Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

Δικτατορία ή πόλεμος; Η μόνη 'διαλεκτική' της αλλαγής.

Τα είπαμε και παλαιότερα. Η δημοκρατία είναι ένα πολύ ευαίσθητο πολίτευμα. Ένα πολίτευμα που προϋποθέτει ανθρώπους που έχουν βαθιές άριστες ιδέες, περί της ευγενούς πολιτικής στην υπηρεσία του αντικειμενικώς κρινόμενου κοινωνικού καλού.

Στην περίπτωση αυτή συνομολογούμε δανειζόμενοι από τον Ρουσώ την έκφραση περί ‘γενικής βούλησης’ η οποία οφείλει σε κάθε περίπτωση να εκφράζει το άτομο όχι ως μονάδα, αλλά ως ενταγμένο συνειδητά υπήκοο στην υπηρεσία ενός κοινωνικού συνόλου το οποίο και αποφασίζει για τον εαυτό του (κοινωνικό σύνολο) τα καλύτερα.

Κάθε προσωπική προτίμηση-όφελος-συμφέρον, οφείλει να περνάει σε δεύτερη τρίτη ή τέταρτη μοίρα, εφόσον δεν συμβαδίζει με τον στόχο τον οποίο και έθεσαν οι εκλεγμένοι δημοκρατικά από τον λαό, ηγέτες…

Η πολιτική ως εργαλείο εφαρμογής, έρχεται και καλύπτει το κενό της φύσης, του φυσικού κόσμου όπου τα πάντα ανήκουν σε όλους (Χομπς) όπου δεν υπάρχει ούτε αδικία και συνεκδοχικά ούτε και ανομία. (Πώς θα μπορούσε άλλωστε ελλείψει νόμων, μια και αυτοί υφίστανται από τη δημιουργία της πολιτείας και εντεύθεν, αφού η ίδια τους θέσπισε, πολιτευόμενη.)

Ο κάθε ένας από εμάς, ψηφίζει πλημμυρισμένος αλτρουισμό!

Μέσα στο κοινωνικό το ενιαίο κράτος δεν θα πρέπει να υπάρχουν μεμονωμένες ομάδες -φράξιες- που να μάχονται για το δικό τους καλό, διότι πιθανόν αυτό το καλό να αναμετράται με το άλλο, το δημόσιο. (Βλέπε συνδικαλισμό).

Και συνεχίζουμε...

Ο πολίτης μετά από την καταμέτρηση των ψήφων γίνεται υπήκοος. Υπακούει στη θέληση των πολλών, της πλειοψηφίας δηλαδή αποδεχόμενος πως οι πολλοί κατέχουν το δίκαιο. Το ορθό, το μη λανθασμένο.

Δεν γίνεται αλλιώς. (Εννοώ στα αισιόδοξα παραμύθια…)

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Περί ματαιότητας και άλλων συναφών.

Υπάρχει τέλος οριστικό; Θα υπάρξει και πάλι απόλυτο μηδέν;

-Μα καλά είμαστε σίγουροι ότι κάποτε υπήρξε;

Η επιστήμη και η λογική αυτό λένε. Πως κάποτε υπήρξε, σε αυτό συμφωνούν και όλες οι θρησκείες-πλην την ύπαρξη του Ενός, του οικείου θεού της κάθε μιας φυσικά-. 

Πέραν αυτών –των θρησκειών- όμως, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να μιλούν-θεωρούν, θεωρίες και πιστεύματα που εδρεύουν μονάχα σε …πίστεις (εξ' αποκαλύψεως αλήθειες και ευγενείς πόθους) και άρα –από απόψεως λογικής- πουθενά, όλα δείχνουν πως κάποτε σε Χ δις, τρις, τετράκις ή πολλαπλάσια αυτών -δικά μας-εκατομμύρια χρόνια τα πάντα στο σύμπαν θα καταλήξουν στην αρχική τους μορφή. Στο τίποτα. Στο μηδέν. (Σας θυμίζω εκείνο που ήδη έχετε ακούσει: Το τέλος του ήλιου και άρα το δικό μας, της γης δηλαδή, ορίζεται σε λιγότερο από πέντε δισεκατομμύρια χρόνια).

Κατόπιν αυτού του τέλους, της μεταστροφής του ήλιου σε κόκκινο νάνο, άλλες, ακόλουθες, έξω από τη γη νοήμονες υπάρξεις που θα ανακάλυπταν τον πλανήτη μας, δεν θα μπορούσαν να ανιχνεύσουν τίποτα από τον πολιτισμό μας. Θα αναρωτιώταν κι εκείνοι -όμοια με εμάς- αν κάποτε υπήρξε ζωή στο σύμπαν… 

  • Μια νέα τελευταία θεωρία μιλάει για επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος (σε βάθος ανάλογου χρόνου) που θα έχει ως αποτέλεσμα την ψύξη και την καταστροφή του… Μία επόμενη, σύγχρονη της προαναφερόμενης, για τη «μεγάλη σχάση». Το τέντωμα, τη διαρραγή και άρα την οριστική κατάρρευσή του.

Θα ήταν αστείο να μας στεναχωρεί η ιδέα, ομοίως θα ήταν κουτό να προσπαθούμε να δούμε τον εαυτό μας σε κάποιο βάθος χρόνου το οποίο όχι απλά ξεπερνά τα όρια της πλέον ευφάνταστης σκέψης μας, αλλά ανήκει μονάχα στον αιθέρα κάθε μεταφιλοσοφικής μας προσπάθειας.

Τα πάντα στο μηδέν οδεύουν λοιπόν; Μία νέα θεωρία - η Θεωρία των Ιδιομεταβολών – που έχει προταθεί από τον Εμμανουήλ Μανούσο του Ινστιτούτου APM (APM Institute for the Advancement of Physics and Mathematics) και υποστηρίζεται και από άλλους ερευνητές όπως ο Κυριάκος Κεφάλας –που τυχαίνει να γνωρίζω- προβλέπει ότι το σύμπαν ξεκίνησε από μία κατάσταση που ελάχιστα διέφερε από το κενό. Για το απώτερο μέλλον ο Κυριάκος Κεφάλας προβλέπει τρεις εκδοχές, οι δύο από τι οποίες είναι παρόμοιες με την αρχική κενή κατάσταση του σύμπαντος.
  • Για όσους ενδιαφέρονται μπορούν να ακολουθήσουν τον σύνδεσμο: http://apminstitute.org/
Στα δικά μας τώρα…  έλεγα λοιπόν, πως είναι απολύτως ανεδαφική η οποιαδήποτε στενάχωρη ή αγωνιώδης ιδέα περί θανάτου, καθώς θα γνωρίζουμε από το επόμενο λεπτό του τέλους μας ...όλα όσα γνωρίζαμε και πριν τη γέννηση μας. Θα στεναχωριόμαστε το ίδιο, θα ανησυχούμε το ίδιο και θα χαιρόμαστε το ίδιο.