένα ακόμα και τα πίσω μέρη των καθισμάτων, ως να έχουμε με άλλα λόγια φτάσει εκείνο το σημείο αριστότητας όπου τους ενοχλεί ακόμα και η μία λέξη που ξεστομίζεται από το στόμα του ανθρώπου του αντιπάλου κόμματος.

Η αλήθεια είναι δυστυχώς, πως περιμένουν στην γωνία καραδοκώντας το απόπημα.

Μεγάλη πολυτέλεια!

Καιροφυλακτούν ελπίζοντας στο ελάχιστο σαρδάμ, στην ελαχίστως ατυχή ατάκα στην οποία μπορούν να προσδώσουν διαστάσεις τρέλας… Έχουν την ικανότητα να συζητάνε ώρες, ημέρες και μήνες δίχως κούραση αναδεικνύοντας τα μεμπτά των αντιπάλων τους, κινδυνολογώντας λογοτεχνούντες σενάρια επί σεναρίων με δυστυχή αποτελέσματα. Πορδολογήματα που λέγονται απλά γιατί τα στόματα εντέλλονται να μην παραμείνουν κλειστά.

Και για όλα αυτά φταίει η γενικότερη υποκριτική λογική που δεν έχει σύνεση την ώρα όλοι εμείς δρέπουμε τα αποτελέσματα αυτής της ελεεινής σκοπιμότητας.



Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Δυστυχία: Ο μοχλός κίνησης.

Το ποτήρι κάποιος το βλέπει μισογεμάτο ή μισοάδειο. 
Ομοίως την όποια κατάσταση ο οποιοσδήποτε την ερμηνεύει ωραία, λιγότερο ωραία ή άσχημη. Δικαίωμά του.

Το δικαίωμα αυτό όμως καταδεικνύει σε όλους τους υπόλοιπους τον τρόπο με τον οποίο -ο άνθρωπος αυτός- κοιτά την ζωή. Υπογράφει θα λέγαμε με βάση τις γνώσεις και τις μνήμες του αχνά, τη θεώρηση του μέλλοντός του.

Το ποτήρι τελικά ήταν μισογεμάτο ή μισοάδειο;

Ασφαλώς και απάντηση δεν υπάρχει καθώς η τελευταία ακολουθεί την όποια πορεία έχει επιλέξει ο καθένας από εμάς -ορθά ή λαθεμένα αδιάφορο-. Αισιόδοξη ή απαισιόδοξη. Σωστές θα πω και οι δύο, πηγαίνοντας κόντρα στους πάντες, όχι από πείσμα μα από πεποίθηση θεωρώντας πως η αισιοδοξία προέρχεται κυρίως από ευγενή διάθεση και επιθυμία...

Πριν προχωρήσουμε θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως κάποια πράγματα, είναι όπως είναι, στο  ‘’μέσα’’ του καθενός και δεν είναι δυνατόν να αλλάξουν. Η πίστη με άλλα λόγια δεν προκαθορίζεται ούτε προαιρείται απλά υπάρχει ή δεν υπάρχει. Καλλιεργείται βεβαίως –σε ενήλικα άτομα- αλλά πάντα με την θέλησή τους καθώς προϋπάρχει  η δεκτικότητα έστω και σε ελάχιστο βαθμό. Υπάρχει η θέληση να πεισθούν.

Θέλω να πω με άλλα λόγια πως εκείνος που θέλει να δει το ποτήρι μισογεμάτο θα βρει τρόπους να το κάνει έστω και κοροϊδεύοντας τον εαυτό του, το ίδιο βεβαίως ισχύει και τους υπόλοιπους. Για εκείνους που δεν βλέπουν καμιά ωφέλεια από το 'γιόμα' του. Είναι σαφές.

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

Θεωρίες και πρακτικές.


Η κτήση υποδουλώνει τον άνθρωπο. Τούτο είναι σαφές και κατανοητό από όλους, όμως είναι εντελώς διάφορο το να κατανοεί απλά κανείς, 
από το να ενστερνίζεται από το να πράττει σύμφωνα με τα εμπεδώσεις του εν προκειμένω.

Η άνευ ουσίας αντίληψη ομοιάζει με τον αέρα που χαϊδεύει παγωμένος το πρόσωπο και λέει το άτομο πως κάνει κρύο. Το ξέρει το αντιλαμβάνεται αλλά δεν το έχει νιώσει βαθιά στο πετσί του όντας στην ασφάλεια των ρούχων του.

Υφιστάμεθα τη μεγαλύτερη εξαπάτηση όντας χαμένοι από τον δρόμο στον οποίο είμαστε ταμένοι να ζούμε. Έχουμε αναγορεύσει την πολυτέλεια ως τρόπο άριστο να ζει κανείς, ζηλευτό και ανυπέρβλητο.

Κι όμως πλουσιότερος παραμένει στον αιώνα εκείνος που δεν χρειάζεται τίποτα. Απολύτως τίποτα. Εκείνος που μοιάζει και είναι αυτάρκης.

Τίποτα δεν μπορεί να καταφέρει κανείς σε εκείνον που δεν έχει κάτι να χάσει. Όταν μιλάμε για το απόλυτο της ελευθερίας αναφερόμεθα ασφαλώς στην έλλειψη πάσης εξάρτησης.

Μόνο μέσα από την απόλυτη μοναξιά του νου και του σώματος βιώνεται το απόλυτο της ελευθερίας. Μονάχα όταν το υποκείμενο γίνει ένα με τη φύση χωρίς ίχνος λογισμού.

Τα πράγματα ως αντικείμενα ή ύλη εάν προτιμάτε, δεν είναι ικανά να μας κάνουν να σκεφθούμε οτιδήποτε εάν εμείς δεν τα εντάξουμε στο σύστημα αξιών μας. Ο φόβος που προέρχεται από οπουδήποτε δεν αναφέρεται στο παρόν αλλά μόνο σε κάποιο μέλλον. Ο φόβος δίχως μέλλον πεθαίνει. Η υπόθεση και μόνο μας βασανίζει. Το ενδεχόμενο...

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Δημοκρατία το πολίτευμα που πάσχει. Νο2

Είναι δεδομένο πως σε κάθε είδους σχέση χρειάζεται ειλικρίνεια, πόσο μάλλον όταν πρόκειται- απαιτείται να εμπιστευθούν μεταξύ τους πολλοί που δεν τους ενώνει τίποτα παρά μόνον ένας στόχος. Η ευημερία ή το καλό ενός τόπου.

Οι συνισταμένες των χαρακτήρων που περνούν σε πολλές επόμενες φάσεις, τόσες που καταντούν αδιάφορες απαιτούν μία και μόνη προϋπόθεση. Την αλήθεια των λόγων τα οποία  εκφέρονται από τίμιες πίστεις, μπορεί διαφορετικές πλην όμως τίμιες. Ειλικρινείς, χωρίς δεύτερες ή τρίτες βλέψεις που αποσκοπούν σε οφέλη…

Η δημοκρατία καλώς ή κακώς είναι ένα πάρα πολύ ευαίσθητο πολίτευμα. Ο Πλάτων ήθελε το δικαίωμα διαχείρισης των κοινών να ανήκει στους άριστους, σε εκείνους που άξιζαν να μετέχουν στα κοινά και η αλήθεια είναι ότι όλοι δεν μπορούν να μετέχουν γιατί όλοι δεν είναι άριστοι-αγαθοί. Κατ’ άλλους δεν έχουν όλοι σωστή κρίση.

Η δημοκρατία όμως τους θέλει όλους, άλλως δεν θα ήταν δημοκρατία αλλά ολιγαρχία ή οτιδήποτε άλλο, άρα εκείνοι που βαφτίζουν εαυτούς άριστους, θα πρέπει να ανεχθούν και όλους τους υπόλοιπους.

Το μέγα ζήτημα που ενσκήπτει είναι το ποιος θα ορισθεί ως άξιος κριτής. Ποιος θα μπορέσει να ορίσει το ειλικρινές των λόγων του οποιοδήποτε πολιτικού και υπό ποίον κανόνα.

Επίσης καλώς ή κακώς η αλήθεια έχει πάμπολλες όψεις. Ο κάθε ένας από εμάς έχει τη δυνατότητα να εκφράζει την απόλυτη δική του η οποία να είναι εκ διαμέτρου αντίθετη των υπολοίπων και όμως να παραμένει ειλικρινής ασχέτως της ορθότητάς της.