Ειλικρινώς...

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που επισκεφθήκατε την σελίδα μου και να σας ζητήσω προκαταβολικά συγνώμη για όσα λάθη ή αμέλειες αναγνωρίσετε μέσα της. 

Ο κυριότερος λόγος που δημιουργήθηκε αυτή η σελίδα είναι η αναζήτηση της δικαιολογίας εκείνης που κρίνω απαραίτητη -και οφείλω- στα μάτια όλων όσων διαβάσουν τα έργα μου και νοιώσουν παράξενα. 

Κάθε βιβλίο οφείλει να ξεβολεύει. Για εμένα αυτό θεωρείται ένας κανόνας απαράβατος. Ένα βιβλίο που δεν κάνει τον αναγνώστη να αλλάξει θέση, να το κλείσει προς στιγμή και να σκεφθεί εικόνες ή νοήματα συνεχίζοντας λίγο αργότερα την ανάγνωσή του, κατά την ταπεινή μου άποψη δεν έχει πετύχει τον σκοπό του. Θεωρώντας λοιπόν ως μία βασική αρχή την προηγούμενη θεώρησή μου, όταν γράφω, αφήνω ελεύθερο το μυαλό μου να τρέξει αγνοώντας κινδύνους, δηκτικά σχόλια, επικρίσεις και δυσμενείς κριτικές.

Ο συγγραφέας καταγράφει για τον εαυτό του πρώτα, όλα εκείνα που νομίζει πως υπάρχουν γύρω του και κατόπιν για τους άλλους. Άλλες όψεις τις μεταμορφώνει επιτείνοντας τα νοήματά τους και άλλες τις ωραιοποιεί κατά το δοκούν, στοχεύοντας πάντα σε ένα σημείο ή εάν προτιμάτε σε ένα σκοπό, αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, σχεδόν ''εγκαταλείποντας'' τον αναγνώστη, μόνο, ώστε να κρίνει και να αποφασίσει σύμφωνα με τα δικά του βιώματα.

Ο κάθε συγγραφέας δικαιούται να περιγράφει με τον τρόπο που εκείνος πιστεύει το πώς συμβαίνουν τα απλά καθημερινά πράγματα -που δεν είναι καθόλου απλά γιατί μέσα τους κρύβουν τεράστιους λόγους και απίστευτες θεωρίες-, ομοίως τις δύσκολες ψυχολογικές καταστάσεις την δεδομένη στιγμή του δράματος ή ακόμη και το πώς φαντάζεται πως θα έπρεπε να συμβαίνουν όλα τα προηγούμενα, διατηρώντας την απόσταση που κρίνει εκείνος ως απαραίτητη από την πραγματικότητα ώστε να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της υπόθεσης του έργου του. Το έχει το δικαίωμα αυτό προκειμένου να κτίσει κάποιον χαρακτήρα. Θέλω να πω με αυτό, το προφανές: Πως δηλαδή, δεν είναι ανάγκη κάποιος να είναι δολοφόνος για να περιγράψει έναν φόνο με ακρίβεια ή -αν θελήσουμε να προεκτείνουμε-, πως ένας εχθρός δεν είναι ποτέ, εξ' ορισμού κακός!

Το μυθιστόρημα -πάντα κατά την γνώμη μου- είναι από μόνο του μια άλλη ιστορία. Ξεφεύγει από την αρχή της δεδηλωμένης ορθότητας και αποκτά το δικαίωμα της αναζήτησης. Μπορεί από μέσα του να πηγάζουν χίλιες αλήθειες και αλλά τόσα ''ψεύδη'' (με την έννοια της υπερβολής). Ο κάθε αναγνώστης θεωρώ πως ζητά ανοίγοντας ένα μυθιστόρημα, ένα ταξίδι. Τον προορισμό του ταξιδίου αυτού τον επιλέγει από το οπισθόφυλλο και οι σελίδες του βιβλίου που προηγούνται έχουν υποχρέωση να σταθούν πιστές στις υποσχέσεις τους. Αυτό βεβαίως, δεν σημαίνει πως το ταξίδι του ίδιου βιβλίου θα είναι όμοιο για όλους!

Στα πλαίσια λοιπόν, της αποδοχής της ιδέας της διαφορετικότητας, προτείνω την δεκτικότητα του εαυτού μου ως αληθή, σε κάθε σας σχόλιο μέσα από αυτή την σελίδα αλλά και στην διεύθυνση του ηλεκτρονικού μου ταχυδρομείου που αναφέρεται στην ανάλογη θέση του blog. Θα ήθελα διακαώς να συζητήσω, ιδίως με αυτούς που διαφωνούν και να τους εξηγήσω τους λόγους εκείνους που με έσπρωξαν να πω με ωμή τραχύτητα εκείνα που θα μπορούσαν να λεχθούν με κάποιον ομαλότερο και περισσότερο αποδεκτό τρόπο.

Τέλος υπόσχομαι πως τόσο πριν, αλλά ιδίως και μετά την έκδοση του κάθε μου έργου θα βρίσκομαι παρών ώστε να εξηγώ κάθε φορά ακούραστα το πώς, το γιατί, αλλά και το από πού κρατήθηκα ώστε να δημιουργήσω το κάθε τι. 

Μην απατάσθε, ο κάθε ένας από εμάς έχει τους δικούς του φόβους και τις δικές του ''σκιές'' απλά κάποιοι καταφέρνουν και κρύβουν όλα αυτά καλύτερα από κάποιους άλλους, υποκρινόμενοι τους αυτάρκεις, τους άριστους, τους αθώους. Δυστυχώς η αθωότητα στην ηλικία μας έχει εκλείψει. Με αυτή την έλλειψη λοιπόν και με την αποδοχή αυτή της αλήθειας, ας ρίξουμε μία κλεφτή ματιά, λίγο πριν το επόμενο ξημέρωμα -την ώρα που νους μας είναι καθαρός-, στο ποιοι ακριβώς είμαστε...
Θα είναι το προσωπικό μυστικό του καθενός από εμάς, που πιθανόν να τον τρομάξει τόσο, που θα τον κάνει να το πάρει ανομολόγητο μαζί του στους αιώνες...

Για τα σχόλιά σας θα πρέπει να έχετε ανοίξει λογαριασμό (e-mail) σε gmail ή σε google.