Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Καιρός για πλύσιμο με σφουγγάρι.

Τα πράγματα είναι απλά. Δεν έχω λεφτά και θα τα μου δώσεις εσύ κι αν δεν μου τα δώσεις, θα στα πάρω με το ζόρι, με τρόπο που θα τον κάνω να φαίνεται νόμιμος. Το αν θα είναι ηθικός ή δίκαιος δεν με απασχολεί.

Κάλλιστα τούτα τα λόγια θα μπορούσε να είναι τα λόγια ενός ευγενικού ληστή. 

Ενός Έλληνα κακοποιού ή κάποιου μετανάστη  και όχι του κράτους.

Προσωπικά ληστές δεν μου τύχανε, κράτος μου έτυχε.

Τα λεφτά κλάπηκαν, φαγώθηκαν καταπιωθήκανε. Γλεντήθηκαν!

Κι εγώ τι φταίω, εσύ τι φταις;

Μπορεί να μην φταίει κανείς μας όμως θα πληρώσουμε γιατί τυχαίνει να ζούμε εντός των συνόρων. Βεβαίως εντός όποιων συνόρων και να ζούσαμε θα πληρώναμε (να λέμε του στραβού το δίκιο) αλλά θα πληρώναμε λεγογισμένα και δίκαια.

Εδώ πληρώνουν όσοι δεν μπορούν να ξεφύγουν.

Τα ανασφάλιστα τα βρήκαν σε μια μέρα. 

Σε μία τα βρήκανε εδώ και δυο χρόνια, άσχετα αν για λόγους πολιτικής -συμφέροντος δηλαδή- δεν τα χαρατσώνανε, τις λίστες Λαγκάρντ ακόμα τις κλώθουν. Τέτοιοι ξεφτιλισμένοι!

Έχουμε βαρεθεί να ακούμε από τη γέννα μας για τα σωστά και τα δίκαια. Από τη μια οι παπάδες από την άλλοι οι αστυνόμοι. Μόνο εμείς είμαστε υπαίτιοι, οι διδάσκοντες ανοσιοργούντες ποτέ. Στο διάλο.

«Πώς κυκλοφορούν με ανασφάλιστο όχημα, καλά κάνουνε και τους γεμίζουν πρόστιμα». 

Αυτή είναι εκδικητική ρητορική εχόντων –άσχετα αν πράγματι πρέπει να ασφαλίζεται το κάθε όχημα- η σωστή πολιτική είναι το σημείωμα που λέει: ανακαλύψαμε πως είσαι ανασφάλιστος, ασφάλισέ το άλλως θα σου αφαιρέσω τις πινακίδες. Κανείς που έχει λεφτά και νου, δεν μένει ανασφάλιστος…

Να είναι βέβαιοι και οι δημοσιογράφοι των καναλιών που μας κουνάνε σαν δασκαλίσκοι το δάκτυλο και οι πολιτικοί, πως τα σωστά τα ξέρουμε καλύτερα από αυτούς απλά αν δεν τα εφαρμόζουμε το κάνουμε για άλλους λόγους…. (προσωπικά δεν έμεινα ποτέ ανασφάλιστος γιατί είχα την τύχη να μην μου λείψουν τα χρήματα, όμως δεν μπορώ να μην συμμερίζομαι εκείνον που δυσκολεύεται και βάζει τάλιρο βενζίνη) Το να μην το βγάλει στο δρόμο είναι μία κουβέντα. 
Μια άλλη είναι, εκείνος που καταδεικνύει, κατηγορεί και μέμφεται, να πληρώνει στο ακέραιο τους φόρους του, ούτε να κοιτάζει την πλουμιστή κοπελίτσα που περνάει από το πλάι του, καθόσον είναι παντρεμένος... Η τιμιότητα και η ταγή στους νόμους, πηγαίνει πακέτο με τη ηθική. Με αντιλαμβάνεστε.  Όλοι, υποκριτές και μη, γίναμε κριτές.

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Κοινωνία συμφερόντων.

Οι κοινωνίες επιμένω πως νοιάζονται για την αγαστή συνεργασία των μελών τους και όχι για την ευτυχία τους. Όλοι οι τρόποι που μας καταδεικνύουν θεμιτούς ως δρόμους προς την επιτυχία μας και ακολούθως την ευτυχία μας, έχουν να κάνουν με την παραδοχή του συνόλου των αξιών τους και μόνον.

Αξίες που σίγουρα αν κάποτε συνομολογήσαμε στο σύνολό τους, το κάναμε μη έχοντες γνώση και άρα διεξόδους διαφυγής. Πώς να αντιδράσει κάποιος αδαής ων, ενάντια σε ένα σύνολο πεπεισμένων;

Η πειθώ λοιπόν που έχει υποστεί η πλειοψηφία δεν σημαίνει ελεύθερη αποδοχή της όποιας ιδέας, αλλά πίστη σε διδαχή. Ενστερνισμό σε αληθοφανές επιχείρημα και τέτοια υπάρχουν πολλά.

Γενικώς αρκεί ένα βραβείο ενός δημόσιου φορέα ώστε το άτομο να υποκύψει στην άποψη. Αρκεί επίσης ακόμα και μια ευρεία αποδοχή συμπολιτών με έργα ή λόγια στα έργα ή τα λόγια, για το ίδιο αποτέλεσμα… Αυτός είναι τρόπος που λειτουργεί η κοινωνία ώστε να προωθεί νόμους, ιδέες και αξίες που την εξυπηρετούν.

Θα επέτεινα πως πλέον έχει ξεφύγει των δυνατοτήτων του καθενός, μιας και οι ιδέες-προτάσεις της, όπως συμβαίνει και με τις θρησκείες έχουν καταντήσει να θεωρούνται έμφυτες.

Ο αλτρουισμός για παράδειγμα (που αναφέρει και ο Νίτσε) εξυπηρετεί το απρόσωπο σύνολο ενός πλήθους φέροντας το υποκείμενο όχι σε δεύτερη αλλά σε έσχατη μοίρα. Ο ήρωας θυσιάζει τον εαυτό του για το καλό όλων παραχωρώντας τη ζωή του -αναφέρω για παράδειγμα-. Η πολιτεία απονέμει ένα μετάλλιο που έχει μηδενική υλική αξία και ανεκτίμητη ηθική στους περί του εκλιπόντος κομπάζοντες περί της γνωριμίας του. Το ανεκτίμητο της αξίας του μεταλλίου ή των ευσήμων αν προτιμάτε εκθειάζεται από τα δημόσια (πεπεισμένα) πρόσωπα, ώστε να υπάρξουν μιμητές. Με όσο περισσότερους μιμητές-αρνητές εαυτού, οι υπόλοιποι θα ζούμε καλύτερα.