Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Η πεπατημένη οδός.

Εάν φανταστούμε τις κοινωνίες ως ένα σύνολο ανθρώπων, το οποίο, ομονοεί αν μη τι άλλο, πολιτισμό, τότε θα πρέπει με την ίδια ευκολία με τρόπο καθ’ όλα αντικειμενικό να υπογράψουμε πως η υπουλότητα, η υποκρισία, αποτελεί ένα άξιο συστατικό του πολιτισμού αυτού, καθότι ευημερεί, έχοντας πάντα μια δεύτερη σκέψη πίσω από την πρώτη. Πάντα ένα στόχο με τέχνη κρυμμένο καλά, μία επιθυμία καθαρής απόλαυσης πίσω από κάθε τι λευκά ηθικό. Ακόμα και από την όποια θυσία.



Οι πράξεις των ανθρώπων διακρίνονται από αδυναμία ειλικρίνειας -λόγω της έμφυτης κακότητας τους-, από υστεροβουλία, η οποία μάλιστα -πολλές φορές- ονομάζεται θεμιτή ακόμα και άξια, προς χάριν της αγαστής συνεργασίας των πολιτισμένων μονάδων που απαρτίζουν τις κοινωνίες μας. (εμείς αποφασίζουμε πώς θα ονομάσουμε το κάθε τι).


Οι συναλλαγές, οι τόσο απαραίτητες πράξεις διακανονισμού του υλικού μέρους της σύμπραξης-συμπόρευσης-λειτουργίας του οικοδομήματος, βρίσκονται πνιγμένες στη μετέπειτα σκέψη, στη δόλια μεριά της ικανοποίησης του αρχέγονου ενστίκτου εκείνου της επικράτησης έναντι του άλλου συνοδοιπόρου, φίλου, συνεργάτη, συνανθρώπου.

Η ηθική των θρησκειών απέχει στην ουσία την παρουσία της, αδυνατούσα να επιβληθεί στο καίριο έμφυτο αξίωμα της νίκης. Στέκει μονάχα πότε ως τιμωρός και άλλοτε ως προτροπός αντισταθμίσματος χαράς ηθικής (κάποτε μετά θάνατον) από την πολέμηση του ενστίκτου.

Η πάγια υποδούλωση των ατόμων στην υποκρισία θα μπορούσε να θεωρηθεί αφύσικη μονάχα εάν καλλιεργείτο δια μέσω του οράματος μιας επιθυμίας ως τέτοια –κακή- εν μέσω μιας θάλασσας απέραντης καλοσύνης. Μιας καλοσύνης η οποία εδραιωμένη στέρεα, θα δίεπε άγραφους ενστικτώδεις παλλαϊκούς, πανανθρώπινους νόμους, κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει, το αντίθετο μάλλον.

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Ζώντας τις λογικές του παραλόγου.

Όνειρο ζω μη με ξυπνάτε…


Τσακωμοί σε πάνελ τηλεοπτικά εκλεκτών βουλευτών του Σύριζα και μη εξαιρετέων ομοίων της Ν.Δ.

Η ερώτηση μία.

Πράγματι πιστεύουν όλα αυτά που διατείνονται; Απορώ. Τρέμω στην ιδέα πως συνεννοημένοι μας εμπαίζουν το παιχνίδι της λεπτής ραφής. Αναρωτιέμαι φοβούμενος μήπως δεν έχουν καταλάβει πως δεν είναι στο χέρι κανενός από δαύτους τους ελάχιστους μικρούς (εμπρός στους δανειστές) να διώξουν ούτε καν τη μύγα από το κέντρο της μύτης τους που τους γαργαλάει και τους χώνεται στο ρουθούνι. Και εξακολουθούν να λεονταρίζουν ηλίθια (θα μπορούσε και βρομερά, επί σκοπό) εμπρός στα μούτρα των εκστατικών πολλαπλώς εξαπατημένων πολιτών.

Ασφαλώς και προέχει η άδεια των εχόντων την επόμενη δόση. Να το αγνοούν;

Μέμφονται οι μεν τους δε (Σύριζα-ΝΔ και πλάι τους κολαούζοι οι υπόλοιποι γυρεύοντας μερτικό δόξας, παρουσίας στο πολιτικό γίγνεσθαι) για τα επικείμενα αντιλαϊκά μέτρα προτείνοντας άλλα δικά τους, αγωνιζόμενοι έως εγκεφαλικού για τα δίκαιά τους και αναρωτιέμαι εάν αγνοούν πως στο διευθυντήριο μοιράσματος διαταγών τους κοιτούν και γελούν. ''Να οι μικροί πεντάχρονοι που σχεδιάζουν το μέλλον τους!'' Η μεγαλύτερη ειρωνεία θα ήταν οι γονείς-δανειστές να καμαρώνουν για τις προσπάθειες των κακομαθημένων τους!

Ο Ντάιζεμπλουμ μαζί με τη Βελκουλέσκου σίγουρα θα απορούν-χαμογελούν με το θράσος όλων αυτών που αλληλοκατηγορούνται λες και κάποιος καημένος θα μπορούσε να κάνει πράξη το ελάχιστο της χιμαιρώδους σκέψης του πριν ποδοφιλήσει για τα καλά τα ποδάρια τους.

Για όλα όσα κατηγορούν τον Σύριζα οι Νεοδημοκράτες, πρώτοι απ’ όλους θα τα εφάρμοζαν υπακούοντας, γιατί πολύ απλά δεν θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Ομοίως και οι ψευταράδες του Σύριζα οι οποίοι προκειμένου να κυβερνήσουν χαμήλωσαν εκτός από τον πήχη των προεκλογικών τους εξαγγελιών-υποσχέσεων και τα παντελόνια τους.

Θυμάστε το ‘’στα τέσσερα’’ του συμπαθούς κατά άλλα Καμμένου. Όπου φτύνεις, γλύφεις και ό, τι κοροϊδεύεις συνήθως το λούζεσαι…

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Η συμπαθής μαϊμουδίτσα και η θεωρία της σχετικότητας.

(Για όλους εμάς που κριτικάρουμε με περισσή ευκολία, θεωρίες, επιλογές και ίσως τον τρόπο της ζωής φιλοσόφων και λοιπών καταξιωμένων διανοητών)


Πριν από κάμποσο καιρό ένας διάσημος σκακιστής έκανε κάποια κίνηση στον μέσον μιας παρτίδας. Μια κίνηση που του πήρε κάμποσο χρόνο να σκεφθεί. O αντίπαλος που του έτυχε ήταν άξιος.  Μελετώντας αρκετά χρόνια αργότερα την συγκεκριμένη κίνηση, -σε κάποια εφημερίδα που είχε δημοσιεύσει την παρτίδα-, ένας αρχάριος σκακιστής απορούσε με το μέγεθος της ανοησίας του μαιτρ… Αδυνατούσε να βρει το νόημα της κίνησης και έκρινε την επιλογή της προώθησης που συγκεκριμένου κομματιού, αψυχολόγητη αν όχι κακή…


Πράγματι μια καημένη  μαϊμουδίτσα –με κάθε συμπάθεια κυριολεκτικά και μεταφορικά- την ίδια χρονική στιγμή σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου, αδυνατούσε να βρει ενδιαφέρον, αξία, στη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, πράγμα το οποίο όλοι ανεξαιρέτως το βρίσκουμε απολύτως φυσικό. 

Τώρα κάνουμε τους ανάλογους συνειρμούς.

(Μεταξύ μας, οι περισσότεροι στη μοίρα του συμπαθούς ζώου είμαστε, απλά έχουμε τη νόηση-κρίση-αυτοσυγκράτηση, να μην επιτιμούμε - υποτιμούμε εκτιθέμενοι δημοσίως- εκείνο που δεν καταλαβαίνουμε. Κάποιοι άλλοι στην ίδια μοίρα με εμάς, αντιδρούν αξιότερα προσπαθώντας να καταλάβουν (λόγια και πράξεις) στο μέτρο που μπορούν. 

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν πολλά επίπεδα νόησης γύρω μας και συνακόλουθη αλήθεια είναι, πως όλοι μας έχουμε πρόσβαση (κατανόησης) σε πολλά κατώτερα από το δικό μας, σε αρκετά όμοια και σε λιγότερα ανώτερα.

Η σκέψη μοιάζει σε κάποια πολλά σημεία με τα μαθηματικά. Χρειάζεται να κατέχει κάποιος το προηγούμενο μάθημα ώστε να προχωρήσει με αξιώσεις στο επόμενο, επομένως κρίνεται προφανές πως είναι σχεδόν αδύνατον να ερμηνεύσει κάποιος απαίδευτος, τη σκέψη, τις αποφάσεις, τις κινήσεις, τον λόγο ενός κάποιου καταξιωμένου διαχρονικά διανοητή-φιλοσόφου με την πρώτη ανάγνωση.

Μπορεί κάλλιστα να μην συμφωνεί, δικαιούται άλλωστε να έχει δική του γνώμη, άποψη, στα πλαίσια της ελευθερίας του λέγειν. Κατανοητό και απολύτως αποδεκτό καθόσον το δικαίωμα είναι σαφές και αναφαίρετο, όμως το αποκτά –επί της σοβαρής ουσίας του λόγου, δημοσίως- ο οποιοσδήποτε έχει εντρυφήσει στο έργο εκείνου που κρίνει θετικά ή αρνητικά, αλλιώς πολύ απλά γενικώς απαξιώνεται και εάν επιμένει, καταντά ‘πρόχειρος’, γραφικός, ενδεχομένως κι αστείος.

Δεν είναι δυνατόν να συμφωνούμε με όλους τους στοχαστές. Αυτό είναι δεδομένο καθώς οι απόψεις τους αντιδιαστέλλονται. Δεν το κάνουν άλλωστε και οι ίδιοι μεταξύ τους (πώς θα ήταν δυνατόν;)… Όμως υποκλινόμαστε στο μεγαλείο της σκέψης τους. Είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα η διαφωνία κατόπιν γνώσης και εντελώς αλλιώτικο η αποκαθήλωση με συνοπτικές διαδικασίες-με δυό λόγια, ενός στοχαστή που έχει αναπτύξει δική του φιλοσοφική θεωρία έχοντας ο ίδιος αναδειχθεί σε πρόσωπο ιστορικό. Η ατεκμηρίωτη κίνηση (αποδοχής αλλά κυρίως απόρριψης) δηλοί επιεικώς αμάθεια.