Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Ακούστε ηλίθιοι: Νικήσαμε.

Μονάχα κάποιος παλαβός ή εμπαθής θα μπορούσε να πανηγυρίζει για τη συμφωνία., αλλά και εάν κάποιος αμφιβάλει για τ' αληθές αυτού, μπορεί να κοιτάξει τη λάμψη στο πρόσωπο του Σόιμπλε. 

Τι στην ευχή δεν μπορεί να χαίρεται ο εχθρός μας και θαρρούμε νίκη…


΄Η μήπως ο Σόιμπλε δεν ήταν εχθρός μας και πάλευε για το καλό του έθνους μας; Κάποιοι μπορεί να το στηρίζουν οι περισσότεροι όμως όχι.

Τώρα εδώ  που φτάσαμε θα πρέπει ίσως να ορίσουμε το ''καλό μας'' ώστε να έχουμε μια κοινή βάση επιχειρηματολογίας.

''Καλό'' λοιπόν  θεωρείται η ανάπτυξη του κράτους που θα έχει ως αποτέλεσμα την ευημερία του λαού.

Ασφαλώς και την ανάπτυξη βαυκαλίζονται πάντες, όπως και οι απανταχού πιστοί τη σωτηρία της ψυχής, αλλά όπως λέει και το τραγούδι ‘’είναι μεγάλο πράγμα’’ και τα μεγάλα πράγματα απαιτούν μεγάλους ανθρώπους.

Τι καταφέραμε λοιπόν;

Καταφέραμε μια υπόσχεση για τη συζήτηση της μείωσης του χρέους. Πολύ θετικό. Μέχρι πρότινος ούτε υπόσχεση, αλλά ούτε και υπόνοια συζήτησης δεν ελπίζαμε.

Με τι κόστος;

Με την παραχώρηση ολόκληρης της Ελλάδας. Για λιγότερο από 100 χρόνια και αυτό είναι και μια δεύτερη επιτυχία…

Και πως το καταφέραμε; Με μια λυσσαλέα διαπραγμάτευση και με άγριο –λεκτικό- ξύλο, αλλά νικήσαμε! Αποδεχθήκαμε όλους τους ουσιώδεις όρους των δανειστών και τους δείξαμε τι μπορούν να καταφέρουν οι Έλληνες που μάχονται για τα ιδανικά τους. Για το Ευρώ.

Δεν ντραπήκαμε καθόλου Δεξιοί και προσφάτως –ακόμα χειρότερα- οι λεγόμενοι Αριστεροί (εκ του άριστος να μην ξεχνιόμαστε) να πανηγυρίσουμε το 3,5% πλεόνασμα ως κόψη της σπάθης. (Τέτοιο πλεόνασμα κανένα κράτος δεν πετυχαίνει επομένως εμείς τι έχουμε να πανηγυρίζουμε; Τα αποτελέσματα της επιτυχίας μας. Τον δεδομένα επερχόμενο σφαγιασμό μισθών και συντάξεων και δήμευση και της ιδιωτικής περιουσίας -με την πάροδο του χρόνου- πάντων)

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

Θάρρος και υποκρισία.

Χρειάζεται γνώση και σθένος ώστε να καταφέρει 'ο όποιος' να καταγράψει την αληθινή πλευρά των γεγονότων από την ανθρώπινη πλευρά της. Από εκείνη τη πλευρά όπου όλοι αρνούνται να δουν. 


Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι αυθεντικές χαρές και απολαύσεις κρύβονται στην ιακονοποίηση του ενστίκτου, σε εκείνου -του δόλιου- όπου πετροβολείται, τιθασεύεται, τιμωρείται, αλυσοδένεται, αποβάλλεται και απαγορεύεται με τρόπο ρητό, σε διαλέξεις, γκαλά και επίσημες συγκεντρώσεις, ακόμα και η αναφορά στις ορέξεις του καθώς οι αξίες ορίζουν ζωές καθ’ ολοκληρίαν άξιες, πλην όμως χωρίς την αναλογούσα σ’ αυτές ευτυχία. (σε αντίθετη περίπτωση οι εισηγητές-παροτρύνοντες-συμβουλάτορες περί αγαθούς τρόπου διαβίωσης θα ήταν όλοι ευτυχισμένοι)

Η υποκρισία ανάγεται αρχηγός ουδέποτε έκπτωτος, την ίδια στιγμή όπου όλοι λησμονούν τις κατ’ ιδίαν ορέξεις τους. Τις βαφτίζουν προσωπικές, ιδιωτικές. Καταλήγουν μη ομολογούμενες, και καταντούν μη αναγνωρίσιμες.

Δεν μπορεί να υπάρξει ευτυχία μακριά από εκείνο που η ψυχή βαθιά της, αποζητά. Δεν μπορεί να υπάρξει απόλαυση από άκρη σε άκρη εάν δεν νιώσει το άτομο λεύτερο, λεύτερο από χρεώσεις, επιβολές, κατακρίσεις.

Οι κοινωνίες οφείλουν την ύπαρξή τους σε κοινώς ομολογούμενες αξίες. Κάποιες ορθές, αλλά σίγουρα όχι όλες. Το ζήτημα είναι εάν οι κοινωνίες αντικατοπτρίζουν τις ειλικρινείς επιθυμίες μας.