Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

O Ερντογάν, οι τρομοκράτες και το εύπλαστο κοινωνικό δίκαιο

Οι αντιφρονούντες πολιτικοί, στρατιωτικοί και όσοι άλλοι τιμητές της κατάλυσης της όποιας δημοκρατίας στην γείτονα, βαφτίζονται τρομοκράτες.


Ασφαλώς και στα πλαίσια της όποιας δημοκρατίας είναι καταδικαστέοι αλλά είναι εντελώς αλλιώτικη η καταδίκη τους ως πραξικοπηματίες και εντελώς διαφορετική ως τρομοκράτες.

Ο Ερντογάν ο οποίος την παρούσα στιγμή δικτατορεύει -και θα εξακολουθήσει να το κάνει για το λιγότερο μερικούς μήνες ακόμα, ενδιαφερόμενος αποκλειστικά για την εδραίωση της προσωπικής του εξουσίας- ενδεδυμένος μανδύα δημοκράτη (καθώς κακά τα ψέματα έχει και τη στήριξη μιας μεγάλης μερίδας του τουρκικού λαού αλλά και πολλών άλλων κομμάτων στο κοινοβούλιο, μιας και όλα είναι ενάντια των στρατιωτικών για τους δικούς του λόγους το καθένα) είναι η αφορμή για το άρθρο καθώς μας δείχνει ανάγλυφα το ότι πολύ απλά μέσα στις κοινωνίες το δίκαιο είναι το πρώτο που καταστρατηγείται στο όνομα μάλιστα του δικαίου!

Αρκεί λοιπόν ο λόγος ενός ηγέτη, η άγνοια πολλών οπαδών και περνάει αβρόχοις ποσί η επιθυμία του ενός. Εν προκειμένω η θανατική ποινή. Το επιχείρημα ένα. Ποιος θέλει να ταΐζονται τρομοκράτες στις φυλακές την ίδια ώρα που πεινάνε παιδιά στην επικράτεια; (Απάντηση υπάρχει και μάλιστα αποστομωτική: Τι έκανες όλα αυτά τα χρόνια πρώτα για τα παιδιά που πεινάνε και αμέσως μετά για να πάψουνε να υπάρχουν παιδιά που πεινάνε;)

Είναι απολύτως σαφές πως οι μάζες άγονται. Δεν αναφέρομαι μόνο στους πολίτες της γείτονος, αλλά και σε όλους τους πολίτες όλου του κόσμου. 

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Κριτικοί και συγγραφείς: Το κυνήγι της χίμαιρας.

Το δέλεαρ των προβολέων είναι πράγματι ισχυρό. Οι φωνές του κόσμου που λατρεύει -τον καλλιτέχνη- ασύγκριτα θελκτικό, η κοινωνική καταξίωση σκοπός, όνειρο ζωής.

Ο τρόπος επιτυχίας όμως εξ’ αρχής λαθεμένος και βιαστικός. Πρόχειρος, σύγχρονος πλαστικός, πιεστικός, μαζικής παραγωγής, ενέδωσης.


Αφορμή για το άρθρο στάθηκε η κριτική για κάποιο μυθιστόρημα την οποία και διάβασα σε ένα διαδικτυακό κλαμπ φίλων του βιβλίου. Είναι βεβαίως και θεμιτό και δεδομένο πως όλοι οι νέοι συγγραφείς (και όχι μόνο) επιδίδονται στην πρακτική της επιστράτευσης των φίλων, των γνωστών και όλων όσων υπολοίπων παρουσιάζονται βολικοί, φιλικοί να γράψουν δυό λόγια καλά προς θετικό επηρεασμό των υπολοίπων, να πουν μία καλή κουβέντα για την προσπάθεια του φίλου ή της φίλης συγγραφέως (και ίσως καλά κάνουν όσοι δεν το κάνουν μέσα από 5-10 ψεύτικα διαδικτυακά προφίλ με διαφορετικά ονόματα). 

Υπάρχει βεβαίως όμως, όπως σε όλα τα πράγματα όριο, πέραν του οποίου συναντάται η έκθεση. Το απροκάλυπτο και πασιφανές τρολάρισμα το οποίο δεν αφήνει εκτεθειμένο μόνο τον συγγραφέα που δεν αντιδρά –τις ελάχιστες φορές που μπορεί (μη θέλων άκομψους-υπερφίαλους επαίνους)- αλλά κυρίως τον κριτικό. Για τους απλούς φίλους που γράφουν από το πραγματικό τους προφίλ και κάτι παραπάνω δεν γεννάται ζήτημα, καλά κάνουν.

Στην κριτική την οποία και διάβασα (το όνομα της κυρίας που διατείνεται κριτικός -προφανώς και δεν είναι- δεν θα το αναφέρω ούτε και τον τίτλο του μυθιστορήματος με το οποίο καταπιάστηκε το οποίο ειρήσθω εν παρόδω θεωρείται από αρκετούς αναγνώστες καλό) ένοιωσα απόλυτα ξένος με την έννοια της σύνεσης. Απόρησα με το μέγεθος της αντίληψης της διατεινομένης ‘’κριτικού’’ περί της νοήσεως των αναγνωστών. Η θεϊκότητα του συγγραφέως ανυπέρβλητη και από αυτόν τον ίδιο τον Θεό. Η τιμή μας που γεννήθηκε στις μέρες μας, μεγάλη…

Ακόμα και εάν ήταν επί πληρωμή η καταχώρηση (που πιστεύω πως δεν ήταν διότι ο συγγραφέας δεν θα το επέτρεπε) θα έπρεπε να κρατηθούν στο ελάχιστο τα προσχήματα. Το ότι μιλούσε η γράφουσα για επικό μυθιστόρημα είναι κάτι που μπορεί κάποιος διακατεχόμενος από την αρίστη των διαθέσεων να αποδεχθεί, όμως αυτό ήταν το λιγότερο. Τελειώνοντας την κριτική έκπληκτος –ελάχιστα υπερβάλλοντας- ένοιωσα τον Όμηρο μαθητή του. Μετά από αυτό το μυθιστόρημα, τι; Για ποιο λόγο άραγε ζούμε; Κλείσαμε ως αναγνώστες!

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Η σημερινή κατάσταση απότοκος της πτώσης των αξιών και της λατρείας του χρήματος

Ακούγεται μακρινό όπως κάθε φιλοσοφία. Μπερδεμένο, ανεδαφικό μακριά από την απτή καθημερινότητα. ‘’Πτώση αξιών’’ σου λέει ο άλλος, τρέχα γύρευε…

Δεν είναι έτσι.

Εκείνοι που καταφέρνουν να κάνουν μια σμίκρυνση και να δουν τη χώρα ως μια οικογένεια θα μπορέσουν εύκολα να καταλάβουν όχι μόνο το τι έφταιξε αλλά και το γιατί υπήρξε το φταίξιμο. Ένα βήμα πίσω δηλαδή.

Όταν λοιπόν στην οικογένεια –η οποία λειτουργεί με την δημοκρατία που είναι άξια να έχει- ο αρχηγός πλειοδοτεί για να διοικήσει, είναι λογικό τα μέλη της να ωφελούνται. Να ωφελούνται –προσωρινά- λόγω της εξαγοράς τους φυσικά. Της εξαγοράς της προτίμησής τους. Της ψήφου τους.

Φταίνε να μέλη, τα παιδιά της οικογένειας που τους παρέχεται η δυνατότητα της επιλογής του γλυκίσματος προκειμένου να αποφασίσουν; Είναι ένα ερώτημα το οποίο απαντάται βαθμολογώντας τις αξίες που δίνει ο γονιός στο παιδί του.

Προσωπικά, ο δικός μου πατέρας –παιδί της κατοχής και της ανάγκης- μου έλεγε ‘’να είσαι έξυπνος, να αφήνεις τους άλλους να πηγαίνουν μπροστά, να κοιτάς να βολευτείς’’ όπως έκαναν στην εποχή του ('70-'80) και πολλοί άλλοι γονείς. Δεν τον κατηγορώ, αυτά ήξερε αυτά έλεγε. (για την ιστορία αναφέρω πως οι συμβουλές του δεν ευδοκίμησαν. Δεν βολεύτηκα) Επιμένω εξακολουθώντας όμως πως πίσω από αυτή την πρακτική λειτουργούσαν είτε με την παραίνεση των γονιών τους είτε δίχως αυτή, ένα πλήθος κόσμου που παρέσυρε και τον διπλανό του. Πόσο χαζός αισθάνεται εκείνος που περιμένει το πράσινο φανάρι στην ερημιά την ώρα που ο επόμενος οδηγός περνάει –έστω ελέγχοντας- με κόκκινο και φεύγει… Πόσο βλάκας ή αδικημένος νιώθει ο υπάλληλος που δουλεύει και πληρώνεται λιγότερο από τον άλλον υπάλληλο που δεν δουλεύει; Πόση οργή σωρεύεται μέσα του και πώς θα εκτονωθεί;

Ο λαός διαπαιδαγωγημένος στην συντριπτική του πλειοψηφία με αυτή τη λογική, απέκτησε μία στρεβλή ιδέα περί της πραγματικότητας. Δεν είναι δυνατόν μονίμως να παίρνεις. Όσοι είχαν πιάσει το νόημα ψήφιζαν μια το ένα κόμμα, και μια το άλλο. Μία ΠΑΣΟΚ και μία Ν.Δ. Σου λέει κάθε ένας που βγαίνει θα μου δίνει και κάτι παραπάνω από τον προηγούμενο. Με συμφέρει...