Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Ξέρω κι εγώ; Εσύ τι λες;

Είναι πράγματι άξιο να απορεί κανείς με την ελαφράδα με την οποία μία μεγάλη μερίδα του κόσμου ενδίδει σε κορώνες, στριγκλιές και οιμωγές εντελώς άνοων ανθρώπων καταφάσκοντας στις εντελώς βλακώδεις δοξασίες τους.

Παράδειγμα: 1. Δείτε τι κάνουν οι ΑΘΕΟΙ ΟΙ ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ ΣΥΡΙΖΕΟΙ 2. ΕΛΕΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΔΕΣ ΞΕΠΟΥΛΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ. 3. ΣΚΥΛΙΑ ΤΡΩΝΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΖΕΨΑΜΕ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ. Και άλλα πολλά.

Είναι σύνηθες το φαινόμενο η κυκλοφορίας τους στα μέσα κοινωνικών δικτύων facebook, εσχάτως στα mail και όχι μόνον εκεί, να αυγατίζουν καθώς πολλοί συμπολίτες μας που γυρεύουν οδηγό πέφτουν στην παγίδα και θεωρώντας ότι τιμούν την πολιτική τους ταγή με την ακολούθηση και την αναπαραγωγή-υποστήριξη όμοιων λογικών, καταντούν.

Πώς είναι δυνατόν λογικός άνθρωπος να σαβουριάζει σε ένα τσουβάλι χαρακτηρισμούς–κανόνες για ένα σύνολο ανθρώπων και να επιμένει πως πράγματι είναι οπαδός του ορθού λογισμού; Π.χ. Όλοι οι Άγγλοι είναι ομοφυλόφιλοι… Όλοι οι Μανιάτες κακοί και εκδικητικοί… 

Και όμως εάν κρίνουμε από την αποδοχή των ηλίθιων (επιεικώς) υστερικών αναρτήσεων-κραυγών, θα δούμε ότι πράγματι υπάρχει ένα τεράστιο κίνημα άνοης αποδοχής μετακίνησης προς το μέρος του δείκτη που δείχνει, του οποίου η κυριότητα είναι αμφίβολη!

Το ζήτημα δεν είναι εάν ένας μουσουλμάνος -για παράδειγμα- κτύπησε τη γυναίκα του,  ούτε εάν την κακή (για όλους εμάς) αυτή πράξη τη δικαιολογεί με κάποιο τρόπο η θρησκεία τους, αλλά ο τρόπος με τον οποίο η πράξη αυτή εκμεταλλεύεται. Στο σημείο αυτό θέλω να τονίσω πως πολλοί Έλληνες επίσης δέρνουν τις γυναίκες τους ακόμα και εάν η θρησκεία μας δεν το επιτρέπει, αυτό δεν κατατάσσει όλους τους υπόλοιπους στην ίδια με τα κτήνη μοίρα.

Και όμως άνθρωποι σοβαροί, με λόγο άξιο, συναινούν, προφανώς γιατί εξυπηρετούνται τα ελάχιστα κομματικά τους συμφέροντα ή ακόμα χειρότερα επειδή κρίνουν πως βολεύονται τα κομματικά συμφέροντα του κόμματος που υπηρετούν.

Πόσο καημένοι!

Θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η πρακτική σε αυτούς (πίσω από κάποια στρεβλή λογική) εάν το όποιο θεμιτό ή αθέμιτο κέρδος είχε υλικό άμεσο ή έμμεσο αποτέλεσμα στις τσέπες τους, αλλά ουαί, ούτε και αυτό στην συντριπτικότατη πλειοψηφία υπάρχει.

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Ο ιερός δρόμος της Ευρώπης

Ας συμφωνήσουμε πρώτα στο αληθές που επιμένει πως ό,τι καταφέραμε -εμείς οι παλαιοί και άλλοι οι παλαιότεροι ημών- το καταφέραμε με δραχμές. Με δραχμές και πληθωρισμό που έτρεχε τελευταία με πάνω από 20%, τότε που οι Ελληνικές τράπεζες είχαν φτάσει να δίνουν τόκο μέχρι και πάνω από 25%. Πάνω από 25% !

Ο κάθε ένας διπλασίαζε το κεφάλαιό του σε τέσσερα χρόνια κάνοντας ασφαλείς τοποθετήσεις, τότε, που το κράτος ήτανε πολύ περισσότερο κράτος…

Κι έπειτα ήρθε ο έρωτας! Το Ευρώ κι από εκεί που η κάθε κυβέρνηση έκανε το κουμάντο της, μέρα με την μέρα άρχισε να παλεύει με τον εαυτό της και τα ξένα κεφάλαια -που κανείς τότε δεν όριζε ως επικίνδυνα- όχι για να αναπτύξει το κράτος μας αλλά για να στέκεται στην εξουσία και να εξαπλώνει το δικό της κράτος στον ευρύτατο δημόσιο τομέα. 

Ξάφνου (για κάποιους, για άλλους κατόπιν σχεδίου) η πολιτική της διευθέτησης της οικονομικής της πολιτικής (λόγω ευρώ) άρχισε να χάνεται από τα χέρια της και η ίδια (η κάθε κυβέρνηση) να γίνεται έρμαιο των ορέξεων ξένων κυβερνήσεων και ασφαλώς και όχι μόνον.

Μα θα πουν πολλοί για αυτό δεν φταίει το ευρώ, μα η άλογη ‘’εκμετάλλευση’’ του προς –βασικά- ίδιον κυβερνητικό όφελος. Θα συμφωνήσουμε εν μέρει, διότι με την αποδοχή του νέου σκληρού νομίσματος –την ώρα που αποδεδειγμένα πλέον, δεν είμαστε ποτέ άξιοί του- χάθηκε η δυνατότητα χειρισμού του νομίσματος και, ως προς τη ισοτιμία του με τα υπόλοιπα άλλα αλλά και, ως την κοινωνική πολιτική. Παραδόθηκε το ισχυρότερο όπλο του εκάστοτε έθνους και μάλιστα πανηγυρικά. Καμαρώνοντας…

Επίσης θα αναρωτηθούν πολλοί: Η κατάσταση παλαιότερα ήταν η άριστη; Τότε δεν δανειζόμαστε ώστε να έχουμε όλα εκείνα που είχαμε; Κάποτε δεν θα έπρεπε να τα ξεπληρώσουμε;

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Τα όρια του ανθρωπισμού.

Έχει αποδειχθεί με πάμπολλους τρόπους πως η ευγένεια, η ανεκτικότητα, η υπομονή, η ανοχή, τις περισσότερες φορές εκλαμβάνεται από πολλούς, ως αδυναμία.


Είναι λυπηρό, διότι η λήψη αυτή του λάθος μηνύματος από τον ευεργετηθέντα τον καθιστά αυτομάτως αγνώμονα.


Περί μεταναστών ο λόγος.


Ο κάθε άνθρωπος από όλους αυτούς που επέλεξαν να περάσουν δια μέσου της Ελλάδας στην Ευρώπη, οφείλει αν μη τι άλλο, σεβασμό στην χώρα που τον δέχθηκε με τις δυνάμεις τις οποίες είχε. Με τον τρόπο με τον οποίο ήξερε να εφαρμόσει την υποδοχή του. Καλό ή κακό, αυτόν γνώριζε.

Η Ελλάδα ασφαλώς και δεν φταίει που οι βόρειοι έκλεισαν τα σύνορά τους, ασφαλώς και οι Έλληνες πολίτες δεν είναι υπεύθυνοι της όποιας ταλαιπωρίας τους, απεναντίας θα έλεγα...


Το κράτος έστω και πλημμελώς προσπάθησε να κάνει εκείνο που νόμιζε καλύτερο για όλους αυτούς τους ανθρώπους. Έκλεισε τα αυτιά του σε κάθε ρατσιστικό και απάνθρωπο επιχείρημα που ακουγόταν στο εσωτερικό του και όχι μόνον, εφαρμόζοντας με τον τρόπο που κατάφερε την πολιτική του. Αυτό δεν μπορεί κανείς να του αρνηθεί. 


Αν δεν ήταν σωστά μελετημένη η εφαρμογή της βούλησής του,  είναι μια άλλη ιστορία. Μπορεί να είναι υπόλογο σε κάποια ανθρωπιστικότερη αντιπολίτευση αλλά ποτέ στους μετανάστες. Ποτέ σε εκείνους που ευεργέτησε, υποδέχθηκε και σε πολλές περιπτώσεις έσωσε από βέβαιο πνιγμό.

Σύμφωνοι, δεν ήταν όλα όμορφα, σύμφωνοι, πολλά ήταν άσχημα και άλλα απαράδεκτα. Οι υποδεχόμενοι όμως δεν έχουν το παραμικρό δικαίωμα, ως φιλοξενούμενοι να ομιλούν, πόσο δε μάλλον να απαιτούν!

Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Διδαχές πατέρων

Κρατώντας ανά χείρας ένα βιβλίο (συγγραφέας του οποίου ήταν κάποιος γέρων του οποίου η αγιοποίηση αν δεν έχει ήδη γίνει, είναι επί θύραις) το οποίο μιλούσε για την ‘’ορθώς φέρεσθαι’’ συμπεριφορά των συζύγων στο γάμο (και όχι μόνο). Διαπίστωσα χωρίς την παραμικρή έκπληξη την ορθότητα των παροτρύνσεων.


Διδαχές, συμβουλές γνωστές σε όλους, μη απορριπτέες. ‘’Οι σύζυγοι οφείλουν να φέρονται με σεβασμό ο ένας στον άλλον’’ και πάμπολλα άλλα περισσότερο σύνθετα...

Πίσω και πέρα από τα λόγια αυτά καθ’ εαυτά, θέλω να εξακολουθήσω να επιμένω πως η οποιαδήποτε θρησκεία δεν έχει το προτέρημα της ιδιοκτησίας του ΜΟΝΟΥ ορθού λόγου καθώς αυτός βρίσκεται διάσπαρτος στη συντριπτική πλειοψηφία τόσο των φιλοσοφικών κειμένων, όσο και σε όλα τα απλά βιβλία όλων των ψυχολόγων (για όσα αφορούν τις σχέσεις μια και σ’ αυτές αναφερόταν το συγκεκριμένο βιβλίο). Ο ορθός λόγος ανήκει στους πάντες και σίγουρα όχι ΜΟΝΟ στη εκκλησία. Αυτό βεβαίως θα έπρεπε να είναι κατανοητό σε όλους τους βαθέως θρησκευόμενους, καθώς χρειάζεται η απλούστερη λογική, όμως δεν είναι! 

Υπάρχει ένα πλήθος πιστών και μια συντριπτική πλειοψηφία ιερωμένων που θεωρεί πως, ναι μεν υπάρχει ορθός λόγος και εκτός εκκλησίας, αλλά το επιθυμητό αποτέλεσμα επέρχεται μόνο δια μέσου αυτής. Της θρησκείας. 

Δηλαδή δεν υπάρχουν ζευγάρια τα οποία ευτυχούν εκτός εκκλησίας; Δεν υπάρχουν άνθρωποι που εφαρμόζουν τα άριστα των γνώσεών τους απολαμβάνοντας το επιθυμητό αποτέλεσμα των αγαθών πράξεών τους; 

Κακά τα ψέματα, τα σωστά, όλοι τα γνωρίζουμε. Τα νόμιμα επίσης, και όλοι θέλουμε τα πρέποντα. Το εάν δεν τα εφαρμόζουμε δεν είναι εξ’ αιτίας της άγνοιας, αλλά λόγω της ανθρώπινης παρόρμησης (την εκ Θεού προερχόμενη -για τους πιστούς-) τής ακολούθησης του ενστίκτου που έστω και πρόσκαιρα ευχαριστεί. (ορθά ή λαθεμένα επί του παρόντος αδιάφορο). 

α. Ο σύντροφός μου γνωρίζει ότι η απιστία είναι καταδικαστέα από την θρησκεία του και δεν την επιλέγει φοβούμενος τις επιπτώσεις του αμαρτήματός του.
β. Ο σύντροφός μου γνωρίζει ότι η απιστία είναι καταδικαστέα και δεν την επιλέγει όχι φοβούμενος τις επιπτώσεις κάποιου αμαρτήματος (άθεος ή άθρησκος ων ή ούσα) αλλά λόγω τήρησης των κανόνων της ηθικής του.

Ο δεύτερος λοιπόν χαίρει σαφώς ανώτερης αξίας του πρώτου διότι πράττει κατά συνείδηση και όχι του φόβου κάποιας τιμωρίας. Η ηθική (το άριστο) βρίσκεται στη συνείδηση και όχι έξω από αυτήν. Το εάν θα την καλλιεργήσουμε με θρησκεία ή με φιλοσοφία είναι καθαρά δική μας επιλογή. Η εφαρμογή του άριστου δεν ζητά αμοιβή ούτε τηρεί-εφαρμόζει κάτι εξ’ αιτίας κάποιου φόβου τιμώρησης ή αγάπης. Πράττει κατά συνείδηση μη αποσκοπώντας πουθενά. 

Ας επανέλθουμε.

Η μόνη προσφορά (προς όφελος της αποτροπής αμαρτίας) την οποία και θα μπορούσε να προσφέρει η θρησκεία είναι ο φόβος. Ο φόβος της πράξης λόγω της επερχόμενης τιμωρίας. Άλλος λόγος μη ακολούθησης του ενστίκτου δεν υπάρχει, εξαιρουμένου ασφαλώς της τήρησης του ηθικού νόμου ο οποίος επ’ ουδενί είναι κτήμα του οποιαδήποτε θεού.

Υπάρχουν άθεοι σαφώς ηθικότεροι πιστών και μεγαλόσχημων. Υπάρχουν άθρησκοι τιμιότεροι ένθεων κοινωνούντων… Οι πριν τον Χριστό αιώνες βρίθουν κειμένων περί άριστης διαβίωσης, κείμενα τα οποία μετήλθε οικειοποιούμενη και η θρησκεία μας πολύ αργότερα…

Στο σημείο αυτό αναρωτιέμαι εάν είναι το αποτέλεσμα που τιμάται ή ο δρόμος μέσω του οποίου επιτυγχάνεται. Έχει διαφορά ο ηθικός άθεος από τον ηθικό ένθεο; Προτιμάται ο ένας από τον άλλον λόγω της διαδρομής που ακολούθησε;

Μέχρι εδώ όλα καλά.

Η ένσταση την οποία θέλω να καταθέσω (καθώς δεν διαφωνώ με τα λεγόμενα του οποιαδήποτε ήδη ή μέλλοντος αγίου) είναι η εξής: 

Η ευτυχία δεν υπάρχει μονάχα μέσα στη θρησκεία, υπάρχει παντού έξω αυτήν.

Η ευτυχία και ο άριστος βίος προϋποθέτει γνώση. Οι ενσυνειδήτως θρησκευόμενοι -μην απατάσθε υπάρχουν και πολλοί που θρησκεύονται ασυνειδήτως-  θεωρούν (σαφώς εγωιστικά κατά την δική μου άποψη) πως μόνο μέσα από τη θρησκεία μπορεί κάποιος να φτάσει στο σημείο εκείνο το κορυφαίο της ευτυχούς ύπαρξης, το οποίο οι χριστιανοί ονομάζουν θέωση, οι Αριστοτελικοί ευδαιμονία και κάπως αλλιώς οι υπόλοιποι...

Το μονοπάτι της θρησκείας είναι ένας δρόμος που υπόσχεται (πέραν της δεύτερης ζωής για τους χριστιανούς, πέραν των παρθένων για τους ισλαμιστές, πέραν των όποιων άλλων δολωμάτων για τους άλλους των άλλων θρησκειών) ευτυχία. 

Η ευτυχία είναι γνωστό πως δεν είναι μια πάγια κατάσταση, αλλά μια στιγμιαία απολαυστική ψυχολογική αίσθηση, η οποία χρειάζεται μία διαδρομή και ένα αποτέλεσμα ώστε να επέλθει.

Αποποιούμενοι των προβλημάτων μας, νοιώθοντας ευγνωμοσύνη για το κάθε τι που μας παρέχεται (από τον ήλιο έως το χαμόγελο) μπορούμε να νοιώσουμε ευτυχείς.

Η ευτυχία αγκαλιάζει την αυτάρκεια και λατρεύει την ευγνωμοσύνη.

Δεν χρειάζεται καμία θρησκεία, κανένας φόβος καμιάς τιμωρίας, καμιά υπόσχεση δεύτερης ζωής ή παροχής μετά θάνατον ικανού αριθμού παρθένων, ώστε να επιτευχθεί το ευκλεές ζητούμενο. Το μόνο που χρειάζεται είναι γνώση. Πρώτα του εαυτού μας και μετά αναγνώριση πάντων ως μάταια.

Συμφωνώ. Ένας τεράστιος στόχος δεν μπορεί να είναι τόσο απλός και ασφαλώς δεν είναι, καθώς χρειάζεται πίστη όχι σε θρησκείες αλλά στον ίδιο μας τον εαυτό. Θα ίσως μπορούσαμε να δεχθούμε τις εκάστοτε θρησκευτικές παραινέσεις-πρακτικές ως θετικούς δρόμους-καθοδηγήσεις, προς μία ευτυχισμένη διαβίωση εάν δεν έθεταν όρους και αναπόφευκτα υποχρεώσεις ως προς την παρεχόμενη ‘αμοιβή’.

Οι παράμετροι που προϋπάρχουν του αποτελέσματος (της ευδαιμονικής κατάστασης του ατόμου) είναι εκατομμύρια, καμία αντίρρηση, όμως όλες είναι γραμμένες σε χιλιάδες αντίστοιχα βιβλία. Θρησκευτικά ή μη. 

Κανείς δεν μπορεί να οικειοποιηθεί το επιχείρημα πως μόνο μέσω μίας οδού φτάνει κανείς στο κέντρο. 

360 μοίρες που υπάρχουν εμπρός μας και το αποδεικνύουν…