Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Άνθρωποι και κοινωνίες.

Οι άνθρωποι ζουν για τις κοινωνίες. Για την ευημερία αυτών  ή αλλιώς για το κοινό ανώνυμο συμφέρον που μοιράζεται δια μέσου της θυσίας των μονάδων της σε ένα σύνολο αδηφάγο, πλεονεκτικό και αδιάντροπο.

Κατηγορούμαστε για τις πράξεις μας όταν δεν συμφέρουν το σύνολο. Κατηγορούμαστε ότι δρούμε εγωιστικά, κοιτώντας τον εαυτό μας –που η λογική και η φύση μας καλεί να σκεφτόμαστε πρώτο-. Αλήθεια υπάρχει κακό σε αυτό;

Η κοινωνία αντιδρά μέμφεται κατηγορεί και καταδικάζει, μαζί της και όλοι εμείς, πιόνια,  κομμάτια άμορφα βαμμένα στα χρώματα της προσδοκίας εκείνων που νέμονται τις θυσίες μας.

Κάθε πράξη που δεν συμφέρει το κοινό καλό καθαίρεται,  λοιδορείται, αναφέρεται ως παράδειγμα προς αποφυγή των υπόλοιπων υποψήφιων ανταρτών που κοιτούν πρώτα το δικό τους καλό και όχι των όλων των απρόσωπων υπολοίπων.

Είναι μια πάγια τακτική εκείνη του αλτρουισμού να προσπαθεί διαμέσου των κανόνων και των εύφημων μνειών, να αποξενώσει το άτομο από το ένστικτο. Να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να τα χώσει (τα άτομα) ίσαμε τον λαιμό στην υποχρέωση που ποτέ δεν καταδέχτηκε με αυτούσια θέληση, κανένα να υπογράψει.

Ποια κοινωνία νοιάζεται για την ευτυχία των υπηκόων της; Καμία απολύτως.

Όλες σε κάθε γωνιά του πλανήτη ενδιαφέρονται για την ευημερία του συνόλου τους που από το σύνολο αυτό τελικά επωφελούνται λίγοι. Οι έχοντες τα σκήπτρα τις πρώτες καθέδρες. 

Χρόνια δασκαλεμένοι πολίτες, μυρμήγκια πασχίζουν γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι ορίζει το σύνολο της οικουμένης, γιατί έτσι έχουν ορίσει εκείνοι που γνωρίζουν καλύτερα και κρατούν τους επαίνους στα χέρια. Και οι πολίτες έχουμε μάθει να θέλουμε τους επαίνους, τα χαρτιά με το μελάνι, θαρρώντας πως πρόκειται για κάτι σπουδαίο. Δέσμιοι πονηρών στόχων και παμπόνηρων αμοιβών.

Πριν το βραβείο θα πρέπει να έχει αξία εκείνος που το απονέμει. Θα πρέπει να έχει αξία ο λόγος που δίνεται αυτό κι όταν ο λόγος αυτός είναι η αιτία καταστροφής του ίδιου του ατόμου, τότε μάλλον η αλτρουιστική πράξη στρέφεται δια μέσου της μονάδας κατά του εαυτού της πραγματικής κοινωνίας.

Αν όλοι κατέστρεφαν τον εαυτό τους προς όφελος των υπολοίπων στο τέλος κανείς δεν θα έμενε να απολαύσει το όφελος, πλην εκείνων που μοίραζαν τα βραβεία…

Ο άνθρωπος είναι πάθος καλό και κακό. Εγωισμός, απόλαυση, μάχη κι αγάπη όταν το θελήσει όταν, νιώσει ασφαλής, σίγουρος, δυνατός. Όταν προσφέρει από υπεροχή, όχι από υστέρημα, μα από πλεόνασμα δύναμης.

Ο λυτρωμός δια μέσου της υποταγής, καταδεικνύει δειλία. Επιχειρείται η ανάδειξη διαμέσου της αδυναμίας. Τι να κάνει κανείς την αγάπη ενός δειλού; Την παρέα του θηρίου καμαρώνουν όλοι. Του λιονταριού την προτίμηση, την προστασία, αν χρειαστεί.

Ακόμα και η ελάχιστη χαρά από τη ελεημοσύνη κρύβει τον δέσμιο εγωιστή εαυτό στο κανάλι πλατιάς διδασκαλίας  της εξιλέωσης του εαυτού δια μέσου της ταπείνωσης. Άραγε η ζωή του λαού ανήκει στους διδασκάλους; Η ευτυχία του; Η δύναμή του;

Όλα ανήκουν σ’ εκείνους που διδάσκουν τη παραίτηση.

Μονομιάς αποδεχόμενος την ‘χειρότερη’ –και πιο αληθινή- πλευρά του εαυτού του ο άνθρωπος αποβάλλει την υποκρισία. Όλοι είμαστε εγωιστές, ζηλιάρηδες, μαχητές ανάλογα με την δύναμή μας. Ισχυροί στον πιο αδύναμο. Περήφανοι στη σιγουριά μας μέσα και υποταγμένοι στο συμφέρον μας ή στη δύναμη των υπολοίπων. Ποιοι άλλοι θαρρείτε πως είμαστε;

Υποκριτές καλοκάγαθοι σε όλο μας το μεγαλείο κι ακόμα χειρότεροι. Μας δασκάλεψαν, μας δάνεισαν αλυσίδες και μαντρώσαμε το περήφανο ένστικτο. Την βαθιά μας θέληση. Και σαν να μην φτάνει αυτό μας έβαλαν και υπογράψαμε την καταδίκη της. Τον αφορισμό της.

Όχι. Εκείνο που θέλεις αν δεν συνάδει με το κοινό συμφέρον με τις υπέρτατες αξίες και δεν βοηθάει το κοινό καλό, θάψε το όσο πιο βαθιά σου μπορείς. Πάψε να μιλάς για αυτό. Αυτές δεν είναι επιθυμίες που δικαιολογείται να έχει ένας πολιτισμένος, ένας αγαθός, ένας σύγχρονος πολίτης.

Κι όμως τις έχω. Κι όμως τις σκέφτομαι, κι όμως δεν με αφήνουν σε ησυχία…

Οι άνθρωποι σαν και εσένα ζουν στα βουνά, μακριά από πολιτισμούς, από θρησκείες από επόμενες ζωές. Ζουν καταδικασμένοι αφού δεν προσφέρουν στο κοινό καλό, της προόδου –που εμείς ορίζουμε ως τέτοιο-, του συνόλου γενικότερα…

Υποχρεωτικά πρέπει να νοιάζεσαι για το σύνολο, αφού μέσα σε αυτό ζεις, αυτό σε θρέφει, αυτό σε κοιμίζει και σε ξυπνά. Ποιός άλλος εκτός από τον μέντορά σου εντέλλεται να σε οδηγεί να σε διατάζει, να σου επιβάλλει συμπεριφορές και να σου δίνει βραβεία;

Οι άνθρωποι που προσφέρουν είναι οι αξιότεροι. Για τους υπόλοιπους –ασφαλώς-, αλλά όχι για τον εαυτό τους. Οι άνθρωποι που πεθαίνουν για τους άλλους είναι οι πολυτιμότεροι γιατί προσφέρουν κάτι για τους άλλους αλλά όχι για τον εαυτό τους.  Ο θάνατος ενός ικανού πολίτη θλίβει δημόσια γιατί η κοινωνία χάνει τον εργάτη της.

Αλήθεια υπάρχει κάποιος εαυτός που να έχει αξία;

Υπάρχει κάτι έξω από την προσφορά που να βραβεύεται; Κάτι που να ωφελεί τον εαυτό και μόνον αυτόν. Το υποκείμενο χρωστάει κάτι στον εαυτό του; Του αξίζει κάτι περισσότερο από μια μπύρα τη μέρα της μεγάλης κούρασης κάτι έξω από έπαινο στο χαρτί που καμιά αξία δεν έχει;

Θα διδαχθεί ποτέ ο άνθρωπος να υπηρετεί το ένστικτό του έστω και εάν αυτό αντιβαίνει το δημόσιο καλό αλλά δεν επιβουλεύεται το δικαίωμα ή την ελευθερία κανενός συμπολίτη του;

Είναι υποχρεωτικό όλοι να συνεισφέρουν ακόμα και εάν δεν θέλουν; Εάν ναι, δεν μιλάμε για ελεύθερη κοινωνία αλλά για κάποια μυαλωμένη που γνωρίζει να σκλαβώνει αφήνοντας ελευθερίες επιλογής σκλαβιάς. Μια κοινωνία που βραβεύει τους δούλους.

Μην πιστέψει κανείς στην ελευθερία του. Κανείς δεν είναι ελεύθερος από τη στιγμή που δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις ελεύθερες επιθυμίες του* Ποτέ όσο τα βαθύτερα ‘’θέλω’’ και ‘’χρειάζομαι’’ βρίσκονται στο περιθώριο, δεν νοιώσει ελεύθερος κανείς. Ποτέ όσο οι κρυφές επιθυμίες του καθενός δεν γίνονται αποδεκτές, βραβεύσιμες στον νέο κώδικα αξιών, δεν θα πάρει βαθιά ανάσα κανείς.

Χρειάζεται ένας κώδικας να απέχει της υποκριτικής συνεισφοράς στο σύνολο του, ένας κώδικας που θα βραβεύει το θάρρος της αποδοχής του οτιδήποτε κάνει καλό στο άτομο (χωρίς να βλάπτει το σύνολο)

Ως απόστημα της κοινωνίας ορίζεται η πολιτική και η διπλωματία, όχι τόσο ως προς τον σκοπό της –που λίγο πολύ είναι γνωστός- αλλά ως προς τα μέσα τα οποία μετέρχεται.

Καθρέφτης αυτών, σχεδόν άξιοι μαθητές τους –των πολιτικών και υπόλοιπων ενταγμένων διδασκάλων- είμαστε όλοι εμείς που για κάποιον αδιανόητο λόγο οφείλουμε να μετονομάζουμε την όποια μας πράξη προσδίδοντάς της το όνομα κάποιας άλλης, άξιας –αναγκαστικά υποκριτικά φερόμενοι- με θέση εξέχουσα στο πίνακα των επιτρεπτών ονομάτων της εξουσίας…

που δεν ενοχλούν τους συμπολίτες του