Προσωπικά (1)


   
Ο κάθε ένας που γράφει -είπε κάποιος- ζει όλα εκείνα που δεν μπορεί στην κανονική ζωή του. Δεν θυμάμαι ποιος το είπε, όμως τίποτα δεν είναι απόλυτο στην ζωή. Πάντα θα υπάρχει ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο ναι και όχι μέσα σε κάθε πτυχή της. 
Θεωρώ πως κάθε ένας από όλους εμάς -που έχουμε ανάγκη το γράψιμο- γινόμαστε πολύ τακτικά ηθοποιοί του εαυτού μας. Πολύ τακτικά, αλλά όχι πάντα. Κάποτε αναγκαζόμαστε να πάρουμε ένα ρόλο και να τον λιανίσουμε χωρίς ο συγκεκριμένος να μας είναι αρεστός.
Και τελικά δεν πρέπει να είναι. Δεν πρέπει διότι εάν ήταν - επιλογή μας μόνον ο αρεστός- θα παραμέναμε αδρανείς στο ίδιο σημείο και θα επαναλαμβανόμεθα στο διηνεκές με τα ίδια λόγια, στο ίδιο μοτίβο, στις όμοιες εικόνες, με την πρόοδο του σημειωτόν βήματος, εκείνο του ξεχασμένου στρατιώτη... 
Το ξεβόλεμα του συγγραφέα λοιπόν, κρίνεται και αυτό απαραίτητο, σε γραμμές παράλληλες -θα έλεγα- με εκείνο του αναγνώστη.