Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

24 Στιγμές ακραίου πάθους

Κάποιοι ήρωες του έργου λοιπόν, παρεκκλίνουν και το κάνουν -τις περισσότερες φορές- με ελαφριά την καρδιά. Αποδεχόμενοι. Όπως ακριβώς πρέπει. Άνθρωποι υπεράνω υποψίας αποκαλύπτουν σε όλους εμάς τις κρυφές τους επιθυμίες με ένα τρόπο σκληρό.

(Περίληψη- αποσπάσματα)

Κάτι που το θέλουν δύο ή και παραπάνω και δεν ενοχλεί κανέναν τρίτο, μπορεί να είναι κακό για το σύνολο;

Την ίδια ώρα που κανείς δεν υποχρεούται επικρότηση, ποιος δικαιούται κατάκριση;

Αλήθεια, είναι ο σκληρός ο τρόπος του ειπείν, που ''ανατριχιάζει'' ή μήπως η ειλικρίνεια μιας πράξης;

Αλήθεια είναι η ωμή τέτοια ή η στρογγυλεμένη;

Θα πρέπει να σερβίρεται εξωραϊσμένη, 'ψημένη' σε κάποιους βαθμούς ώστε να είναι κάπως πιο εύπεπτη; Κι αν ΝΑΙ, σε τι πάστα ανθρώπων σερβίρουμε επεξεργασμένη τροφή; Σε ανθρώπους που δεν αντέχουν την αλήθεια ή σε κάποιους που επιμένουν να πιστεύουν αλλιώς;

(Για όλα αυτά θα μιλήσουμε στη παρουσίαση στις 11 Οκτωβρίου 2017)

Χειραγωγούμε;

Άγουμε το κοινό σε ένα τρόπο ζωής όπου η υποκρισία (όπως άλλωστε –δυστυχώς- το κάνει) θα αναδεικνύεται ως η μόνη πρέπουσα συμπεριφορά; Θα βαφτίζουμε μεταξύ μας εκείνα που θέλουμε, όπως τα θέλουμε και θα χειροκροτούμε γελαστοί υπό το φως των προβολέων γνωρίζοντας πως τα μέσα μας τρέμουν για την επικείμενη επιθυμητή (όποια σε μέγεθος) ακολασία;

Η χειρότερη μορφή αυτής επιμένω, είναι εκείνη που συμβαίνει και παραμένει στη στείρα φαντασία. Είναι εκείνη που δεν βρίσκει το θάρρος να συστηθεί με παρρησία. (θα χρειαζόταν ολόκληρο κεφάλαιο για την ανάλυση)

Υπάρχει λοιπόν μία και μόνη αλήθεια; ή κάθε φορά μάς παρουσιάζεται η πράξη (για το ίδιο γεγονός) με διαφορετικό πρόσωπο; Ανάλογο των πεποιθήσεών μας;
Π.χ. Η γυναίκα που ‘’βιάστηκε’’ ή βιάστηκε, θα πρέπει να κατηγορεί τον εαυτό της που είχε οργασμό; 

Το θύμα γίνεται θύτης; Το άλλοθι δικαιώνει;

Η παρέκκλιση από τον κανόνα θα πρέπει να αποτελεί ντροπή;

Ποιος θέτει τους όρους στην κρεβατοκάμαρα του καθενός και με ποιο δικαίωμα;

Το βιβλίο θίγει πολλά θέματα και το κάνει με τρόπο που σίγουρα θα ξενίσει πολλούς, με τρόπο που θα τους ξεβολέψει, όμως ένα βιβλίο που δεν ξεβολεύει δεν επιτελεί τον σκοπό του.

Ασφαλώς και το έργο δεν απευθύνεται σε όλους. Προσπαθεί να μιλήσει σε εκείνους που θέλουν να καταλάβουν. Πώς να συστήσεις σε οποιονδήποτε κάποιον που δεν θέλει να γνωρίσει; Τον εαυτό του για τρανό παράδειγμα... (ποιος δεν επιθύμησε κάτι περισσότερο από εκείνο που είχε;)

Οι περιγραφές των γεγονότων γίνονται με γνώμονα το ξεσκέπασμα της ιδέας, με σκοπό την αποκάλυψη της θέλησης, την περιγραφή της πράξης και όχι με εκείνη του εξωραϊσμού, της ονειρώδους μυθιστορηματικής υπόθεσης που θα πρότεινε κάποιος να διαβάσει το παιδί του... Όλα να τα λέμε.

Ο έρωτας είναι μια ατελείωτη μάχη του ένστικτου με το αντικείμενο του πάθους του. Τίποτα πιο εγωιστικό από τον έρωτα θα πει η Λου Αντρέα Σαλομέ,(ο μεγάλος ανεκπλήρωτος έρωτας του Νίτσε) και θα έχει απόλυτο δίκιο.

Στο βιβλίο εξετάζεται σε κάθε περίπτωση η ψυχή και των 18 ηρώων. Οι πράξεις τους αναλύονται ενδελεχώς ως αποτέλεσμα των επιταγών του ένστικτου και όχι κάποιας μαρτυρικής ιδέας.

Οι ήρωες παρουσιάζονται πλήρως συνειδητοποιημένοι. Οι ήρωες δεν πάσχουν, ζουν τις επιθυμίες τους. Τα καταφέρνουν!
Το εάν οι υπόλοιποι δικαιολογούμε, απολαμβάνουμε ή κατακρίνουμε διαβάζοντας, είναι μια εντελώς άλλη υπόθεση όπου θα έπρεπε να βάλουμε τις μάσκες μας για να συστηθούμε με ειλικρίνεια… Χωρίς αυτές δυστυχώς θα αποτυγχάναμε ως γνήσια τέκνα του πολιτισμού και της τυραννικής ηθικής μας.

Καταλήξαμε να αγαπάμε κάποιον δυνατά, φοβούμενοι το χρόνιο μίσος μας σχεδόν για τα πάντα...''

Όπως υπάρχει αντίφαση στην επανάσταση που γίνεται για να καταπολεμηθεί η βία, έτσι υπάρχει αντίφαση στην θέση που επιμένει πως για να ευτυχίσουμε πρέπει να ακολουθούμε κανόνες γιατί και αυτό είναι μια επανάσταση στις μύχιες επιθυμίες μας.







 Ήδη το έργο μεταφράζεται στα γαλλικά...