Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Αρχαία ελληνικά, ορθογραφία και απλουστεύσεις

Αφορμή για το άρθρο στάθηκε ένα κείμενο το οποίο ανέγνωσα στο facebook. Μιλούσε με λύπη και μια δόση νοσταλγίας για τις λέξεις που χάνουν την ορθή γραφή τους με το πέρασμα του χρόνου, υιοθετώντας μια άλλη απλουστευμένη. Π.χ. η ζήλεια έγινε ζήλια, το κρεββάτι μείωσε το εύρος του γινόμενο κρεβάτι, το αυγό, την ουσία του καθιστάμενο αβγό.

Η αλήθεια είναι πως η αρχαία ελληνική είναι μια από τις ωραιότερες γλώσσες του κόσμου, ομοίως και η νεώτερη αυτής, καθαρεύουσα που πολλοί διδαχθήκαμε στα σχολεία, καθόσον τεκμηριώνουν το ‘πώς’ και το ‘γιατί’ τους με τρόπο μοναδικό. Σε αυτό όλοι συμφωνούμε.

Συμφωνούμε, αλλά πίσω από αυτή την συμφωνία μας δεν πρέπει να αρνούμαστε την πρόοδο.

-Μα στο όνομα της προόδου χάνουμε την ταυτότητά μας… Την κληρονομιά μας ολόκληρη.

Η κληρονομιά δεν χάνεται εκ των πραγμάτων. Όσο για την ταυτότητά μας θα αντιλέξω πως, δεν είναι ο τρόπος που γράφουμε αλλά ο τρόπος που σκεφτόμαστε (και ακολούθως οι πράξεις που υιοθετούμε), καθόσον η σκέψη προηγείται της γραφής η οποία σε κάθε περίπτωση υπηρετεί τη νόηση.

Είναι σαφώς προτιμότερη η ύπαρξη μιας εποικοδομητικής σκέψης ή η ανάπτυξη μια νέας φιλοσοφικής θεωρίας από τον τρόπο αποτύπωσής της στο χαρτί. Ας μην ξεχνάμε πως ήδη μετερχόμεθα από κοινού λάθη, με τη συμφωνία  μάλιστα του λεξικού Μπαμπινιώτη, ο οποίος πολύ σωστά επισημαίνει το σφάλμα που μιας και το κάνουμε όλοι …αποφασίσαμε να το λέμε σωστό! Το αποδέχεται και εκείνος.