Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Έτσι είναι αν έτσι αισθάνεστε...

Έχουμε ένα μεγάλο ζητούμενο. Την αίσθηση που υφίσταται κρίση. Την προσωπική, την εσωτερική άποψη της αλήθειας που όμως δεν συμπλέει με την οριοθετημένη περί ορθού άποψη.

Η αίσθηση της ευτυχίας ή της δυστυχίας υπό αυτή την αίρεση τίθενται στη κρίση ενός εκάστου. Επιστήμονα ή μη. Ετούτο πρέπει, εκείνο απαγορεύεται.

Αν αισθάνεστε έτσι, είσθε λάθος, είσθε άρρωστος, υγιής ή σωστός. 

Για όλα υπάρχει μέθοδος, συνταγή ή γνωμάτευση. Ταμπέλα.

Κι όμως, έτσι είναι αν έτσι αισθάνομαι! Δεν υπάρχει ορθή ή λανθασμένη αίσθηση. Δεν μπορεί κανείς να μου πει πώς είναι ο κόσμος. Ο δικός μου κόσμος. Ο δικός σας μπορεί να είναι αλλιώς. Δικαίωμά σας, ο δικός μου όμως γιατί οφείλει υποταγή στον χρωματιστό δικό σας; Ξεχάσατε μήπως τα χρώματα που επιλέξατε να τον βάψετε; Κι έρχεστε ύστερα να μας πείτε για φύση... για φυσικότητες και για ασυμβίβαστες καταφάσεις.

Η αίσθηση είναι μία για τον καθέναν, ασχέτως αν είναι ευτυχής ή δυστυχής. 

Βάσει ποίου κανόνα οι αισθήσεις μας οφείλουν να είναι ευτυχείς;

Ασφαλώς σύμφωνα με την ανάγκη μας να νοιώθουμε όμορφα. 

Η δυστυχία δεν έχει ομορφιά λέτε. Συνήθεια μπορεί. Το καθρέφτισμα μιας αλλόκοτης ηδονής ίσως. Κατακάθισμα σε μια αίσθηση που προκαλεί εντύπωση και αυτοπεριορισμό. Σωστά τα λέτε όμως θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες μας ώστε να συνεννοηθούμε στην ίδια γλώσσα.

Ας μην ξεχνάμε πως ο πόνος ζητά να μάθει την προέλευσή του, η ευτυχία όχι.

Όλοι θεωρούμε την ευτυχία δεδομένη, σαν κάποιος να μας την χρωστάει. Η τύχη ή για κάποιους ο θεός. 

Η ύπαρξη-παρουσία τής δυστυχίας στον οποιοδήποτε σημαίνει υποχρεωτικά έξοδο από τη λεωφόρο, βάδισμα σε ατραπό. 

Να λοιπόν ο λόγος που όλοι συντρέχουν στη διάσωση του ατόμου από την απευκταία κατάσταση. Να που όλοι ειδήμονες ή μη, συνδράμουν.

Όλοι οφείλουν να είναι ευτυχείς ας δυστυχούν σε μεγάλο βαθμό από τις ευτυχίες των άλλων ή σε πολλές περιπτώσεις μέσα στην εικονική ευδαιμονία τους. Η ευτυχία είναι αποτέλεσμα σύγκρισης. Ασφαλώς δυστυχώς, αλλά όμως είναι σε πλείστες περιπτώσεις καθόσον μετράται σύμφωνα με τις δυστυχίες των άλλων.Υπό αυτή την προϋπόθεση οι δυστυχείς, μας είναι απαραίτητοι. Πόσο 'μικρή' ποταπή η διαπίστωση... Να ήμαστε ηθικιστές χωρίς να το γνωρίζουμε;

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Σόφια - Βελιγράδι – Βουδαπέστη με αυτοκίνητο.

(Αθήνα-Μπλαγκόεβγκραντ-Σόφια-Βελιγράδι-Νόβι Σαντ-          Βουδαπέστη - Έστεργκομ – Βίσεγκραμ - Σέντεντρε- Νόβι Σαντ-Σόφια- Αθήνα).

Διάρκεια εκδρομής                   11 ημέρες
Σύνολο χιλιομέτρων                 3450
Κόστος Αερίου-βενζίνης          200 ευρώ
Αυτοκίνητο                                   Passat 1600 βενζίνη-αέριο
Διόδια              55 ευρώ περίπου (Βουλγαρία-Σερβία-Ουγγαρία)
Κόστος ταξιδίου                       1250 ευρώ.                                    
                                                       
Θα αναφερθώ αναλυτικά στο πρόγραμμα της εκδρομής, τις διαδρομές, τα ξενοδοχεία, τα κόστη, τα προβλήματα, αλλά τις όμορφες στιγμές που περάσαμε.

Μπορείτε να επικοινωνήστε μαζί μου με e-mail ώστε να με ρωτήσετε ό,τι θέλετε και εάν επιθυμείτε ευχαρίστως να αφήστε τηλέφωνο να σας καλέσω για όποια πληροφορία γνωρίζω.


Καταλήγοντας λέω πως αξίζει πραγματικά τον κόπο μια τέτοια εκδρομή με αυτοκίνητο.

Πριν ξεκινήσουμε ας πούμε μερικές συμβουλές για τους βιαστικούς που δεν θα διαβάσουν ολόκληρο το άρθρο:

Διαδρομές και αποστάσεις βρείτε εύκολα στη διεύθυνση  http://www.apostaseis.gr/loc_ap/odigikes-apostaseis.asp

· Χωρίς GPS δεν θα επιχειρήσετε κανένα ταξίδι με αυτοκίνητο σε καμιά πόλη της Ευρώπης αν δεν είστε σίγουροι για το πώς θα βρείτε το μέρος διαμονής σας στην πόλη της επιλογή σας.
· Στη Σερβία η οποία δεν είναι μέλος της ευρωπαϊκής ένωσης οι μονάδες των κινητών σας θα τελειώσουν σε ελάχιστα λεπτά. Ομοίως και τα MB που θα έχετε για τους χάρτες του GPS.
· Μην ξεχάσετε να προμηθευτείτε τη λεγόμενη ‘βινέτα’ το εισιτήριο δηλαδή για τη διέλευσή σας από τους δρόμους της Βουλγαρίας και της Ουγγαρίας. Για την Βουλγαρία κοστίζει 8 ευρώ για μία εβδομάδα και για την Ουγγαρία 11.50 ευρώ για δέκα ημέρες.
· Καλό θα ήταν να έχετε ένα χάρτη μαζί σας ώστε να μπορέσετε να ελέγξετε τις ιδιοτροπίες του GPS. Ακόμα και τα καλύτερα του είδους μπορούν από Θήβα να θέλουν να σας πάνε Καπανδρίτι μέσω Κάζας αν έχετε ενεργοποιήσει την αποφυγή διοδίων… (σ.σ. υπάρχει παράλληλος ευκολότατος δρόμος με δυο μόνο παρακάμψεις)
· Μπορείτε να φέρετε απεριόριστες ποσότητες ποτών και καφέδων από Βουλγαρία, στα σύνορα δεν γίνεται έλεγχος (λέγεται πως επιτρέπεται μέχρι 4 λίτρα σκληρού ποτού ανά άτομο και κάποιες άλλες ποσότητες σε μαλακότερα. Μπύρες κ.τ.λ.) Αν αληθεύει είναι ένας νόμος που δεν εφαρμόζεται.
· Θα έχετε υπομονή στη οδήγηση. Προσωπικά οδήγησα πίσω από νταλίκα 40 χιλιόμετρα με 50 χιλιόμετρα την ώρα. Μαζί μου και άλλα 30 αυτοκίνητα φορτηγά και μη.
· Στη Βουλγαρία τηρούμε απόλυτα τα όρια ταχύτητας  όσο παράλογα και αν μας φαίνονται (οι τροχονόμοι με τα ραντάρ καραδοκούν), στη Σερβία είναι κάπως χαλαρότερα και στην Ουγγαρία σχεδόν όπως στους δικούς μας εθνικούς δρόμους.
· Να αποφεύγετε να περνάτε τα σύνορα Σάββατο, το ίδιο και την Κυριακή. Περιμέναμε στα σύνορα Ουγγαρίας προς Σερβία 2.5 ώρες…
·  Στη Σερβία ακόμα και οι αστυνόμοι φέρονται σε εμάς τους Έλληνες σαν να είμαστε αδέλφια. Το ίδιο μας αντιμετωπίζουν και οι Σέρβοι.
·  Τα φώτα στο αυτοκίνητο σε Βουλγαρία και Σερβία ανοιχτά όλη μέρα.
· Την πρώτη ημέρα μπορεί να βγάλετε 800 χιλιόμετρα, την δεύτερη όμως θα καταφέρετε πολύ λιγότερα. Τα μεθεπόμενα 400 να τα υπολογίσετε μετά από μια μέρα ξεκούρασης. Μην ξεχνάτε πως δεν κάνουμε αγώνα δρόμου ή αντοχής, αλλά τουρισμό. Πάντα να αφήνετε μερικές μέρες περιθώριο στις επόμενες κρατήσεις των ξενοδοχείων σας. Πάντα υπάρχουν απρόοπτα… Καλό θα ήταν να κλείσετε ξενοδοχεία από την Αθήνα μέχρι και τον κύριο προορισμό σας μόνο, από εκεί, κανονίζετε την επιστροφή σας ανάλογα με την θέλησή σας.
·  Γέμισμα ρεζερβουάρ μόλις ο δείκτης φτάσει στη μέση. Ένα γεμάτο ρεζερβουάρ σημαίνει ασφάλεια.
· Θα δυσκολευτείτε να βρείτε καλά ξενοδοχεία με πάρκινγκ στο κέντρο των μεγάλων πόλεων, εκτός και εάν πληρώσετε ακριβά ή δεν φοβάστε να αφήσετε το αμάξι σας στον δρόμο. 
· Όταν διαβάζετε ως παροχή στο booking ‘’παρκινγκ σε δημόσιο χώρο’’ εννοούν ελεύθερα στον δρόμο. Θέση εξασφαλισμένη έχετε μόνο όταν γίνει αναφορά σε χρήματα ανά μέρα ή αναφερθεί ρητά ‘’παρκάρισμα σε ιδιωτικό χώρο’’
·  Να επιλέγετε δωμάτια με Wi-Fi. (Τα περισσότερα άλλωστε έχουν)
· Προμηθευτείτε από την Ελλάδα εμφιαλωμένα νερά και κάποια βρώσιμα πρώτης ανάγκης. Το πιθανότερο είναι να φτάσετε κουρασμένοι και να μην έχετε διάθεση για εξόδους. Μην πίνετε νερό από βρύσες έστω και εάν σας πουν ότι πίνεται, αποφεύγετε με τον τρόπο αυτό τυχόν διάρροιες...

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

24 Στιγμές ακραίου πάθους

Κάποιοι ήρωες του έργου λοιπόν, παρεκκλίνουν και το κάνουν -τις περισσότερες φορές- με ελαφριά την καρδιά. Αποδεχόμενοι. Όπως ακριβώς πρέπει. Άνθρωποι υπεράνω υποψίας αποκαλύπτουν σε όλους εμάς τις κρυφές τους επιθυμίες με ένα τρόπο σκληρό.

(Περίληψη- αποσπάσματα)

Κάτι που το θέλουν δύο ή και παραπάνω και δεν ενοχλεί κανέναν τρίτο, μπορεί να είναι κακό για το σύνολο;

Την ίδια ώρα που κανείς δεν υποχρεούται επικρότηση, ποιος δικαιούται κατάκριση;

Αλήθεια, είναι ο σκληρός ο τρόπος του ειπείν, που ''ανατριχιάζει'' ή μήπως η ειλικρίνεια μιας πράξης;

Αλήθεια είναι η ωμή τέτοια ή η στρογγυλεμένη;

Θα πρέπει να σερβίρεται εξωραϊσμένη, 'ψημένη' σε κάποιους βαθμούς ώστε να είναι κάπως πιο εύπεπτη; Κι αν ΝΑΙ, σε τι πάστα ανθρώπων σερβίρουμε επεξεργασμένη τροφή; Σε ανθρώπους που δεν αντέχουν την αλήθεια ή σε κάποιους που επιμένουν να πιστεύουν αλλιώς;

(Για όλα αυτά θα μιλήσουμε στη παρουσίαση στις 11 Οκτωβρίου 2017)

Χειραγωγούμε;

Άγουμε το κοινό σε ένα τρόπο ζωής όπου η υποκρισία (όπως άλλωστε –δυστυχώς- το κάνει) θα αναδεικνύεται ως η μόνη πρέπουσα συμπεριφορά; Θα βαφτίζουμε μεταξύ μας εκείνα που θέλουμε, όπως τα θέλουμε και θα χειροκροτούμε γελαστοί υπό το φως των προβολέων γνωρίζοντας πως τα μέσα μας τρέμουν για την επικείμενη επιθυμητή (όποια σε μέγεθος) ακολασία;

Η χειρότερη μορφή αυτής επιμένω, είναι εκείνη που συμβαίνει και παραμένει στη στείρα φαντασία. Είναι εκείνη που δεν βρίσκει το θάρρος να συστηθεί με παρρησία. (θα χρειαζόταν ολόκληρο κεφάλαιο για την ανάλυση)

Υπάρχει λοιπόν μία και μόνη αλήθεια; ή κάθε φορά μάς παρουσιάζεται η πράξη (για το ίδιο γεγονός) με διαφορετικό πρόσωπο; Ανάλογο των πεποιθήσεών μας;
Π.χ. Η γυναίκα που ‘’βιάστηκε’’ ή βιάστηκε, θα πρέπει να κατηγορεί τον εαυτό της που είχε οργασμό; 

Το θύμα γίνεται θύτης; Το άλλοθι δικαιώνει;

Η παρέκκλιση από τον κανόνα θα πρέπει να αποτελεί ντροπή;

Ποιος θέτει τους όρους στην κρεβατοκάμαρα του καθενός και με ποιο δικαίωμα;

Το βιβλίο θίγει πολλά θέματα και το κάνει με τρόπο που σίγουρα θα ξενίσει πολλούς, με τρόπο που θα τους ξεβολέψει, όμως ένα βιβλίο που δεν ξεβολεύει δεν επιτελεί τον σκοπό του.

Ασφαλώς και το έργο δεν απευθύνεται σε όλους. Προσπαθεί να μιλήσει σε εκείνους που θέλουν να καταλάβουν. Πώς να συστήσεις σε οποιονδήποτε κάποιον που δεν θέλει να γνωρίσει; Τον εαυτό του για τρανό παράδειγμα... (ποιος δεν επιθύμησε κάτι περισσότερο από εκείνο που είχε;)

Οι περιγραφές των γεγονότων γίνονται με γνώμονα το ξεσκέπασμα της ιδέας, με σκοπό την αποκάλυψη της θέλησης, την περιγραφή της πράξης και όχι με εκείνη του εξωραϊσμού, της ονειρώδους μυθιστορηματικής υπόθεσης που θα πρότεινε κάποιος να διαβάσει το παιδί του... Όλα να τα λέμε.

Ο έρωτας είναι μια ατελείωτη μάχη του ένστικτου με το αντικείμενο του πάθους του. Τίποτα πιο εγωιστικό από τον έρωτα θα πει η Λου Αντρέα Σαλομέ,(ο μεγάλος ανεκπλήρωτος έρωτας του Νίτσε) και θα έχει απόλυτο δίκιο.

Στο βιβλίο εξετάζεται σε κάθε περίπτωση η ψυχή και των 18 ηρώων. Οι πράξεις τους αναλύονται ενδελεχώς ως αποτέλεσμα των επιταγών του ένστικτου και όχι κάποιας μαρτυρικής ιδέας.

Οι ήρωες παρουσιάζονται πλήρως συνειδητοποιημένοι. Οι ήρωες δεν πάσχουν, ζουν τις επιθυμίες τους. Τα καταφέρνουν!
Το εάν οι υπόλοιποι δικαιολογούμε, απολαμβάνουμε ή κατακρίνουμε διαβάζοντας, είναι μια εντελώς άλλη υπόθεση όπου θα έπρεπε να βάλουμε τις μάσκες μας για να συστηθούμε με ειλικρίνεια… Χωρίς αυτές δυστυχώς θα αποτυγχάναμε ως γνήσια τέκνα του πολιτισμού και της τυραννικής ηθικής μας.

Καταλήξαμε να αγαπάμε κάποιον δυνατά, φοβούμενοι το χρόνιο μίσος μας σχεδόν για τα πάντα...''

Όπως υπάρχει αντίφαση στην επανάσταση που γίνεται για να καταπολεμηθεί η βία, έτσι υπάρχει αντίφαση στην θέση που επιμένει πως για να ευτυχίσουμε πρέπει να ακολουθούμε κανόνες γιατί και αυτό είναι μια επανάσταση στις μύχιες επιθυμίες μας.







 Ήδη το έργο μεταφράζεται στα γαλλικά...

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Αλήτες έρωτες.

Θα ξεκινήσουμε με τα σίγουρα: Ποτέ κανένας αλήτης έρωτας δεν ξεχάστηκε από κάποια συνετή σχέση ή κάποιο πετυχημένο -έστω- γάμο... Και ας συνεχίσουμε με το επόμενο δεδομένο, που που λέει πως: μπορεί κάποιος να παντρεύεται τη νομιμότητα ασχέτως αν ερωτεύεται την αλητεία. 

Σε πολλούς ανθρώπους που δεν παντρεύτηκαν, σε πολλά ζευγάρια και σε άλλους τόσους γάμους, ζει και αναπνέει μια αγιάτρευτη μνήμη... 
  • Θα πρέπει εδώ να τονίσω πως στις γραμμές που ακολουθούν δεν επισημαίνω τι είναι σωστό και τι λάθος, απλά αναφέρω το τι κατά την γνώμη μου συμβαίνει. Ο Καμύ είπε πως λογική απέχει της πραγματικότητας εμείς ας δεχθούμε το πολύ ευκολότερο πως η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει πάντα με την λογική...
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν δίνοντας τον ορισμό της 'αλητείας', καθώς εδώ δεν εννοούμε εκείνη την κυριολεκτική της άσκοπης περιφοράς του ατόμου σε δρόμους και αλάνες, αλλά κάνοντας υπέρβαση, τον τρόπο ζωής τον οποίο υιοθετεί κάποιος που αδιαφορεί για τους νόμους και τις περιρρέουσες μικροαστικές ηθικές.

Τα παραδείγματα πολλά και όλα σωστά: καμιά γυναίκα δεν απάτησε boheme (μποέμ) άντρα με κάποιον καθεστωτικό. Από τα βάθη της ιστορίας το αντίθετο συνέβαινε. Ποτέ δεν ονειρεύτηκε καμιά (λεύτερη ή παντρεμένη) γυναίκα το βράδυ κάποιον υπάκουο, τακτικά εκκλησιαζόμενο, τιμητή ακέραιο του νόμου και της τάξης -άσχετα αν υπακούοντας τελικά στις παραινέσεις των άλλων και στην λογική της τον παντρεύτηκε-. 

Όλες εκείνες που ερωτεύτηκαν δυνατά, ή πόθησαν έρωτα στα όνειρά τους, ξάπλωσαν και φώναξαν στην αγκαλιά κάποιου που έβλεπε τη ζωή αλλιώτικα… Επαναστατικά. Και σίγουρα αυτός δεν ήταν ο τύπος που θα ήθελε η κάθε μάνα, γαμπρό για την κόρη της.

Βεβαίως τα παραδείγματα ισχύουν και ανάποδα, για τους άντρες δηλαδή. Τα πολύ καλά κορίτσια έκαναν για σπίτι, για οικογένεια, για μανάδες, όχι για ερωμένες που χαράσσουν μνήμες… (Τις όποιες εξαιρέσεις δεν θα τις εντάξουμε στον κανόνα). Ανέκαθεν ενέπνεαν κάθε αρσενικό οι ανυπότακτες, οι μακρινές, οι θολές φιγούρες που βολεμό δεν είχαν...

Ακούγεται ίσως λυπηρό, αλλά δυστυχώς έτσι είναι…

Άβυσσος η ψυχή ανδρός και γυναικός.

Το παράνομο γενικώς έλκει και αυτό μάλλον γιατί όπως μας λέει ο Χομπς ο άνθρωπος γεννήθηκε ‘κακός’. Γεννήθηκε με τάση προς την ελευθερία και άρα με έμφυτη τη ροπή της απόταξης της υπακοής. Η τάση αυτή βεβαίως –της υπακοής- σφυρηλατήθηκε από πολιτεία και θρησκείες. Γαλουχήθηκε, στριμώχτηκε σε καλούπι και η παύση ακολούθησης κανόνων εξοβελίστηκε. Καταδικάστηκε από το σύνολο της κοινωνίας. Λογικό, άλλως δεν θα μπορούσε να υπάρξει κοινωνία… 

Το ένστικτο όμως παρέμεινε!

Ο φόβος έλκει γενικώς τον έρωτα. Η αγωνία το ίδιο. 

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Tοξικοί μεσήλικες

Κοιτάξτε γύρω σας, παντού υπάρχουν και διακρίνονται εύκολα. Χρειάζεται μια δεύτερη ματιά ή λίγη συζήτηση μαζί τους και η λάμψη της αρτιοσκληρωτικής ιδέας θα φωτίσει τον χώρο.

Είναι εκείνοι οι υπερπροστατευτικοί –αναφέρω για απλούστατο παράδειγμα- που υποχρεώνουν τη γυναίκα τους να κάτσει στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, ενώ μπροστά για λόγους τιμής (όχι ανημπόριας)  η μαμά τους. Η μαμά που πολλές φορές απαιτεί με τη ματιά της μόνο, καθώς έχει γαλουχίσει τον γόνο κάνοντας τον πειθήνιο, τιμητή των μύχιων αναγκών της. 

Είναι όλοι εκείνοι που ακούν πρώτα τους ανεξίτηλα γραμμένους νόμους στο μυαλό τους και κατόπιν τη λογική και την επιθυμία τους. Για την λογική επιθυμία της γυναίκας τους -όσο περνάει από το χέρι τους- ούτε λόγος.

Ο γονιός λοιπόν δικαιούται πάντα τη καλύτερη θέση. Προσέξτε, όχι επειδή έτσι αισθάνεται ο γιός, αλλά επειδή έτσι ΠΡΕΠΕΙ. 
Σε αυτό το πρέπει εναντιώνομαι μετά μανίας, διότι ασφαλώς και ποτέ δεν πρέπει. Εκείνος και εκείνη που παντρεύεται πρώτα βάζει τον/την σύζυγο και μετά γονείς ή παιδιά. (και για να μιλήσουμε και με τα επιχειρήματα των πιστών, το λέει και η εκκλησία όπου ασφαλώς και δίνουν παρουσία ως έμαθαν να οφείλουν…)

Οι ίδιοι οι γονείς –του υπό συζήτηση μεσήλικα- έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Δίδαξαν προς ίδιον όφελος το βλαστάρι και το έκαναν υπηρέτη των αναγκών τους. Δούλο των απαιτήσεών τους φορτώνοντάς το με μύριες ενοχές και καταδίκες πριν εκείνο τολμήσει να απολογηθεί. 

Ο γιος ως καλός μαθητής, ως άτολμος δαρμένος υποτακτικός, υπέγραψε με σπουδή τα συμβόλαια των διαχρονικών βολικών –για πολλούς- αξιών και σήμερα χρεωμένος ίσαμε τ’ αυτιά -καθόσον όλα τα χρόνια που δεν είχε το δικαίωμα λόγου, πλήρωνε-, ζητάει τις οφειλές, τα δίκια του δηλαδή -τώρα που απόχτησε φωνή- από την κοινωνία, τους υπαλλήλους του, τη γυναίκα του και πριν από όλους αυτούς από τα παιδιά του. Το κάνει στα ίσα. Πολύ δυστυχώς!

«Εμείς έτσι τα μάθαμε. Εγώ πόνεσα, μάτωσα...»

«Στο σπίτι μου εγώ βάζω τους κανόνες»

«Δουλειά, δουλειά, δουλειά...»

«Να στέκεσαι προσοχή όταν σου μιλάνε οι μεγαλύτεροι»

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Κι απ’ το βάρος το ίδιο, χειρότερη η συνήθεια…

Μάθανε. Τους μάθανε. Τους εκπαίδευσαν να αντέχουνε. Τους έταξαν, τους τιμώρησαν, τους χάιδεψαν τους επαίνεσαν και στο τέλος τους έδωσαν το πτυχίο της –μιας κάποιας- επιτυχίας.

Τους ντρόπιασαν γιατί από το βάρος το ίδιο, χειρότερη η συνήθεια της μεταφοράς του.

Χαμήλωσαν το βλέμμα οι πολίτες της μακρινής χώρας και μέσα από τα βογγητά του κόπου, η ουσία του παράλογου κάματου έμοιαζε χαμένη. Αποσαρκωμένη. Κάπως πιο διάφανη από εκείνη την αρχική που έφερνε περισσότερο σε τσίνισμα αλόγου άμαθου σε καβαλάρη.



Εξημερώθηκαν.


Τούτη η εξημέρωση έμοιαζε επαινέσιμη υποταγή. 

Να μια βολική καθισιά των υπηκόων στη θέση όπου από τους άρχοντες είχε καθοριστεί και που με κάθε τρόπο όφειλε να εφαρμοστεί. Με απειλές ή και με ξύλο. Με χάδι στο μάγουλο ή βουρδουλιά στα πισινά όπως ταιριάζει στα υποζύγια.

Υπάρχει πλήθος θεατών. Η αξιοπιστία του θηριοδαμαστή διακυβεύεται. Από τους θεατές κάποιοι θα κληθούν να πρωταγωνιστήσουν. 

Κι όλο τούτο που βίωναν ήταν σαν μια επιθυμία βαθιά πολυπλόκαμα ριζωμένη μέσα τους, μα στείρα. Στέρφα μέχρι το λαιμό της τον κόκκινο τον ίδιο, καθώς η ελπίδα απόσωνε το φιτίλι της φλόγας της κι ερχόταν ταχιά η συνήθεια στη μάστιγα να γυρεύει νέες βολές από κείνες τις μεθυσμένες των απομεσήμερων της κάψας που θολώνουν την πραγματικότητα και την κάνουν να δείχνει περισσότερο σε νεράιδα παρά σε δράκο.

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Το εθνικό νόμισμα στο απόσπασμα.

Είναι αναμφίβολα μία τεράστια νίκη του lobby των κρατούντων τις τύχες των λαών στα χέρια τους η ιδέα που επικρατεί στη χώρα μας πως: Όποιος θεωρεί ή τολμά να ξεστομίσει σκέψη περί εθνικού νομίσματος είναι πέρα από  άξιος υπέρτατης χλεύης και προδότης.

Ντροπή για την Ελλάδα ο τολμών, άξιος εκτέλεσης. Παρίας.

Όσο κι αν ακούγονται υπερβολικές αυτές οι τοποθετήσεις ισχύουν και μάλιστα όχι εκ στόματος Αδώνιδος ή Μπογδάνου (έσχατα όρια εμπάθειας και μεροληψίας) αλλά εκ στομάτων δημοσιογράφων, επίσης όχι ονομαστών για το μένος εναντίον ελληνικού νομίσματος και της δουλικής ταγής τους στα ευρωπαϊκά συμφέροντα και αυτό είναι ακόμα χειρότερο γιατί περνά στη συνείδηση των πολλών ως η μία και μόνη οφειλόμενη πορεία εκείνη της επιλογής των ισχυρών αλλά και των διδαγμένων ανίσχυρων. 

-Να αφού όλοι το λένε! Σκέφτεται ο κοινός νους.

Καταδικάζεται εκ προοιμίου, δια τυφεκίου -με τρόπο απόλυτο δηλαδή-, η εναλλακτική πρόταση Βαρουφάκη για την περίπτωση εξυπηρετήσεως των αναγκών της χώρας με τη χρήση ενός διαφορετικού τρόπου-νομίσματος από την στιγμή κατά τη οποία επήρχετο διαφωνία στις διαπραγματεύσεις.

Καταδικάζεται στα στόματα και το νου της συντρηπτικής πλειοψηφίας των δημοσιογράφων (χαλιναγωγών της δημόσιας βούλησης) ακόμα και ο Τσίπρας και πλάι του και όλοι όσοι τόλμησαν να σκεφθούν το ενδεχόμενο. Στην πυρά ως νέοι εφιάλτες. (Εφιάλτες ίσως, αλλά το ερώτημα είναι για ποιους;).

Απειλούνται με εξεταστική. Προδοσία! (Βεβαίως όλοι εκείνοι που υπέκυψαν υπογράφοντες θεωρούνται πατριώτες. Από τους δημοσιογράφους φυσικά, οι οποίοι γαυγίζουν εκεί που εστιάζονται)

Υπέρ τούτων των διώξεων, αναφέρονται πάντες οι κινούντες δάκτυλο στα πλήθη νεοελλήνων, μη ντρεπόμενοι και προφανώς ελαφρώς σκεπτόμενοι. Ελαφρότατα θα επιμείνω γιατί ποιος λογικός άνθρωπος πάει να κάνει μια διαπραγμάτευση, μια τίμια διαπραγμάτευσης τίμια εννοείται εκείνη που μπορεί να γύρει και προς τις δύο κατευθύνσεις- χωρίς να έχει υπ’ όψη του την επόμενη της βολικής υπόθεσης;  Είναι λογικό λοιπόν να κατηγορείται ο οποιοσδήποτε προνόησε και εξέτασε κάθε περίπτωση;

Ποιος λογικός πάει να διαπραγματευθεί θεωρώντας πως στο τέλος θα συμφωνήσει είτε το θέλει είτε όχι; Εκτός κι αν πάει να πάρει το λιγότερο κακό εγκαταλείποντας την περίπτωση του καλού.

Ποιος δανειστής που ξέρει την αδυναμία του χρεωμένου αγοραστή -των ιδεών και των χρημάτων του- του θα υποχωρήσει των απαιτήσεών του;

Χρειάζεται περισσότερος νους για την αντίληψη του προφανούς από  κάποιον ίσως δεκάχρονο;

Ασφαλώς και όχι, αλλά χρειάζεται και κάτι άλλο πολύ σπουδαίο και πολύ δύσκολο να βρεθεί:  Ελεύθερη σκέψη και διάθεση για μάχη.

Σύμπαντες οι δημοσιογράφοι ταμένοι. Σύμπαντες οι άλλως φρονούντες ομοίως. ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν λέω (στην παρούσα αράδα) αν είναι ορθή ή λανθασμένη η επιλογή της δραχμής ή του ευρώ, μιλώ για το πώς πρέπει να διαπραγματεύεται κανείς… Ο νοών νοείτω.

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Βουλευτής διαθέσιμος…(;)

Προς παν ευαρεστούμενο κόμμα: Διατίθεται άνθρωπος ο οποίος νομίζει πως κάτι είναι. 

Τα μάτια σας ανοιχτά.

Άνθρωπος που κατέχει την τέχνη της απολύτως μονομερούς παρουσίασης των γεγονότων, εξυπηρετητής μοναδικός πάσης εντολής.

Ο χειραγωγός (κατά πως νομίζει) του συνόλου των Ελλήνων, -λογικά- προσφέρεται, προς βουλευτική εργασία. Αγνοεί την λέξη ξεφτίλα, ομοίως την πρόταση ‘’με πήραν χαμπάρι’’. Μοιάζει με τον βασιλιά του παραμυθιού που θαρρεί πως ενδύεται τα άριστα, ενώ είναι γυμνός. Τσίτσιδος.

Όχι, το όνομά του δεν θα το αναφέρω θα προσπαθήσω να διατηρήσω τη μαγεία του ...αμφίβολου. Θα βάλετε εσείς με το μυαλό σας, ταιριάζοντας τα γεγονότα, άλλωστε λίγοι είναι εκείνοι που έχασαν τη δουλειά τους εκπαραθυρόμενοι, σχεδόν κλαίγοντας, μη έχοντας την αξιοπρέπεια της παραίτησης -καθώς τους ζητήθηκε- αλλά το θράσος της απαίτησης της κλωτσιάς στον πισινό για χάρη της αποζημίωσης. 

Το χρήμα οδηγός, αυτό αρκεί να χριστεί είς εξ’ ημών των πολιτικάντηδων! Όμοιοι μεταξύ ομοίων τα βρίσκουμε καλύτερα.

Με τούτο το ήθος θα είναι πράγματι περιζήτητος στο σημερινό πολιτικό γίγνεσθαι μιας και θα προσφέρει παλαιά δεδομένα, σε νέα συσκευασία. Με νέο περιτύλιγμα και περιεχόμενο το: ‘’Η άγνοια θεωρείται γνώση και άρα το τούβλο αδάμας’’

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Καιρός για πλύσιμο με σφουγγάρι.

Τα πράγματα είναι απλά. Δεν έχω λεφτά και θα τα μου δώσεις εσύ κι αν δεν μου τα δώσεις, θα στα πάρω με το ζόρι, με τρόπο που θα τον κάνω να φαίνεται νόμιμος. Το αν θα είναι ηθικός ή δίκαιος δεν με απασχολεί.

Κάλλιστα τούτα τα λόγια θα μπορούσε να είναι τα λόγια ενός ευγενικού ληστή. 

Ενός Έλληνα κακοποιού ή κάποιου μετανάστη  και όχι του κράτους.

Προσωπικά ληστές δεν μου τύχανε, κράτος μου έτυχε.

Τα λεφτά κλάπηκαν, φαγώθηκαν καταπιωθήκανε. Γλεντήθηκαν!

Κι εγώ τι φταίω, εσύ τι φταις;

Μπορεί να μην φταίει κανείς μας όμως θα πληρώσουμε γιατί τυχαίνει να ζούμε εντός των συνόρων. Βεβαίως εντός όποιων συνόρων και να ζούσαμε θα πληρώναμε (να λέμε του στραβού το δίκιο) αλλά θα πληρώναμε λεγογισμένα και δίκαια.

Εδώ πληρώνουν όσοι δεν μπορούν να ξεφύγουν.

Τα ανασφάλιστα τα βρήκαν σε μια μέρα. 

Σε μία τα βρήκανε εδώ και δυο χρόνια, άσχετα αν για λόγους πολιτικής -συμφέροντος δηλαδή- δεν τα χαρατσώνανε, τις λίστες Λαγκάρντ ακόμα τις κλώθουν. Τέτοιοι ξεφτιλισμένοι!

Έχουμε βαρεθεί να ακούμε από τη γέννα μας για τα σωστά και τα δίκαια. Από τη μια οι παπάδες από την άλλοι οι αστυνόμοι. Μόνο εμείς είμαστε υπαίτιοι, οι διδάσκοντες ανοσιοργούντες ποτέ. Στο διάλο.

«Πώς κυκλοφορούν με ανασφάλιστο όχημα, καλά κάνουνε και τους γεμίζουν πρόστιμα». 

Αυτή είναι εκδικητική ρητορική εχόντων –άσχετα αν πράγματι πρέπει να ασφαλίζεται το κάθε όχημα- η σωστή πολιτική είναι το σημείωμα που λέει: ανακαλύψαμε πως είσαι ανασφάλιστος, ασφάλισέ το άλλως θα σου αφαιρέσω τις πινακίδες. Κανείς που έχει λεφτά και νου, δεν μένει ανασφάλιστος…

Να είναι βέβαιοι και οι δημοσιογράφοι των καναλιών που μας κουνάνε σαν δασκαλίσκοι το δάκτυλο και οι πολιτικοί, πως τα σωστά τα ξέρουμε καλύτερα από αυτούς απλά αν δεν τα εφαρμόζουμε το κάνουμε για άλλους λόγους…. (προσωπικά δεν έμεινα ποτέ ανασφάλιστος γιατί είχα την τύχη να μην μου λείψουν τα χρήματα, όμως δεν μπορώ να μην συμμερίζομαι εκείνον που δυσκολεύεται και βάζει τάλιρο βενζίνη) Το να μην το βγάλει στο δρόμο είναι μία κουβέντα. 
Μια άλλη είναι, εκείνος που καταδεικνύει, κατηγορεί και μέμφεται, να πληρώνει στο ακέραιο τους φόρους του, ούτε να κοιτάζει την πλουμιστή κοπελίτσα που περνάει από το πλάι του, καθόσον είναι παντρεμένος... Η τιμιότητα και η ταγή στους νόμους, πηγαίνει πακέτο με τη ηθική. Με αντιλαμβάνεστε.  Όλοι, υποκριτές και μη, γίναμε κριτές.

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Κοινωνία συμφερόντων.

Οι κοινωνίες επιμένω πως νοιάζονται για την αγαστή συνεργασία των μελών τους και όχι για την ευτυχία τους. Όλοι οι τρόποι που μας καταδεικνύουν θεμιτούς ως δρόμους προς την επιτυχία μας και ακολούθως την ευτυχία μας, έχουν να κάνουν με την παραδοχή του συνόλου των αξιών τους και μόνον.

Αξίες που σίγουρα αν κάποτε συνομολογήσαμε στο σύνολό τους, το κάναμε μη έχοντες γνώση και άρα διεξόδους διαφυγής. Πώς να αντιδράσει κάποιος αδαής ων, ενάντια σε ένα σύνολο πεπεισμένων;

Η πειθώ λοιπόν που έχει υποστεί η πλειοψηφία δεν σημαίνει ελεύθερη αποδοχή της όποιας ιδέας, αλλά πίστη σε διδαχή. Ενστερνισμό σε αληθοφανές επιχείρημα και τέτοια υπάρχουν πολλά.

Γενικώς αρκεί ένα βραβείο ενός δημόσιου φορέα ώστε το άτομο να υποκύψει στην άποψη. Αρκεί επίσης ακόμα και μια ευρεία αποδοχή συμπολιτών με έργα ή λόγια στα έργα ή τα λόγια, για το ίδιο αποτέλεσμα… Αυτός είναι τρόπος που λειτουργεί η κοινωνία ώστε να προωθεί νόμους, ιδέες και αξίες που την εξυπηρετούν.

Θα επέτεινα πως πλέον έχει ξεφύγει των δυνατοτήτων του καθενός, μιας και οι ιδέες-προτάσεις της, όπως συμβαίνει και με τις θρησκείες έχουν καταντήσει να θεωρούνται έμφυτες.

Ο αλτρουισμός για παράδειγμα (που αναφέρει και ο Νίτσε) εξυπηρετεί το απρόσωπο σύνολο ενός πλήθους φέροντας το υποκείμενο όχι σε δεύτερη αλλά σε έσχατη μοίρα. Ο ήρωας θυσιάζει τον εαυτό του για το καλό όλων παραχωρώντας τη ζωή του -αναφέρω για παράδειγμα-. Η πολιτεία απονέμει ένα μετάλλιο που έχει μηδενική υλική αξία και ανεκτίμητη ηθική στους περί του εκλιπόντος κομπάζοντες περί της γνωριμίας του. Το ανεκτίμητο της αξίας του μεταλλίου ή των ευσήμων αν προτιμάτε εκθειάζεται από τα δημόσια (πεπεισμένα) πρόσωπα, ώστε να υπάρξουν μιμητές. Με όσο περισσότερους μιμητές-αρνητές εαυτού, οι υπόλοιποι θα ζούμε καλύτερα. 

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Η τρομοκρατία αποτέλεσμα φονταμενταλισμού.


Πώς θα μπορούσε να τα βάλει κανείς με την πίστη των ανθρώπων; Πώς θα κατάφερνε να αντεπεξέλθει με το όραμα εκείνων που θαρρούν πως βλέπουν ως μόνη ελπίδα της σωτηρίας της ψυχής τους την επιστροφή στον δρόμο των παλαιών σκληρών θρησκευτικών πρακτικών; 

Η απάντηση είναι πως δεν υπάρχει τρόπος έξω από έναν διαρκή ατελεύτητο πόλεμο (μεταφορικά και μη), πέρα από μια καταστρεπτική διαμάχη με έναν εχθρό που δεν έχει στην ουσία σώμα, που δεν είναι ορατός, που δεν αντιμετωπίζεται με συμβατικά όπλα. (Το να κάνει κανείς μια επιχείρηση και να σκοτώσει εκατοντάδες από δαύτους δεν λύνει το πρόβλημα, μάλλον το οξύνει...)

Μη σας παραξενεύει το γεγονός του φανατισμού των ανθρώπων του ISIS. Ακούγεται απόλυτα λογικό στα μυαλά του κάθε ενός διαποτισμένου με ιδέες θρησκευτικού φανατισμού και αυτός ο φανατισμός είναι χειρότερος όλων διότι του αποδίδονται όλα τα δίκαια και όλα τα εύσημα του Υπέρτατου Όντος και ακολούθως οι εξαιρετικές απολαβές.

Όσο λογική φαίνεται σε εμάς η ιδέα του χριστιανικού παραδείσου και στο πλάι αυτής ολόκληρη η κοσμοθεωρία, της δικής μας πίστης, άλλο τόσο συνετή μοιάζουν σε εκείνους οι δικές τους διδασκαλίες όσο άγριες και παράλογες αντικειμενικώς είναι. Ποιος μίλησε για ήμερο κόσμο;

Ζητάμε άραγε λογική από τους τζιχαντιστές; Με ποιο σκεπτικό; Με εκείνο της άρνησης των πατροπαράδοτων -μεταλλαγμένων- αξιών τους;

Μα είναι είναι αξίες οι φόνοι, τα μακελέματα, οι σφαγές αθώων πολιτών; 

Ασφαλώς και όχι. Ασφαλώς και όχι, αλλά με τη δική μας λογική. Με τη δική τους να, που αποτελούν επιτέλεση θεάρεστου έργου.

Όσοι λοιπόν αναρωτιέστε πώς είναι δυνατόν να πιστεύουν λογικοί άνθρωποι τέτοια πράγματα, αναρωτηθείτε το πώς φαίνονται σε αλλόθρησκους όλα εκείνα που πιστεύουμε εμείς οι δυτικοί. 

Αναρωτηθείτε ακόμα το πόσο παράλογα μοιάζουν σε έναν άθεο π.χ. τα τυπικά των εκκλησιών που ομοιάζουν τα μάτια τους με τις τελετές βουντού στη Αφρική ή κάποιων άλλων ανούσιων τελετών,  οι υποταγές σε διάφορες αιρέσεις, σε υποσχέσεις μελλουσών ζωών, οι προσευχές…

Πώς είναι δυνατόν κάποιος άπιστος να 'ξεκολλήσει' τη πίστη από κάποιον πιστό που τη θεωρεί εκτός από ορθή και αποδεδειγμένη; Απλά δεν είναι δυνατόν, αυτή είναι η αλήθεια. Και εδώ δεν μας ενδιαφέρουν οι λόγοι, μας ενδιαφέρει το αποτέλεσμα που δεν άλλο από το δικαίωμα του καθενός να υπηρετεί και να ασπάζεται μέχρι θανάτου την πίστη που του δίδαξαν για αληθινή! (Μη μου πείτε πως δεν διδάχτηκε ο κάθε πιστός;)

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Αρχές…

Ανατροφές από αυστηρούς γονείς με νου και όμματα στη θέα της  γνωστής
πεπατημένης.

Η περιφρόνηση της επιθυμίας του ατόμου αυτοσκοπός ιερός. Τιμώμενος.


Θρήσκες διδαχές, υποχρεώσεις, τιμωρήσεις, απειλές. Βέργα ως εργαλείο συμμόρφωσης. Δάσκαλοι, γονείς και αυστηρές διαλέξεις, θεμέλιοι λίθοι μιας κοινωνίας η οποία θεωρεί πως η λευκότητα ορίζεται-επιτυγχάνεται με όρους.

Αποτελέσματα όλοι χριστής διαπαιδαγώγησης. Χριστής και με την έννοια της σώφρονος πέραν της -απαραίτητης- χριστιανικής. Της άμωμου εκείνης όπου ποτέ δεν αντιστέκεται σε εκείνους που δεν πρέπει και κάνει τα παιδιά να γίνονται μεγάλοι ζώντας με την ελπίδα της ανταπόδοσης, της αποζημίωσης εκείνων που παράτησαν με βαριά καρδιά πίσω τους.

Ανατροφές με σημαία το πρέπον, το είθισται. Η ζωή αφιερωμένη στο κοινό καλό. Αλτρουισμός, υποκρισία, ταγή υποχρεωτική, χάριν ενός συνόλου που το νέμονται λίγοι. Βέργα στα νιάτα, απειλή και φοβέρα στους ενήλικες. "Να, η απόρριψη (της κοινωνίας και του Ύψιστου) καραδοκεί και η φωτιά θερμαίνει το καζάνι της απόδοσης του δίκαιου.

Η καταστροφή της προσωπικότητας θεμιτή εάν άλλα προστάζει η ατίθαση βούληση.

Στο τέλος ο στόχος επιτυγχάνεται. Ο αγέρωχος νους καταντά να μισεί τον εαυτό του. κοιτά τις πράξεις του και αυτομαστιγώνεται.

Κοιτιέται στον καθρέφτη και αγωνίζεται να δει πέρα από την κατάντια του τα κάποια οφέλη του. Παλεύει να αναγνωρίσει την προσωπικότητα του. Τη διαφορά εκείνη που φανταζόταν πως θα τον έκανε ευτυχισμένο. 

Οι κοινωνίες αδιαφορούσαν ανέκαθεν για τις ευτυχίες των μελών τους. Την πάρτη τους κοιτούσαν μόνο και φρόντιζαν για αυτό θρησκεία και άρχοντες. Οι νομείς της υποταγής του πλήθους.

Μιλούν για αλτρουισμό, παινεύουν τις θυσίες, χαρίζουν τσίγκινα μετάλλια σε εκείνους που μάσησαν το παραμύθι και απαρνήθηκαν τον εαυτό τους χάριν των όποιων αφεντάδων και υπάρχουν πολλοί σήμερα. Σχεδόν ο κάθε ένας από εμάς εξουσιάζει και έναν ακόμα. 

Γεννιόμαστε όχι όπως λέει ο Καμύ, αθώοι αλλά ένοχοι. Φορτωμένοι βαριές ενοχές που χρειάζεται αγώνας διαρκής να αποβάλλουμε. Έντιμος είναι εκείνος που υποτάσσεται, εκείνος που απαρνιέται τις επιθυμίες του και γίνεται ένας καλός χριστιανός, ένας χρήσιμος πολίτης για το κοινωνικό-πολιτικό σύνολο, όπου μαζί με το θρησκευτικό βαδίζουν χέρι-χέρι για το κοινό συμφέρον, ενάντια στο όφελος εκείνο που κάνει κάπως πιο ξεκάθαρη την παρουσία του όταν το μυαλό αδειάσει από δόγματα και καταφέρει να δει από ψηλά ολόκληρη την ιστορία της δημιουργίας των θρησκειών και των πολιτικών ρευμάτων.

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Από τον Ανδρέα έως τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται αλλά οι πιο νέοι σίγουρα θα πρέπει να μάθουν ή έστω να διαβάσουν εν τάχει την ιστορία της καθημερινότητας των δεκαετιών που τους είναι σχεδόν άγνωστη. 
Άγνωστη, ωστόσο εν μέσω πολλών κοινών στοιχείων της με το σήμερα.

Την εποχή που έπιασα δουλειά στην οδό Ερμού τον Σεπτέμβρη του ’77 ήταν εκείνη που μόλις είχε τελειώσει -στους μικρούς σε ηλικία υπαλλήλους- εργαζόμενους- η καρπαζιά. (αναφέρομαι ασφαλώς στον ιδιωτικό τομέα) Προσωπικά, παλαιότερος υπάλληλος με είχε κτυπήσει με το μέτρο γιατί είχα ξεχάσει το χέρι μου στη τσέπη.  «Έξω το χέρι ρε από την τσέπη πού νομίζεις που βρίσκεσαι; Στο διάολο από κει πέρα…» 


Η καρπαζιά, σωστά ακούσατε. 


Άλλα αφεντικά σε κάποια επίσης μεγάλα και γνωστά μαγαζιά που υπήρχαν κοντά στην εκκλησία της Καπνικαρέας (ονόματα δεν λέμε) έβριζαν και ειρωνευόταν υπαλλήλους που βρισκόταν ακόμα και σε ηλικία σύνταξης. Κανένας σεβασμός. Η καλημέρα του συγκεκριμένου -δεν ήταν όλοι έτσι- αφεντικού ήταν: Δέκα εκατομμύρια πληθυσμό έχει η Ελλάδα 50 μαλάκες δουλεύουνε για μένα. Πλήρωνε όμως πέραν του μισθού και ποσοστά τίμια. Καβάλα στο μισθό και σχεδόν άλλον μισό ακόμα. Ποιος να κουνηθεί και πού να πάει. Όλοι είχαν οικογένειες... Όταν πωλητής έχανε τον πελάτη ερχόταν και του ψιθύριζε στο αυτί ''Δεν μου λες αγόρι μου η πελάτισσα τι ήρθε να κάνει στο μαγαζί; Ήρθε μήπως να σου ζητήσει αυτόγραφο; Τράβα στο υπόγειο δυό ώρες'' Στο υπόγειο υπήρχαν πολύ λιγότερες πιθανότητες να 'πιάσει' πελάτη και άρα έχανε ποσοστά...

Τότε οι υπάλληλοι δεν ήταν όπως τις χρυσές μετέπειτα δεκαετίες. Τότε υπήρχε ακόμα ας πούμε ένα κάποιο είδος τρομοκρατίας ακόμα και στους παλαιότερους καθόσον κανείς δεν ήθελε να βρεθεί στο δρόμο, ασχέτως εάν κάπου θα εύρισκε δουλειά. Μπορεί να υπήρχαν δουλειές αλλά και τότε δεν ήταν εύκολες (σε καμιά βεβαίως περίπτωση στον βαθμό που είναι σήμερα).

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

«Έλληνες δε βαριέστε, συνήθεια είναι όλα…»

Τι μπορεί να περιμένει κανείς από μια χώρα όπου το δίκαιο είναι απόλυτα συνυφασμένο με το δίκαιο του δανειστή;

Πού μπορεί να αποταθεί ο πολίτης ώστε να ζητήσει εκείνα που του αναλογούν όταν τα πάντα κρίνονται με γνώμονα το συμφέρον του απαίτη του κεφαλαίου και των σκληρών τόκων -που με σκοπό δάνεισε- ο οποίος παραμένει ενδεδυμένος τον μανδύα με τα εθνικά χρώματα;

Ποιος μπορεί να ελπίζει σε ένα μέλλον όχι όμοιο με εκείνο των ευκλεών εποχών, μα σε ένα κάποιο με τίμια απόδοση των κόπων του;

Ποιος μπορεί να ελπίζει στη διάσωση της περιουσίας του; Των δεδουλευμένων κόπων του, όταν πρώτιστος στόχος είναι το κέρδος των μεγάλων fans και έσχατος, η καπελωμένη επιστροφή του κόπου των Γερμανών(κυρίως) από τους άνευ ουδεμίας αξίας Έλληνες εργαζόμενους, τους επονομαζόμενους και τεμπέληδες ή και γλεντοκόπους καταχραστές;

Ποιος νέος μπορεί σήμερα να ελπίζει νοιώθοντας την ελάχιστη έστω σιγουριά πως θα διατηρήσει το όποιο εισόδημά του ώστε να σχεδιάσει το μέλλον του; (Σε περίπτωση που βρει εργασία)

Ποιος Έλληνας πολίτης είναι χαρούμενος ατενίζοντας το χαρμόσυνο φως της εξόδου από την κρίση στην οποία σημειωτέον δεν μπήκαμε με ευθύνη δική μας οι πολίτες;

Ποιος ηγέτης εξακολουθεί να δανείζεται ώστε να παράσχει κυρίως σε ημέτερους, όταν αντιλαμβάνεται πως δεν καταφέρνει να αποπληρώσει;
Ο απατεώνας ματαιόδοξος που αρέσκεται στο μπαλκόνι.

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Οι έσω και οι έξω τειχών.

Τα κράτη ανέκαθεν ύψωναν τείχη. Το έκαναν συνειδητά προσπαθώντας να κρατήσουν έξω από αυτά τους εχθρούς συνομολογώντας (οι έσωθεν) όμοιες προσδοκίες, όμοια –κατά το δυνατόν- πιστεύω και πάντα όμοιους στόχους.

Οι πόρτες έκλειναν και άρχιζαν οι θεωρίες να αναπτύσσονται όπως είναι απόλυτα φυσικό. Οι σκεπτικιστές αμφέβαλλαν σχεδόν για τα πάντα, οι φιλόσοφοι ανέλυαν θεωρίες και πρότειναν νέες οι οποίες έπεφταν όπως ήταν φυσικό σε μυαλά δύσπιστα. Κάθε νέο χρειάζεται χρόνο αφομοίωσης. Στην αρχή πολεμάται κατόπιν ανιχνεύεται και τέλος, αν έχει πείσει, γίνεται αποδεκτό έχοντας περάσει τα μύρια.

Είναι αδύνατον ένα κράτος να πλέει υπερασπιζόμενο πάγιες-παρωχημένες αξίες σε μέλλον που ελπίζει ένδοξο. Θα ήταν άτοπο, μιας και δεν θα υπήρχε ρούπι προόδου καθόσον οι εξελίξεις-βελτιώσεις στην βαριά τους πλειοψηφία συμβαίνουν από διαφοροποιήσεις σε κατεστημένες θεωρήσεις από μειοψηφίες.

Οι πολλοί όπως είπαμε μαθαίνουν να στηρίζουν το δόγμα. Το κράτος. Το κράτος, που στέκει αρωγός σε ιδέες, σε πρακτικές. Το κράτος που εγγυάται όλα εκείνα που οι μειοψηφίες εκ των πραγμάτων δεν καταφέρνουν. Ο λαός πορεύεται όπως είναι φυσικό την πλατιά οδό.

Βεβαίως συν τω χρόνω λησμονείται ότι και η κάθε πλειοψηφία από μειοψηφία ξεκίνησε και προχώρησε και εκείνη δια πυρός και σιδήρου, πείθοντας τους αμφίβολους στην αρχή, και ως ρεύμα, αργότερα, τους περισσότερους.

Οι θεσμικοί πάντοτε είχαν τον πρώτο λόγο. Πάντοτε όριζαν τα όρια της πόλης, τα τείχη, το μαντρί κατά το κοινώς λεγόμενο όπου εντός του οποίου παρεχόταν απλόχερα η ασφάλεια. Λέγοντας ασφάλεια, πέραν των γνωστών επιβουλευτών της εδαφικής ακεραιότητας του κράτους, παρεχόταν και το δηλωμένο εκείνο της προστασίας των ουσιωδών ιδεών.

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Κράτος και θεός

Έννοιες ξέχωρες. Δύο έννοιες οι οποίες δεν θα έπρεπε επ’ ουδενί να συναντώνται.

Το κάνουν όμως προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης πλευράς.

Κάποτε και των δύο, όταν η κάθε πλευρά έκανε πως ξεχνάει τα συμφέροντά της και συνέπραττε με την άλλη με τρόπο αδιάρρηκτο.

Άλλοτε και για άριστο σκοπό ευλογώντας τα όπλα η μια, παρουσία γονυπετών υπουργών η άλλη. (οι τσέπες ψαχνόταν συνεχώς για ρέστα δεκαετίες αργότερα)


Ο λαός σε κάθε περίπτωση συρόταν. Βαυκαλιζόταν με επιχειρήματα που εξυπηρετούσαν σκοπούς και μόνον. Ένθεν κακείθεν.

Θα πρέπει ο πολίτης να είναι απολύτως συνειδητοποιημένος ώστε να απόσχει της καθοδήγησης. 

Ας έρθουμε στα δύσκολα δικά μας τώρα, διότι την ώρα που διαλαλούμε ανεξίθρησκοι και πολιτισμένοι, καταδικάζοντας τους γείτονες Τούρκους της μαντήλας, όχι για την πίστη τους (το τι πιστεύει ο καθένας είναι δική του επιλογή ή επί το ρεαλιστικότερον των διδακτόρων του) αλλά για τον φανατισμό τους και ίσως για τη αγριοσύνη τους, αδυνατούμε να ξεχωρίσουμε το κράτος από την εκκλησία, λες και με τον διαχωρισμό, κάτι θα συμβεί στις ψυχές των πιστών. Τι άλλαξε με το θρήσκευμα που που έπαψε να αναφέρεται στις ταυτότητες; Τίποτα απολύτως, σχεδόν ξεχάστηκε.

Οι ευθύνες, αν υπάρχουν τέτοιες (διότι για να υπάρξουν προϋποτίθεται πως αναγνωρίζεται η αναγκαιότητα) μοιράζονται.


Το κράτος μοιάζει να είναι μαθημένο στη ποδιά της εκκλησίας και η εκκλησία δείχνει να αδυνατεί να αφήσει τη γροθιά της από το φόρεμα του κράτους.

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Ωραία λοιπόν, εθνικό νόμισμα;

Ναι. Πριν από την κατάφαση όμως στο ερώτημα, οφείλει να υπάρχει μια απολύτως συνειδητοποιημένη πλειοψηφία που να συντρίβει κάθε αντίλογο περί της μη ορθής επιλογής. 


Για να υπάρξει τείχος που να καταφέρει να σταθεί αξιόμαχο έναντι της κραυγής των αντιπολιτευόμενων καταστροφολόγων είναι απαραίτητο το παλλαϊκό αίσθημα περί του μονόδρομου της σπουδαίας απόφασης. Με αυτή την προϋπόθεση τα πάντα είναι εφικτά. Άλλως θα χρειαστεί περαιτέρω ωρίμανση.


Ένας λόγος που δεν αποφασίζεται η έξοδος είναι αυτός. Με ποσοστό 30% υπέρ του εθνικού νομίσματος και άρα της εξόδου κανείς δεν αποφασίζει το τόλμημα όσο κι αν παρελθόντος του χρόνου δείχνει υποχρεωτικό, καθόσον ο αντίλογος και οι πρώτες δυσκολίες θα υπερνικήσουν το ρεύμα κι αυτό θα ήταν ολέθριο.

Ό,τι πρόκειται να καταφέρει ο λαός θα το καταφέρει μόνο αν είναι απόλυτα συνειδητοποιημένος, ενωμένος, αποφασισμένος, οργισμένος την οργή του πολέμου έναντι των ντόπιων και των ξένων θηρίων. Κακά τα ψέματα εμείς δεν αντέχουμε τη σύγκριση με την Αγγλία…

Εμείς είμαστε έδαφος πρόσφορο δεινών, σκλάβοι που επαναστάτησαν, που έβγαλαν ψεύτες τα μεγάλα κεφάλια και τα μεγάλα κεφάλαια, ο πέλεκυς λοιπόν δεν συζητείται απλά, είναι η πρώτη κίνηση του εχθρού γιατί πίσω από μια επιτυχία δική μας θα ακολουθήσουν και άλλοι. Ο Σπάρτακος εναντίον της Ρώμης. Κανείς αυτοκράτορας δεν πρόκειται να δεχθεί εύκολα την απόσχιση της επαρχίας του. Αμφιβάλλετε πως είμαστε τέτοια;

Φωτιά και τσεκούρι λοιπόν στους Έλληνες επαναστάτες. Σπαθί, αλλά με τρόπο πολιτισμένο, διπλωματικό. Σύγχρονο καλλυμένο με τον μανδύα του αναγκαστικού δικαίου. Του καπιταλιστικώς οριζόμενου. 

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Μόνο μαστίγιο, το καρότο τελείωσε.

Και πολύ κράτησε θα λέγαμε. Πόσο να αντέξει κι ο δανειστής τα σάλια μας; Μας βαρέθηκε. Πάει… Γουστάρεις ευρώ; σου λέει, πλήρωνε. Πελάτης δικός μου είσαι δεν πας αλλού κι αφού ξέρω πως δεν πας αλλού και με έχεις ανάγκη, δεν στο δίνω τζάμπα. Στο πουλάω όσο θέλω. 
Και μεταξύ μας σαν καλός έμπορος που είναι, καλά κάνει. Μια παροιμία που λεγόταν μεταξύ παλιών εμπόρων στην αγορά, ήταν η εξής: Εγώ στραβώνω και πουλώ εσύ ίσιωνε και πάρε!

Θα ήταν ωραίο όλο ετούτο σαν κωμωδία αλλά σαν πράξη γίνεται κάπως χειρότερο αφού το έργο πονάει. Η διαδρομή των επτά περίπου χρόνων μέσα στο περιβόλι της ευρωπαϊκής απαίτησης-συμμόρφωσης-διδαχής-έως και τιμωρίας, θα έπρεπε να μας έχει μάθει κάποια πράγματα, θα έπρεπε να μας έχει κάνει να σταθούμε ένα σκαλί ψηλότερα ώστε να μπορέσουμε να αντικρίσουμε ολόκληρη την εικόνα του χάρτη κι όχι μονάχα την τετράγωνη πλάκα που πατούν τα πόδια μας η οποία περιλαμβάνεται, απεικονίζεται, μέσες-άκρες στις φράσεις: Δεν είμαστε ικανοί για τίποτα, δεν φταίνε εκείνοι εμείς φταίμε, οι άνθρωποι θέλουν τα λεφτά τους και πολλά άλλα εμβόλιμα, βολικά όλα. Η αλήθεια άλλωστε δεν έχει ποτέ μία όψη, καλό θα ήταν να κοιτούσαμε πού και πού και τη δικιά μας.

Βεβαίως από την άλλη δεν αποφασίζουμε εμείς για την τύχη μας, αποφασίζουν πρώτα οι κορυφαίοι διοργανωτές των πολιτικών παιχνιδιών μεταξύ τους κατασκευάζοντας το χάπι-εργαλείο και κατόπιν αναλαμβάνουν να το ζαχαρώσουν μετρέποντάς το σε φάρμακο αναγκαίο τα ΜΜΕ, κουλαντρίζοντας τα ηνία των επιθυμιών μας, των προσμονών μας, των ελπίδων μας, αλλά κυρίως των φόβων μας. Ιδίως αυτών.

«Μακριά από το ευρώ; Θάνατος»

Αν αναρωτηθούμε ποιοι το λένε, θα δούμε πως το κάνουν όλοι εκείνοι που έχουν συμφέρον από την παρούσα κατάσταση. Άμεσο ή έμμεσο. Ως άμεσο μπορούμε να δούμε το κέρδος σε χρήμα και ως έμμεσο (ως αντιμισθία δηλαδή) τον θώκο, τον διορισμό, τη θέση που με τον χρόνο και την σωστή συνδιαλλαγή (διαπλοκή) θα αποφέρει μακροπρόθεσμο κέρδος, τουτέστιν χρήμα ή δόξα. Μην λησμονείτε πως η ματαιοδοξία συναγωνίζεται με αξιώσεις σε πολλές περιπτώσεις το υλικό όφελος ιδίως όταν αυτό δεν έχει να προσφέρει τίποτα παραπάνω σε κάποιον χορτάτο.

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Ανθρώπινες στιγμές.

Βρέθηκα με ένα φίλο της παλιάς γειτονιάς. Πριν πέντε χρόνια είχα βρεθεί και πάλι μαζί του σε κάποιο άλλο σημείο της Αθήνας. 

Μου φάνηκε κάπως παχύτερος με λιγότερα μαλλιά αλλά με το ίδιο στυλ. Το στυλ ποτέ δεν αλλάζει.

Στέλεχος με θέση διευθυντική σε μεγάλη γνωστότατη ιδιωτική εταιρία της Αθήνας, με δουλειά δέκα ώρες την ημέρας όχι δημοσιοϋπαλληλική, -με την κακή έννοια- αλλά κανονική, από εκείνη που κουράζει. Μόνος σε γραφείο δικό του. Η πόρτα ανοίγει ο υπάλληλος φέρνει το χαρτί, ο φίλος βάζει την υπογραφή και η πόρτα κλείνει. Στο περίπου δηλαδή...

«Έγινες κάποιος ρε συ, τα κατάφερες» του είπα βαδίζοντας πλάι του. «Πολύ σε χαίρομαι που σε βλέπω πετυχημένο»

«Μπα δεν έχει καμιά σημασία. Ευθύνες...»

«Σε φαντάζομαι αυστηρό» το ‘χε λιγάκι…

«Η δουλειά να βγαίνει άμα βγαίνει όλα είναι καλά. Άλλους τους παίρνεις με το ζόρι, άλλους με το φιλότιμο, όπως κρίνεις, δεν βαριέσαι, υπάρχει και άγχος και απ’ όλα»

Με γυναίκα ο φίλος, -ας τον λέμε έτσι μια που ο κόσμος είναι μικρός- και παιδιά που το ένα σπουδάζει στο πανεπιστήμιο, το άλλο στις πρώτες τάξεις Λυκείου, και το τρίτο ήδη ετοιμάζεται για εξετάσεις. Είχε παντρευτεί κάπως μεγαλύτερος από τους υπόλοιπους της παρέας. 

Ηλικία όμοια με τη δική μου σκάρτα εξήντα.

Χωρίς πρόβλημα οικονομικό, με ταξίδια στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο πολλές φορές τον χρόνο. Επαγγελματικά ταξίδια αλλά καταφέρνει και παίρνει την οικογένεια συχνά-πυκνά.

Μέχρι εδώ όλα όμορφα. Εκείνος θα έλεγε 'κοινά'.

Καθίσαμε κάπου στο Κολωνάκι και τότε τον άκουσα να μου λέει πως:

«Καλή είναι η ζωή ρε Γιώργο αλλά αξίζει όταν τη ζεις στο όριο. Στο ίσο όταν την πάς, στη μέση του δρόμου που λένε, τελειώνει και δεν αφήνει τίποτα»

Ο φίλος από παιδιά όπως τον θυμάμαι ήταν ορθολογιστής τώρα –μπορεί κι από τότε δεν θυμάμαι- δηλώνει και πιστός –με την έννοια της θρησκείας- καταφέρνοντας να ταιριάξει τα μαχόμενα. Καλά κάνει αφού μπορεί και καταπραΰνει με τον τρόπο αυτό την ψυχή του.

Του είπα πως πως το αν είναι χριστιανός είναι από τύχη. Συμφώνησε πως τη θρησκεία του καθενός μας την κανονίζει ο γενέθλιος τόπος του, αλλά δεν τον ένοιαζε. Επέμενα πως με τον τρόπο του εθελοτυφλεί. Συνέχισα εκθέτοντάς του τις αντιθέσεις των θρησκειών, πως κοροϊδεύει κατά κάποιον τρόπο τον εαυτό του υπογράφοντας στο σημείο όπου θα έπρεπε να ψάξει κάπως περισσότερο πριν πάρει τις αποφάσεις του.

«Εμένα μου κάνει καλό» μου απάντησε

«Αφού σου κάνει, καλά κάνεις» Συμφώνησα.

Τον θυμάμαι πάντοτε τιμητή του δίκαιου και του νόμιμου. Φρουρό του πρέποντος και όπως μου είπε και σαν γονιός στάθηκε –και στέκεται- αναμφίβολα άξιος παρέχοντας στα παιδιά του όλα εκείνα που πρέπει να δώσει. (Δώσετε σημασία στο ‘πρέπει’). Όχι πως δεν θέλει και από μόνος του αλλά κατά πως κατάλαβα ο κανόνας οφείλει να υπερισχύει της θέλησης. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς -σκέφτομαι- εκ των υστέρων θεωρώντας πως πρακτικά η διαφορά έχει ελάχιστα αξία γιατί το αποτέλεσμα σε κάθε περίπτωση θα ήταν όμοιο.

«Κάποτε πρέπει να κοιτάξουμε και τον εαυτό μας. Ζωή που δεν βιωθεί στο όριο δεν σου αφήσει τίποτα στο τέλος…» μου είπε.

Δεν ήταν ακριβώς αυτά τα λόγια του αλλά αυτό εννοούσαν. Τον άκουσα κατόπιν να εκφράζει άριστα τα επιχειρήματά του για κάποιο θέμα που αναφερόταν σε ένα άρθρο μου. Μου έκανε θετική εντύπωση που δεν χρησιμοποιούσε τις ίδιες λέξεις. Δεν είπα τίποτα.

Μετά από πέντε λεπτά αόριστης κουβέντας τον άκουσα και πάλι…

«Ξέρεις δεν γάμησα όσο θα ήθελα…»

«Γιατί ρε παντρεμένος είσαι, τι σε εμποδίζει» έκανα τον ανήξερο σαν ο κάθε παντρεμένος να οφείλει και τα άριστα των επιδόσεων και την πληθώρα των πράξεων.

«Δεν ταιριάζουμε… Άλλα θέλει εκείνη, άλλα εγώ»

«Τα είπατε; Τα μιλήσατε;» Μου έδειξε τη φωτογραφία της και τη έκρινα εξαιρετική από πλευρά εμφάνισης. «Ξέρεις αυτή που εσύ κρίνεις βαρετή, κάποιος άλλος μπορεί να τη βρει πολύ ενδιαφέρουσα...»

Σαν να κατάλαβα πως κι αν τα είπανε οι δυό τους ήταν άδικος κόπος. Η αλήθεια είναι πως με την ορμή της συζήτησης παρέλειψα να ρωτήσω συγκεκριμένα ετούτο το βασικό.

Σκεφτότανε τώρα -μου είπε- καμιά περιπετειούλα, κάποια σχέση με αποτέλεσμα. Με κατάληξη.

Είχα πολλά να του πω αλλά δεν με άφηνε. Δεν ενδιαφερόταν για γενικότητες ήθελε λύση εδώ και τώρα. Για παράδειγμα ‘’αυτό θα κάνεις και αύριο το πρωί θα βρουν λύσεις όλα εκείνα που σε απασχολούν εύκολα και οριστικά’’.

Ανέφερε αργότερα παραδείγματα φίλων που είχαν τολμήσει και τα είχαν πάει αρκετά καλά. Κάποιοι από αυτούς και ακόμα καλύτερα.

Πάντα ο φίλος ήταν κάπως απόλυτος και η απολυτότητα δίνει στον άνθρωπο την πατίνα της ψυχρότητας, της αφ’ υψηλού θεώρησης κάποιων έστω πραγμάτων, εκεί νομίζω πως χάνει το παιχνίδι.

Δεν ήταν διατεθειμένος να επενδύσει σε σχέση, να χαλάσει την άνεση, να θέσει σε αμφιβολία τη σιγουριά του, την καλοπέρασή του ίσως.

Μια σχέση βεβαίως -και δη παράνομη- προϋποθέτει πολλά. Από 'πεζά' έξοδα έως θερμά αισθήματα, όλα με το μέτρο που ορίζει η διαπροσωπική σχέση των δύο. Το σίγουρο είναι πως όπως σε κάθε τι, αν δεν δώσεις δεν θα πάρεις. Αν δεν δώσεις εαυτό –μειώνοντας τον εγωισμό σου- δεν θα καταφέρεις να πάρεις αποδοχές. Αν δεν πάψεις να σκέφτεσαι τα οφέλη και τις ευτυχείς καταλήξεις πριν από κάθε τι, δεν θα καταφέρεις να τα αποκτήσεις.

«Οι γυναίκες» του είπα «μυρίζονται τους 'κρύους' και τους αποβάλλουν όπως η θάλασσα το σκουπίδι»

Γελάσαμε.

Όχι πως άλλαξε τίποτα. Οι ιδέες του παρέμεναν οι ίδιες. Στο μυαλό του αναζητούσε τη θαυμάσια εκείνη γυναίκα που –όπως κατάλαβα- θα τον ήθελε δίχως όρια, τις ώρες που εκείνος επιθυμούσε και βολευόταν.

Υπήρχε μάλιστα κάποια –υποψήφια- η οποία προσφάτως του είχε πει καταλήγοντας κατόπιν συνεχών μεταξύ τους διαβουλεύσεων –φαντάζομαι- πως: «Για να μην κάνεις μια προσπάθεια να βρεθούμε τις ώρες που μπορώ μάλλον δεν θα με θέλεις πολύ»

Της έδωσα δίκιο καθόσον ο άντρας οφείλει ‘θυσίες’. Του το είπα, συμφώνησε μισά αλλά δεν άλλαξε γνώμη επιμένοντας πως αναζητούσε εκείνη που θα μπορεί όταν εκείνος βολευόταν.

Μπορεί να ακούγεται πεζό όλο ετούτο, όμως η πραγματικότητα τις περισσότερες φορές έτσι είναι.

Άνοιξε μονάχος του το κεφάλαιο της υποκρισίας. Ανέφερε πως ζούσε τον γάμο του μέσα σε αυτήν από την ώρα που διαλαλούσε αγάπες νόμιμες την ίδια στιγμή που δεν τις αισθανόταν. Θεωρώ πως τα πάντα ξεκίνησαν από τη διαφορά ορέξεων που υπήρξε στο κρεβάτι τους. Κακά τα ψέματα όταν υπάρχει αρεστό κρεβάτι σε μια σχέση, προσθέτει ένα ποσοστό καλό σε αυτήν, όταν όμως δεν υπάρχει αφαιρεί το διπλό.

Του είπα πως το επόμενο βιβλίο μου γι’ αυτό ακριβώς το θέμα μιλάει. Για την τόλμη τουλάχιστον της συζήτησης μεταξύ των ζευγαριών σε όλα εκείνα που ο καθένας τους ξεχωριστά επιθυμεί.

«Αυτό είναι απλό» με κοίταξε «σήμερα ο κάθε ένας λέει εκείνα που θέλει δεν ντρέπεται ο κόσμος, θα έπρεπε να λες πως ο κάθε ένας μας οφείλει να μαθαίνει τον εαυτό του. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν ποιοι είναι ή τι θέλουν. Αυτή η γνώση μας λείπει»

Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την πρόταση, πως ο πολύς κόσμος εκμυστηρεύεται τη μύχια του επιθυμία -καλώς ή κακώς- ευκολότερα στην παράλληλη σχέση του παρά στον άντρα ή τη γυναίκα του.

«Δεν είναι απόλυτο» με έκοψε.

Ασφαλώς και δεν είναι συμφώνησα, όπως και τίποτα στον κόσμο, αλλά μπορούμε να πούμε πως η καθημερινή τριβή, τα παιδιά που μεγαλώνουν, η απόσταση που δημιουργείται χωρίς να το θέλουμε μεταξύ των συζύγων, κάνει να κρατάμε ανάμεσά μας μια κάπως πιο ευπρεπή στάση. Αυτή η ‘ευπρέπεια’ λοιπόν στα ερωτικά μας, είναι υπεύθυνη για πολλά. Οι περισσότεροι –που αυτούς που δεν αντέχουν- ψάχνουν κάποιον αναλώσιμο/σιμη έξω από τον γάμο, ώστε να του κάνουν τις προτάσεις εκείνες που δεν τολμούν στη χρόνια σχέση τους, αυτό προϋποθέτει γνώση του εαυτού αλλά τεκμηριώνει και τη δειλία ή την άρνηση από τη μεριά του κάθε συμβαλλόμενου μέρους.

Δεν αναζητούνται ούτε αποδίδονται ευθύνες σε κανέναν.

Φυσικά δεν βρέθηκε λύση. Η λύση δεν βρίσκεται έτσι απλά… 

Φύγαμε με τη υπόσχεση να τα ξαναπούμε…